Μητροπολίτης Πειραιῶς Σεραφείμ: "Ἡ ἀγνόησις τῆς ἀνθρώπινης ὀντολογίας μὲ τὴν ἀπόφαση τῆς Ὁλομέλειας τοῦ ΣτΕ"

Πειραιάς, 27 Μαρτίου 2026

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ:

«Η ΑΓΝΟΗΣΙΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΣτΕ»

Με βαθιά θλίψη γιά την δικανική κρίση της πλειοψηφίας της Ολομελείας του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου της χώρας, του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ), με την υπ’ αριθμ. 392/2026 απόφασιν της, με την οποία έκρινε ότι η «αναγνώριση με τον Ν. 5089/2024, του δικαιώματος σύναψης πολιτικού γάμου σε πρόσωπα του ιδίου φύλου, καθώς επίσης του δικαιώματος έγγαμων ομόφυλων ζευγαριών προς υιοθεσία ανηλίκου δεν αντίκειται στη διάταξη του άρθρου 21 παρ. 1 του Συντάγματος περί προστασίας του γάμου, της οικογένειας, της μητρότητας και της παιδικής ηλικίας, ούτε δημιουργείται δυσμενής διάκριση εις βάρος των παιδιών που θα υιοθετηθούν από έγγαμα ομόφυλα ζευγάρια σε σχέση με τα ανατρεφόμενα από δύο ετερόφυλους γονείς κατά παράβαση της συνταγματικής αρχής της ισότητας και της αρχής της προστασίας του βέλτιστου συμφέροντος του παιδιού», έχομε χρέος προς χάρη της Αληθείας και υπερασπιζόμενοι εκ καθήκοντος την ανθρώπινη φυσιολογία, οντολογία και ανθρωπολογία να καταδείξομε ότι η παραπάνω κρίσις είναι ανθρωπολογικώς έωλη και ανεπέρειστη και με εσφαλμένη νομική θεμελίωση.

Η εξόχως προβληματική απόφασις της πλειοψηφίας της Ολομελείας του ΣτΕ στηρίζεται στην κρίση ότι «Οι θεσμοί του γάμου και της οικογένειας δεν παραμένουν στατικοί και αναλλοίωτοι στη διαδρομή του χρόνου, αλλά υπόκεινται σε εξέλιξη και αναπροσδιορισμούς. Η συνταγματική κατοχύρωση αυτών δεν κωλύει, συνεπώς, τον κοινό νομοθέτη να θεσπίζει τις κατά την κρίση του τροποποιήσεις των κανόνων που ρυθμίζουν την εν γένει λειτουργία τους, ο δε έλεγχος του ακυρωτικού δικαστή, ως έλεγχος ορίων, δεν εκτείνεται επί της ορθότητας των ουσιαστικών εκτιμήσεων των επιλογών του νομοθέτη, εφόσον, πάντως, ευρίσκονται εντός του πλαισίου, που θέτει το άρθρο 21 παρ. 1 του Συντάγματος, ερμηνευόμενο σε συνδυασμό με τις λοιπές συνταγματικές και υπερνομοθετικής ισχύος διατάξεις και αρχές και σύμφωνα με το πνεύμα των εξελισσόμενων κοινωνικών συνθηκών», με την οποία δεν εκτιμάται ότι οι προϋποθέσεις του γάμου και της οικογενείας, ως ανθρωπίνων πράξεων και ενεργειών, είναι η ανθρώπινη μορφολογία, οντολογία και φυσιολογία. Δι’ αυτό ο μέγας νομοδιδάσκαλος Μοδεστίνος διετύπωσε με διαχρονική αξία τον περιώνυμο ορισμό του γάμου, «γάμος ἐστί ἀνδρός καί γυναικός συνάφεια καί συγκλήρωσις τοῦ βίου παντός, θείου καί ἀνθρωπίνου δικαίου κοινωνία». Ακριβώς εις αυτό συντρίβεται η αιτιολογία της αποφάσεως της πλειοψηφίας της Ολομελείας του ΣτΕ, διότι εξισώνει κατά συνταγματικώς απαράδεκτον τρόπον την πραγματική ανθρώπινη γαμική σχέση ανδρός και γυναικός, που προβλέπεται και υποστηρίζεται από την ανθρώπινη μορφολογία, οντολογία και φυσιολογία με την εξωανθρώπινη και μη υποστηριζομένη από την ανθρώπινη μορφολογία, οντολογία και φυσιολογία ομοφυλοφυλική συμβίωση, που αποτελεί προδήλως εκ της μορφολογίας της και της πρακτικής της ψυχοπαθολογική εκτροπή, διά την οποία θλιβόμεθα μεν δια τους ατυχείς συνανθρώπους μας, αλλά διαρρήδην αρνούμεθα να αποβαίνει και δήθεν «έννομο αγαθό».

Ὁμιλίες Μεγάλης Ἑβδομάδος,Ὄρθρος Μεγάλης Δευτέρας:«Ὁ πάγκαλος Ἰωσήφ τύπος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ» π. ἈΘανάσιος Μυτιληναῖος

ΟΜΙΛΙΕΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

ΟΡΘΡΟΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«Ο ΠΑΓΚΑΛΟΣ ΙΩΣΗΦ, ΤΥΠΟΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 24-4-1994]

Αγαπητοί μου, εισερχόμεθα εις την Μεγάλη Εβδομάδα των Παθών του Κυρίου μας. Το συναξάριον της ημέρας, της Δευτέρας, αναφέρει: «Τῇ ἁγίᾳ καὶ μεγάλῃ Δευτέρᾳ, μνείαν ποιούμεθα τοῦ μακαρίου Ἰωσὴφ τοῦ Παγκάλου, καὶ τῆς ὑπὸ τοῦ Κυρίου καταραθείσης καὶ ξηρανθείσης συκῆς. Σώφρων Ἰωσήφ, δίκαιος κράτωρ ὤφθη, καὶ σιτοδότης, ὦ καλῶν θημωνία! Ταῖς τοῦ Παγκάλου Ἰωσὴφ πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς».

Γιατί αναφέρεται η Εκκλησία μας σήμερα, Δευτέρα, πρώτη ημέρα της Μεγάλης Εβδομάδος, γιατί αναφέρεται εις τον Ιωσήφ; Διότι αποτελεί τύπον του Ιησού Χριστού. Η όλη του ζωή υπήρξε τέτοια, αλλά και η συμπεριφορά του και η στάσις του υπήρξε τέτοια, που δείχνει όντως ότι υπήρξε τύπος του Ιησού Χριστού. Όπως και ο Ιώβ. Θα δείτε, Μεγάλη Τρίτη, Μεγάλη Τετάρτη θα αναφερθούμε στα αναγνώσματα του Ιώβ, γιατί και ο Ιώβ αποτελεί τύπον του Ιησού Χριστού στο θέμα της υπομονής και της ευσεβείας- έτσι ο Ιωσήφ υπήρξε αληθινά θαυμάσιος τύπος του Ιησού Χριστού, σε πάμπολλα σημεία. Για να κατανοήσουμε, θα δούμε, με λίγα λόγια, την ιστορία του Ιωσήφ.

Ποιός εἶναι ὁ σημερινός προσανατολισμός τοῦ Γένους;

Ποιός εἶναι ὁ σημερινός προσανατολισμός τοῦ Γένους;

π. Θεόδωρος Ζήσης, ὁμότιμος καθηγητής Πατρολογίας Α.Π.Θ.

... Κοντά στόν ὑγιῆ Χριστιανισμό, πού στηριζόταν στή μαρτυρία καί στήν ἐμπειρία τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Ἁγίων, ἐμφανίστηκε καί ἕνας «οὐμανιστικός» Χριστιανισμός, πού μέ βάση τήν φιλοσοφία τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων σοφῶν, τοῦ Ἀριστοτέλους καί τοῦ Πλάτωνος κυρίως, μέ πολλή δέ ἐμπιστοσύνη στόν ἀνθρώπινο νοῦ, στόν ἀνθρώπινο λόγο, προσπάθησε νά μεταβάλλει τόν Χριστιανισμό ἀπό ζωή καί ἐμπειρία, θέαση καί ὅραση, σέ φιλοσοφικοθεολογικό σύστημα.

Εἶναι ὁ οὐμανισμός τῆς τότε ἐποχῆς, «ὁ ἑλληνίζων Χριστιανισμός», ὅπως τόν χαρακτηρίζουν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἀπό τόν ὁποῖον ἀπέρρευσαν κατά τήν ἐκτἰμησή τους ὅλες οἱ αἱρέσεις.

... Ὑπάρχουν λοιπόν δύο εἴδη Ἑλληνσμοῦ· ὁ αἱρετικός, ὁ κοσμικός Ἑλληνσιμός, πού ἀντί νά μεταπλασθεῖ θέλησε νά μεταπλάσει τόν Χριστιανισμό, καί ὁ ὀρθόδοξος, ὁ ὑγιής Ἑλληνισμός, ὁ ὁποῖος ἀφομοιώθηκε μέσα στήν Ὀρθοδοξία ἁρμονικά καί ἰσορροπημένα. Ἡ διάκριση αὐτή ἔχει μεγάλη σημασία γιά τούς σημερινούς προσανατολισμούς τοῦ Γένους.

Κάποτε ἕνας ἄνθρωπος ἔψαχνε νά βρεῖ ποιά εἶναι ἡ σωστή πίστη...

Κάποτε ἕνας ἄνθρωπος ἔψαχνε νά βρεῖ ποιά εἶναι ἡ σωστή πίστη. Πῆγε στούς Προτεστάντες καί εἶδε ἐκεῖ τάξη, ἡσυχία, τραγουδάκια.. Τό ἴδιο εἶδε καί στούς Παπικούς, ἠρεμία, ἁρμόνια, συναισθηματισμούς.. Ὅταν πῆγε στούς Ὀρθοδόξους εἶδε ἀταξία, φασαρία καί φωνές.Τότε ρώτησε πότε φτιάχτηκε ἡ Ἐκκλησία τῶν Ὀρθοδόξων καί τοῦ ἀπάντησαν 2000 χρόνια πρίν. Ξαναρώτησε πότε φτιάχτηκε ἡ Ἐκκλησία τῶν Προτεσταντῶν καί τοῦ εἶπαν, ἐδῶ καί 500 χρόνια.

6 Ἀπριλίου. † Μεγάλη Δευτέρα. «Μνείαν ποιούμεθα Ἰωσὴφ τοῦ παγ κάλου καὶ τῆς ὑπὸ τοῦ Κυρίου καταραθείσης καὶ ξηρανθείσης συκῆς». Εὐτυχίου πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως (†582). Τῶν ἐν Περσίδι 120 μαρτύρων (†344-47). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα. Ὅρθρου (Μτθ. κα´ 18-43).

Ματθ. 21,18       Πρωΐας δὲ ἐπανάγων εἰς τὴν πόλιν ἐπείνασε·

Ματθ. 21,18             Οταν δε την πρωΐαν επέστρεψε εις την πόλιν, επείνασε·

Ματθ. 21,19       καὶ ἰδὼν συκῆν μίαν ἐπὶ τῆς ὁδοῦ ἦλθεν ἐπ᾿ αὐτήν, καὶ οὐδὲν εὗρεν ἐν αὐτῇ εἰ μὴ φύλλα μόνον, καὶ λέγει αὐτῇ· μηκέτι ἐκ σοῦ καρπὸς γένηται εἰς τὸν αἰῶνα. καὶ ἐξηράνθη παραχρῆμα ἡ συκῆ.

Ματθ. 21,19             Και καθώς είδε μία συκιά, παραπλεύρως στον δρόμον, επλησίασε εις αυτήν και δεν ευρήκε τίποτε, παρά μόνον φύλλα και λέγει εις αυτήν· “ποτέ πλέον από σε να μη γίνη καρπός στον αιώνα”. Και αμέσως εξηράθηκε η συκιά. (Τούτο δε έκαμε ο Κυριος, δια να συμβολίση την καταδίκην, που επερίμενε τους γραμματείς και Φαρισαίους, οι οποίοι είχαν την εξωτερικήν εμφάνισιν της ευσεβείας, όχι όμως την δύναμιν και την αρετήν αυτής).