Σελίδες

Δευτέρα 4 Ιουλίου 2011

Η απάντηση του π. Παϊσίου στο Ανακοινωθέν του Π.Σ.«Ε»

Η απάντηση του π. Παϊσίου
στο Ανακοινωθέν του Π.Σ.«Ε»
«Χριστιανική μαρτυρία σε έναν πολύ-θρησκευτικό κόσμο:
Συστάσεις συμπεριφοράς».
Με λύπη αναφερόμαστε στο κοινό κείμενο «μεταξύ του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών (ΠΣΕ), του Ποντιφικού Συμβουλίου για το Διαθρησκευτικό Διάλογο (ΠΣΔΔ) της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και της Παγκόσμιας Ευαγγελικής Συμμαχίας (ΠΕΣ)»[1], όχι μόνο για τις πλάνες που αναμφιβόλως εμπεριέχει, αλλά και για την συμμετοχή της Μοναδικής Εκκλησίας, της Ορθοδοξίας, σε τέτοιες άστοχες, ή και βλάσφημες, ανθρώπινες προσπάθειες, μέσω της παραμονής της στο Π.Σ.«Ε»[2].

Ήταν, όπως λένε «προσπάθεια, να καταγραφούν σε ένα κείμενο, που θα εμπνέεται από «τις ευαγγελικές αρχές», συστάσεις ορθής συμπεριφοράς εκ μέρους όσων εργάζονται στον τομέα του ευαγγελισμού». Πως είναι όμως δυνατόν, οι Ορθόδοξοι, να συνεργάζονται με τους Προτεστάντες και τους Παπιστές (βλ. «Ρωμαιοκαθολικούς») στο τομέα του ευαγγελισμού, από τη στιγμή μάλιστα, που και οι δύο (Προτεστάντες και Παπιστές) έχουν ανάγκη από ευαγγελισμό; Πως μπορούμε να δεχόμαστε τις εμπνεύσεις τους, σχετικά με το Ευαγγέλιο;


Ο Δρ Geoff Tunnicliffe, Γενικός Γραμματέας της ΠΕΣ, δήλωσε ότι «“Το παρόν έγγραφο είναι ένα σημαντικό επίτευγμα” (και) εξήγησε, ότι έχει να κάνει με την επίτευξη μιας συμφωνίας μεταξύ μας για “την ουσία της χριστιανικής αποστολής”, ενώ καταδεικνύει, επίσης και τη δυνατότητα που έχουν οι διαφορετικές Χριστιανικές ομολογίες “να εργαστούν και να εκφραστούν από κοινού”». Εμείς πάντως, θα συμφωνήσουμε με το κ. Παναγιώτη Τελεβάντο, οποίος λέει ότι είναι: «μνημείο θεολογικής ανοησίας και παραλογισμού!!!»· και αυτό διότι, στη Καινή Διαθήκη -Ευαγγέλιο, στο οποίο νομίζουν, οι αιρετικοί, ότι αναφέρονται, ο Απόστολος Παύλος λέει «Μὴ γίνεσθε ἑτεροζυγοῦντες ἀπίστοις· τίς γὰρ μετοχὴ δικαιοσύνῃ καὶ ἀνομίᾳ; τίς δὲ κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότος; τίς δὲ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαλ;»[3].

Εν συνεχεία, παραθέτουμε δύο ενδιαφέροντα κείμενα, στα οποία ο π. Παΐσιος, αναφερόμενος σε αυτού του είδους τις συναναστροφές, παρατηρεί ότι:
«Σήμερα, δυστυχώς, μπήκε η ευρωπαϊκή ευγένεια και πάνε να δείξουν τον καλό. Θέλουν να δείξουν ανωτερότητα και τελικά πάνε να προσκυνήσουν τον διάβολο με τα δύο κέρατα. “Μια θρησκεία, σου λένε, να υπάρχη” και τα ισοπεδώνουν όλα. Ήρθαν και σ’ εμένα μερικοί και μου είπαν: “Όσοι πιστεύουμε στο Χριστό να κάνουμε μια θρησκεία”. “Τώρα είναι σαν να μου λέτε, τους είπα, χρυσό και μπακίρι, χρυσό τόσα καράτια και τόσο μπακίρι που τα ξεχώρισαν, να τα μαζέψουμε πάλι και να τα κάνουμε ένα. Είναι σωστό να τα ανακατέψουμε πάλι; Ρωτήστε έναν χρυσοχόο. Κάνει να ανακατέψουμε την σαβούρα με τον χρυσό; Έγινε τόσος αγώνας, για να λαμπικάρη το δόγμα”. Οι Άγιοι Πατέρες κάτι ήξεραν και απαγόρευσαν τις σχέσεις με αιρετικό.

Σήμερα λένε: “Όχι μόνο με αιρετικό αλλά και με Βουδιστή και με πυρολάτρη και με δαιμονολάτρη να συμπροσευχηθούμε.  Πρέπει να βρίσκονται στις συμπροσευχές τους και στα συνέδρια και οι Ορθόδοξοι. Είναι μία παρουσία”. Τί παρουσία; Τα λύνουν όλα με την λογική και δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα. Το ευρωπαϊκό πνεύμα νομίζει ότι και τα πνευματικά θέματα μπορούν να μπουν στην Κοινή Αγορά.

Μερικοί από τους Ορθοδόξους που έχουν ελαφρότητα και θέλουν να κάνουν προβολή, “Ιεραποστολή”, συγκαλούν συνέδρια με ετεροδόξους, για να γίνεται ντόρος και νομίζουν ότι θα προβάλουν έτσι την Ορθοδοξία, με το να γίνουν δηλαδή ταραμοσαλάτα με τους κακοδόξους. Αρχίζουν μετά οι υπερζηλωτές και πιάνουν το άλλο άκρο· λένε και βλασφημίες για τα Μυστήρια των Νεοημερολογιτών κ.λπ. και κατασκανδαλίζουν ψυχές που έχουν ευλάβεια και ορθόδοξη ευαισθησία. Οι ετερόδοξοι από την άλλη έρχονται στα συνέδρια, κάνουν τον δάσκαλο, παίρνουν ό,τι καλό υλικό πνευματικό βρίσκουν στους Ορθοδόξους, το περνάνε από το δικό τους εργαστήρι, βάζουν δικό τους χρώμα και φίρμα και το παρουσιάζουν σαν πρωτότυπο. Και ο παράξενος σημερινός κόσμος από κάτι τέτοια παράξενα συγκινείται, και καταστρέφεται πνευματικά.

Ο Κύριος όμως, όταν πρέπη, θα παρουσίαση τους Μάρκους τους Ευγενικούς και τους Γρηγορίους Παλαμάδες, που θα συγκεντρώσουν όλα τα κατασκανδαλισμένα αδέλφια μας, για να ομολογήσουν (ως νέοι Ταλιμπάν όπως ήταν και εκείνοι*) την ορθόδοξη πίστη και να στερεώσουν την παράδοση και να δώσουν χαρά μεγάλη στην Μητέρα μας Εκκλησία»[4].

Αλλού πάλι αναφέρει ότι:
«Εάν θέλης να βοηθήσης την Εκκλησία, είναι καλύτερα να κοιτάξης να διόρθωσης τον εαυτό σου, παρά να κοιτάς να διόρθωσης τους άλλους. Αν διόρθωσης τον εαυτό σου, αµέσως διορθώνεται ενα κοµµατάκι της Εκκλησίας. Εάν φυσικά αυτό το έκαναν όλοι, η Εκκλησία θα ήταν διορθωµένη. Άλλα σήµερα οι άνθρωποι ασχολούνται µε όλα τα άλλα θέµατα εκτός από τον εαυτό τους. Γιατί το να ασχολήσαι µε τον εαυτό σου έχει κόπο, ενώ το να ασχολήσαι µε τους άλλους είναι εύκολο.

Εάν ασχοληθούµε µέ την διόρθωση του εαυτού µας και στραφούµε πιο πολύ στην «εσωτερική» δράση παρά στην εξωτερική, δίνοντας τα πρωτεία στην θεία βοήθεια, θα βοηθήσουµε τους άλλους περισσότερο και θετικώτερα. Επιπλέον θα έχουµε και την εσωτερική µας γαλήνη, η οποία θα βοηθάη αθόρυβα τις ψυχές που θα συναντάµε, γιατί η εσωτερική  πνευµατική κατάσταση προδίδει την αρετή της ψυχής και αλλοιώνει ψυχές.
Όταν επιδίδεται κανείς στην εξωτερική δράση, πριν φθάση στην λαµπικαρισµένη εσωτερική πνευµατική κατάσταση, µπορεί να κάνη κάποιον πνευµατικό αγώνα, άλλα έχει στενοχώρια, άγχος, έλλειψη εµπιστοσύνης στον Θεό, και συχνά χάνει την ηρεµία του.

Εάν δεν κάνη καλό τον εαυτό του, δεν µπορεί να πη ότι το ενδιαφέρον του για το κοινό καλό είναι καθαρό. Όταν ελευθερωθή από τον παλαιό του άνθρωπο και από καθετί κοσµικό, έχει πλέον την θεία Χάρη, οπότε και ό ίδιος αναπαύεται, αλλά και κάθε είδους άνθρωπο αναπαύει.
Αν όµως δεν έχη Χάρη Θεού, δεν µπορεί ούτε στον εαυτό του να έπιβληθή ούτε τους άλλους να βοηθήση, για να φέρη θείο αποτέλεσµα. Πρέπει να βουτηχθή στην Χάρη και ύστερα να χρησιµοποιηθούν οι αγιασµένες πλέον δυνάµεις του για την σωτηρία των άλλων.

«Το καλό να γίνεται µε καλό τρόπο»
- Γέροντα, πως σκέφτεσθε, όταν έχετε να αντιµετωπίσετε ένα πρόβληµα;
- Σκέφτοµαι τι γίνεται, τι δεν γίνεται ανθρωπίνως. Το εξετάζω άπό όλες τις πλευρές. «Θα κάνω αυτό- τι αντίκτυπο θα έχη εκεί, εκεί;… Τι κακό µπορεί να κάνη η σε τι µπορεί να ώφελήση;».
Έγώ πάντα ένα πρόβληµα προσπαθώ να το δώ άπό πολλές πλευρές, ώστε η λύση που θα δώσω να είναι, όσο γίνεται, πιο σωστή. Γιατί µπορεί να γίνουν πολλά λάθη, αν δεν προσέξη κανείς.
Αν καταλάβη εκ των ύστερων τι έπρεπε να κάνη, δεν ωφελεί, γιατί πάει, πέταξε, όπως λένε, το πουλί! Ας πούµε, δεν πρόσεξε κάποιος και έκαψε ένα σπίτι. Καλά, εντάξει, δεν τον κρεµάει κανείς, άλλα το κακό έγινε.
Κάπου είχαν ένα πρόβληµα. Ήρθε ό υπεύθυνος και µού λέει: «Έ, τώρα τακτοποιήθηκε το θέµα. Πήγα, βρήκα τον τάδε, τον τάδε, τους είπα αυτό και αυτό και τακτοποιήθηκε η υπόθεση!».

«Τώρα άρχισε το πρόβληµα, του λέω. Εκείνο που υπήρχε, δεν ήταν πρόβληµα. Τώρα άναψε η φωτιά. Πρώτα δυο καρβουνάκια ήταν, και αυτά θα έσβηναν µόνα τους». Αυτός νόµιζε ότι µε τις ενέργειες του είχε τακτοποιήσει την υπόθεση και ήθελε να τον επαινέσουµε κιόλας. Ένώ, µε αυτό που έκανε, δηµιούργησε µεγάλη φασαρία και µεγάλωσε το πρόβληµα.
Χρειάζεται πολλή προσοχή, σύνεση και διάκριση, για να γίνεται το καλό µέ καλό τρόπο και να ωφελή, γιατί αλλιώς, αντί να ωφελή, δαιµονίζει τον άλλον.

Ύστερα, κάτι που σκέφτεται κανείς να κάνη, καλύτερα να το άφήνη να ωριµάση, γιατί, αν το αγουροκόψη, αποφασίση δηλαδή βεβιασµένα, ίσως να έχη προβλήµατα αργότερα και να βασανίζεται. Τα σοβαρά πράγµατα, όταν καθυστερούν λίγο, προχωρούν µετά γρήγορα και σωστά. Μπορεί κάποιος να έχη εξυπνάδα, άλλα να έχη και κενοδοξία και εγωισµό, και να προπορεύωνται αυτά στις ενέργειες του και να µην προσεχή.

Ένα σκυλί π.χ. στο κυνήγι, όταν προχωράη προσεκτικά, και Από ράτσα να µην είναι, βρίσκει τα ίχνη του λαγού. Ενώ άλλο που είναι από πολύ καλή ράτσα και έχει όλα τα προσόντα, όταν βιάζεται, τρέχει δεξιά και αριστερά χωρίς αποτέλεσµα. Ενέργεια πριν από σκέψη έχει υπερηφάνεια. Γι’ αυτό να µη βιάζεται κανείς να ενεργήση, αλλά να σκέφτεται και να προσεύχεται προηγουµένως. Όταν προπορεύεται η προσευχή, δεν ενεργεί ο αφρός του µυαλού, η ελαφρότητα, άλλα το αγιασµένο µυαλό.

Οι πνευµατικοί άνθρωποι µερικές φορές κάνουµε σαν να µην ύπάρχη Θεός, δεν αφήνουµε τον Θεό να ένεργήση. Ο Θεός ξέρει πως δουλεύει. Ενώ υπάρχουν δηλαδή πνευµατικά µέσα, για να τακτοποιούνται οι δύσκολες καταστάσεις µέ πνευµατικό τρόπο, εµείς πάµε να ενεργήσουµε κοσµικά. Όταν ήµουν στο Σινά, ένας Χότζας πήγαινε κάθε Παρασκευή µέσα στο µοναστήρι, ανέβαινε στον µιναρέ ενός τζαµιού που ήταν εκεί και φώναζε! Και είχε µιά φωνή!… µέχρι επάνω στο ασκητήριο της Αγίας Επιστήµης ακουγόταν. Ύστερα το µοναστήρι βρήκε σαν λύση να κλείνουν την πόρτα την Παρασκευή που πήγαινε ο Χότζας, για να µην µπαίνη µέσα – εγώ δεν το ήξερα.

Μια µέρα που κατέβηκα κάτω, βλέπω τον Χότζα οργισμένο. «Τώρα θα τους δείξω εγώ, µου λέει, που µου ‘κλεισαν την πόρτα, για να µήν μπαίνω µέσα…». «Την έκλεισαν, του λέω, για να µην µπουν οι γκαµήλες. ∆εν πιστεύω ότι την έκλεισαν, για να µην µπης εσύ!». Μετά είπα κάτι γι’ αυτό στους Πατέρες. Λέει ένας γραµµατεύς: «Θα του δείξω εγώ του Χότζα! Θα του βάλω µια φλούδα. Θα γράψω στην Κυβέρνηση ότι ο Χότζας µας πιέζει». «Κοίταξε, του λέω, η Ορθοδοξία δεν είναι φλούδα. Να κάνουµε µια αγρυπνία, να ψάλουµε την Ακολουθία των Σιναϊτών Πατέρων, της Αγίας Αικατερίνης, και να αφήσουµε να µιλήση ό Θεός. Θα πάω και εγώ επάνω να προσευχηθώ».

Είπα και σε μερικούς Πατέρες να προσευχηθούν, και έτσι του ήρθε ένα σκαµπίλι του Χότζα, σηκώθηκε, έφυγε, εξαφανίσθηκε! Γιατί και την πόρτα να έκλειναν, μετά η Κυβέρνηση θα εξακρίβωνε ότι δεν είναι αλήθεια πως τους πίεζε ό Χότζας και θα είχαν φασαρίες. Θα έλεγε ο Χότζας ότι έκλεισαν την πόρτα, επειδή πήγαινε κάθε Παρασκευή, και θα έκανε κακό στο μοναστήρι. Ένας άλλος παλιότερα είδε το βουνό και θέλησε να κάνη εξοχικό πάνω στην κορυφή της Αγίας Αικατερίνης!… Έπαθε µια αρρώστια, πάει, πέθανε.

Ήρθε τελευταία και άλλος να φτιάξη κάτι εκεί, πάει, πέθανε και αυτός. Γι’ αυτό καλύτερα είναι να µή στηριζόμαστε µόνο στις δικές µας ανθρώπινες προσπάθειες, άλλα να προσευχόμαστε και να αφήνουµε τον Θεό να ενεργή»[5].

[1] http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=6162
[2] Μέσω αυτών των τριών φορέων και με τη συνεργασία, για πρώτη φορά σε αυτό το επίπεδο, Ορθόδοξων, Ρωμαιοκαθολικών, Αγγλικανών, Διαμαρτυρομένων, Ευαγγελικών και Πεντηκοστιανών, εκπροσωπήθηκαν στον διάλογο οι σημαντικότερες Χριστιανικές εκκλησίες και ομολογίες, καλύπτοντας έτσι περίπου το 90 τοις εκατό των χριστιανών του κόσμου. http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=6162
[3] Β΄ Κορ. 6, 13-14.
[5] http://anavaseis.blogspot.com/2010/10/4.html http://www.impantokratoros.gr/geron-paisios-synesh-agaph.el.aspx
http://simeron.wordpress.com/2011/07/03/h-apanthsh-tou-p-paisiou-sto-anakoinwthen-tou-pse/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου