Σελίδες

Τρίτη 5 Ιουνίου 2012

Οἱ αἱρετικοί καί ἡ Ἁγία Γραφή


ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΚΑΙ Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ

Χρυσοστομικαί πισημάνσεις

Το Πρωτ. Βασιλείου . Γεωργοπούλου,
Λέκτωρος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ


ερός Χρυσόστομος νήκει στίς πλέον πιφανες καί ξέχουσες πατερικές προσωπικότητες. πρξε σύν τοῖς λλοις νυπέρβλητος ρμηνευτής τῆς γίας Γραφῆς, « γάρ τῶν τοῦ Θεοῦ ποῤῥήτων σοφός ποφήτης» κατά τόν γιο σίδωρο τόν Πηλουσιώτη (PG 78, 288 Β).

Τό ρμηνευτικό του ργο εἶναι μοναδικό μέσα στήν στορία τῆς κκλησίας τόσο γιά τόν γκο του, σο καί γιά τό βάθος, τόν πλοῦτο, τό ρεαλισμό καί τή σαφήνειά του (Βλ. H. F. von Campenhausen,Griechische Kirchenvater, 8η κδ, 1993, σ. 137. B. Altaner - A. Stuiber, Pαtrologie, Sonderausgabe, 1993, σ. 324). ερός Χρυσόστομος δέν στέρησε φυσικά καί στήν περάσπιση τῆς ρθοδόξου πίστεως ναντίον τῶν διαφόρων αἱρετικῶν. πτυχή αὐτή τοῦ ργου του μαρτυρεῖται μέ σαφήνεια καί στίς ρμηνευτικές του παρατηρήσεις σέ διάφορα χωρία τῆς γ. Γραφῆς, πού διαστρέβλωναν οἱ αἱρετικοί τῆς ποχς του.



Στά πλαίσια, λοιπόν, αὐτά, τόσο τῆς ρμηνευτικς του ργασίας σο καί τῆς περάσπισης τῆς κκλησιαστικς διδαχῆς . Χρυσόστομος χει περιγράψει βασικές πρακτικές τῶν αἱρετικῶν, πού δείχνουν τόν τρόπο μέ τόν ποο οἱ αἱρετικοί χρησιμοποιοῦν τήν γ. Γραφή στήν προσπάθειά τους να παρασύρουν νύποπτους καί κατάρτιστους νθρώπους σέ θέματα πίστεως. Καί στό σημεῖο αὐτό χει παραμείνει μοναδικός καί νυπέρβλητος. Αὐτά πού πεσήμανε τότε γιά τίς αἱρετικές μεθοδεύσεις χουν διαχρονική πικαιρότητα, καθώς οἱ διες πρακτικές, μέ τίς διες συνέπειες, χρησιμοποιοῦνται και σήμερα πό τό πλῆθος τῶν σύγχρονων αἱρετικῶν μάδων.

α) πρώτη βασική πισήμανσή του σχετίζεται μέ τά γενεσιουργά αἴτια τῶν διαφόρων αἱρέσεων. ν κκλησία εἶναι σῶμα Χριστοῦ ντιθέτως φετηρία τῶν διαφόρων αἱρέσεων σχετίζεται με τήν παρξη νός νοσηροῦ και πνευματικά πικίνδυνου φαινομένου. Λέγει . Χρυσόστομος: «Τοῦ το τό δένδρον (σ. Σ. τῆς αἱρέσεως) φύτευσεν μέν λογισμῶν καιρος περιέργεια, πότισε δε πόνοιας τῦφος, ηὔξησε δέ φιλοδοξίας ρως» (PG 48, 719).

β) Θεμελιώδης πρακτική τῶν διαφόρων χριστιανικῶν αἱρέσεων ποτελε διαστροφή τοῦ νοήματος τῶν γιογραφικν χωρίων, κατανόησή τους κτός τῶν συμφραζομένων καί τῆς εὐρύτερης νοηματικῆς τους συνάφειας. Τέτοιου εἴδους πρακτικές τίς συνδυάζουν μέ τή μόνιμη πωδό, τι οἱ σχυρισμοί τους εἶναι ποψη τῆς γ. Γραφῆς. πισημαίνει σχετικά . Χρυσόστομος γι' αὐτό:

«Ο τοίνυν ρκε τό εἰπεῖν, τι ν τῇ Γραφῇ γέγραπται, λλά χρή και τήν κολουθίαν ναγνναι πᾶσαν˙ πεί εἰ μέλλοιμεν διακόπτειν την πρός λληλα συνέχειαν αὐτῶν και συγγένειαν, πολλά τεχθήσονται πονηρά δόγματα» (PG 56,156).

Στήν δια συνάφεια πισημαίνει πάλι: «Ο δεῖ πλς τάς τῶν Γραφῶν ήσεις παραφέρειν, οὐδέ κκόπτοντας τῆς κολουθίας, οὐδέ τς συγγενείας ποσπντας, οὐδέ ρημα καί γυμνά τά ρήματα τῆς τν πομένων προλαβόντων βοηθείας λαμβάνοντας συκοφαντεῖν πλς καί πηρεάζειν» (PG 56,158).

γ) κάθε αἱρετικός, πού παρουσιάζει τίς πλάνες του ς πόψεις τῆς γ. Γραφῆς θεωρεῖται κατά τόν . Χρυσόστομο ς " δόγματα φρικτά καί πόρρητα λυμηνάμενος" (PG 61, 622-623). Τήν λήθεια αὐτή τήν κάνει πιό σαφῆ μ΄ να πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα.

ναφέρει: «Καθάπερ γάρ ν τοῖς βασιλικοῖς νομίσμασιν μικρόν τοῦ χαρακτῆρος περικόψας, λον τό νόμισμα κίβδηλο εἰργάσατο˙ οὕτω καί τῆς γιος πίστεως και τό βραχύτατον νατρέψας, τῷ παντί λυμαίνεται» (PG 61, 622 ).

δ) Καθώς πουσιάζουν π' αὐτούς οἱ πνευματικές προϋποθέσεις ρθς ρμηνείας, οἱ διάφοροι αἱρετικοί παρουσιάζουν ς διδασκαλία τῆς γ. Γραφῆς "τῇ τῶν οἰκείων λογισμῶν σθενεί" (PG 59, 146). Πῶς πιτυγχάνεται αὐτό;

Μέ τό «διεστραμμένως παγγέλειν τά ν ταῖς Γραφαῖς κείμενα προστιθέντας φαιροντας». ποτέλεσμα αὐτῶν τῶν αἱρετικῶν πρακτικν εἶναι τό «πιζοφον την λήθειαν» (PG 56, 156) καί «Τ ληθεί εί παρεισάγειν τήν πλάνην πολλά πιχρωννντα αὐτῇ τά μοιώματα, στε εὐκόλως κλέψαι τους εὐεξαπατήτους». (PG 58, 475).

ε) . Χρυσόστομος χει ναφερθε πίσης καί στά διάφορα προσωπεῖα, τά ποα χρησιμοποιοῦν οἱ αἱρετικοί. Συνήθως, ποκρύπτουν τήν πραγματική τους ταυτότητα καί παραπληροφοροῦν, παρότι πικαλονται τήν γ. Γραφή. Με τό ρεαλισμό πού τόν διακρίνει πισημαίνει: «Παρά μέν τήν ρχήν συσκιάζουσιν αυτούς, πειδάν δε πολλήν λάβωσι τήν παρρησίαν και λόγου τις αὐτοῖς μεταδῷ τότε τον όν κχέουσιν» (PG 58, 477). Και λλο: «ργάζονται μέν γάρ, λλ νασπσι τά πεφυτευμένα. πειδή γάρ σασιν, τι τέρως οὐκ ν γένοιντο εὐπαράδεκτοι, τό προσωπεῖον λαβόντες τῆς ληθείας, οὕτω τό δρᾶμα τῆς πλάνης ποκρίνονται. (...) Σχῆμα μόνον αὐτοῖς, δορά τοῦ προβάτου πίκειται». (PG 61, 563). Τό προσωπεῖο, μως, δε δηλώνει εἰλικρίνεια, λλά δόλο και μεθόδευση.

στ) πανειλημμένα μέσα στις μιλίες του ερός πατέρας εἶχε τονίσει τήν ναγκαιότητα καί τη σπουδαιότητα τῆς συστηματικῆς, προσεκτικῆς καί συνεχοῦς μελέτης τῆς γ. Γραφῆς πό τούς χριστιανούς. Τήν προτροπή αὐτή τη συνοψίζει λόγος του «Παρακαλ μετά πολλῆς σπουδῆς τήν νάγνωσιν τῶν θείων Γραφῶν ποιώμεθα. Οὕτω γάρ καί τῆς γνώσεως πιτευξόμεθα, εἰ συνεχῶς πίωμεν τά γκείμενα» (PG 53, 321). Και τοῦτο γιατί μεταξύ τῶν πολλῶν πνευματικῶν καρπῶν, πού προέρχονται πό τήν γιογραφική κατάρτιση τῶν χριστιανῶν, συναριθμεῖ καί τή δυνατότητα πάντησης καί ναίρεσης τῶν αἱρετικῶν σχυρισμν.

ν προκειμένῳ, . Χρυσόστομος εἶναι ξαιρετικά σαφής: «Κάτασχε αὐτόν, καί περίστηθι, καί μη φς ποπηδσαι, μηδέ ναχωρσαι εἰς τόν λαβύρινθον τῶν λογισμῶν˙ λλά κάτασχε, καί πόπνιξον, μή τῇ χειρί, λλά τῷ ήματι˙ μή δῷς ατ διαστολάς καί διαφυγάς, ς βούλεται. κεθεν θόρυβον μποιοσι τοῖς διαλεγομένοις, πειδή μες αὐτοῖς κολουθομεν, και οχ γομεν πό τούς νόμους τῶν θείων Γραφῶν. Περίθες τοίνυν αὐτῷ τειχίον πάντοθεν, τάς πό τῶν Γραφν μαρτυρίας, και οὐ δέ χᾶναι δυνήσεται». (PG 56, 167).

Θά λοκληρώσουμε τή μικρή αὐτή ναφορά μας στή διδασκαλία τοῦ ερο πατέρα μέ μιά καίριας σπουδαιότητας πισήμανση, ποία ποτελε ταυτοχρόνως καί θεμελιώδη καί ναντικατάστατη ρθόδοξη ποιμαντική ρχή. ρθόδοξος χριστιανός στό πρόσωπο τοῦ κάθε αἱρετικοῦ βλέπει να θύμα τοῦ πονηροῦ. να ρρωστο πνευματικά νθρωπο. Γι’ αὐτό λέγει . Χρυσόστομος: «τ λόγῳ διώκω οὐ τόν αἱρετικόν, λλά τήν αἵρεσιν, οὐ τόν νθρωπο ποστρέφομαι λλά τήν πλάνην μισῶ, καί πισπάσασθαι βούλομαι» (PG 50, 701).
 
(Πηγή: «Ορθόδοξος Τύπος» 18/5/2012)

http://www.alopsis.gr/alopsis/airetik2.htm

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου