Σελίδες

Πέμπτη 9 Φεβρουαρίου 2012

Τὰ καρναβάλια - Ἡ κατάντια "πιστῶν" καὶ ἀπίστων..



4 Φεβ 2010
Καρναβαλισμός, Νεο-Ειδωλολατρία σήμερα
Η λέξη “καρναβάλι” και “καρνάβαλος”, προέρχεται από την ιταλική λέξη carne = κρέας + vale = χαίρε, έχε γειά. Τελευταία ημέρα κρεοφαγίας. Δηλαδή έχει ταυτόσημη έννοια με την ελληνική λέξη “απόκρεω”, που σημαίνει απομακρύνομαι από το κρέας και που αφορά στην περίοδο πριν την έναρξη της νηστείας της Μ. Σαρακοστής, της προετοιμασίας δηλαδή για το Πάσχα, που είναι καθαρά χριστιανική παράδοση.
Σε αυτή λοιπόν την πνευματική περίοδο που καθορίστηκε από την Εκκλησία και που ονομάζεται “Τριώδιο” αναμίχθηκαν δυστυχώς εκδηλώσεις, έθιμα, θρησκευτικές ειδωλολατρικές τελετές, και δημιούργησαν ένα ενιαίο σύνολο, γνωστό σήμερα σαν καρναβάλι. Δεν έχουμε σκοπό στη στήλη αυτή να παρουσιάσουμε αναλυτικά το κάθε τί που συμβαίνει στο κάθε καρναβάλι. Θυμίζουμε μόνο τα βασικά στοιχεία που συνθέτουν την σημερινή του εικόνα, και που είναι.
α) Λιτάνευση ομοιώματος αγάλματος πάνω σε άρμα, που είναι και ο κυρίως ονομαζόμενος καρνάβαλος, τον οποίο συνήθως ακολουθούν και άλλα άρματα.
Στο σημείο αυτό παρατηρείται καθαρά η αποκρυφιστική και μάλιστα σατανιστική επιρροή στις αναπαραστάσεις αγαλμάτων και στις διαφημιστικές αφίσσες που δείχνουν π.χ. το κεφάλι άνδρα με κέρατα που συμβολίζουν τον Σατανά.
β) Μεταμφιέσεις κάθε είδους, στις οποίες περιλαμβάνονται αντιστροφή φύλου (άνδρες μεταμφιέζονται σε γυναίκες και αντίστροφα), προσποίηση ζώων, διακωμώδηση ιερών προσώπων, ιερών στολών και συμβόλων.
γ) Ο έξαλλος χορός με χτυπήματα των ποδιών στη γη και με ακανόνιστες κινήσεις μαγικών επιδράσεων και σαμανιστικών ειδωλολατρικών τελετών.
δ) Πράξεις ακολασίας, βρισιές, πειράγματα, μεθύσι κ.ά.
Η συστηματική προβολή, κυρίως μέσα από την τηλεόραση, των διαφόρων καρναβαλιστικών εκδηλώσεων που γίνονται ανά τον κόσμο, αλλά κυρίως τα διάφορα προσωπικά οικονομικά συμφέροντα ορισμένων, ανοίγουν δυστυχώς την όρεξη και σε επίδοξους νέους δημιουργούς καρναβαλιστικών έκδηλώσεων να ηγηθούν τέτοιων προσπαθειών ακόμη και σε τόπους όπου ουδέποτε υπήρξαν.

Η παράδοση του καρναβαλιού είναι πολύ παλαιά. Συνδέεται με τις ειδωλολατρικές εκδηλώσεις των Αρχαίων Ελλήνων προς τιμή του θεού του κρασιού, του Διονύσου, του λεγομένου και Βάκχου. Αυτές οι τελετές που είχαν έντονο ειδωλολατρικό θρησκευτικό χαρακτήρα, επέδρασαν και στη Δύση αλλά και στην Ανατολή, στους Βυζαντινούς.
Είναι γεγονός ότι στην εποχή μας γίνονται προσπάθειες να παρουσιασθεί ο Καρναβαλισμός με κάποια εκσυγχρονισμένη μορφή μέσα στις αστικές κοινωνίες. Πολλοί μάλιστα, για να πείσουν τους αφελείς, ομιλούν για “πολιτιστικές” εκδηλώσεις ή για “ψυχαγωγία”, αναφερόμενοι στα παραπάνω ακατονόμαστα, τα οποία βέβαια είναι μόνον το ξεκίνημα των “καρναβαλιστικών” δηλαδή σατανιστικών εκδηλώσεων.
Το τραγικό στην υπόθεση είναι ότι παρασύρονται και μαθητές ακόμη του Δημοτικού και συμμετέχουν στην τελετή, για να μυηθούν από μικροί στο πώς λατρεύεται ο “καρνάβαλος”. Η μεγαλύτερη κραιπάλη και διαφθορά έρχεται μετά από το οργιαστικό ξεφάντωμα του καρνάβαλου, όπου βέβαια πολλές φορές έχουμε “διασκεδάσεις μετά πυροβολισμών με δυστυχήματα και φόνους”.
Για μας τους Χριστιανούς και την Εκκλησία οι καρναβαλιστικές εκδηλώσεις είναι έθιμο ειδωλολατρικό, είναι συνέχεια των αρχαίων ειδωλολατρικών εκδηλώσεων. Είναι πομπές και έργα σατανικά. Λατρεία του Σατανά. Μάλιστα η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, σε παλαιότερη εγκύκλιό της καλούσε όλους τους πιστούς να “εγκαταλείψουν αυτά τα σκοτεινά και οργιώδη βακχικά σκιρτήματα...”
Σχετικά μάλιστα με τις μεταμφιέσεις, ο ΞΒ’ Κανών της ΣΤ’ Οικουμ. Συνόδου αναφέρει “...μηδένα άνδρα γυναικείαν στολήν ενδιδύσκεσθαι, ή γυναίκα την ανδράσιν αρμόδιον. Αλλά μήτε προσωπεία κωμικά ή σατυρικά, ή τραγικά υποδύσεσθαι”. Δυστυχώς, σε παρόμοιες ειδωλολατρικές εκδηλώσεις, έλαβε μαρτυρικό θάνατο ο Απόστολος Τιμόθεος, επίσκοπος Εφέσου, και μαθητής του Απ. Παύλου, όταν προσπάθησε να διδάξη και να παρακινήση στο σταμάτημα των αταξιών και οργίων.
Καλούμαστε ο καθένας προσωπικά, αλλά και όλοι οι συλλογικοί φορείς, να κρατήσουμε σταθερά την Ορθόδοξη Παράδοσή μας, εναντίον των νεο-ειδωλολατρικών καρναβαλιστικών τελετών.
Να ενημερώνουμε όσους δεν γνωρίζουν την αλήθεια. Να απέχουμε από παρόμοιες συγκεντρώσεις. Να οδηγούμε τα παιδιά μόνο στον Χριστό και να τα φυλάξουμε μακρυά από τέτοιες παγίδες, πριν τα θρηνή-σουμε σαν θύματα.
Μία διαφορετική προσέγγιση των καρναβαλικών αθλιοτήτων
Εισήλθαμε γιὰ μιὰ ἀκόμη φορά, μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, στὸ ἅγιο Τριώδιο, στὴν ἱερότερη ἑορτολογικὴ περίοδο τῆς Ἐκκλησίας μας, κατὰ τὴν ὁποία μποροῦμε νὰ συνειδητοποιήσουμε τὴν πνευματική μας ὑστέρηση, νὰ βιώσουμε τὴν σωτήρια κλήση μας γιὰ μετάνοια καὶ νήψη καὶ νὰ κάνουμε τὸν προσωπικό μας ἀγώνα γιὰ τὴν πνευματική μας ἀναγέννηση.Ἡ κατανυκτικὴ περίοδος τοῦ Τριωδίου εἶναι ἕνα νοητὸ στάδιο πνευματικοῦ ἀγώνα, στὸ ὁποῖο καλεῖται κάθε πιστὸς νὰ τρέξει τὸν καλὸ ἀγώνα τῶν ἀρετῶν, νὰ ἀποβάλλει κάθε παρείσακτο ἁμαρτωλὸ στοιχεῖο ἀπὸ τὸν ἑαυτό του, τὸ ὁποῖο ὑπάρχει ὡς θανατηφόρος ἰός, ποὺ δηλητηριάζει τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν ὁδηγεῖ ἀργά, ἀλλὰ σταθερά, στὸν πνευματικὸ θάνατο. Μόνο ἔτσι θὰ ἀξιωθοῦμε νὰ προσκυνήσουμε πνευματικὰ καθαροί τὸ θεῖο Πάθος τοῦ Λυτρωτῆ μας Χριστοῦ καὶ νὰ ἑορτάσουμε μὲ ἀγαλλίαση τὴ λαμπροφόρο Ἀνάστασή Του.
Ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία καθόρισε κλιμακωτοὺς τρόπους καθάρσεως καὶ ἀσκήσεως τῶν πιστῶν, ἀρχίζοντας ἀπὸ τὴ συνειδητοποίηση τῆς τραγικῆς καταστάσεως, ποὺ προκάλεσε ἡ ἁμαρτία στὸν κόσμο.
Καταδεικνύει μὲ θαυμαστὴ ἀκρίβεια τὴν παρεκτροπὴ τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴ θεοδημιούργητη φύση του καὶ τὴν ὑποβίβασή του σὲ ζωώδεις καταστάσεις μὲ τὴν κυριαρχία τῶν ἐνστικτωδῶν παρορμήσεων.
Τὸ «κατὰ φύσιν ζῆν» τοῦ ἀρχαίου εἰδωλολατρικοῦ κόσμου Δὲν ἦταν τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὴν κτηνώδη ζωὴ τοῦ ξεπεσμένου πνευματικὰ ἀνθρώπου.
Κύρια μέριμνα τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι νὰ μᾶς ἀνασύρει κατὰ τὴν περίοδο αὐτὴ ἀπὸ τὴ λασπώδη τάφρο τῆς ἁμαρτίας καὶ τὴν ἀγελαία κατάσταση καὶ νὰ μᾶς ἀποκαταστήσει στὴν πρὸ τῆς πτώσεως θεοειδῆ κατάστασή μας.
Ὅμως ἀλίμονο! Ὁ κόσμος τῆς πτώσεως, τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς φθορᾶς ἀνθίσταται σθεναρὰ σὲ μιὰ τέτοια ἀλλαγή. Ὁ διάβολος,ποὺ κινεῖ τὰ νήματα τοῦ κακοῦ καὶ τῆς ἁμαρτίας ἐγείρει ἰσχυρότατες ἀντιδράσεις, ὥστε νὰ ματαιωθεῖ ἡ πνευματικὴ ἀποκατάσταση καὶ ἡ ἐν Χριστῷ μεταμόρφωση τῶν ἀνθρώπων.
Τίς ἅγιες ἡμέρες τῶν πρώτων ἑβδομάδων τοῦ Τριωδίου, μὲ τὰ ἐπὶ γῆς ὄργανά του, ὀργανώνει τὰ αἴσχιστα καρναβαλικὰ δρώμενα, τὰ ὁποῖα ἔχουν σαφέστατα χαρακτήρα ἔκρηξης τῶν πιὸ ταπεινῶν ἀνθρωπίνων παρορμήσεων.
Τὴ χρονικὴ περίοδο, ποὺ ἡ Ἐκκλησία μας καλεῖ τὰ ἀνθρώπινα πρόσωπα νὰ ἀποβάλουν τὴν κτηνώδη κατάντια τους, ὁ διάβολος ἐπιχειρεῖ νὰ τὰ ἀποκτηνώσει περισσότερο μὲ τὰ ἄθλια καρναβαλικὰ δρώμενα!
Στὸν παγανισμὸ ἡ ἁμαρτία καὶ κάθε ἠθικὴ ἐκτροπὴ ἦταν συνδεδεμένα μὲ τὴν εἰδωλολατρικὴ θρησκευτικὴ πίστη.
Σὲ ὅλα τὰ εἰδωλολατρικὰ θρησκεύματα ὑπῆρχαν «θεότητες» – προστάτες τῶν ἀνθρωπίνων παθῶν, ὅπως τῆς ἐκδίκησης, τοῦ μίσους, τοῦ φόνου, τῆς ἀπάτης, τοῦ ψεύδους, τῆς κλοπῆς, τῆς ἀτιμίας, τῆς πορνείας, τῆς μοιχείας, τῆς ἀχαλίνωτης ἐρωτικῆς λαγνείας, τῶν σεξουαλικῶν διαστροφῶν, τῶν ὀργίων, τῆς μέθης, τῆς κραιπάλης, κ.λπ.
Στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα, ὅλοι τους σχεδὸν οἱ «θεοὶ» ἀντιπροσώπευαν ἀνθρώπινα πάθη. Ὅμως ἀφότου «ἦρθε» στὴν Ἑλλάδα τὸν 8ο π.Χ. αἰώνα ὁ φρυγικὸς ἀγροτικὸς «θεὸς» τῆς γονιμότητας καὶ τῶν ὀργίων Σαβάζιος, μέσῳ τῆς Θράκης, ὁ ὁποῖος μετονομάστηκε Διόνυσος ἢ Βάκχος, συμπεριέλαβε στὸ πρόσωπό του τὴν προστασία ὅλων τῶν ἀνθρωπίνων παθῶν!
Δὲν θὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὰ φοβερὰ ἐγκλήματα καὶ τὴ βία, ἡ ὁποία ἄγγιξε τὰ ὅρια τῆς γενοκτονίας, ποὺ ἄσκησαν οἱ λατρευτές του προκειμένου νὰ ἐπιβάλουν τὴ λατρεία του στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο, καὶ ποὺ μιὰ μικρὴ γεύση παίρνουμε ἀπὸ τὸ δράμα τοῦ Εὐριπίδη «Βάκχες».
Οὔτε θὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὸ ἀκραῖο μυστικιστικὸ κίνημα τοῦ «ὀρφισμοῦ», ποὺ ξεπήδησε μέσα ἀπὸ τὴ διονυσιακὴ λατρεία καὶ ποὺ βύθισε τὴν Ἑλλάδα σὲ ἀπερίγραπτη κατάσταση δεισιδαιμονίας.
Θὰ σταθοῦμε σὲ αὐτὴ καθ΄ ἐαυτὴ τὴ διονυσιακὴ λατρεία, τῆς ὁποίας βασικὸς χαρακτήρας καὶ κύριο στοιχεῖο ἦταν τὰ ἀκατονόμαστα ὄργια, ὁ χυδαῖος ἐρωτισμός, οἱ πάσης φύσεως ἠθικὲς παρεκτροπές, ἡ παθολογικὴ ἔκσταση μέχρι τοῦ σημείου τῆς ὠμοφαγίας ζωντανῶν ζώων ἢ καὶ ἀνθρώπων!
Σύμφωνα μὲ τοὺς εἰδικούς τὸ διονυσιακὸ πνεῦμα ἦρθε, ἐπιβλήθηκε καὶ ἐκτόπισε τὸ ἀπολλώνιο πνεῦμα, δηλαδὴ τὸ μέτρο καὶ τὴ νηφαλιότητα.
Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ἡ διονυσιακὴ λατρεία ἐπιβλήθηκε ἀπὸ ἀπολυταρχικὰ καθεστῶτα, ὅπως ἐκεῖνο τῶν Πεισιστρατιδῶν τὸν 6ο π.Χ. αἰώνα στὴν Ἀθήνα, ὡς στροφὴ τῶν λαϊκῶν μαζῶν στὸν ἡδονισμό, τὶς ἠθικὲς ἐλευθεριότητες καὶ τὴ μέθη, προκειμένου νὰ μὴ διαμαρτύρονται γιὰ τὴν πολιτικὴ καταπίεση!
Οἱ ἀμόρφωτες καὶ δεισιδαίμονες μάζες συμμετεῖχαν μὲ πάθος σὲ αὐτὲς τὶς αἰσχρὲς ἑορτές, διότι οἱ ἰθύνοντες προνόησαν νὰ προσδώσουν σὲ αὐτὲς ἀφάνταστη ἐλευθερία ἀκόμη καὶ στὰ πιὸ ταπεινὰ ὁρμέμφυτα τῶν θρησκευτῶν.
Μοιχοί, πόρνοι, ὁμοφυλόφιλοι καὶ κάθε λογὶς ἀνώμαλοι, κρυμμένοι πίσω ἀπὸ τὰ εἰδεχθῆ προσωπεῖα, μποροῦσαν νὰ ἱκανοποιήσουν τὰ αἰσχρὰ πάθη τους «νόμιμα», ἐκτελώντας τὰ θρησκευτικά τους καθήκοντα!
Τὸ χειρότερο ἀπ΄ ὅλα εἶναι ὅτι ἀναγκάζονταν μὲ τὸ ζόρι οἱ γυναῖκες, ποὺ ἦταν κλεισμένες στοὺς γυναικωνίτες νὰ βγαίνουν τὶς ἡμέρες τῶν «ἑορτῶν» στοὺς θορυβώδεις δρόμους καὶ νὰ παίρνουν μέρος στὶς τελετές, ὑποκύπτοντας στὶς βρωμερὲς ὀρέξεις τοῦ κάθε ἀνώμαλου καὶ αἰσχροῦ ἄνδρα θρησκευτῆ, ὡς δῆθεν ὑποταγὴ στὸ θέλημα τοῦ Διόνυσου!
Ἡ σεξουαλικὴ κακοποίησή τους θεωροῦνταν θρησκευτικὴ πράξη λατρείας πρὸς τὸν «θεό»!
Ἡ βωμολοχίες, οἱ ἄσεμνες χειρονομίες, οἱ περιφορὲς τῶν φαλλῶν, δηλαδὴ τεραστίων ὁμοιωμάτων τοῦ ἀνδρικοῦ ὀργάνου, οἱ ξέφρενοι ὀργιαστικοὶ χοροί, ἡ οἰνοποσία μέχρι καὶ αὐτοῦ ἀκόμη τοῦ θανάτου, οἱ ὑστερικὲς κραυγές, οἱ εἰδεχθεῖς μεταμφιέσεις, ὁ δαιμονικὸς θόρυβος καὶ ἡ ἐκκωφαντικὴ μουσική, τῶν αὐλῶν καὶ τῶν τυμπάνων συνέθεταν ἕνα νοσηρὸ μυστικιστικὸ κλίμα.
Ἦταν μιὰ ἀνοικτὴ τεράστια μαγικὴ τελετουργία γιὰ νὰ ξορκιστοῦν οἱ κακὲς δαιμονικὲς δυνάμεις.
Βεβαίως ὑπῆρχαν καὶ χειρότερα. Γυναῖκες – λάτρισσες τοῦ Βάκχου, οἱ διαβόητες μαινάδες, καταλαμβάνονταν ἀπὸ φοβερὴ μανία, ἔπεφταν σὲ ἀνείπωτη ἔκσταση, ἔφευγαν ἀπὸ τὰ σπίτια τους καὶ περιπλανιόν-ταν στὶς ἐρημιὲς τὶς νύχτες οὐρλιάζοντας σὰν ἄγρια θηρία.
Ἂν τύχαινε καὶ ἔβρισκαν μπροστά τους κάποιο ζῶο τὸ ξέσκιζαν καὶ ἔτρωγαν τὶς σάρκες του ὠμές. Σὲ πολλὲς περιπτώσεις κατακρεουρ-γοῦσαν ἀνθρώπους καὶ τοὺς ἔτρωγαν, ὅπως συνέβη μὲ τὸν Πενθέα στὸν Κιθαιρώνα, ποὺ τὸν κατακρεούργησε ἡ ἴδια ἡ μητέρα του Ἀγαύη, μαζὶ μὲ τὶς ἀδερφές του!
Σὲ ἄλλες περιπτώσεις μητέρες μέσα στὴ διονυσιακὴ παραζάλη τους κατακρεουργοῦσαν τὰ παιδιά τους καὶ τὰ ἔτρωγαν, ὅπως οἱ κόρες τοῦ Μινύα στὴ Βοιωτία!
Δὲν εἶναι λίγες οἱ φωνὲς διαμαρτυρίας ἀπὸ φωτισμένα μυαλὰ τῆς ἀρχαιότητας κατὰ τῶν ἐμετικῶν διονυσιακῶν ἑορτῶν, μὲ πρῶτον τὸν προσωκρατικὸ φιλόσοφο Ἠράκλειτο τὸν Ἐφέσιο (570 – 489), ὁ ὁποῖος ἀπειλοῦσε ὅσους ἔπρατταν τέτοιες φρικαλεότητες καὶ ἀσχήμιες καὶ λάβαιναν μέρος στὰ ἀπαίσια «ἱερὰ ὄργια» καὶ στοὺς αἰσχροὺς καὶ γελοίους βακχισμοὺς (Ἠρακλ. ἀπ. 90).
Ὁ μεγάλος φιλόσοφος ἔσειε τὸ πῦρ τῆς θείας τιμωρίας κατὰ ὅλων τῶν «νυκτοπόλων, μάγων, βακχῶν, ληνῶν, μυστῶν» (Κλήμ. Ἀλεξ. Προτρεπτ.22, 16 – 24).
Χωρὶς καμιὰ ἀμφιβολία, «Ὁ διονυσιακὸς μυστικισμὸς δίδασκε τὴν μέγιστη περιφρόνηση πρὸς τὸ ἀνθρώπινο λογικὸ» (P.Decharme Μυθολογία τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδος, μετ. Α. Καραλῆ, τόμ.2, σελ. 533) καὶ γι΄ αὐτὸ βρῆκε ἀντίπαλους τοὺς ἀρχαίους σοφούς, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν χύδην ὄχλο, τοῦ ὁποίου ὑποτιμοῦσε τὸ λογικὸ καὶ τοῦ θώπευε τὰ ζωώδη πάθη!
Αὐτὰ γινόταν στὴν προχριστιανικὴ ἐποχή. Ὅμως καὶ στοὺς μετὰ τὸν Χριστὸ χρόνους οἱ ἀσχήμιες αὐτὲς Δὲν ἔπαψαν ποτὲ νὰ ὑπάρχουν, ὡς ἀπόδειξη ὅτι ὁ διάβολος εἶναι ἀκόμη παρὼν στὴν ἀνθρώπινη ἱστορία!
Οἱ κατ΄ ὄνομα χριστιανοὶ συνεχίζουν νὰ λατρεύουν τὸν ἀπαίσιο «θεὸ» τῶν ἀνθρωπίνων παθῶν Βάκχο, μὲ τὰ καρνα-άλια, ποὺ Δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ σύγχρονες διονυσιακὲς ἑορτές.
Σὲ πολλὲς περιπτώσεις μάλιστα τείνουν νὰ ξεπεράσουν τὶς ἀθλιότητες τῆς ἀρχαιότητας, ὅπως εἶναι τὸ ἐμετικὸ καρναβάλι τοῦ Τιρνάβου, ὅπου θλιβερὲς γυναῖκες ἀσπάζονται μὲ «κατάνυξη» τοὺς τεράστιους «φαλλούς», ξεδιάντροπα, μπροστὰ στὶς τηλεοπτικὲς κάμερες!
Φρόντισε ὁ διάβολος, ὡς ἄλλος Βάκχος, μὲ τὰ ἐπὶ γῆς ὄργανά του νὰ γίνονται τὰ αἴσχιστα αὐτὰ δρώμενα κατὰ τὴν περίοδο τοῦ Τριωδίου. Αὐτὸ Δὲν εἶναι τυχαῖο. Ἐπιχειρεῖ μέσω αὐτῶν νὰ ἀποσπάσει τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὸ πνευματικὸ καὶ νηπτικὸ προσκλητήριο τῆς Ἐκκλησίας γιὰ ψυχοσωματικὴ κάθαρση.
Ὕστερα ἀπὸ μιὰ κραιπάλη περίπου τεσσάρων ἑβδομάδων εἶναι δύσκολο ἕως ἀδύνατο νὰ ἐπέλθει κατάνυξη, ἠρεμία, περισυλλογὴ καὶ διάθεση γιὰ μετάνοια στὶς ψυχὲς ὅσων ἔλαβαν μέρος στὰ διονυσιακὰ δρώμενα.
Ἡ ἰσορροπία μεταξὺ ἁμαρτίας καὶ καθάρσεως εἶναι λεπτότατη καὶ Δὲν χωράει πειραματισμούς. Ἡ ἁμαρτία πωρώνει ἐπικίνδυνα τὸν ἄνθρωπο, τὸν αἰχμαλωτίζει μὲ τὰ πάθη, ὥστε νὰ μὴ μπορεῖ νὰ ἀπαλ-λαχτεῖ ἀπὸ αὐτά.
