Σελίδες

Τετάρτη 27 Οκτωβρίου 2010

Μπροστά στην τραγική κατάσταση του Έθνους μας. Μετανιωμένοι, στα γόνατα

Ποιός φταίει, λοιπόν;
Ποιος φταίει πού το έθνος βρίσκεται σήμερα σε τούτη την εξαθλίωση; -Φταίει ή Κυβέρνηση. -Όχι, φταίει ή προηγούμενη Κυβέρνηση.
-Φταίνε οι πολιτικοί μας.
-Φταίνε οι τραπεζίτες.
-Φταίνε τα διεθνή trust, οι off-shore εταιρείες, ή δημοσιονομική πολιτική, το Χρηματιστήριο, οι επιχειρηματίες...
-Φταίνε όλοι τους.
Λάθος, αδελφέ. Δεν φταίνε όλοι τους. Φταίμε όλοι μας. Μπορείς να το πιστέψεις ότι έχεις κι εσύ το μερίδιο της ευθύνης σου σ' αυτό το κατάντημα της χώρας μας; Μπορώ κι εγώ να το παραδεχθώ; Αυτό θα ήταν το πρώτο βήμα.
Το πρώτο βήμα είναι να παραδεχθούμε οι Έλληνες ότι φταίξαμε απέναντι στο Θεό. Αμαρτήσαμε. Παρέβημεν το θέλημα του, τον άγιο Νόμο του. Πορευθήκαμε «έν τοίς θελήμασι των καρδιών ημών». Αποστατήσαμε από τη Χάρη του, τη σκέπη και προστασία του, και είπαμε: «Ωραία- άρα λοιπόν μπορούμε να ζήσουμε και χωρίς τις δεσμεύσεις του Νόμου του Θεού- καταθλιπτικά πράγματα δεν μας χρειάζονται πια. Εμείς έχουμε τα λεφτά μας, πού μάλιστα έχουμε ανακαλύψει τρόπους να τα αποκτούμε και πολύ εύκολα, χωρίς κόπο, χωρίς εργασία. Και μ' αυτά φτιάχνεις τη ζωή σου πολύ ωραία. Διασκεδάζεις, γλεντάς, αποκτάς αγαθά, ό,τι θέλεις, όσο θέλεις...».
Και βέβαια ας μην πούμε ότι αυτά δεν αφορούν εμάς, εμείς δεν ζήσαμε έτσι. Ας ανοίξουμε μόνο τις ντουλάπες μας να δούμε τα ρούχα πού κρέμονται στις κρεμάστρες, κι ας ρωτήσουμε ειλικρινά τον εαυτό μας: «'Αν είχα τα μισά, δεν θα μπορούσα να ζήσω;» Ή απάντηση πού θα δώσουμε θα μας δείξει εάν και εμείς δεν βρισκόμαστε στην ίδια νοοτροπία μ' αύτη πού κατά βάσιν απετέλεσε την αιτία του κακού και της γενικής εξαθλιώσεως του έθνους μας σήμερα. Και βέβαια, αν μπορούσα να ζήσω με τα μισά, τότε έχω κι εγώ παραβεί το λόγο του Θεού πού λέει «ό έχων δύο χιτώνας μεταδότω τω μή έχοντι» (Λουκ. γ' 11). Πώς λοιπόν μπορώ να λέω ότι έζησα σύμφωνα με το Νόμο του Θεού; Αυτό είναι το πρώτο βήμα. Το δεύτερο είναι να πέσουμε στα γό νατα. Να πέσουμε στα γόνατα, αδελφοί. Εμείς πάλι. Όχι οι άλλοι. Δεν έχει σημασία τί κάνουν οι άλλοι. Σημασία έχει εμείς τί κάνουμε. Κι αν το κάνουμε αυτό όσοι τώρα διαβάζουμε ετούτε το άρθρο, χιλιάδες προσευχές θα αναπεμφθούν στον ουρανό...
Τρεις τους ήταν. Αθώοι μάλιστα. Μέσα στην κάμινο επιπλέον, τιμωρημένοι για την απείθεια τους να μην προσχωρήσουν στην προσκύνηση του ειδώλου και της ύλης. Κι όμως οι Τρείς Παίδες μέσα από την κάμινο του πυρός, της τιμωρίας, του αφανισμού, σήκωσαν μάτια και καρδιές στον ουρανό και προσευχήθηκαν...
Προσευχήθηκαν για το έθνος τους. Σε α' πληθυντικό πρόσωπο. Και τί προσευχή ήταν εκείνη! Λόγια μετανοίας, συντριβής ενώπιον του Θεού. Λόγια εξομολογήσεως. Πόσο, αλήθεια, ταιριαστή προσευχή για το έθνος μας σήμερα!
«Είσαι δίκαιος, Κύριε, Του είπαν. Οι αποφάσεις σου είναι ορθές, αληθινές, δίκαιες. Και ό,τι επέτρεψες τώρα το έθνος μας να πάθει, την αιχμαλωσία μας δηλαδή σε ανθρώπους άνομους, σκληρούς, βάναυσους, το επέτρεψες πολύ σωστά και δίκαια. Διότι αμαρτήσαμε, Κύ ριε, Σε εγκαταλείψαμε και απομακρυνθήκαμε από το Νόμο σου, δεν υπακούσαμε στις σωτήριες εντολές σου, ούτε φυλάξαμε με προσοχή όσα μας παρήγγειλες για να ευτυχήσουμε.
Και τώρα...». Ακολουθεί έκθεση της καταστάσεως του έθνους τους. «Τώρα δεν μπορούμε ούτε το στόμα μας ν' ανοίξουμε, να πούμε μια δικαιολογία, ένα παράπονο. Καταντήσαμε ντροπή και εξευτελισμός, αντικείμενο χλευασμού και καταφρόνιας όλων. "Έσμικρύνθημεν παρά πάντα τα έθνη", είμαστε οι πιο περιφρονημένοι και εξευτελισμένοι σ' όλη τη γη. Κι αυτά όλα για τις αμαρτίες μας».
Κι έπειτα ή ταπεινή ικεσία: «Μη μάς παραδώσεις σε τέλεια και ολοκληρωτική καταστροφή και μην απομακρύνεις το έλεος και την ευσπλαχνία σου. Δέξου την ικεσία μας, ή οποία βγαίνει μέσα από καρδιά συντριμμένη και ταπεινωμένη μπροστά Σου, ειλικρινά μετανιωμένη. Μη μάς αποδοκιμάσεις- "μη καταισχύνης ημάς, άλλα ποίησον μεθ' ημών κατά την επιείκειαν σου και κατά το πλήθος του ελέους σου και έξελού ημάς", βγάλε μας μέσα από αυτήν την οικτρή κατάσταση πού βρισκόμαστε τώρα. Κι ας αποβούν όλα αυτά προς δόξαν του ονόματος σου» (βλ. Δανιήλ γ' [Προσευχή] 1-21).
Πόσο, αλήθεια, ταιριαστή προσευχή για το έθνος μας σήμερα!
Δεν είμαστε σε θέση να προκαθορίσουμε τί θα φέρει ή αυριανή ήμερα. Καλούμαστε όμως, αδελφοί, όλοι μας σε συστράτευση προσευχής για το έθνος μας. Είναι πρωτοφανή αυτά πού ζούμε. Προσευχή! Την προσευχή των Τριών Παίδων, αυτή να λέμε καθημερινά(*). Και με την ψυχική διάθεση των Τριών. Με συντριβή, μετάνοια, ταπείνωση. Ακόμα πιο καλά, να τη συνοδεύουμε και με κάποια στέρηση, κακοπάθεια σωματική: Νηστεία, μετάνοιες, αγρυπνία, ελεημοσύνη... «Έν σάκκω και σποδώ», σαν τούς Νινευίτες.
Ένας σεισμός να προκληθεί. Σεισμός προσευχής να κλονίσει τα ουράνια, βοή ισχυρή να ανεβεί στα «ώτα Κυρίου Σαβαώθ». Και τότε μπορούμε να ελπίζουμε. Είναι φιλομαθώς Εκείνος, μακρόθυμος και ελεήμων, και δεν θα μάς αφήσει «εις τέλος». Για δέκα δεν θα άφηνε τα Σόδομα...
Δεν θα βρει δέκα μετανιωμένους και προσευχομένους μέσα στην Ελλάδα;
(*) Την προσευχή αυτή μπορούμε να τη βρούμε, εκτός από το βιβλίο «Δανιήλ» της Παλαιάς Διαθήκης, και στα εγκόλπια της Μεγάλης Εβδομάδος, στην Ακολουθία του Εσπερινού του Μεγάλου Σαββάτου, στα Αναγνώσματα.

«Ο ΣΩΤΗΡ» 1-9-2010

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου