Σελίδες

Σάββατο 9 Φεβρουαρίου 2013

Why I abandoned Papism


Why I abandoned Papism.

By Hierodeacon Paul Ballester-Convolier.

 A horrible dilemma.
 
                My conversion to Orthodoxy began one day while I was reordering the Library catalogues of the monastery I belong to. This monastery belonged to the Franciscan order, founded in my country of Spain. While I was classifying different old articles concerning the Holy Inquisition, I happened to come across an article that was truly impressive, dating back to 1647. This article described a decision of the Holy Inquisition that anathematized as heretic any Christian who dared believe, accept or preach to others that he supported the apostolic validity of the Apostle Paul.

Warum ich das Papsttum verließ (1)

Warum ich das Papsttum verließ
Ierodiakon Paul de Ballester-Convallier
 
1. Wie alles begann

      Meine Konversion zur Orthodoxie begann eines Tages, als ich die Bibliothek des Klosters, zu dem ich gehörte, neu ordnete. Dieses Kloster gehört zum Franziskanerorden und befindet sich in meinem Heimatland, Spanien.  Während ich verschiedene alte Artikel, die die Heilige Inquisition betrafen, einsortierte, stieß ich auf einen wirklich eindrucksvollen Artikel, aus dem Jahre 1647. Dieser Artikel beschrieb eine Entscheidung der Heiligen Inquisition, die jeden Christen als häretisch exkommunizierte, der es zu glauben wagte, es akkzeptierte oder anderen predigte, daß sich der Apostel Paulus auf seine apostolische Autorität stützt.

Tό ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα της Κυριακής 10-02-13.

Ἡ καθημερινή μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς εἶναι ἀπαραίτητη γιά τόν Χριστιαν. Ὅπως ὁ ἄρτος γιά τό σῶμα ἔτσι καί ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ γιά τήν ψυχή ἀποτελεῖ ζωτική ἀνάγκη. Ὁ Κύριος μᾶς εἶπε ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν ζεῖ μόνο μέ ψωμί. ἀλλά καί μέ κάθε λόγο πού ἐκπορεύεται ἀπό τό στόμα τοῦ Θεοῦ (Ματθ. 4, 4): «Οὐκ ἐπ' ἄρτῳ μόνο ζήσεται ἄνθρωπος ἀλλ' ἐπί παντί ρήματι ἐκπορευομένῳ διά στόματος Θεοῦ». Εἴθε καθημερινά νά μελετοῦμε τό λόγο Του καί νά τρέφουμε τήν ψυχή μας μ' αὐτόν. Μαζί μέ τά Ἅγια Μυστήρια καί τόν Πνευματικό ἀγῶνα, ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ συντηρεῖ ἀναμμένη τήν λαμπάδα τῆς πίστεως μέσα μας καί μᾶς καθιστᾶ ζωντανά κυτταρα τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι ἡ Ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας. Σύν Θεῷ θά ἀναρτῶνται τά ἀναγνώσματα πού ἔχει ὁρίσει ἡ Ἁγία Μας Ἐκκλησία νά ἀναγινώσκονται καθημερινά ἀπό τούς Χριστιανούς γιά τό 2012. Κάνετε κλίκ πάνω στήν εἰκόνα καί μεγενθύνετε γιά νά διαβάσετε τό κείμενο.

Απόστολος: Προς Τιμόθεον Β΄ κεφ. β΄ 1 - 10

β΄ 1 - 10 

Ευαγγέλιον: Κατά Ματθαίον κεφ. Κε΄ 14 - 30

Κε΄ 14 - 30 


Ευχαριστοῦμε τήν ἀδελφότητα Θεολόγων «Ὁ Σωτήρ» γιά τήν ὁλοπρόθυμη ἄδεια χρήσης καί ἀναδημοσίευσης τοῦ κειμένου μετά τῆς συντόμου ἑρμηνείας, πού ἔχει ἐκπονήσει ὁ μακαριστός Θεολόγος Π. Τρεμπέλας.

Κυριακή ΙΣΤ Ματθαίου: Ὁμιλία εἰς τήν παραβολήν τῶν ταλάντων (Γερμανός ὁ Β' Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως)

(Ματθ. κε' 14-30)
Οι γεωργοί που φυλάσσουν τους αγρούς και τα περιβόλια των αρχόντων, έχουν συνήθεια να συνάζουν όσα άνθη εύρουν ωραία και ευωδέστατα, και να τα προσφέρουν στους κυρίους των· και εάν έχουν και άλλους φίλους, δίδουν και σ’ αυτούς. Εκείνοι δεχόμενοι τα κρίνα περιχαρώς, ευχαριστούν και φιλοδωρούν τους γεωργούς, αν και δεν λαμβάνουν από τα άνθη εκείνα άλλην ωφέλειαν εκτός από το ότι ευχαριστούν για λίγην ώραν την όρασι και ότι ευωδιάζουν την όσφρησίν τους. Εμείς δε οι πνευματικοί γεωργοί και διδάσκαλοι, που μας έχει εμπιστευθή ο Κύριος τον αειθαλή λειμώνα τού αγίου Ευαγγελίου και περιποιούμεθα τόσον ωραίον και πανευφρόσυνον περιβόλι, δεν προσφέρουμε μόνον μίαν φοράν τον χρόνον σ’ εσάς τους ηγαπημένους αδελφούς και φίλους μας άνθη καλοκαιρινά και ευμάραντα, αλλά καθημερινώς συνάζουμε λόγους πνευματικούς από τον αειθαλή Παράδεισον της Γραφής και σας διδάσκουμε με πολύν πόθο και επιμέλειαν, ευφραίνοντας τις ψυχές σας με διάφορες νουθεσίες και υποδείγματα, με τα οποία ωφελείσθε, μετανοείτε για τις αμαρτίες σας και ευρίσκετε σωτηρίαν αιώνιον.

Δέν ὑπάρχει Χριστιανισμός χωρίς Ἐκκλησία


«Πιστεύω …εἰς μίαν, Ἁγίαν,
 Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν.

Τι σημαίνει «πιστεύω στην Εκκλησία»

Μ’ αυτές τις λέξεις (Πιστεύω εἰς μίαν…» ) στο ένατο άρθρο του Συμβόλου της Πίστεως ομολογεί κάθε ορθόδοξος χριστιανός την πίστη του στη μεγάλη αλήθεια της Εκκλησίας.
Αλλά είναι αμφίβολο αν μπορεί κάποιος να βρει κάποιο άλλο άρθρο του Συμβόλου της Πίστεως που τόσο λίγο γίνεται αισθητό στην καρδιά αυτού που με τα χείλη διαβάζει το Σύμβολο , όσο το ένατο άρθρο, όπου εκφράζεται η αλήθεια της Εκκλησίας. Αυτό είναι εν μέρει κατανοητό. Πράγματι, συγκεκριμένα στο ένατο άρθρο του Συμβόλου ο άνθρωπος ο ομολογεί τη σχέση του με την ορατή κοινωνία των ακολούθων του Χριστού.

Οἱ τρεῖς γίγαντες


ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ
      "Στην δική μας περίπτωση υπάρχουν τρεις δυνατοί και ισχυροί γίγαντες, πάνω στους οποίους στηρίζεται όλη η εχθρική δύναμη του νοητού Ολοφέρνη (του διαβόλου)
˙ όταν αυτοί πέσουν κάτω και νεκρωθούν, εύκολα θα εξασθενήσει όλη η δύναμη των πονηρών πνευμάτων. Αυτοί οι τρεις γίγαντες είναι:
 Η άγνοια, μητέρα όλων των κακών, η λησμοσύνη, αδελφή, βοηθός και συνεργάτης της άγνοιας, και η ραθυμία, η οποία υφαίνει το σκοτεινό και μαύρο σύννεφο για ένδυμα και σκέπασμα της ψυχής και η οποία στηρίζει και δυναμώνει τις άλλες δύο και τις δίνει ύπαρξη και φυτεύει στην αμελέστατη ψυχή την κακία και τη στερεώνει.

Πῶς νά μοιράσω τό ψωμί; (Ἀληθινή ἱστορία)

Τούτες τις μέρες που την πατρίδα μας τη δέρνει η φτώχεια και η πείνα, η Χρυσούλα, μεγάλη ώριμη γυναίκα με δική της τώρα οικογένεια, φέρνει στο νου της τη συγχωρεμένη τη γιαγιά της. Χρυσούλα την έλεγαν κι εκείνη, με παππού ιερέα ευλαβικό τον ονομαστό παπα-Γιώργη τον Διακουμάτο στην περιοχή της Οιτύλου στη Λακωνία.
Απ’ το στόμα του παπα-Γιώργη έβγαινε πάντα χρυσάφι ο θείος λόγος του Ευαγγελίου. Αυτόν έσπερνε παντού και γλύκαινε τους πονεμένους.Στη μικρή του τη Χρυσούλα έκανε μαθήματα μέσα από την Αγία Γραφή, το Οκτωήχι και το Ψαλτήρι. Τι στιγμές ήταν εκείνες! Σμίλευε ο ακούραστος λευΐτης με τη σμίλη του Πνεύματος την άκακη και αθώα ψυχή της εγγονούλας του, την μάθαινε να αγαπά τον Θεό, να συγχωρεί τους ανθρώπους, να σκορπίζει καλοσύνες σε εχθρούς και φίλους.

Γιατί ἐγκατέλειψα τόν παπισμό




    Πάπας και Παπισμός”, Ιεροδιάκονος Παύλος Μπάλλεστερ-Κονβαλιέρ 
 
   Εκ του περιοδικού "ΘΕΟΔΡΟΜΙΑ" Τεύχος 1, Ιανουάριος - Μάρτιος 2006

Πώς ένας Παπικός Μοναχός, εγκατέλειψε την αίρεση του Παπισμού, και εντάχθηκε στην αληθινή Εκκλησία του Κυρίου.
Η μεταστροφή μου στην Ορθοδοξία άρχισε μια μέρα, που διόρθωνα τους καταλόγους της βιβλιοθήκης του μοναστηριού στο οποίο ανήκα. Το μοναστήρι αυτό είναι του Τάγματος του Αγίου Φραγκίσκου και βρίσκεται στην πατρίδα μου την Ισπανία.
 
    Ενώ ταξινομούσα διάφορα παλαιά έγγραφα σχετικά με την Ιερά Εξέτασι, έπεσε στα χέρια μου ένα έγγραφο αληθινά καταπληκτικό, χρονολογούμενο από το έτος 1647.

    Στο έγγραφο αυτό αναφερόταν μια απόφασις της Ιεράς Εξετάσεως, που αναθεμάτιζε ως αιρετικό κάθε χριστιανό ο οποίος θα τολμούσε να πιστεύση, να παραδεχθή και να μεταδώση σε άλλους το ότι ο Απόστολος Παύλος στηριζόταν στο αποστολικό κύρος του.

    Επρόκειτο για ένα εύρημα φρικτό, που δε μπορούσε να χωρέση ο νούς μου. Σκέφθηκα αμέσως, για να καθησυχάσω την ψυχή μου, ότι ίσως επρόκειτο για τυπογραφικό λάθος ή για μια πλαστογράφησι, πράγμα που άλλωστε ήταν συνηθισμένο στην Δυτική Εκκλησία εκείνης της εποχής, στην οποία αναφερόταν το κείμενο. Αλλά η ταραχή και η έκπληξίς μου έγινε μεγαλύτερη όταν ερεύνησα και διεπίστωσα ότι εκείνη η απόφασις της Ιεράς Εξετάσεως που αναφερόταν στο έγγραφο ήταν αυθεντική.

Ὁμιλία ἐκφωνηθεῖσα εἰς περίοδον πείνης καί ξηρασίας (Μέγας Βασίλειος)


Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ: «Στην παρούσα εξαιρετική ομιλία του Μ. Βασιλείου, ο αναγνώστης μπορεί να εντοπίσει πλήθος ομοιοτήτων με την σημερινή κατάσταση κρίσης, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι οι σημερινές αιτίες των οικονομικών προβλημάτων δεν φαίνονται να είναι τόσο άμεσες με την ανομβρία και την έλλειψη αγαθών από την μη καρποφορία της γης».

«Όταν o λέων βρυχηθή, ποιός δεν θα φοβηθή; Όταν Κύριος ο Θεός ομιλή, ποιός δεν θα προφητεύση;». Ας αρχίσωμεν τον λόγον μας με τα προφητικά λόγια και ας πάρωμεν συνεργόν εις την ανάγκην των προκειμένων, δηλαδή τώρα που εκθέτομεν και την σκέψιν και την γνώμην διά αυτά που είναι συμφέροντα, τον θεοφόρον Αμώς, ο οποίος εθεράπευσε συμφοράς, όμοιας με τα κακά που υπερβολικά ενοχλούν ημάς. Διότι και ο προφήτης αυτός, κατά την διαδρομήν των παλαιοτέρων χρόνων, όταν ο λαός είχεν εγκαταλείψει την πατρικήν ευσέβειαν και είχε καταπατήσει την ακρίβειαν των νόμων και είχε ξεγλυστρίσει εις την λατρείαν των ειδώλων, εκήρυξε την μετάνοιαν, με το να συμβουλεύη την επιστροφήν και με το να εξαγγέλλη την απειλήν των τιμωριών.

Πῶς οἱ Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ γκρεμίζουν τοὺς μάγους

ΑΓΙΟΣ ΠΑΓΚΡΑΤΙΟΣ
ΣΤΟΝ ΒΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΓΚΡΑΤΙΟΥ μεταξὺ ἄλλων, ἀναφέρονται καὶ τὰ ἑξῆς περιστατικά. Ὅταν ὁ Ἅγιος βρέθηκε στὴν Σικελία, νὰ κηρύξει τὸ Ἱερὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἄρχισε νὰ καταργεῖ τὰ εἴδωλα καὶ τὰ δαιμόνια τους. Φυσικὸ ἦταν οἱ ἱερεῖς τῶν εἰδώλων καὶ οἱ μάγοι, νὰ θορυβηθοῦν καὶ νὰ μὴν ξέρουν τί νὰ κάνουν. Ἰδίως ὅταν ὁ Ἅγιος Παγκράτιος ἔφθασε, ἐνώπιον τοῦ εἰδώλου τοῦ δαίμονα Λύσσωνα, οἱ μάγοι, οἱ μάντεις καὶ οἱ οἰωνοσκόποι τῆς ἐπαρχίας, γνωρίζοντας τί τοὺς περίμενε χωρίσθηκαν ἀνὰ τριάντα δύο ἄτομα μεταξύ τους καὶ κατέφυγαν στοὺς σκοτεινοὺς τρόπους τους τί νὰ πράξουν. Τότε παρουσιάσθηκε ἐνώπιόν τους ὁ δαίμονας Λύσσωνας λέγοντάς τους: «Τί ἤλθατε κοντά μου καὶ μὲ κολακεύετε μάταια;». Ξαφνιασμένοι τὰ ὄργανα τοῦ Σατανᾶ, ρώτησαν τὸν δαίμονα ἂν ὑπάρχει ἄλλος Θεὸς μεγαλύτερος ἀπὸ αὐτόν, ὁ δὲ Λύσσωνας συνέχισε νὰ ὁμολογεῖ ἀπὸ τὸ φόβο του ντροπιασμένος καὶ νὰ λέει:

Ἀσκητές μέσα στόν κόσμο τ. Β' (Ἱερόν Ἡσυχαστήριον «Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος», Ἅγιον Ὄρος)

Kεντρική - αποκλειστική διάθεση του βιβλίου έχει το Ιερόν Ησυχαστήριον «Αγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος» Τ.Κ. 630 88 Μεταμόρφωσις Χαλκιδικής. Τηλ. 23750.61-592 Φαξ: 23750.61-103

Εκδόθηκε πριν από τέσσερα χρόνια ο πρώτος τό­μος των "Ασκητών μέσα στόν κόσμο", χωρίς μεγάλες αξιώσεις, με σκοπό να διασωθούν αυτά τα γνήσια Χρι­στιανικά πρότυπα· όμως, παρά πάσαν προσδοκίαν, έγινε δεκτός με πολλή αγάπη και ενδιαφέρον. Η επίμο­νη ζήτηση του Δευτέρου Τόμου επέσπευσε την έκδοσή του. Αραγε τί ενδιαφέρον βρήκαν οι αναγνώστες σ’ αυτές τις απλές και ταπεινές ψυχές τών Ασκητών μέ­σα στον κόσμο;

Φαίνεται πως βρήκαν στα πρόσωπά τους ζων­τανά πρότυπα αρετής προς μίμηση, που σπανίζουν στις ημέρες μας. Βρήκαν νέους τρόπους και μεθόδους ασκήσεως. Βρήκαν παρηγοριά και παράκληση στα δικά τους παθήματα, γνωρίζοντας την θλιμμένη ζωή τους.

Ἔκκληση τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Νευροκοπίου (Βουλγαρίας) κ. Ναθαναήλ

Κοινοποιούμε έκκληση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Νευροκοπίου (Βουλγαρίας) κ. Ναθαναήλ και της Αδελφότητος της Ι. Μονής Αγ. Γεωργίου Χαντζιδήμοβο Βουλγαρίας για να συμπαρασταθούμε υπογράφοντας ηλεκτρονικά.

Η  Ι. Μ. Αγ. Γεωργίου είναι κέντρο πολιτιστικό, πνευματικό, εκπαιδευτικό και ποιμαντικό της Ι. Μητροπόλεως Νευροκοπίου (λίγα χιλιόμετρα από τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα), που με πολλές δυσκολίες ο Σεβ. κ. Ναθαναήλ πρόσφατα ανακαίνισε και στεγάζει μεγάλη ποικιλία δραστηριοτήτων της Ι. Μητροπόλεως.

Χριστιανός χωρίς ἐκκλησιασμό, χωρίς προσευχή, χωρίς ἐξομολόγηση, χωρίς Θεία Κοινωνία, εἶναι ἕνα ξέφραγο αμπέλι

Φωτογραφία: «Χριστιανός χωρίς εκκλησιασμό, χωρίς προσευχή, χωρίς εξομολόγηση, χωρίς Θεία Κοινωνία, είναι ένα ξέφραγο αμπέλι, όπου ανά πάσαν στιγμήν η πόρτα είναι ανοιχτή να μπούν μέσα οι κλέφτες, δηλαδή οί δαίμονες, να το αλωνίσουν».

παπα Χαράλαμπος Διονυσιάτης (1910-2001
«Χριστιανός χωρίς εκκλησιασμό, χωρίς προσευχή, χωρίς εξομολόγηση, χωρίς Θεία Κοινωνία, είναι ένα ξέφραγο αμπέλι, όπου ανά πάσαν στιγμήν η πόρτα είναι ανοιχτή να μπούν μέσα οι κλέφτες, δηλαδή οί δαίμονες, να το αλωνίσουν».

παπα Χαράλαμπος Διονυσιάτης (1910-2001)
 
http://talantoblog.blogspot.gr/2013/02/blog-post_3518.html