Φυσικά τὰ καρναβάλια αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν σκοπὸ ἐξυπηρετοῦν.
Παρατηρεῖται τὸ φαινόμενο πώς, παρ΄ ὅλες τὶς ἐπισημάνσεις τῆς Ἐκκλησίας μας, πολλοὶ χλιαροὶ χριστιανοὶ νὰ παίρνουν μέρος στὶς καρναβαλικὲς ἐκδηλώσεις. Ὀφείλουμε νὰ τοὺς κάνουμε γνωστὸ πὼς αὐτὸ ἀποτελεῖ σοβαρὸ ἀτόπημα, διότι ὅπως προαναφέραμε τὰ καρναβαλικὰ δρώμενα εἶναι οὐσιαστικὰ θρησκευτικὴ λατρεία στοὺς παγανιστικοὺς «θεοὺς» τῶν παθῶν καὶ ἐν τέλει ἀποτελοῦν λατρεία στὸν ἴδιο τὸν σατανᾶ, ἀφοῦ «πάντες οἱ θεοὶ τῶν ἐθνῶν (εἶναι) δαιμόνια» (Ψαλμ. 95, 5).

Αὐτὸ σημαίνει πὼς ἡ θέση αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων στὴν Ἐκκλησία γίνεται προβληματική, διότι «οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν, ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει. Οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾶ» (Ματθ. 6, 24).
Δὲν μποροῦμε νὰ ἰσχυριζόμαστε ὅτι λατρεύουμε τὸν Θεὸ καὶ ταυτόχρονα νὰ ἀποδίδουμε λατρεία στοὺς δαιμονικοὺς θεούς.
Οἱ καρναβαλικὲς συνεστιάσεις ἔχουν ἀσφαλῶς τὸν χαρακτήρα τῆς βρώσεως εἰδωλόθυτων τῆς ἀρχαίας εἰδωλολατρικῆς θρησκείας, γιὰ τὶς ὁποῖες ὁ ἀπόστολος Παῦλος παραγγέλλει στοὺς χριστιανοὺς νὰ ἀπέχουν ὁλότελα ἀπὸ αὐτές.
Τὶς χαρακτηρίζει ὡς τράπεζες δαιμονίων, τονίζοντας μὲ ἔμφαση ὅτι, «οὐ θέλω ὑμᾶς κοινωνοὺς τῶν δαιμονίων γίνεσθαι» (Α΄Κορ. 10, 20).
Ἐπίσης ὁ 62ος κανόνας τῆς ΣΤ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου θέτει ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας ὅσους μετέχουν σὲ μεταμφιέσεις καὶ ὀργιαστικὰ καρναβαλικὰ ὄργια! Μὲ ἄλλα λόγια: Δὲν μπορεῖ χριστιανὸς νὰ μετέχει στὶς αἰσχρὲς καρναβαλικὲς φιέστες!
Καλούμαστε, λοιπόν, ὡς συνειδητοὶ πιστοί τῆς Ἐκκλησίας μας, αὐτὴ τὴν ἱερὴ περίοδο, νὰ ἐντάξουμε στὸν προσωπικό μας ἀγώνα καὶ τὴν ἀντίστασή μας κατὰ τῶν αἰσχροτήτων τῆς νεοδιονυσιακῆς λατρείας.
Νὰ ἀντιτάξουμε στὶς καρναβαλικὲς ἀσχήμιες καὶ αἰσχρότητες τὴν προσευχή, τὴν κάθαρση, τὴ σοβαρότητα, τὴν καλλιέργεια τῶν ἠθικῶν ἀξιῶν καὶ πάνω ἀπʼ ὅλα νὰ διατρανώσουμε τὴν πίστη μας στὸν μόνο ἀληθινὸ Τριαδικὸ Θεό.
Νὰ κάνουμε γνωστὸ σὲ ὅλο τὸν κόσμο πὼς τὰ ἐπαίσχυντα καρναβαλικὰ δρώμενα ἐντάσσονται στὸ γενικότερο σχέδιο τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων νὰ θέσουν στὸ περιθώριο τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ ὁδηγήσουν τοὺς ἀνθρώπους σὲ μιὰ σύγχρονη τερατώδη εἰδωλολατρία, ποὺ οἰκοδομεῖται στὰ ἀπόκρυφα ἄντρα τῆς «Νέας Ἐποχῆς τοῦ Ὑδροχόου».
Νὰ καταγγείλουμε μὲ παρρησία τὴ δαιμονικὴ προσπάθεια τῶν ἐπὶ γῆς ὑπηρετῶν τοῦ Ἑωσφόρου νὰ λατρευτεῖ ὁ μιαρὸς ἀφέντης τους ὡς θεός, στὸ πρόσωπο τοῦ «θεοῦ» τῆς κραιπάλης Βάκχου.
Νὰ μὴ ἔχουμε, τέλος, καμιὰ ἀμφιβολία πὼς ὁ Βάκχος ζεῖ στὸ πρόσωπο τοῦ Ἑωσφόρου καὶ ὁ Ἑωσφόρος λατρεύεται στὸ πρόσωπο τοῦ Βάκχου, αὐτὴ εἶναι ὅλη ἡ οὐσία τῆς φρενίτιδας τοῦ ἀποκριάτικου καρνάβαλου.
Ορθόδοξος Τύπος 12/2/2010
Καρναβάλια. Ειδωλολατρικές γιορτές
τοῦ π. Αὐγουστίνου Καντιώτου
πρ. μητροπολίτου πρώην Φλωρίνης

Ὁ ἄνθρωπος, ἀγαπητοί μου, ὁ ἄνθρωπος, ὅπως εἴπαμε σέ ἄλλη ὁμιλία, πρέπει νά ἐργάζεται. Ἀλλ’ ὅσο δυνατός κι ἄν εἶναι, δέν μπορεῖ νά δουλεύει συνέχεια χωρίς διακοπή κι ἀνάπαυση. Ἡ ἐργασία πρέπει νά διακόπτεται κι ὁ ἄνθρωπος ν’ ἀναπαύεται, ὥστε νά παίρνει καινούργιες δυνάμεις γιά νά ξαναρχίζει τή δουλειά μέ νέα δύναμη καί ὄρεξη. Καί σ’ αὐτό βοηθάει ἡ Κυριακή καί οἱ μεγάλες γιορτές πού θέσπισε ἡ Ἐκκλησία μας.
Ζωή χωρίς γιορτή μοιάζει μέ δρόμο πού ἀναγκάζεται κανείς νά τόν βαδίσει χωρίς πουθενά νά σταματήσει. Στούς μεγάλους δρόμους ὑπάρχουν μέρη ὅπου σταματοῦν τ’ αὐτοκίνητα, κατεβαίνουν οἱ ἐπιβάτες, ξεκουράζονται λίγο, κι ὕστερα συνεχίζουν τό ταξίδι. Καί ἡ ζωή ἕνας δρόμος εἶναι, πού σέ πολλές περιπτώσεις εἶναι πολύ κουραστικός, κι ὁ ἄνθρωπος αἰσθάνεται τήν ἀνάγκη κάπου νά ξεκουραστεῖ. Ἔτυχε ποτέ νά περπατᾶς τό καλοκαίρι μέ τήν πολλή ζέστη;

Κουρασμένος καθώς εἶσαι, μόλις δεῖς κανένα δέντρο, κάθεσαι κι ἀναπαύεσαι κι εὐλογεῖς τόν Θεό καί τόν ἄνθρωπο πού φύτεψε τό δέντρο γιά ν’ ἀναπαύονται οἱ διαβάτες στήν παχειά σκιά του. Τέτοια δέντρα εἶναι κι οἱ γιορτές, πού μᾶς καλοῦν ν’ ἀναπαυθοῦμε λίγο, νά θυμη­θοῦμε τόν Θεό, νά δροσιστοῦμε ἀπό τό ἀεράκι πού φυσάει μέσ’ ἀπ’ τά μυστικά δάση τοῦ Θεοῦ, ἀπ’ τήν αἰώνια ζωή καί μακαριότητα.
Δυστυχῶς οἱ γιορτές δέν ἐκ­πληρώνουν τόν σκοπό γιά τόν ὁποῖον ὁρίστηκαν.
Οἱ περισσότεροι δέν πατοῦν στήν ἐκκλησία καί δέν θυμοῦνται τόν Θεό. Τίς ἅγιες μέρες τῶν γιορτῶν, ἀντί νά τίς ἀφιερώνουν στόν Θεό, τίς ἀφιερώνουν στόν διάβολο, κι ἔτσι οἱ μέρες τῶν γιορτῶν εἶναι οἱ πιό ἁμαρτωλές μέρες.Ρίξτε μιά ματιά στή μέρα πού γιορτάζει ἕνα χωριό. Στήν ἐκκλησία λίγοι. Κι οἱ γυναῖκες πού τακτικά ἐκκλησιάζονται, τή μέρα ἐκείνη δέν ἐκκλησιάζονται. Εἶναι στό σπίτι καί ἑτοιμάζουν φαγητά γιά τούς ξένους. Οἱ δέ ξένοι ἀπ’ τά γειτονικά χωριά δέν ἔρχονται τό πρωί γιά νά ἐκκλησιαστοῦν στόν ναό πού γιορτάζει, ἀλλά ὑπολογίζουν πότε περίπου τελειώνει ἡ ἐκκλησία καί τότε ἔρχονται μέ αὐτοκίνητα, μέ τρακτέρ, μέ τά πόδια, καί πηγαίνουν στά σπίτια καί τρῶνε καί πίνουν καί μεθᾶνε. Στό χωριό φέρνουν καί ντιζέζ καί χορεύουν τούς πιό ἔξαλλους χορούς. Καμιά ντροπή, καμιά σεμνότης. Πόσες φορές στίς διασκεδάσεις αὐτές οἱ ἄνθρωποι δέν ἔρχονται σέ φιλονεικίες κι ἀκούγονται βλαστήμιες καί γίνονται μαχαιρώματα καί σκοτώνονται! Τό βράδυ οἱ πιό πολλοί εἶναι μεθυσμένοι.
Ἔτσι περνᾶνε σέ πολλά χωριά τή μέρα τῆς γορτῆς τῆς ἐκκλησιᾶς τους. Ἀλλ’ αὐτό δέν εἶναι χριστιανική γιορτή. Εἶναι γιορτή διαβολική. Εἶναι ἀπό κεῖνες τίς γιορτές πού, ὅπως λέει ὁ προφήτης, μισεῖ ὁ Θεός. Ἄν πρόκειται ἔτσι νά γιορτάζουν οἱ ἄνθρωποι τίς γιορτές, καλύτερα εἶναι νά δουλεύουνε καί τίς μέρες αὐτές.
Ἀλλ’ ἐκεῖ πού φαίνεται περισσότερο τό ξεστράτημα τῶν χριστιανῶν εἶναι οἱ γιορτές τῶν Χριστουγέννων, τῆς Πρωτοχρονιᾶς, τῶν Θεοφα-νείων, τοῦ Πάσχα, καί μάλιστα τῶν Ἀπόκρεων. Ἡ Ἐκκλησία ὅρισε τίς μέρες τῶν Ἀπόκρεων σάν μιά προετοιμασία γιά τή Μεγάλη Σαρακοστή. Μᾶς καλεῖ νά θυμηθοῦμε ὅτι πλησιάζουν οἱ μεγάλες γιορτές τῆς Χριστιανοσύνης, τά πάθη καί ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ.
Κι οἱ χριστιανοί τί κάνουν; Τά ἀντίθετα ἀπό κεῖνα πού παραγγέλλει ἡ Ἐκκλησία. Ξεχνᾶνε πώς εἶναι χριστιανοί, καί ζοῦνε ὄχι σάν χριστιανοί ἀλλά σάν ζῶα καί χειρότερα ἀκόμα. Σάν νά μή θέλουν νά φαίνονται ἄνθρωποι, φορᾶνε τίς Ἀποκριές μάσκες, κι ἄλλοι παρουσιάζονται σάν λύκοι, ἄλλοι σάν ἀρκοῦδες, ἄλλοι σάν μαϊμοῦδες καί ἄλλοι φοροῦν κέρατα καί παριστάνουν τόν διάβολο. Οἱ μάσκες τούς σκεπάζουν τό πρόσωπο καί δέν μπορεῖς νά διακρίνεις ποιός κρύβεται ἀπό κάτω. Ἀπ’ τό στόμα τους βγαίνουν αἰσχρολογίες. Μπαίνουν στά σπίτια καί σέ μερικά χωριά ἁρπάζουν ὅ,τι βροῦνε στήν αὐλή τοῦ σπιτιοῦ κι ἀνάβουν φωτιές καί τά καῖνε. Γυναίκα δέν μπορεῖ νά περπατήσει στόν δρόμο. Γέρος δέν μπορεῖ νά πάει στό σπίτι του. Ἀκόμα καί τούς ἱερεῖς τοῦ Ὑψίστου κοροϊδεύουν.
Ἀλλά δέν γιορτάζουν ἔτσι οἱ χριστιανοί. Ὄχι! Ἔτσι γιόρταζαν οἱ ἄνθρωποι στά παλιά χρόνια, προτοῦ νά ‘ρθει ὁ Χριστός στόν κόσμο. Ἔτσι γιόρταζαν οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας πού δέν πίστευαν στόν ἀληθινό Θεό. Οἱ ψεύτικοι θεοί πού πίστευαν ἦταν αἰσχροί καί ἀνήθικοι, κι ἤθελαν νά γίνονται τέτοια στίς γιορτές τους. Ὁ Βάκχος παραδείγματος χάριν, ὁ Θεός τοῦ κρασιοῦ, ἤθελε οἱ ἄνθρωποι νά μεθᾶνε καί μεθυσμένοι νά τόν λατρεύουν. Ἡ Ἀφροδίτη, ἡ θεά τῶν αἰσχρῶν ἐρώτων, ἤθελε νά βλέπει τούς ἀνθρώπους νά πέφτουν στίς αἰσχρές ἁμαρτίες καί μέ τόν τρόπο αὐτό νά τή λατρεύουν. Τέτοιοι θεοί τέτοια ἤθελαν.
Ἀλλ’ ὁ Χριστός, ὁ ἀληθινός Θεός, ἦρθε ἀπ’ τά οὐράνια στήν ἁμαρτωλή γῆ, γεννήθηκε στή φάτνη καί σταυρώθηκε γιά νά καταργήσει τήν εἰδωλολατρία καί νά διδάξει στόν ἄνθρωπο τήν ἀνώτερη, τήν ἀγγελική ζωή. Κι ὅσοι πίστευαν στόν Χριστό καί βαπτίζονταν ἄφηναν ὅλα τά αἴσχη, ἄλλαζαν ζωή καί ζοῦσαν τή νέα χριστιανική ζωή. Οἱ χριστιανοί δέν εἶχαν πιά καμιά σχέση μέ ὅσα ἔλεγαν καί ἔκαναν στίς γιορτές τους οἱ εἰδωλολάτρες. Καί πρέπει νά ξέρουμε πώς ὅσοι τίς ἅγιες μέρες τῶν γιορτῶν, καί μάλιστα τῶν Ἀπόκρεων, λένε καί κάνουν ὅσα εἴπαμε παραπάνω, αὐτοί δέν πρέπει νά λέγονται χριστιανοί, ἀλλ’ εἰδωλολάτρες. Ἡ Ἐκκλησία τούς ἀφορίζει, δηλαδή τούς διαγράφει ἀπ’ τόν κατάλογο τῶν χριστιανῶν. Αὐτό ὁρίζουν οἱ ἱεροί Κανόνες, καί μάλιστα ὁ 62ος Κανών τῆς ΣΤ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ὅποιος ἀμφιβάλλει, ἄς ἀνοίξει τό Πηδάλιο καί ἄς δεῖ ἐκεῖ ποιά ἀστροπελέκια θεϊκῆς ὀργῆς πέφτουν πάνω στά κεφάλια ἐκείνων πού μέ εἰδωλολατρικά λόγια καί ἔργα προσβάλλουν καί ἀτιμάζουν τίς ἅγιες μέρες τῆς Χριστιανοσύνης.
Ἀπό τό βιβλίο «Κοινωνικαί πληγαί»
11 Φεβ 2010
Διαμαρτυρίες για τα καρναβάλια στα σχολεία. Νύχτα βαθειά στα σχολεία μας.
Μέ ἀφορμή τά καρναβάλια λαμβάνονται διάφορες πρωτοβουλίες πού κάθε ἄλλο παρά βοηθοῦν στήν διαπαιδαγώγηση τῶν παιδιῶν μας στά Σχολεῖα Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Ἐκπαίδευσης.
Εὐσεβεῖς ἐκπαιδευτικοί, γονεῖς καί δημότες διαμαρτύρονται. Δεχθήκαμε διαμαρτυρίες ἀπό τή Φλώρινα, τόν Λαγκαδᾶ καί τήν εὐρύτερη περιοχή τῆς Θεσσαλονίκης. Ἡ πομπή τοῦ σατανᾶ πλέον παρελαύνει ἐντός τῶν ἱδρυμάτων, πού σκοπό ἔχουν νά διαπλάσουν τούς αὐριανούς ὀρθόδοξους ἕλληνες πολίτες.
Προσκλήσεις μέ ἀφίσες πρός γονεῖς καί μαθητές γιά ἀποκριάτικα γλέντια ἀναρτῶνται μέσα στά σχολεῖα.
Καρναβαλικές γιορτές ἐπίσης ὀργανώνονται μέ ἐπικεφαλῆς ἐκπαιδευτικούς καί διευθυντές, οἱ ὁποῖοι προτρέπουν τά παιδιά νά «ντυθοῦν» καί νά ἀσχημονήσουν ἐντός τοῦ σχολείου, σέ βάρος διδακτικῶν ὡρῶν. Εὐλαβεῖς ἐκπαιδευτικοί πού διαμαρτυρήθηκαν δέχτηκαν ἀπειλές ἀπό συναδέλφους τους καί ἀπό ἀνωτέρους τους μέ σκοπό νά φιμωθοῦν.
Εἶναι πράγματι λυπηρό, βαπτισμένοι ὀρθοδοξοι Χριστιανοί νά ἔχουν τόση ἄγνοια γύρω ἀπό τίς σατανικές αὐτές γιορτές (εἰδωλολατρικά κατάλοιπα). Εἶναι ἀκόμη λυπηρότερο τό ὅτι παρακινοῦν τά νιᾶτα τῆς Ἑλλάδας μας νά συμμετέχουν σ' αὐτές καί μάλιστα μέ τή μορφή διαγωνισμοῦ...Διαβᾶστε τήν παρακάτω ἐπιστολή διαμαρτυρία, πού δεχθήκαμε ἀπό συγκεκριμένους δημότες τῆς εὑρύτερης περιοχῆς Θεσσαλονίκης, γιά ὅ,τι εἰς βάρος τῶν παιδιῶν ἐνήργησε ὁ τοπικός δῆμος.
Εἴθε οἱ ἁρμόδιοι νά μετανοήσουν καί νά ματαιώσουν τίς προγραμμα-τισμένες ἐκδηλώσεις, πού δέν εἶναι παρά μία λατρεία-προσκύνηση στόν Ἀρχέκακο Ὄφι καί ἀνθρωποκτόνο Διάβολο. Ὅλα τά στοιχεῖα καί τά ὀνόματα τῶν ὑπογραφόντων τήν ἐπιστολή εἶναι στή διάθεση τοῦ blog
Αξιότιμοι κύριοι,
Το Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου ...., για 4η συνεχή χρονιά οργανώνει Καρναβάλι με Αποκριάτικη παρέλαση και λοιπές εκδηλώσεις.
Θεώρησε, λοιπόν καλό να ενημερώσει τα σχολεία του Δήμου και ταυτόχρονα να προσκαλέσει τους μαθητές να συμμετέχουν στην Αποκριάτικη Παρέλαση. Έθεσε μάλιστα και κίνητρο συμμετοχής: έναν διαδραστικό πίνακα για το σχολείο με την μεγαλύτερη συμμετοχή.
Ως κάτοικοι του Δήμου, γονείς και εκπαιδευτικοί, κοινοποιούμε τους προβληματισμούς μας και θέτουμε τα παρακάτω ερωτήματα:
Είναι ένδειξη πολιτισμού και πολιτιστικό γεγονός η Αποκριάτικη Παρέλαση;
Ποιες πολιτιστικές ή κοινωνικές αξίες προάγει; Μήπως νομιμοποιεί και εισάγει σε παραβατικές συμπεριφορές;
Διατηρεί «παραδόσεις» και «έθιμα» της Ελλάδας και ποιας εποχής και πολιτισμού; Έχετε επισκεφτεί πόλεις της Μακεδονίας τις ημέρες των καρναβαλικών εκδηλώσεων; Θα παίρνατε μαζί σας την μικρή ή μεγαλύτερη κόρη σας, όταν οι καρναβαλιστές ασελγούν με λόγια και με πράξεις στις αδερφές, στις κόρες και στις γυναίκες σας, με πιθανότητα ακόμη και οι άνδρες να γίνετε στόχος;
Μήπως αντιγράφει Λατινοαμερικάνικες εξαλλοσύνες; Ξέρετε τα ποσά που σπαταλούνται και τα οικονομικά μεγέθη που οδηγούν σε δημιουργία μιας ακόμη καταναλωτικής περιόδου;
Ξέρετε το αστυνομικό δελτίο που προκύπτει κατά τον εορτασμό των εκδηλώσεων σε τι αριθμούς εγκληματικών πράξεων κάθε είδους αναφέρεται; Και πόσες ακόμα δεν δηλώνονται καν στην αστυνομία; Αυτή την οικονομική και τουριστική ανάπτυξη ζηλέψαμε;
Το περιεχόμενο και το ύφος της εκδήλωσης είναι κατάλληλο για όλες τις ηλικίες των μαθητών των σχολείων του Δήμου; Υπήρξε ενημέρωση των γονέων και συναίνεσή τους για την συμμετοχή των παιδιών τους σε τέτοιες εκδηλώσεις;
Αναλογίστηκαν οι υπεύθυνοι πόση ένταση μπορεί να προκαλούν στις οικογένειες και σε ποιες ψυχολογικές πιέσεις ή χλευασμούς μπορεί να εκτεθούν μαθητές που θα αρνηθούν να συμμετέχουν;
Φέτος δεν γιορτάσαμε την γιορτή των γραμμάτων, τους τρεις Ιεράρχες για να μην ενοχληθούμε και ταλαιπωρηθούμε καθώς 30 Ιανουαρίου ήταν Σάββατο. Μάλλον όμως δεν ισχύει το ίδιο για το τριήμερο 13-14-15 Φεβρουαρίου.
Ούτε η οικονομική κρίση, οι περικοπές μισθών και η προσπάθεια οικονομίας και συμμαζέματος που βρίσκεται σε εξέλιξη μας πτοεί.

Οι δαπάνες για να «περάσουμε καλά» και να ικανοποιήσουμε την φιλαυτία, την φιληδονία και τα πάθη που τις συνοδεύουν, είναι σημαντικότερες από τα περικοπτόμενα επιδόματα, μισθούς και δαπάνες του δημόσιου τομέα, καθώς και την απειλή πτώχευσης ως κράτους που αντιμετωπίζουμε. Πώς βλέπουν άραγε οι συνάνθρωποί μας, που δοκιμάζονται οικονομικά, αυτές τις σπατάλες;
Φέτος πρωτοτυπήσαμε δίνοντας και έπαθλο για την μεγαλύτερη συμμετοχή σχολείου. Ένα άλλοθι και στάχτη στα μάτια για να παραβλέψουμε την ουσία της πράξης μας. Ακόμα και έτσι, σκέφτηκε κανείς ότι σχολεία με λιγότερους μαθητές δεν έχουν ελπίδα να «κερδίσουν»;
Και αυτά ακριβώς είναι τα σχολεία που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν ένα τέτοιο σύστημα. Αν το πολιτιστικό κέντρο ήθελε να προάγει πραγματικά τον πολιτισμό, μπορούσε να εξοπλίσει όλα τα σχολεία του Δήμου με αντίστοιχα συστήματα, να στηρίξει και να οργανώσει συζητήσεις και εκδηλώσεις με προβολές ταινιών και ντοκιμαντέρ, προλαμβάνοντας φαινόμενα βίας, καλλιεργώντας την πολιτισμική ανοχή, ενσωματώνοντας μειονότητες, προάγοντας δημοκρατικές αξίες και τόσα άλλα.
Όλα αυτά θα στοίχιζαν, σε χρηματική δαπάνη και εθελοντική εργασία, λιγότερα από όσα θα μας κοστίσει το χριστουγεννιάτικο χωριό (18.000 Ευρώ) και το Αποκριάτικο τριήμερο (? Ευρώ).
Οἱ Δημότες...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου