Σελίδες

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ
ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ

ΚΗΡΥΓΜΑ ΖΩΝΤΑΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ Ι. Μ. ΑΓ. ΤΡΙΑΔΑΣ ΕΔΕΣΣΑΣ

ΚΗΡΥΓΜΑ ΖΩΝΤΑΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ Ι. Μ. ΑΓ. ΤΡΙΑΔΑΣ ΕΔΕΣΣΑΣ

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2011

1. Ἡ πνευματική μελέτη, ἡ Θεία Λειτουργία καί τό δόσιμο τῆς καρδιᾶς στόν Θεό, 2.Ἡ ἑτοιμασία τῶν Τιμίων Δώρων (mp3+ κείμενα)

Κατηχητικό ἔτος 2011-2012
1η Σύναξη: «Υἱέ μου δός μοι σήν καρδίαν» (Α΄)(mp3+κείμενο)

2η Σύναξη: Τρόποι ἐπανενεργοποίησης τῆς Θείας Χάρης: 1)Μετάνοια, 2)Ἀδιάλειπτη προσευχή (mp3+ Κείμενο)

3η Σύναξη: Τί ἐνεργεῖ ἡ Θεία Χάρη στόν ἄνθρωπο(mp3+κείμενο).
 

4η Σύναξη:Π. Σάββας 2011-11-10_1Α.ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΓΙΑ ΒΑΘΕΙΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΩΝ_1Β.ΘΕΙΑ ΛΑΤΡΕΙΑ, ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ, ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ_

2.ΓΙΑΤΙ ΣΚΕΠΑΖΟΝΤΑΙ ΤΑ ΔΩΡΑ.ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΤΟΤΕ (4η καί 5η Σύναξη Κυκλαρχισσῶν γιά τό 2011-12)

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 10-11-11 (Σύναξη Κυκλαρχισσῶν).
Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, 'Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Interntet Explorer ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Mozilla. Στή συνέχεια δῶστε τό ὄνομα πού θέλετε καί πατῆστε ΟΚ γιά νά ἀποθηκευθεῖ ἡ ὁμιλία).
Κειμενα Δ΄καί Ε' Συνάξεως Ἁγιογραφικῶν κύκλων:



Σύναξη Δ΄
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΣΥΝΑΞΕΙΣ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ

ΕΤΟΣ 2011-2012

Βιβλίο πρός μελέτην: ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ,

γίου Νικολάου Καβάσιλα, PG 150, 368-492.

ΣΥΝΑΞΙΣ Δ’

γ) Πνευματική μελέτη καί προσπάθεια γιά βαθειά κατανόηση τῶν ἀναγνωσμάτων.


 Γιά νά φθάσει ὁ ἄνθρωπος στόν Θεῖο Ἔρωτα μαζί μέ τήν μετάνοια καί τήν ἔμπονη, ἀδιάλειπτη, πρόθυμη, χαρούμενη προσευχή χρειάζεται ἡ πνευματική μελέτη. Εἶναι ἀπαραίτητη γιά τόν Χριστιανό ἡ καθημερινή μελέτη τῶν Ἁγίων Γραφῶν, τῶν Ἁγίων Πατέρων καί τῶν λειτουργικῶν κειμένων. Αὐτά θερμαίνουν τήν καρδιά, ἀνάβουν τόν ζῆλο γιά τό Θεό, φέρνουν τήν Θεία Χάρη στήν ψυχή. Βεβαίως ἀπαραίτητη εἶναι ἡ ἀνθρώπινη μικρή κοπιαστική προσπάθεια τοῦ νά κατανοεῖ ὁ πιστός αὐτά πού διαβάζει ἤ/καί ψάλλει.


«Χρειάζεται προσοχὴ καὶ προσπάθεια», παρατηρεῖ ὁ Γέροντας Πορφύριος, «γιὰ νὰ κατανοεῖ κανεὶς αὐτὰ ποὺ μελετάει καὶ νὰ τὰ ἐνστερνίζεται. Αὐτὸς εἶναι ὁ κόπος ποὺ θὰ κάνει ὁ ἄνθρωπος. Στὴν κατάνυξη, στὴ ζέση, στὰ δάκρυα θὰ μπεῖ μετὰ χωρὶς νὰ κοπιάσει. Αὐτὰ ἀκολουθοῦν, εἶναι δῶρα Θεοῦ. Ὁ ἔρωτας θέλει προσπάθεια; Μὲ τὴν κατανόηση, τῶν τροπαρίων καὶ κανόνων καὶ τῶν Γραφῶν ἕλκεσαι εὐφραινόμενος, μπαίνεις μέσα στὴν ἀλήθεια εὐφραινόμενος. «Ἔδωκας εὐφροσύνην εἰς τὴν καρδίαν μου», ὅπως λέγει ὁ Δαβίδ. Ἔτσι αὐθόρμητα μπαίνεις στὴν κατάνυξη, ἀναίμακτα. Καταλάβατε;

 Ἐγὼ ὁ καημένος ἐπιθυμῶ ν΄ ἀκούω τὰ λόγια τῶν Πατέρων, τῶν ἀσκητῶν, τὰ λόγια της Παλαιᾶς καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης. Σ΄ αὐτὰ θέλω νὰ ἐντρυφῶ. Αὐτὰ καλλιεργοῦν τὸ θεῖο ἔρωτα».



δ) Θεία Λατρεία-Θεία Λειτουργία-Θεία Κοινωνία.


Ἡ Θεία Χάρη πού ἀνάβει-ἐπανενεργοποιεῖται μέ τήν μετάνοια, τήν ἀδιάλειπτη ἔμπονη προσευχή καί τήν Πνευματική μελέτη συντηρεῖται καί τρέφεται μέ τήν συνεχή πράξη ὅλων τῶν ἀνωτέρω, ἀλλά καί πρό πάντων μέ τήν συνεχή συμμετοχή στή Θεία Λατρεία-Θεία Λειτουργία-Θεία Κοινωνία.

Τό δόσιμο τῆς καρδιᾶς (ἡ ὁποία μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ καθαρίζεται καί φωτίζεται), ὁλοκληρώνεται στή διάρκεια τῆς Θείας Λατρείας καί μάλιστα τῆς Θείας Λειτουργίας. Ἐκεῖ στή Θεία Λατρεία ὁ ἄνθρωπος νιώθει ὅτι δέν ἀνήκει στόν ἑαυτό του, ἀλλά στόν Θεό. Συνειδητοποιεῖ ὅτι ὁ Θεός εἶναι τό πᾶν γι’ αὐτόν.

Κατανοεῖ ὑπαρξιακά ὅτι στόν Θεό πρέπει νά πάει, ἐκεῖ πρέπει νά εὑρίσκεται συνεχῶς, Αὐτός εἶναι τό Α καί τό Ω, ἡ ἀρχή καί τό τέλος τῶν πάντων.

Στή Θεία Λειτουργία αἰσθάνεται ἡ ἀγαπῶσα ἀνθρώπινη καρδία τήν Θεία ἀγάπη, πού ἐκχέεται κατακλυσμικά καί φωτοδοτικά.

Λούζεται ὁ ἄνθρωπος μέσα στό Θεῖο Φῶς τῆς Θείας Μυσταγωγίας καί τονώνεται «ἔτι καί ἔτι» ἡ πρός τόν Θεό  ἀγάπη του. Ἡ Θεία Κοινωνία συγκλονίζει τήν καρδία του. Τήν καθαρίζει ἀκόμη καί «ἀπό τόν παραμικρό μολυσμό σαρκός καί πνεύματος» πού μπορεῖ νά ὑπάρχει. Συνάμα τήν πλημμυρίζει μέ τό Θεῖο Φῶς, τήν Θεία Εἰρήνη, τήν ὑπερκόσμια θεία γαλήνη καί ἡρεμία, πού μόνο ὁ Κύριος ἔχει καί χαρίζει σ’ αὐτούς, πού προσπαθοῦν νά κάνουν τήν καρδιά τους θρόνο Του καί βασίλειό Του.

Οἱ ἱεροί κανόνες μᾶς λέγουν ὅτι ὅποιος χωρίς λόγο δέν κοινωνεῖ γιά τρεῖς συνεχόμενες Κυριακές ἀφορίζεται. Ἀφορίζομαι σημαίνει ἀποκόπτομαι ἀπό τήν Ἐκκλησία, πού εἶναι τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ.

Ἀποκόπτομαι διότι ἔχω νεκρωθεῖ.

Συμβαίνει αὐτό πού εἶπε ὁ Κύριος γιά τήν ἄμπελο καί τά ξερά κλήματα. Χωρίς τήν συνεχή Θεία Κοινωνία (τουλάχιστον κάθε 15-20 ἡμέρες) ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου δέν μπορεῖ νά ζήσει.

Ὁ ἄνθρωπος πού ἀπό ἀδιαφορία καί ἀμετανοησία μένει μακρυά ἀπό τήν Θεία Λειτουργία καί τήν Θεία Κοινωνία ἐγκληματεῖ  κατά τῆς ψυχῆς του: τήν φονεύει μέσῳ τῆς ἔλλειψης πνευματικῆς τροφῆς. Ἡ τροφή τῆς ψυχῆς εἶναι ἡ Θεία Χάρη. Χωρίς αὐτή ἡ ψυχή ἀρρωσταίνει καί πεθαίνει. Συμβαίνει κάτι ἀνάλογο μέ αὐτό πού συμβαίνει στό σῶμα.

Ὅταν τό ἀνθρώπινο σῶμα δέν σιτίζεται ἐξασθενεῖ, μειώνεται ἡ ἄμυνά του, τό «πιάνουν» τά διάφορα μικρόβια, ἀρρωσταίνει καί τελικά πεθαίνει- ἄν ὁ ἄνθρωπος ἐπίμείνει στήν ἀσιτία.

 Ἡ ψυχή χωρίς τήν Θεία Χάρη ἐνεργό δέν μπορεῖ νά ἀντισταθεῖ στά «πνευματικά μικρόβια» τούς δαίμονες καί τά πάθη. Ὑποκύπτει σ’ αὐτά ἀρρωσταίνει καί πεθαίνει.

Ὁ Κύριος μᾶς τό εἶπε σαφῶς: «’Aμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ φάγητε τὴν σάρκα τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου καὶ πίητε αὐτοῦ τὸ αἷμα, οὐκ ἔχετε ζωὴν ἐν ἑαυτοῖς». «Ἐάν δέν φάγετε τήν σάρκα τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου καί δέν πίετε τό αἷμα Του δέν ἔχετε ζωή μέσα σας»(Ἰω. 6, 53). Δηλαδή ὅποιος δέν κοινωνεῖ τακτικά τό Σῶμα καί τό Αἷμα Του πεθαίνει.

Ἕνας νεκρός δέν μπορεῖ βέβαια νά ἀγαπήσει τόν Θεό, δέν μπορεῖ νά ἐκπληρώσει τήν ἐντολή Του: «Υἱέ μου δός μου τήν καρδιά σου»· αὐτήν τήν ἐντολή πού τήν ἔχει δώσει ὁ Θεός ἀπό τά χρόνια τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης.

Χωρίς Θεία Λειτουργία-Θεία Κοινωνία δέν ὑπάρχει ζωή, δέν ὑπάρχει κάθαρση τῆς καρδιᾶς, οὔτε φωτισμός, οὔτε θέωση, οὔτε σωτηρία.

Ἄριστα ἐκφράζεται τό δόσιμο τῆς καρδιᾶς στό κείμενο τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου ἀπό τόν Ἀόρατο Πόλεμο πού ἀκολουθεῖ:

Προσευχή μετά τήν Θεία Μετάληψη


Κείμενο

Ἀφοῦ δέ μεταλάβῃς, κλείσου εὐθύς εἰς τά ἀπόκρυφα τῆς καρδίας σου καί λησμονώντας κάθε κτιστόν πράγμα, ὀμίλησε μέ τόν Θεόν σου, μέ τοῦτον ἤ παρόμοιον τρόπον.
«Ὦ ὕψιστε Βασιλεῦ, τοῦ οὐρανοῦ, τίς σέ ἔφερε μέσα εἰς τήν καρδίαν μου; ὁποῦ εἶμαι ἄθλιος, πτωχός καί γυμνός;»

Μετάφραση

Καί ἀφοῦ μεταλάβεις, κλείσου ἀμέσως στά ἀπόκρυφα τῆς καρδιᾶς σου καί λησμονώντας κάθε κτιστό πράγμα, μίλησε μέ τόν Θεό σου, μέ αὐτόν ἤ μέ παρόμοιο τρόπο:
 «Ὦ Ὕψιστε Βασιλιᾶ τοῦ οὐρανοῦ, τί σέ ἔφερε στήν καρδιά μου,  σέ μένα πού εἶμαι  ἄθλιος, φτωχός, τυφλός καί γυμνός;»



Καί Αὐτός θέλει σοῦ ἀποκριθῆ.
«Ἡ ἀγάπη»
Καί ἐσύ, πάλιν εἰπέ.
«Ὦ ἀγάπη Γλυκεία! τί θέλεις ἐσύ ἀπό ἐμένα;»
Αὐτός δέ, θέλει σοῦ εἰπῆ, πώς δέν θέλει ἄλλο, παρά ἀγάπην λέγοντας:
«Δέν θέλω νά ἀνάψῃ ἄλλο πῦρ εἰς τό θυσιαστήριον τῆς καρδίας σου καί εἰς ὅλα τά ἔργα σου, παρά τό πῦρ τῆς ἀγάπης μου, διά νά κατακαύσῃ αὐτό κάθε ἄλλην ἀγάπην καί κάθε ἴδιόν σου θέλημα καί νά μοῦ δώσῃ εἰς  ὀσμήν εὐωδίας. Τοῦτο ἐζήτησα καί ζητῶ πάντοτε ἀπό λόγου σου. Διότι ἐπιθυμῶ νά Εἶμαι ὅλος ἰδικός σου καί ἐσύ ὅλος ἰδικός μου, τό ὁποῖον δέν θέλει γίνει ποτέ, ἕως ὁποῦ δέν ὑποτάξῃς τόν ἑαυτόν σου, ἀλλά μένεις προσκολλημένος εἰς τήν ἀγάπην τοῦ ἑαυτοῦ σου, εἰς τήν ἰδίαν σου γνώμην καί εἰς κάθε ὄρεξιν καί φιλοτιμίαν σου. Σοῦ ζητῶ τό μῖσος τοῦ ἑαυτοῦ σου, διά νά σοῦ δώσω τήν ἀγάπην μου. Ζητῶ τήν καρδίαν σου νά ἑνωθῇ μέ τήν ἰδικήν μου, ἥτις, διά τοῦτο μοῦ ἀνοίχθη μέ τήν λόγχη ἐπάνω εἰς τόν Σταυρόν. Καί ζητῶ ὅλον ἐσέ, διά νά εἶμαι καί Ἐγώ ὅλος δικός σου. Ἐσύ βλέπεις ὅτι ἐγώ εἶμαι ἀσυγκρίτου τιμῆς καί ὅμως γίνομαι τόσης τιμῆς, ὅσης εἶσαι ἐσύ. Ἀγόρασέ με λοιπόν, ὦ ψυχή μου ἠγαπημένη, μέ τό νά δοθῇς εἰς ἐμέ. Ἐγώ θέλω, γλυκύτατόν μου τέκνον, νά μή θέλῃς οὐδέν, νά μήν ἀκούῃς οὐδέν, νά μήν βλέπεις οὐδέν ἐκτός ἀπό Ἐμένα καί ἐκτός ἀπό τό θέλημά μου. Διά νά θέλω καί ἐγώ κάθε πράγμα εἰς ἐσέ, νά ἐννοῶ εἰς ἐσέ, νά ἀκούω εἰς ἐσέ καί νά βλέπω εἰς ἐσέ, εἰς τρόπον ὁποῦ, τό ἰδικόν σου οὐδέν, καταρουφιζόμενον (περιεχόμενον) εἰς τήν ἄβυσσον τῆς ἀπειρίας (φιλανθρωπίας) μου νά μεταβάλλεται εἰς ἐκείνην καί ἔτσι, ἐσύ θέλεις εἶσαι εἰς Ἐμέ ὅλος πληρέστατος, εὐτυχέστατος καί μακάριος, καί Ἐγώ εἰς ἐσέ Ὅλος Θεραπευμένος καί Εὐχαριστημένος.
 Καί αὐτός θά σοῦ ἀπαντήσει:
«Ἡ ἀγάπη»
Καί σύ πάλι πές:
«Ὦ ἀγάπη ἄκτιστη! Ὦ ἀγάπη γλυκειά!  Τί θέλεις ἐσύ ἀπό ἐμένα;»
Καί αὐτός θά σοῦ πεῖ ὅτι δέν θέλει τίποτε ἄλλο παρά ἀγάπη λέγοντας:
«Δέν θέλω νά ἀνάψει ἄλλη φωτιά στό θυσιαστήριο τῆς καρδιᾶς σου καί σέ ὅλα τά ἔργα σου, παρά μόνον ἡ φωτιά τῆς ἀγάπης μου, γιά νά κατακάψει κάθε ἄλλη ἀγάπη καί κάθε προσωπικό σου θέλημα καί νά μοῦ τό παραδώσει ὡς ὀσμή εὐωδίας. Αὐτό ζήτησα καί ζητῶ πάντοτε ἀπό σένα. Διότι ἐπιθυμῶ νά εἶμαι ὅλος δικός σου  καί σύ ὅλος δικός μου, πράγμα τό ὁποῖο δέν θά γίνει ποτέ, ἄν δέν ὑποτάξεις τόν ἑαυτό σου, ἀλλά μένεις προσκολημμένος στήν ἀγάπη τοῦ ἑαυτοῦ σου, στήν δική σου τήν γνώμη καί σέ κάθε ἐπιθυμία σου καί τιμή τοῦ κόσμου (φιλοτιμία). Σοῦ ζητῶ τό μῖσος τοῦ ἑαυτοῦ σου γιά νά σοῦ παραδώσω τήν ἀγάπη μου. Ζητῶ τήν καρδιά σου γιά νά ἑνωθεῖ μέ τήν δική μου, πού γιά τόν λόγο αὐτό μοῦ ἀνοίχθηκε μέ τήν λόγχη πάνω στό σταυρό. Καί ζητῶ ὁλόκληρον ἐσένα γιά νά εἶμαι ὁλόκληρος δικός σου. Ἐσύ βλέπεις ὅτι ἐγώ εἶμαι ἀσύγκριτης τιμῆς, καί ὅμως γίνομαι τόσο, ὅσο ἀξίζεις ἐσύ. Ἀγόρασέ με λοιπόν, ὦ ψυχή μου ἀγαπημένη, μέ τό νά δοθεῖς σέ μένα. Ἐγώ θέλω, πολύ ἀγαπητό  μου παιδί, νά μήν θέλεις τίποτε, νά μήν ἀκοῦς τίποτε, νά μήν βλέπεις τίποτε ἄλλο ἐκτός ἀπό ἐμένα καί τό θέλημά μου, γιά νά θέλω κι’ ἐγώ κάθε πράγμα γιά σένα, νά σκέπτωμαι γιά σένα, νά σοῦ ὑπακούω, καί νά βλέπω σέ σένα, ὥστε τό δικό σου μηδέν ἀφοῦ περιέλθει στήν ἄβυσσο τῆς ἀπειρίας μου νά μεταβάλλεται σ’ ἐκείνην, κι’ ἔτσι θά εἶσαι σέ μένα γεμάτος ἀπό περιεχόμενο (δέν θά αἰσθάνεσαι κενός) πάρα πολύ εὐτυχισμένος καί μακάριος, καί ἐγώ ἀπό σένα πολύ ἱκανοποιημένος καί εὐχαριστημένος».



 


Ἐπίλογος-Συμπέρασμα:


Ἡ καρδιά μας πρέπει νά γίνει μόνιμο κατοικητήριο τοῦ Θεοῦ σύμφωνα μέ τόν Λόγο Του «ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καί ἐμπεριπατήσω» καί πάλιν «Ἐὰν τὶς ἀγαπᾶ με τὸν λόγον μου τηρήσει, καὶ ὁ πατήρ μου ἀγαπήσει αὐτόν, καὶ πρὸς αὐτὸν ἐλευσόμεθα καὶ μονὴν παρ' αὐτῷ ποιήσομεν» (Ἰωαν. 14, 23). Γιά νά συμβεῖ αὐτό θά πρέπει ὁ καθένας μας ἑκούσια, αὐτοπροαίρετα καί ἀγαπητικά νά προσφέρει τήν καρδία του στόν Κύριο.

Πῶς γίνεται τό δόσιμο;

Τό δόσιμο τῆς καρδιᾶς μας στόν Κύριο γίνεται ἀπό ἐμᾶς:

α) μέ τήν μετάνοια-ἐξομολόγηση καί μέ τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ,

β) μέ τήν βαθειά μελέτη τῶν Θείων Γραφῶν,

γ) μέ τήν ἀδιάλειπτη ἔμπονη προσευχή,

δ) μέ τήν συμμετοχή στή Θεία Λατρεία-Θεία Λειτουργία-Θεία Κοινωνία.

 Ὁ Θεός ζητάει τήν καρδιά μας καί πρέπει νά Τοῦ τήν δώσουμε· γιά τή σωτηρία μας, γιά τήν αἰώνια μακαριότητά μας καί προπάντων ὡς ἀνταπόκριση στή δική Του ἄπειρη θυσιαστική ἀγάπη. Ὅταν ἡ καρδία καθαρισθεῖ καί δοθεῖ στό Θεό τότε ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νά τηρήσει τά Θεῖα προστάγματα. Ὅταν τηρήσει τά θεῖα προστάγματα τότε γίνεται δεκτικός τοῦ Θεοῦ.

Τότε ὁ Θεός ἐμφανίζεται στόν ἄνθρωπο. Τότε πραγματοποιεῖται ὁ λόγος τοῦ Κυρίου: «Ἐκεῖνος ποὺ γνωρίζει καὶ κατέχει τίς ἐντολές μου καὶ τίς τηρεῖ, ἐκεῖνος πράγματι μὲ ἀγαπᾶ. Ὅποιος μὲ ἀγαπᾶ θὰ ἀγαπηθῆ ἀπὸ τὸν Πατέρα μου, καὶ ἐγὼ θὰ ἀγαπήσω αὐτὸν καὶ μὲ ἕνα τρόπον πνευματικὸν καὶ πειστικὸν θὰ φανερώσω τὸν ἑαυτόν μου σ’ ἐκεῖνον»[1].

Ὅταν ὁ Κύριος ἔκανε λόγο γιά τήν ἐμφάνισή Του τότε τόν ρώτησε ὁ Ἰούδας ὄχι ὁ Ἰσκαριώτης: «Κύριε, πὼς ἐξηγεῖται, ὅτι τὸν ἑαυτόν σου θὰ φανερώνης εἰς ἡμᾶς καὶ ὄχι στὸν κόσμον;» [2].

 Τότε ὁ Κύριος τοῦ ἀπάντησε ὅτι «ἡ ἐμφάνισή μου ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν ἀγάπην, ποὺ θὰ ἔχουν οἱ ἄνθρωποι εἰς ἐμέ. Ἐὰν κανεὶς μὲ ἀγαπᾶ, θὰ τηρήση στὴ ζωὴν του τίς ἐντολές μου, καὶ ὁ Πατήρ μου θὰ τὸν ἀγαπήση καὶ θὰ ἔλθωμεν σ’ αὐτὸν καὶ θὰ μεταβάλουμε τὴν καρδίαν του σέ μόνιμο κατοικία μας, ὥστε αὐτὸς νὰ εἶναι ἔμψυχος ναὸς τοῦ ζῶντος Θεοῦ. Ἐξ ἀντιθέτου ἐκεῖνος ποὺ δὲν μὲ ἀγαπᾶ, δὲν τηρεῖ τοὺς λόγους μου»[3].

Ἄς ἀγωνιστοῦμε γιά τήν πραγμάτωση τῶν τεσσάρων ἀνωτέρω ἔτσι ὥστε νά ἐκπληρώσουμε τήν ἐντολή Του: «Υἱέ μου δός μοι σήν καρδίαν».  Ἔτσι θά ἀξιωθοῦμε τῆς Θείας Ἐμφανείας τῆς Βασιλείας καί ἄπειρης μακαριότητός τοῦ Κυρίου διά πρεσβειῶν τῆς Παναχράντου Αὐτοῦ Μητρός καί πάντων τῶν Ἁγίων Του καί δι’ εὐχῶν τοῦ Γέροντος. Ἀμήν!.

Ἡ καθαρή καρδιά φωτίζεται . Ὅσο περισσότερο καθαρίζεται τόσο καί φωτίζεται, τόσο καί θεώνεται διά τῆς ἐνέργειας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Αὐτή ἡ Θεία ἄκτιστη ἐνέργεια ἀνάβει τόν Θεῖο Πόθο στήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου, αὐτή ἐνεργεῖ τόν Θεῖο Ἔρωτα καί μεταποιεῖ τήν φτωχή ἀνθρώπινη καρδιά σέ θάλαμο Βασιλικό καί θρόνο τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νά πραγματώσει τήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ: «Παιδί μου δός μου τήν καρδιά σου» καί «Ἀγάπησε Κύριον τόν Θεό Σου μέ ὅλη τήν καρδιά σου».





ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ Τῼ ΘΕῼ ΔΟΞΑ!




[1] Ἰωάν. 14, 21: «Ὁ ἔχων τὰς ἐντολάς μου καὶ τηρῶν αὐτὰς ἐκεῖνος ἐστιν ὁ ἀγαπῶν με· ὁ δὲ ἀγαπῶν με ἀγαπηθήσεται ὑπὸ τοῦ πατρός μου, καγὼ ἀγαπήσω αὐτὸν καὶ ἐμφανίσω αὐτῷ ἐμαυτόν».
[2] Ἰω. 14,22 Λέγει αὐτῶ Ἰούδας, οὒχ ὁ Ἰσκαριώτης· Κύριε, καὶ τί γέγονεν ὅτι ἡμῖν μέλλεις ἐμφανίζειν σεαυτὸν καὶ οὐχὶ τῷ κόσμῳ;
[3] Ἰω. 14, 23-24. ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῶ· ἐὰν τὶς ἀγαπᾶ με, τὸν λόγον μου τηρήσει, καὶ ὁ πατήρ μου ἀγαπήσει αὐτόν, καὶ πρὸς αὐτὸν ἐλευσόμεθα καὶ μονὴν πὰρ’  αὐτῷ ποιήσομεν. ὁ μὴ ἀγαπῶν με τοὺς λόγους μου οὐ τηρεῖ·



 ΣΥΝΑΞΗ 5η
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΣΥΝΑΞΕΙΣ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ

ΕΤΟΣ 2010-2011

Βιβλίο πρός μελέτην: ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ,

γίου Νικολάου Καβάσιλα, PG 150, 368-492.

ΣΥΝΑΞΙΣ Κ’



ια΄ Γιατί σκεπάζονται τά δῶρα· καί γιά τά λόγια πού λέγονται τότε.

1.      Τά ὅσα εἰπώθηκαν καί ἔγιναν ἐπάνω στόν ἄρτο γιά νά συμβολίσουν τόν θάνατο τοῦ Κυρίου, εἶχαν ἰσχύ περιγραφῆς μόνο καί συμβόλου, ἐνῶ ὁ ἄρτος ἔμεινε ἄρτος. Τό μόνο πού ἔλαβε ἦταν νά γίνει δῶρο στόν Θεό. Γι’ αὐτό καί συμβολίζει τό σῶμα τοῦ Κυρίου κατά τήν πρώτη Του ἡλικία, διότι κι’ ἐκεῖνο τό σῶμα ἦταν ἀπό τήν ἀρχή δῶρο, ὅπως ἔχει λεχθεῖ προηγουμένως (Ἦταν ἀφιερωμένο στόν Θεό). Γι’ αὐτό τό λόγο καί ὁ ἱερεύς λέγει καί ἀναπαριστᾶ ἐπάνω στόν ἄρτο τά θαύματα πού ἔγιναν τότε στόν Κύριο, Νεογέννητο στή φάτνη· διότι βάζει ἐπάνω στόν ἄρτο τόν λεγόμενο ἀστερίσκο καί λέγει: «Καί ἰδού ὁ ἀστήρ ἐλθών ἔστη ἐπάνω οὗ ἦν τό παιδίον» (Ματθ. 2, 9). Κατόπιν, γιά νά μή σκεφθοῦν οἱ ἄνθρωποι μικρά γι’ Αὐτόν καί ἀνάξια τῆς θεότητάς Του μέ τό νά Τόν βλέπουν ἄνθρωπο, προσθέτει αὐτά πού ἀπό παλιά εἶπαν οἱ Προφῆτες γι’ Αὐτόν, ὅσον ἀφορᾶ στή θεότητά Του: «Τῷ λόγῳ Κυρίου οἱ οὐρανοί ἐστερεώθησαν» (Ψαλμ. 32, 6), καί: «Ὁ Κύριος ἐβασίλευσεν, εὐπρέπειαν ἐνεδύσατο» (Ψαλμ. 92, 1), καί: «Ἐκάλυψεν οὐρανούς ἡ ἀρετή Αὐτοῦ, καί τῆς συνέσεως Αὐτοῦ πλήρης ἡ γῆ» (Ἀββακ. 3, 3).

Σχόλια: Ὁ Κύριος εἶναι τέλειος ἄνθρωπος ἀλλά καί τέλειος Θεός. Ἔχει δύο φύσεις ἑνωμένες ἀδιαιρέτως, ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ἀναλλοιώτως σέ μία ὑπόσταση. Αὐτό φανερώνεται καί μέ τά ὅσα λέγει καί πράττει ὁ ἱερέας κατά τήν Ἁγία Προσκομιδή. Ὁ Κύριος εἶναι ὁ ἄκρως Ταπεινός ἀλλά καί ὁ Δημιουργός τῶν πάντων καί Παντοκράτωρ. Σ’ Αὐτόν ἀνήκει πᾶσα ἡ δόξα, ἡ τιμή καί ἡ προσκύνησις. Μακάριοι ὅσοι δέν σκανδαλίζονται ἀπό τό Ταπεινόν Του ἀλλά δοξάζουν τήν Θεότητά Του ἐν τῇ ἀνθρωπότητι.

2.      Ἐνῶ λέγει αὐτά ὁ ἱερεύς σκεπάζει τόν ἄρτο καί τό ποτήριο μέ πολυτελῆ καλύμματα καί θυμιάζει ἀπ’ ὅλες τίς πλευρές. Διότι πρωτύτερα ἦταν συγκαλυμμένη ἡ δύναμη τοῦ σαρκωθέντος Θεοῦ μέχρι τόν καιρό τῶν θαυμάτων καί τῆς μαρτυρίας τοῦ Πατέρα ἀπό τόν οὐρανό. Ἐκεῖνοι ὅμως πού ἤξεραν νά λέγουν γι’ Αὐτόν «Ὁ Κύριος ἐβασίλευσεν, εὐπρέπειαν ἐνεδύσατο» καί ὅλα τά ἀναφερθέντα θεοπρεπῆ λόγια, Τόν ἀναγνώριζαν, τόν λάτρευαν ὡς Θεό καί ζητοῦσαν καταφύγιο κοντά Του. Αὐτό ὑπαινίσσεται ὁ ἱερεύς ὅταν λέγει ἐπάνω στά σκεπασμένα δῶρα: «Σκέπασον ἡμᾶς ἐν τῇ σκέπῃ τῶν πτερύγων Σου» καί θυμιάζει ἀπό ὅλες τίς πλευρές.

Σχόλια: Ὁ Κύριος εἶναι «βοηθός καί σκεπαστής» ὅλων ἐκείνων πού θέλουν νά μποῦν ὑπό τήν σκέπη Του. Προστατεύει ὅλους ἐκείνους πού Τόν ἀναγνωρίζουν ὡς Θεό καί Κύριό Τους ἔμπρακτα. Δηλαδή σκεπάζει ὑπό τήν σκέπη τῶν πτερύγων Του ὅλους ὅσους ἀπαρνοῦνται τό θέλημά τους καί κάνουν κάθε στιγμή τό δικό Του θέλημα

3.      Ἀφοῦ πεῖ καί τελέσει αὐτά καί εὐχηθεῖ νά ἐκπληρωθεῖ καλά ἡ Λειτουργία σύμφωνα μέ τόν ἱερό σκοπό του, ἔρχεται στό θυσιαστήριο, στέκεται ἐμπρός στήν Ἁγία Τράπεζα καί ἀρχίζει τή Λειτουργία.



Γιά τή δοξολογία στήν ἀρχή τῆς Λειτουργίας

  1. Ὁ ἱερεύς ἀρχίζει τή Λειτουργία μέ δοξολογία: «Εὐλογημένη (δηλαδή Δοξασμένη) ἡ Βασιλεία τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».
  2. Ἡ συνομιλία μέ τόν Θεό εἶναι εὐχαριστία, δοξολογία, ἐξομολόγηση, αἴτηση.
  3. Πρώτη ἀπ’ ὅλα αὐτά εἶναι ἡ δοξολογία, μάλιστα δέ διότι αὐτό πού χαρακτηρίζει τούς εὐγνώμονες δούλους ὅταν πλησιάζουν τόν κύριό τους εἶναι ὅτι δέν παρουσιάζουν ἀπό τήν ἀρχή τίς δικές τους  ὑποθέσεις, ἀλλά ἐκεῖνα πού εἶναι μόνο τοῦ κυρίου. Αὐτό ἀκριβῶς εἶναι ἡ δοξολογία.
  4. Διότι ἐκεῖνος πού ζητᾶ, τό κάνει αὐτό διότι θέλει νά βελτιώσει τήν κατάστασή του. Ἐκεῖνος πού ἐξομολογεῖται, κατηγορεῖ τόν ἑαυτό του διότι θέλει νά ἀπαλλαγεῖ ὁ ἴδιος ἀπό κακά. Ἐκεῖνος πού εὐχαριστεῖ, εἶναι φανερό, ὅτι χαίρεται γιά τά ἀγαθά του καί γι’ αὐτό εὐχαριστεῖ ἐκεῖνον πού τοῦ τά ἔδωσε. Ἐκεῖνος ὅμως πού δοξολογεῖ, ἀφοῦ ἀφήσει κατά μέρος τόν ἑαυτό του καί ὅλα τά δικά του, δοξολογεῖ τόν Κύριο γιά τόν ἴδιο τόν Κύριο  καί γιά τή δύναμή Του καί τή δόξα Του.

Σχόλια: Ἡ καλλίτερη, ἡ ἀνώτερη προσευχή εἶναι ἡ Δοξολογία διότι εἶναι ἀνιδιοτελής. Ἀφορᾶ μόνο στόν Θεό καί ὄχι στόν ἑαυτό μας. Ἡ ἀνιδιοτελής προσευχή εἶναι ἔκφραση τῆς ἀνιδιοτελοῦς καρδιᾶς: Μιᾶς καρδιᾶς πού χτυπᾶ μόνο γιά τόν Θεό καί δέν ζητᾶ τίποτε γιά τόν ἑαυτό της. Ἡ ἀνιδιοτέλεια στήν σχέση μας μέ τόν Θεό εἶναι κάτι πού ἀρέσει ἀπόλυτα στόν Θεό. Γι’ αὐτό λέγει ὅτι: «Αὐτός πού θέλει νά μέ ἀκολουθήσει θά πρέπει νά ἀρνηθεῖ τόν ἑαυτό του(δηλ. κάθε συμφέρον προσωπικό, κάθε ὄφελος ἰδιοτελές, κάθε δικό του θέλημα) καί νά σηκώσει τόν σταυρό του  (δηλ. νά ἀποφασίσει τόν ἑαυτό του γιά θάνατο ἀκόμη καί σταυρικό προκειμένου νά τηρήσει τό θέλημά Μου) καί νά Τόν ἀκολουθήσει (δηλ. νά κάνει ὑπακοή σέ ὁ,τιδήποτε τοῦ ζητήσει ὁ Θεός».

  1. Ἔπειτα, καί αὐτή ἡ φύση καί ἡ λογική τοῦ πράγματος ἀπαιτεῖ τήν πρώτη θέση νά ἔχει ἡ δοξολογία. Πράγματι, μόλις πλησιάσουμε τόν Θεό, εὐθύς ἀντιλαμβανόμαστε τό ἀπλησίαστο τῆς δόξας Του καί τή δύναμη καί τό μεγαλεῖο Του. Καί ἀπό αὐτό προκαλεῖται θαυμασμός καί ἔκπληξη καί τά παρόμοια, μέ ἀναγκαία συνέπεια τή δοξολογία.
  2. Προχωρώντας, μαθαίνουμε τήν ἀγαθότητα καί τή φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ, καί σ’  αὐτό ἀκολουθεῖ ἡ εὐχαριστία.
  3. Κατόπιν ἀναλογιζόμαστε τήν ὑπερβολή τῆς ἀγαθότητάς Του καί τόν πλοῦτο τῆς φιλανθρωπίας Του, καί βρίσκουμε πειστικό σημάδι αὐτῆς τῆς ὑπερβολῆς καί αὐτοῦ τοῦ πλούτου τήν ἴδια μας τήν κακία. Διότι, ἐνῶ εἴμαστε τέτοιοι πού εἴμαστε, Ἐκεῖνος δέν παύει νά μᾶς εὐεργετεῖ. Πράγματι, αὐτό τό σημάδι προπάντων μᾶς διδάσκει πόσο φιλάνθρωπος εἶναι ὁ Θεός, διότι εἶναι κοντά μας, διότι εἶναι μέσα μας, διότι εἶναι ἐμπρός στά μάτια μας. Λοιπόν τό νά θυμόμαστε τίς ἁμαρτίες μας ἐνώπιον τοῦ Θειοῦ, αὐτό εἶναι πού ὀνομάζεται ἐξομολόγηση.

Σχόλια: Τό ὅτι ὁ Θεός συνεχίζει νά μᾶς ἀνέχεται παρ’ ὅλες τίς ἁμαρτίες μας, αὐτό μᾶς πείθει γιά τήν ἄπειρη ἀγάπη καί συγχωρητικότητά του. Αὐτό μᾶς ἐνισχύει ὥστε νά μήν ἀπελπιζόμαστε καί αὐτή Του ἡ ἀγάπη μᾶς παρακινεῖ ὥστε νά ζητᾶμε τό ἔλεος Του διά τῆς μετανοίας-ἐξομολογήσεώς μας.

  1. Τέταρτο εἶναι ἡ αἴτηση. Εἶναι πράγματι εὔλογο νά ἔχουμε ἐμπιστοσύνη, ὅτι θά ἐπιτύχουμε, ὅ,τι ζητήσουμε στήν προσευχή μας, μετά ἀπό αὐτούς τούς λογισμούς μέ τούς ὁποίους κατανοοῦμε τήν πρός ἐμᾶς ἀγαθότητα καί φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ. Διότι Ἐκεῖνος πού εἶναι ἀγαθός ἀπέναντί μας, ἐνῶ ἐμεῖς εἴμαστε ἀκόμη πονηροί, πῶς θά εἶναι ἀπέναντί μας ἄν μεταβληθοῦμε καί, λέγοντας πρῶτοι τίς ἁμαρτίες μας, δικαιωθοῦμε, σύμφωνα μ’ ἐκεῖνο πού εἶπε ὁ Προφήτης: «Λέγε σύ πρῶτος τίς ἁμαρτίες σου, γιά νά δικαιωθεῖς» (Ἠσ. 43, 26);
  2. Ἔτσι λοιπόν ἡ δοξολογία κατέχει τήν πρώτη θέση στίς συνομιλίες μας μέ τόν Θεό. Γι’ αὐτό ὁ ἱερεύς πρίν ἀπό κάθε προσευχή καί ἱερουργία δοξολογεῖ τόν Θεό.
  3. Ἀλλά γιατί ὁ ἱερεύς δοξολογεῖ τό τριαδικό καί ὄχι τό ἑνιαῖο τοῦ Θεοῦ; Διότι δέ λέγει «Εὐλογητός ὁ Θεός» ἤ «Εὐλογημένη ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ», ἀλλά ἀναφέρει ξεχωριστά τά τρία Πρόσωπα, λέγοντας «Εὐλογημένη ἡ βασιλεία τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».  Λέγει λοιπόν ἔτσι, διότι μέ τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Κυρίου ἔμαθαν πρώτη φορά οἱ ἄνθρωποι ὅτι ὁ Θεός εἶναι τρία Πρόσωπα. Καί αὐτῆς τῆς ἐνανθρωπήσεως μυσταγωγία ἀποτελοῦν τά τελούμενα. Γι’ αὐτό εὐθύς μέ τήν ἔναρξη ἔπρεπε πρώτη νά λάμπει καί νά κηρύττεται ἡ Ἁγία Τριάς.

Σχόλια: Ἡ Θεία Λειτουργία εἶναι μία Ἁγιοτριαδική Θεοφάνεια. Αὐτό φανερώνεται ἀπό τήν πρώτη φράση της κατά τήν ὁποία δοξολογεῖται ὁ Πατήρ, ὁ Υἱός καί τό Ἅγιο Πνεῦμα.



ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ Τῼ ΘΕῼ ΔΟΞΑ!
Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης


Πηγή εἰκόνας: Ἱ. Ἡσ. Ἀνάστασις Χριστοῦ-Ἐμμαούς, Ἅγ. Βασίλειος Λαγκαδᾶ.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ



ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ

1.Μπορεῖτε νά δεῖτε τίς προηγούμενες δημοσιεύσεις τοῦ ἱστολογίου μας πατώντας τό: Παλαιότερες ἀναρτήσεις (δεῖτε δεξιά)

2.Καλλίτερη θέαση τοῦ ἱστολογίου μέ τό Mozilla.

3.Ἐπιτρέπεται ἡ ἀναδημοσίευση τῶν ἀναρτήσεων μέ τήν προϋπόθεση ἀναγραφῆς τῆς πηγῆς

4.Ἐπικοινωνία: hristospanagia@yahoo.gr
.
Γιά ἐνημέρωση μέσῳ ἠλεκτρονικοῦ ταχυδρομείου στεῖλτε μας τό e- mail σας στό hristospanagia@yahoo.gr
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΑΚΟΥΣΤΕ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΟΡΤΩΣΤΕ ΟΜΙΛΙΕΣ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ- ΘΕΜΑΤΑ ΚΑΤΑ ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΗ ΣΕΙΡΑ