Ἀποκάλυψις Ἰωάννου 4, 5-8. Ὁ θρόνος τοῦ Θεοῦ καί τά 4 ζῶα. Oι 24 πρεσβύτεροι- Οἱ συμβολισμοί, 12-5-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου
Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης
http://hristospanagia3.blogspot.com
ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΜΑΣ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ
Ενώ επισκεπτόμουν τον Πατέρα Γαβριήλ και καθόμουν δίπλα του, σκέφτηκα: «Τι ανοησίες λέει το Ευαγγέλιο—αν κάποιος σε χτυπήσει στο δεξί σου μάγουλο, γύρνα και το άλλο! Ποιος μπορεί να το κάνει αυτό;» Ο Πατέρας Γαβριήλ έφτιαχνε κορνίζες για εικόνες εκείνη τη στιγμή. Ξαφνικά, σταμάτησε αυτό που έκανε και ρώτησε: «Τόσο δύσκολο είναι να γυρίσεις το αριστερό μάγουλο όταν κάποιος σε χτυπάει στο δεξί; Κοιτάξτε, είμαι έτοιμος αυτή τη στιγμή. Αν θέλετε, χτυπήστε με... Αλλά αν κάποιος με χτυπήσει τώρα, θα τον χτυπήσω ΤΟΣΟ δυνατά!!! Αν κάποιος μου πει μια λέξη τώρα, θα πω ΑΥΤΗΝ τη λέξη!!!
ΆΓΙΟΣ ΓΈΡΟΝΤΑΣ ΦΙΛΌΘΕΟΣ ΖΕΡΒΑΚΟΣ.Ο άγιος Γέροντας, συνήθιζε κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του, όταν εξομολογούσε τις μοναχές, να διαβάζει στο τέλος κοινή συγχωρητική ευχή.Δεν νομίζω να το έκανε για να μην κουράζεται να διαβάζει την ευχή σε κάθε μια τους ξεχωριστά. Πιστεύω ότι η πρακτική του αυτή είχε κάποιο συμβολικό χαρακτήρα. Για να αισθάνονται οι μοναχές ότι είναι αδελφές μεταξύ τους και λογικά πρόβατα της ποίμνης του ώστε να είναι ενωμένες στην κοινή τους πορεία.
*Φλώρου ΚωνσταντίναΟ μακαριστός π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος γράφει σχετικά με τους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας τα εξής: «Η ενασχόλησις περί τους ιερούς Κανόνας αποτελεί επείγουσαν ανάγκην διά την Εκκλησίαν. Η σύγχυσις ήτις υπάρχει ως προς την αξίαν και την σημασίαν των ιερών Κανόνων οδηγεί τα πράγματα της Εκκλησίας ένθα ου δει. Πρέπει να αποβή συνείδησις πάντων ότι οι ιεροί Κανόνες δεν είνε ανθρώπινα επινοήματα, αλλά καρποί του Αγίου Πνεύματος.[…]. Μόνον διά της πιστής και ανιδιοτελούς τηρήσεως των ιερών Κανόνων η Εκκλησία κυβερνάται θεανθρωπίνως και ουχί ανθρωπίνως. Παν ό,τι δεν οικοδομείται επί του θεμελίου των ιερών Κανόνων, θεμελιούται επί της άμμου και, όσον περίτεχνον και αν είνε, θάττον ή βραδύτερον θα καταρρεύση και θα κονιορτοποιηθή. Πάσα διευθέτησις εκκλησιαστικών πραγμάτων, εξ οσονδήποτε καλής διαθέσεως και αν ορμάται, εφ’ όσον παρακάμπτει τους ιερούς Κανόνας, είνε αδύνατον να επισύρη την ευλογίαν του Ουρανού. Όταν δε αι παραβιάσεις των ιερών Κανόνων δεν ορμώνται καν εξ αγαθών διαθέσεων, τότε η εκδίκησις αυτών είνε αδυσώπητος και σκληροτάτη. Η ιστορία είνε αψευδής μάρτυς των αληθειών αυτών. Το κακόν όμως είνε ότι «το μόνον δίδαγμα εκ της ιστορίας είνε ότι οι άνθρωποι δεν διδάσκονται εκ της ιστορίας», ως ευστόχως παρετήρησε ξένος φιλόσοφος και ιστορικός. Πλανώνται οικτρώς οι νομίζοντες ότι οι ιεροί Κανόνες είνε απλά «νομικά» κείμενα. Έχουσι βεβαίως πολλάκις νομοτεχνικήν διατύπωσιν, αλλ’ εκφράζουσι την πίστιν και την θεολογίαν της Εκκλησίας. Οι ιεροί Κανόνες αποτελούσι την πρακτικήν εφαρμογήν των δογμάτων, είνε, θα έλεγον, ο αντικατοπτρισμός του δόγματος εις την καθ’ ημέραν ζωήν των πιστών (Κλήρου και Λαού).1».
