Κάθε πόνος εἶναι ἕνα μαρτύριο

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Κάθε πόνος εἶναι ἕνα μαρτύριο

«Πρὸ δὲ τούτων πάντων ἐπιβαλοῦσιν ἐφ᾽ ὑμᾶς τὰς χεῖρας αὐτῶν καὶ διώξουσι, παραδιδόντες εἰς συναγωγὰς καὶ φυλακάς, ἀγομένους ἐπὶ βασιλεῖς καὶ ἡγεμόνας ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου» (: Ἀλλὰ προτοῦ νὰ γίνουν ὅλα αὐτά, θὰ βάλουν τὰ χέρια τους ἐπάνω σας διὰ νὰ σᾶς συλλάβουν καὶ θὰ σᾶς καταδιώξουν, καὶ θὰ σᾶς παραδίδουν εἰς συναγωγὰς διὰ νὰ σᾶς δικάσουν, καὶ εἰς φυλακάς, καὶ θὰ ὁδηγῆσθε ἐνώπιον βασιλέων καὶ ἡγεμόνων, ἐπειδὴ θὰ πιστεύετε εἰς τὸ ὄνομά μου καὶ θὰ μὲ ὁμολογῆτε Κύριόν σας καὶ Σωτῆρα σας) (Λκ. κα΄,12).

Ἡ ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας εἶναι γεμάτη ἀπὸ διώξεις καὶ μαρτύρια τῶν μελῶν της. Ἀλλά τό νά πάσχη κανείς γιά τόν Χριστό εἶναι χάρις καί χάρισμα καί δωρεά.

Πρέπει νὰ φοβούμεθα τοὺς διωγμούς καί τά μαρτύρια;

Ὁ ἱερός Χρυσόστομος, ὅταν τόν κατεδίωκε ἡ Εὐδοξία καί τόν ἔστειλε ἐξορία, ἔγραψε στήν ἐπιστολή του πρός τόν Ἐπίσκοπο Κυριακό.

«Μὴ λιποψυχήσεις, οὔτε ν᾿ ἀμελήσης. Γιατὶ κι ἐγώ, ὅταν ἀπομακρυνόμουν ἀπ᾿ τὴν πόλη, γιὰ τίποτα ἀπ᾿ αὐτὰ δὲν φρόντιζα, ἀλλ᾿ ἔλεγα στὸν ἑαυτό μου:

Ἄν θέλη ἡ βασίλισσα νὰ μ᾿ ἐξορίση, ἄς μ᾿ ἐξορίση: “Τοῦ Κυρίου εἶναι ἡ γῆ καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς” (Ψαλμ. 23,1).

Ἄν θέλη νὰ μὲ πριονίση, ἄς μὲ πριονίση. Ἔχω γιὰ ὑπόδειγμα τὸν Ἡσαΐα.

Ἄν θέλη νὰ μὲ πετάξη στὸ πέλαγος, φέρνω στὴ μνήμη μου τὸν Ἰωνᾶ (Ἰωνᾶ 1,15).

Ἄν θέλη νὰ μὲ ρίξη στὴν κάμινο τοῦ πυρός, ἔχω τοὺς τρεῖς παῖδες ποὺ ἔπαθαν τὸ ἴδιο (Δαν. 3, 1-23).

Τό κρεβάτι του. Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

ΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΤΟΥ. ΆΓΙΟΣ ΠΟΡΦΎΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΊΤΗΣ.

Μαρτυρία κ. Γεωργίας Σαμαρτζῆ, Ἀθήνα

Ἐδῶ στή γειτονιά ἦταν ἕνας µαραγκός, ὁ κ. θανάσης, καί πῆγε ὁ Ἅγιος στο ξυλουργεῖο του καί τοῦ εἶπε «Θέλω νἀ μοῦ κάνεις µία ντιβανοκασέλα, ὅπως αὐτή πού ἔκανες στόν τάδε. Τή θέλω γιά νά κοιμᾶμαι µέσα, Γιατί δέν κοιμᾶσαι στὀ κρεβάτι σου; Ἡ ντιβανοκασέλα δέν εἶναι γιά ὕπνο. Πῶς θά βολευτεῖς ἐκεῖ µέσα;

Εὐθανασία σὲ παιδιά: Βαδίζει ἡ Ὁλλανδία στὸν δρόμο τῶν ναζιστικῶν ἐγκλημάτων;

Το άτυχο δίχρονο αγοράκι είναι το πρώτο παιδί που σκοτώθηκε με ευθανασία στην Ολλανδία και στο κόσμο. (Πηγή: https://www.instagram.com/p/DdUOY0XlqmP/)

Ποιος αποφασίζει ότι η ζωή ενός παιδιού δεν αξίζει να συνεχιστεί; Η ευθανασία ανηλίκων στην Ολλανδία και τα ερωτήματα που γεννά η ιστορική μνήμη της ναζιστικής εξόντωσης ανθρώπων με αναπηρία.

Από τον Alex Schadenberg (Άμστερνταμ, Ολλανδία) για την ιστοσελίδα του lifenews.com

Η εφημερίδα NL Times ανέφερε στις 09/09/26 ότι στα τέλη του 2025 διενεργήθηκε στην Ολλανδία ο πρώτος θάνατος παιδιού κάτω των 12 ετών με ευθανασία. Το παιδί ήταν ηλικίας περίπου 2 ετών.

Η Ολλανδία επιτρέπει εδώ και πολλά χρόνια την ευθανασία βρεφών (κάτω του 1 έτους) βάσει του πρωτοκόλλου Groningen Η συγκεκριμένη περίπτωση διαφέρει, καθώς το παιδί δεν ήταν νεογέννητο.

Το άρθρο του Σεπτεμβρίου ήταν συνέχεια δημοσιεύματος του Ιουνίου 2026, και επιβεβαίωνε ότι είχε όντως λάβει χώρα ο πρώτος θάνατος παιδιού μέσω ευθανασίας.

Το ρεπορτάζ των NL Times ανέφερε τα εξής:

Το παιδί γεννήθηκε πολύ πρόωρα, μόλις στις 26 εβδομάδες κύησης. Γρήγορα διαπιστώθηκε ότι έπασχε από σοβαρή εγκεφαλική βλάβη, η οποία το οδήγησε σε σοβαρή εγκεφαλική παράλυση και προβλήματα όρασης. Η κατάσταση επιδεινωνόταν από συχνές και σοβαρές επιληπτικές κρίσεις, οι οποίες σε μεγάλο βαθμό δεν ανταποκρίνονταν στην φαρμακευτική αγωγή. Αυτό έκανε το παιδί ανήσυχο και ανίκανο να κοιμηθεί για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Επίσης, συσσωρευόταν βλέννα στους πνεύμονες, γεγονός που καθιστούσε την αναπνοή και την κατάποση εξαιρετικά δύσκολες.

Ὁ ὕπνος – Ἁγίου Παισίου Βελιτσκόφσκυ.

Ο ύπνος – Αγίου Παισίου Βελιτσκόφσκυ.

(Πῶς θά τόν πολεμήσωμε)

1. Στήν ἔρημο, στήν μόνωση, στήν ἐρημητική ζωή, οἱ κυριώτεροι πόλεμοι εἶναι οἱ ἑξῆς ἕξι: ὀκνηρία, δειλία – μελαγχολία, ὕπνος, ἀπογοήτευση, βαριεστημάρα – ἀκηδία, φόβος.

Οἱ ἅγιοι πατέρες, γιά νά προφυλάξουν τούς μοναχούς, νά μή πέφτουν στά πάθη αὐτά, τούς ἀπαγορεύουν νά ζοῦν μόνοι τους.

2. ᾿Από τά πάθη αὐτά τό πιό ὀλέθριο εἶναι ὁ ὕπνος. Εἶναι πιό ὀλέθριος καί ἀπό τήν ὀκνηρία‧ καί αὐτό, γιατί ὁ ὕπνος προκαλεῖ πολλά ἄλλα πάθη.

῾Η βαριεστημάρα (ἤ ἀκηδία) καί ὁ φόβος προσβάλλουν τόν ἄνθρωπο πότε-πότε. ῾Η νωθρότητα καί ἡ τεμπελιά δέν μᾶς ἀφήνουν οὔτε στιγμή. ᾿Από τήν νωθρότητα καί τεμπελιά δέν εἶναι πού κοιμᾶται κανείς ἀχόρταγα; Ὅταν ὁ ζοφώδης ὕπνος μᾶς νικάει, ἡ ἀσκητική ζωή γίνεται μελαγχολική. ῾Ο μοναχός γεμίζει τότε λύπη γιά τόν χρόνο πού ἔχασε. Καί τότε τοῦ ἔρχεται ἀπογοήτευση γιά τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς μας. Καί τότε κάνει τήν ἐμφάνισή της μιά σκέψη, πού τοῦ τραυματίζει τήν συνείδηση. Τοῦ λέγει: «Μάταιος ὁ κόπος σου, ἀφοῦ σέ νίκησε ὁ ὕπνος»! ᾿Αδελφοί, ὁ ὕπνος εἶναι μεγάλη συμφορά! Γιατί, ὅπως τά σύννεφα κρύβουν τόν ἥλιο, ἔτσι καί ἡ ὀμίχλη τῆς πολυϋπνίας σκεπάζει τήν θεωρητική δύναμη τοῦ νοῦ‧ καί τότε ἡ λήθη τοῦ Θεοῦ τοῦ δημιουργεῖ μιά κατάσταση, σάν νά τόν σκεπάζει προπέτασμα καπνοῦ. Καί τότε ὁ μοναχός καταντάει ἀναίσθητος σέ κάθε ἔργο πνευματικό‧ καί τά λησμονεῖ ὅλα.

Ὅταν οἱ φύλακες τό ρίχνουν ἔξω, τότε χτυπᾶνε οἱ ληστές. Ὅταν ὁ νοῦς γίνεται ἀναίσθητος, τότε καί ὁ ἴδιος σκοτίζεται‧ καί ἀφήνει τά πάθη νά παρεισδύουν μέσα.

Οἱ δαίμονες μᾶς σκοτίζουν τόν νοῦ, φέρνοντάς του μιά μαυρίλα‧ σβήνουν τήν ἐσωτερική φωτιά μας μέ «νερό». Ἔτσι λοιπόν, μέ τήν νύστα καί υπνηλία μᾶς νικᾶνε τόσο, πού βρίσκουν τήν εὐκαιρία, νά κλέψουν ἀπό τήν ψυχή μας ὅλα της τά ἀγαθά καί νά τῆς ἐπιτεθοῦν μέ πολλά πάθη. ῾Η προσπάθεια καί ὁ ἀγώνας τῶν δαιμόνων ἐναντίον μας συνίσταται, στό νά ἀποτραβήξουν τόν νοῦ μας ἀπό τόν Θεό καί ἀπό τήν συνεχῆ ἐργασία. Γι’ αὐτό ὁρμοῦν ἐναντίον μας‧ καί προσπαθοῦν μέ κάθε τρόπο, νά μᾶς κρατοῦν στήν ματαιότητα τῆς ἐποχῆς μας καί νά μᾶς βυθίζουν σέ ἕναν ὕπνο, τέτοιο, πού νά μποροῦν μετά, νά μᾶς κλέβουν τόν χρόνο μας καί νά μᾶς κάνουν νωθρούς καί ὀκνηρούς.

3. ῾Ο ὕπνος εἶναι ἕνα φαινόμενο, πάντοτε τό ἴδιο. Ὄμως, ἐκεῖνα πού τόν προκαλοῦν, εἶναι πολλά καί διάφορα. Μᾶς ἔρχεται:

• ἀπό ἀπαίτηση τῆς φύσης μας‧

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ Ὁ νέος Καταστατικὸς Χάρτης τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου καὶ τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Ο νέος Καταστατικός Χάρτης της Εκκλησίας της Κύπρου και τα ανθρώπινα δικαιώματα

Προς την Κυπριακή Κυβέρνηση, τη Βουλή των Αντιπροσώπων, τη Νομική Υπηρεσία και τους ευρωπαϊκούς θεσμούς

Ο νέος Καταστατικός Χάρτης της Εκκλησίας της Κύπρου του 2026 δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται μόνο ως εσωτερική υπόθεση της Εκκλησίας.

Η Εκκλησία έχει συνταγματικά κατοχυρωμένη αυτονομία. Η αυτονομία όμως δεν σημαίνει ότι ένας εσωτερικός Καταστατικός Χάρτης μπορεί να παραμερίζει θεμελιώδεις αρχές του Συντάγματος, της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και της δίκαιης δίκης.

Μια προσεκτική ανάγνωση του ίδιου του νέου Χάρτη δημιουργεί σοβαρά ερωτήματα. 


Άρθρο 65 — δίκες χωρίς ακροατήριο


Ο νέος Χάρτης προβλέπει ότι όλες οι δικαστικές διαδικασίες διεξάγονται χωρίς παρουσία ακροατηρίου.

Αυτό δημιουργεί ευθεία σύγκριση με το άρθρο 30 του Συντάγματος, που κατοχυρώνει τη δημόσια ακροαματική διαδικασία, και με το άρθρο 6 της ΕΣΔΑ, που θεωρεί τη δημόσια δίκη βασική εγγύηση της δικαιοσύνης.

Η μυστική δίκη δεν μπορεί να αποτελεί τον κανόνα. Ο αποκλεισμός του κοινού απαιτεί ειδική και αναλογική δικαιολόγηση.


Άρθρο 66§2 — αποκλεισμός των πολιτειακών δικαστηρίων


Ακόμη σοβαρότερο είναι το άρθρο 66§2, το οποίο ορίζει ότι δεν επιτρέπεται σε κληρικό να προσφεύγει στα πολιτειακά δικαιοδοτικά όργανα για την επίλυση εκκλησιαστικών διαφορών.

Εδώ τίθεται ένα θεμελιώδες συνταγματικό ερώτημα:

Μπορεί ένας εσωτερικός Καταστατικός Χάρτης να αποκλείσει την πρόσβαση ενός πολίτη στα δικαστήρια της Κυπριακής Δημοκρατίας;

Το άρθρο 30 του Συντάγματος κατοχυρώνει την πρόσβαση στη δικαιοσύνη. Το άρθρο 110 κατοχυρώνει την εκκλησιαστική αυτονομία.

Η σχέση αυτών των δύο διατάξεων απαιτεί άμεσο και ανεξάρτητο δικαστικό έλεγχο.

22 Ὀκτωβρίου. Ἀβερκίου ἰσαποστόλου ἐπισκόπου Ἱεραπόλεως (†167), τῶν ἐν ᾿Εφέσῳ ἁγίων ἑπτὰ παίδων (†250). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Πέμπτης κα΄ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Κλσ. α΄ 24 - β΄ 1).

Κολ. 1,24           Νῦν χαίρω ἐν τοῖς παθήμασί μου ὑπὲρ ὑμῶν καὶ ἀνταναπληρῶ τὰ ὑστερήματα τῶν θλίψεων τοῦ Χριστοῦ ἐν τῇ σαρκί μου ὑπὲρ τοῦ σώματος αὐτοῦ, ὅ ἐστιν ἡ ἐκκλησία,

Κολ. 1,24                   Τωρα δε φυλακισμένος και δέσμιος χαίρω δια τα παθήματα, που υποφέρω προς χάριν σας και αναπληρώνω όσα δεν επρόφθασε να πάθη δια σας ο Χριστός, τα αναπληρώνω σαν εργάτης του Ευαγγελίου του, που εν μέσω κόπων και κινδύνων και θλίψεων, προσφέρω την σωτηρίαν στους συγχρόνους μου ανθρώπους. Και υφίσταμαι αυτά δια το σώμα του Χριστού, το οποίον είναι η Εκκλησία.

Εἰδωλολτρικὴ ἡ ἀπεικόνιση τοῦ Χριστοῦ γιὰ τὸν Περιστερίου Γρηγόριο, μέσον ἁγιασμοῦ γιὰ τὴν 7η Οἰκουμενικὴ Σύνοδο.

Συντονιστική Επιτροπή Πιστών Ι.Μ. Περιστερίου

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Mνήμην ἐπιτελοῦμεν τῶν Ἁγίων καὶ μακαρίων Πατέρων, τῶν ἐν Νικαίᾳ συνελθόντων τὸ δεύτερον, ἐπὶ τῶν εὐσεβῶν καὶ φιλοχρίστων Βασιλέων, Κωνσταντίνου καὶ Εἰρήνης, κατὰ τῶν δυσσεβῶς καὶ ἀμαθῶς καὶ ἀπερισκέπτως τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΙΝ ΕΙΠΟΝΤΩΝ, καὶ τὰς σεπτὰς καὶ Ἁγίας εἰκόνας καταβαλόντων.

Οι Άγιοι Πατέρες μάς παρέδωσαν ότι διά «τῆς ἀναζωγραφήσεως εἰς ὑπόμνησιν καὶ μνήμην ἀνάγεσθαι δύνασθαι πρὸς τὸ πρωτότυπον, καὶ ἐν μεθέξει γίνεσθαί τινος ἁγιασμοῦ».

Μέσω της εικονικής απεικόνισης, (και περισσότερο απ’ όλες αυτής του Χριστού) αποκτούμε την δυνατότητα να οδηγούμαστε προς το πρωτότυπο και να ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ ΜΕΤΟΧΟΙ ΑΓΙΑΣΜΟΥ.

Μητροπολίτης Περιστερίου Γρηγόριος (περί της ιεράς εικόνας του Εσταυρωμένου) :

Καί ἔτσι, ἁγίασε!

«Ἡ καρδιά του ἦταν εὐαίσθητη. Εἶχε τήν ἱκανότητα νά ἀγαπᾶ χωρίς όρια κάθε ἄνθρωπο πού βρισκόταν ἀπέναντί του ξεχνώντας τόν ἴδιο του τόν ἑαυτό.