Σελίδες

Τετάρτη 3 Μαΐου 2017

Κεφ. 37.Περί ἐγκρατείας. Γεροντικό. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης


Κεφ. 37.Περί ἐγκρατείας. Γεροντικό. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 8-4-2017 (Σύναξη στό Ἀρχονταρίκι) 
Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης
http://HristosPanagia3.blogspot.gr

Ὅ,τι εἶναι νά πάρεις ἀπό ἕναν στρατιώτη στόν πόλεμο τό ὅπλο, εἶναι νά πάρεις ἀπό τόν μοναχό τό κομποσχοίνι του

  Προηγουμένως είπατε την έκφραση ότι δεν βλέπουμε μοναχό στο Άγιον Όρος χωρίς το κομποσχοίνι στο χέρι και σας είπα ότι [όπως] είναι το όπλο του στρατιώτη στον πόλεμο, είναι το κομποσχοίνι για τον μοναχό.

Μου αφηγείτο ο παλιός Καθηγούμενος της Μονής Αγίου Παύλου, ο Πανοσολογιώτατος Γέροντας Παρθένιος για τον οποίον μάλιστα ετοιμάζω ένα έργο, ένα βιβλίο με πλούσιες θέσεις του Γέροντα ο οποίος είναι οδηγημένος στο Άγιον Όρος από την Κυρία Θεοτόκο. Όταν ήτανε παιδί, έφηβος γύρω στα 14-15 στο χωριό του στα Χαβδάτα της Κεφαλονιάς κοντά στο Ληξούρι, άκουσε την φωνή της Παναγίας μέσα από ένα χάρτινο εικόνισμα που είχε πάνω από το κρεββάτι του που του είπε, εσύ παιδί μου μοναχός θα γίνεις.
 Στην αρχή όπως είναι φυσικό τα ‘χασε και εν συνεχεία σε αλλεπάλληλες αποκαλύψεις στον ύπνο του του έδειξε η Παναγία όλο το ταξίδι από την Κεφαλονιά. Πως θα φτάσει στο Άγιον Όρος, πως θα μπει στο Μοναστήρι του Αγίου Παύλου όπου φιλοξενούνται τα Τίμια Δώρα των Μάγων -μεγάλη ευλογία-, πως θα μπει μέσα στο Καθολικό, πως είναι το τάδε προσκυνητάρι, και όταν έφτασε τα ήξερε όλα και βάδιζε όπως του τα είχε αποκαλύψει η Παναγία. Γι’ αυτό ο τίτλος που δίνω στο βιβλίο που είναι υπό έκδοσίν είναι ‘Απεσταλμένος της Κυράς μας της Παναγιάς’, επειδή ‘η Κυρά μας η Παναγιά’ το λέει ο ίδιος, ‘Η Κυρά μας η Παναγιά’, έτσι μιλάει για την Παναγία.
 
Ο Γέροντας λοιπόν ο π. Παρθένιος -θα σας πω έτσι ένα περιστατικό από τη ζωή του που θα είναι μέσα σε αυτό το βιβλίο μεταξύ άλλων- κάποτε ήτανε αρσανάρης.

Ὁ φύλακας Ἄγγελος τῆς οἰκογένειας.

Ο μακαριστός γέροντας Ιωσήφ ο Σπηλαιώτης (†1959), προσπαθώντας να στήρίξει ένα νέο μοναχό, που τον πολεμούσαν λογισμοί φυγής κι επιστροφής στους γονείς του,διηγήθηκε το ακόλουθο θαυμαστό γεγονός:
Έτυχε κάποιος στις ημέρες μας εδώ στα Κατουνάκια, που εγώ δεν τον πρόφθασα, γιατί πριν από λίγο καιρό είχε πεθάνει. Αυτός ήταν υποτακτικός σε ένα Γέροντα τυφλό. Λοιπόν μία ημέρα ήλθε ένας πτωχός κοσμικός, περαστικός από το Κελλί του. Και τον ρωτά ο νέος μοναχός:
- Από πού είσαι;
Και αυτός ήταν χωριανός του.
Λοιπόν δεν του έδωκε γνωριμία, μόνον του είπε τί κάμνει ο τάδε - για τον πατέρα του. Του λέει ο ξένος, ότι αυτός πέθανε και άφησε τη γυναίκα του και τρία κορίτσια στους δρόμους ορφανά και πτωχά. Είχαν και έναν υιό, λέει, που έφυγε από χρόνια και δεν γνωρίζουν τι έγινε.
Λοιπόν σαν να τον κτύπησε κεραυνός τον μοναχό. Και αμέσως τον προσέβαλε η πάλη των λογισμών.
- Θα φύγω, λέει στο Γέροντά του. Θα φύγω να πάω να τους προστατεύσω!

«Ἔτσι ἁπλά παρακάλεσα τόν Ἅγιο Ἰάκωβο νά μέ βοηθήσει, κι αὐτός ἔτσι ἁπλά μέ βοήθησε»

 Ή κ. Ανδρομάχη Πασχάλη, κάτοικος Λίμνης Ευβοίας, σε επιστολή πού έστειλε στη Μονή γράφει τα έξης:

«Στις 18 Νοεμβρίου 1993 παρουσιάστηκε στην άκρη της γλώσσας μου ένα μικρό κεράτινο ογκίδιο.
Περνώντας οι μέρες αυτό μεγάλωσε, κρεμόταν μπροστά στη γλώσσα μου και με ενοχλούσε στην ομιλία, την ώρα πού έτρωγα και όταν έπινα νερό.
Πέρασαν δυο μήνες από την ημέρα πού το πρωτοείδα, το ογκίδιο εξακολουθούσε να υπάρχει και η ψυχολογική μου κατάσταση ήταν πολύ άσχημη. Μέσα στη μεγάλη ψυχολογική ένταση πού βρισκόμουν, κι ενώ σκεπτόμουν ότι από Δευτέρα έπρεπε να πάω στην Αθήνα για γιατρό, άρχισα να λέω το πρόβλημα μου στον παππού Ίάκωβο κοιτάζοντας μία μικρή φωτογραφία του πού είχα απέναντι στο τραπέζι μου. 

Πνευματική ἀγρύπνια τοῦ λαοῦ γιά θέματα Πίστεως (λ.χ. Οἰκουμενισμοῦ) καί πνευματικῆς ζωῆς

Υπάρχει η παναίρεσις του οικουμενισμού η οποία έχει πιάσει από το σβέρκο Πατριάρχες και Αρχιεπισκόπους ανά τον κόσμον όλον. Πατριάρχες και Αρχιεπισκόπους ανά τον κόσμον όλον. Ξέρετε, κάποιος έρχεται από πίσω σου και σου πιάνει με το χέρι εδώ το σβέρκο. Ακινητοποιείσαι. Άμα πιάσεις τη γάτα από το σβέρκο και τη σηκώσεις, δεν μπορεί να σε δαγκώσει. Δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Ακινητοποιείται.

Γέρων Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης - Περί Ἀμελείας, Φόβου, Δειλίας, Προδοσίας καί Λιποταξίας (Ἐπιστολή 1η - 2η)

1η Επιστολή

Ο δειλός στρατιώτης είναι άδοξος, απαρρησίαστος, κατησχυμμένος, ουδεμία αίτησίς του φθάνει εις τα ώτα του βασιλέως, ενώ του ανδρείου, μόνον το όνομά του να αναγγελθή, εν τω άμα επιτυγχάνεται η εκπλήρωσις των αιτημάτων του! 

Ω υψηλή παρρησία, που στολίζεις τον ανδρείον αγωνιστήν, ποίος δεν επιθυμεί ταύτην; Και όμως η αμέλεια, ιδίως εις την προσευχήν, την σκορπίζει εις τους τέσσαρας ανέμους και αφήνει τον άνθρωπον γυμνόν.

Πόσον μάλλον ημείς πρέπει να δοξασθώμεν ως ανδρείοι, διότι αγγελικόν φέρομεν σχήμα και ενόρκως υπεσχέθημεν εις τον βασιλέα των βασιλευόντων, ζωήν ή θάνατον, όχι αμέλειαν και λιποταξίαν, αλλά δια του αγώνος και της βίας ας φέρωμεν την τελικήν κατατρόπωσιν εις τον εχθρόν του Θεού και της ψυχής μας.

2η Επιστολή
Δια τον φόβον που σε καταλαμβάνει την νύκτα κ.λ.π. είναι εκ του πειρασμού, θα τον νικήσης με την πίστιν προς τον Θεόν. Δηλαδή να σκέπτεσαι ότι ο Θεός είναι πανταχού παρών. «Εν τω Θεώ ζώμεν και κινούμεθα και εσμέν» ( Πρ. 17,28 ) και ότι χωρίς να επιτρέψη κάτι ο Θεός, δεν γίνεται. Και μέσα εις τον διάβολον και εις τα θηρία, αν ευρεθώμεν εκεί είναι ο Θεός!

Ἅγιε Γέροντα Παΐσιε, πῶς μποροῦμε νά κρίνουμε μία πίστη;

Τὴν ἀπάντηση τὴν δίνει ὁ Ἰησοῦς Χριστός: «Προσέχετε ἀπὸ τῶν ψευδοπροφητῶν, οἵτινες ἔρχονται πρὸς ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασιπροβάτων, ἔσωθεν δὲ εἰσὶ λύκοι ἅρπαγες. ἀπὸ τῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε 
 αὐτούς…» (Ματθ. ζ΄15-16)
Ἀπὸ τοὺς καρποὺς ποὺ ἔχει ἡ κάθε μία πίστη, ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς «καρποὺς» μπορεῖ κανεὶς νὰ βγάλει συμπεράσματα.

* Ἔτσι λοιπὸν οἱ Μωαμεθανοί, ἀκολουθώντας τὴν πίστη τους, ἔχουν καταδικάσει σὲ ἐξευτελισμὸ καὶ δυστυχία τοὺς μισοὺς ἀπὸ τοὺς ὀπαδούς τους, τὶς γυναῖκες!!! Δὲν τὶς δέχονται οὔτε στὰ τζαμιά… εἶναι μέσα στὸ κοινωνικὸ σύστημα τοῦ Ἰσλάμ, πολίτες… ἀνύπαρκτοι, ἔσχατης κατηγορίας. «Καρπὸς» λοιπὸν τοῦ Ἰσλάμ, ἡ δυστυχία τῶν γυναικῶν, ἡ πολυγαμία, καὶ ἡ ὁμοφυλοφιλία. Ἄλλος καρπὸς τοῦ Ἰσλὰμ ὁ «ἱερὸς πόλεμος». Γιὰ νὰ σὲ πείσουν νὰ λατρεύσεις τὸν Ἀλλὰχ καὶ τὸν «προφήτη» τους Μωάμεθ, θὰ σὲ ἐκβιάσουν καὶ θὰ σὲ σκοτώσουν ἂν ἀρνηθεῖς. Ὄχι ἀπὸ διαστρέβλωση τοῦ «θείου νόμου», ἀλλὰ γιατί ἔτσι διδάσκει τὸ κοράνι!!!

«Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν». Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης


«Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν». Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης 
Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 29-4-2017 (Κήρυγμα στήν Θεία Λειτουργία) 
Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης
http://HristosPanagia3.blogspot.gr

Τί σημαίνει ἡ φράση: "τάς θύρας τάς θύρας ἐν σοφία πρόσχωμεν";

jesus9n
Mέχρι τον 10ο περίπου αιώνα όταν ο Ιερέας έλεγε «τας θύρας τας θύρας εν σοφία πρόσχωμεν» έμεναν μέσα στον Ναό μόνον οι μυημένοι, οι πιστοί χριστιανοί και ετελείτο το μυστήριο της Θ. Ευχαριστίας. Όσοι έμεναν, στο τέλος της Θ. Λειτουργίας, κοινωνούσαν όλοι.
Αυτή η προτροπή (τας Θύρας τας Θύρας…) είναι η ανδιαφισβήτητη απόδειξη ότι δεν ήταν πάντα ετσι τα πράγματα όπως σήμερα, ότι δεν ήταν όλοι οι ανθρωποι αυτονόητα μέλη της Εκκλησίας, ότι υπήρχε σαφής διάκριση ανάμεσα στους χριστιανούς και τους μή χριστιανούς και ότι για να γίνει κάποιος δεκτός ως χριστιανός και πλήρες μέλος της Εκκλησίας επρεπε να πληροί συγκεκριμμένες προϋποθέσεις.

Αυτό το δεύτερο μέρος της θείας Λειτουργίας, στη Λειτουργία του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, συμμετέχουν μόνο οι βαπτισμένοι πιστοί. Οι κατηχούμενοι που δεν βαπτίστηκαν, οι εχθροί και οι αμύητοι στα δεδομένα της Εκκλησίας αποκλείονται.

Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης: «Δέν θέλω μέ τόν φόβο τοῦ θανάτου νά πλησιάσεις τόν Θεό»

Όσιος Πορφύριος - Δὲν θέλω μὲ τὸ φόβο τοῦ θανάτου  νὰ πλησιάσεις τὸν Θεό

«Δὲν θέλω μὲ τὸ φόβο τοῦ θανάτου νὰ πλησιάσεις τὸν Θεό. Θέλω μὲ τὴν πολλὴ ἀγάπη πρὸς Αὐτὸν νὰ τὸ κάνεις. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἀνώτερο, παιδί μου. 

Ηχητικό Αγιολόγιο 3 Μαΐου


Ακούστε το βίο των Αγίων της Ορθοδοξίας που εορτάζουν σήμερα 3 Μαΐου



Για να κατεβάσετε και να αποθηκεύσετε την ομιλία σε mp3 πατήστε ΕΔΩ (δεξί κλίκ αποθήκευση ως, ή αποθήκευση δεσμού ως)