(Αμφιλόχιος Ικονίου – Λόγος Ε΄ – Εις την Ημέραν του Αγίου Σαββάτου – Migne 39, 89-95)ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣΟι λόγοι του Επισκόπου Αμφιλοχίου (Ικονίου) είναι λόγοι μεγίστης πνευματικής βαρύτητας, τους οποίους η αμείλικτη φθορά του χρόνου δεν μπορεί να τους βυθίση στη λήθη, διότι ευρίσκονται στο βάθρο της ορθής εκκλησιολογίας. Είναι λόγοι σφουγγάρι Αγιοπνευματικής έμπνευσης, που ελέγχουν τη ρηχότητα της αμφισβήτησης στο πρόσωπο του Χριστού και στην Ανάστασή Του. Η διδασκαλία του Αγίου είναι πλημμύρα και χιονοστιβάδα και κατά των αιρέσεων.Πολλές προσπάθειες της αρνητικής κριτικής εμφανίζονται «ως σύγχρονες απόψεις – αναθεωρήσεως» κατά της Αναστάσεως του Χριστού, σ’ αντίθεση δηλ. με την αληθινή – λυτρωτική καταγραφή της στα Ιερά Ευαγγελικά κείμενα.Ο λόγος του Αγίου Αμφιλοχίου όχι μόνο αναλύει το γεγονός της Αναστάσεως («Εις την Ημέραν του Αγίου Σαββάτου») αλλά διατέμνει εγκάρσια όλη την ψυχολογία των αρνητών, αφελών αρνητών της Αναστάσεως.Ο σημερινός κόσμος στο σύνολό του (και στην πατρίδα μας) αποκρούει κάθε είδους ειλικρινή προσφυγή στη Χριστιανική Ορθόδοξη διδασκαλία για διαμόρφωση σωτηρίας οδού, προσωπικής και κοινωνικής. Τον οραματισμό του Κυρίου για ορθή πίστη και ενωμένη (σ’ αυτή) ανθρωπότητα πάσχισαν (εχθρικά) οι ηγεσίες των Εβραίων να τον αμφισβητήσουν, να τον πολεμήσουν, υπακούοντας στο διαμονικό θέλημά τους (φθόνος), χωρίς τη συνοδοιπορία τους με τις προφητείες περί Χριστού.
Ι.Μ. Κυθήρων και ΑντικυθήρωνΚΥΡΙΑΚΗ Δ’ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ (Τῆς Σαμαρείτιδος)Πρωτ. π. Π. ΜαριᾶτοςὉ συγκλονιστικός διάλογος τοῦ Χριστοῦ μέ τήν Σαμαρείτιδα εἶναι ἀποκαλυπτικός καθώς περιλαμβάνει τίς θεμελιώδεις ἀλήθειες τῆς Πίστης μας. Μιά γυναίκα μειωμένης ἠθικῆς ἐπιδόσεως, τόλμησε καί ρώτησε τόν Κύριο τόσο γιά τόν τόπο ἀληθινῆς λατρείας τοῦ Θεοῦ, ὅσο καί γιά τήν προσδοκία τῆς ἔλευσης τοῦ Μεσσία.Ὁ Κύριος —καθώς δέν ἀποστρέφεται κανέναν ἐκτός ἀπό τήν ἁμαρτία— παραδέχθηκε τήν συνομιλία μιᾶς γυναίκας, πού Ἐκεῖνος γνώριζε πολύ καλά τίς ἠθικές ἐκτροπές της. Κί ὅμως, ὄχι μόνον τήν ἀνέχθηκε, ἀλλά καί τήν προκάλεσε σέ διάλογο μέ τήν αἴτησή Του γιά νερό.Ἡ Σαμαρείτιδα ἐντυπωσιασμένη ἀπό τήν ὑπερβατική διόραση τοῦ Διδασκάλου, ἄρχισε νά Τόν ρωτάει γιά θέματα πού ὑπῆρχαν κρυμμένα στό βάθος τοῦ ψυχισμοῦ της: Γιά τόν καλύτερο τόπο λατρείας τοῦ Θεοῦ καί γιά τήν συνειδητή προσδοκία της στό πρόσωπο τοῦ ἐρχόμενου Σωτήρα. (Στήν κακῶς νοουμένη εἰδωλολατρική Σαμάρεια, ἡ προφητεία γιά τήν ἔλευση τοῦ Σωτῆρος εἶχε παραμείνει ζωντανή).
σ.σ. ‘Ηταν να μην γίνει η αρχή με τις βυζαντινές χορωδίες. Τώρα που ο κάθε πικραμένος ονομάζει «τέχνη» την κάθε βλακεία του, μέσα στους Ναούς θα γίνεται -αν το επιτρέψουμε- οτιδήποτε άλλο -βλάσφημο και υβριστικό- εκτός από αυτό για το οποίο προορίζονται.Αργυρώ ΜπουγατσάΟ μητροπολίτης Καβάλας Στέφανος στις 26.4.2026 με πρόφαση την έλευση της εικόνας της Παναγίας Σουμελά στην Καβάλα, έβαλε μέσα στον ιερό ναό του Αγίου Παύλου και μετά το πέρας της Θείας λειτουργίας μικτές χορωδίες να ψάλλουν παπικούς ύμνους και με άθλιες δαιμονικές κραυγές.
Είπε Γέρων.Να ζητήσεις από τον Θεό να σε τιμήσει στην άλλη ζωή, όχι σ΄αυτή, την ψεύτικη ..
https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/04/blog-post_862.html
Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Τετάρτης ε´ ἑβδ. Πράξεων (Πρξ. ιγ´ 13-24).
Πραξ. 13,13 Ἀναχθέντες δὲ ἀπὸ τῆς Πάφου οἱ περὶ τὸν Παῦλον ἦλθον εἰς Πέργην τῆς Παμφυλίας· Ἰωάννης δὲ ἀποχωρήσας ἀπ᾿ αὐτῶν ὑπέστρεψεν εἰς Ἱεροσόλυμα.
Πραξ. 13,13 Αφού δε απέπλευσαν από την Παφον ο Παύλος και οι συνοδοί του, ήλθαν εις την Περγην της Παμφυλίας. Ο Ιωάννης όμως απεχώρησε από αυτούς και επέστρεψε εις Ιεροσόλυμα.