Σελίδες

Τετάρτη 9 Ιουλίου 2014

Θαύματα, ζωντανές ἀποδείξεις τῆς ὕπαρξης τοῦ Θεοῦ, ε'μέρος

28) Μόνο αυτός έβλεπε τον καλόγερο
Κατελειός Κεφαλονιάς. Ένας νέος από το Μεσολόγγι 22 ετών, ήταν πολύ άρρωστος και χειροτέρευε η υγεία του παρότι πήγαινε σε πολλούς γιατρούς. Ο πατέρας του δεν ήταν πιστός και μάλωνε με την μητέρα του, που ήθελε να φέρει τον νέο στον Άγιο Γεράσιμο στην Κεφαλονιά. Ο ίδιος ήθελε να κλείσει το παιδί σε ψυχιατρείο. Αυτή επέμενε και τον έφεραν στο Μοναστήρι.
Με δάκρυα, νηστεία και προσευχή πέρασαν 40 μέρες, χωρίς καμία βελτίωση. Δεμένος όπως ήταν τον πήρε η μάνα του να φύγουν με καΐκι από τον Κατελειό. Μόλις έφτασαν στον τόπο αναχώρησης ο δεμένος νέος λέει στη μητέρα του: «Μάνα λύσε με, είμαι καλά. Να ο καλόγηρος που το λέει. Δεν τον βλέπεις;». Το Θαύμα είχε γίνει.


Πηγή: http://www.reporto.gr/news-print.asp?ID=564

29)
Ο βλάσφημος
Ο αείμνηστος πατήρ Φιλόθεος Ζερβάκος, Ηγούμενος τότε, για 50 περίπου χρόνια στο ιστορικό Μοναστήρι της Λογγοβάρδας στην Πάρο, στο βιβλίο του "Πόλεμος κατά τής βλασφημίας", σημειώνει κάποια συνταρακτικά περιστατικά τα οποία νομίζουμε ότι αξίζουν για μία ευρύτερη δημοσιότητα.
Γράφει σχετικά: Κατά το έτος 1924, εις την αρχή τής Μεγάλης Τεσσαρακοστής, καθήμενος εις το κελί μου και μελετών, άκουσα γοερές κραυγές. Σκύβοντας από το παράθυρό μου, είδα στο προαύλιο τής Μονής ένα νέο φορτωμένο επάνω σ’ ένα γαϊδουράκι. Τον βάσταζαν δύο άνθρωποι, οι οποίοι αφού τον κατέβασαν από το υποζύγιο, κρατώντας τον από τα χέρια τον οδήγησαν προς τον Ιερόν Ναόν τής Μονής.
Κατέβηκα κι εγώ στην Εκκλησία, για να πληροφορηθώ τι συμβαίνει. Είδα το παιδί αυτό, πεσμένο στην πόρτα τού Ναού, εντελώς παραμορφωμένο στο πρόσωπο. Όλο του το σώμα, χέρια πόδια, στόμα, μύτη, είχαν στρεβλωθεί, σε μία αλλόκοτη, τερατώδη, και δαιμονική έκφραση. Είδα ότι ήταν και τυφλός... Αυτοί που τον συνόδευαν μπήκαν μέσα και προσκύνησαν τις Εικόνες. Ήταν, όπως έμαθα, ο πατέρας του και ένας εξάδελφός του.
Ξαφνικά βλέπω τον νεαρό, νά σέρνεται σαν φίδι μέσα στην Εκκλησία, και αφού έφθασε στην μέση γονατιστός, στάθηκε μπροστά στις Άγιες Εικόνες και άρχισε να βλαστημάει τον Χριστό... Τον πλησίασα αγανακτισμένος για την ασέβειά του και χαστουκίζοντάς τον δυνατά, τού είπα, "Ασεβέστατε! Και μέσα στην Εκκλησία τολμάς νά βλαστημάς τον Θεό;"
Μαζεύτηκε, και είπε, "Κύριε ελέησον!".
Ρώτησα τον πατέρα του πώς το έπαθε, και μου είπε, ότι ο Γιώργος από μικρό παιδί βλαστημούσε... "Χθες το πρωί, μου είπε, τού φύγανε τα πρόβατα και μπήκαν σε ένα χωράφι σπαρμένο. Πήγε νά τα μαζέψει βλαστημώντας τουλάχιστον 10-15 φορές την Παναγία. Ενώ πλησίαζε στο χωράφι βλασφημώντας συνέχεια, έπεσε κάτω, τυφλώθηκε, και μεταμορφώθηκε η όψη του σε αυτή την τερατώδη κατάσταση. Τον φέραμε στη Μονή, νά τού κάνετε αγιασμό, παρακλήσεις, και ότι άλλο χρειάζεται...".
Τού κάναμε πράγματι όλα αυτά, τού διαβάσαμε και εξορκισμούς, αλλά αυτός ο βέβηλος δεν σταμάτησε να βλαστημάει. Μετά από λίγες μέρες με φώναξε ο υπηρέτης τής Μονής που βοηθούσε τον νεαρό και τον τάιζε και μου είπε,
- Έλα να ιδής τον πάσχοντα. Τού κόπηκε η γλώσσα και δεν μπορεί ούτε νερό νά πιει... ". Πήγα, και έφριξα με ό,τι είδα. Η γλώσσα του, αυτή που συνεχώς βλαστημούσε, ήταν κομμένη και ξεριζωμένη, σφηνωμένη εντελώς στον λάρυγγα.
Την άλλη μέρα, διηγείται ο π. Φιλόθεος Ζερβάκος, έφυγα για να πάω στην Νάξο. Όταν γύρισα, ρώτησα σχετικά τούς πατέρες και μου είπαν. "Πέθανε εδώ και δύο μέρες. Ο πατέρας του είχε πάει στο χωριό για να φέρει καθαρά ρούχα για την ταφή, και ο υπηρέτης είχε πάει σπίτι του. Την νύκτα τού θανάτου του, ακούγαμε στο Μοναστήρι χορούς, φασαρίες, και τραγούδια: «ΕΙΣΑΙ ''ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ'' ΤΩΡΑ...».
Ξυπνήσαμε όλοι, νομίζοντας ότι τραγουδούσαν και χόρευαν οι υπηρέτες τής Μονής. Ο πατήρ Σάββας μάλιστα, πήρε το ραβδί του για να πάει να τούς διώξει. Ανοίγοντας το παράθυρο, τρεις η ώρα τη νύκτα, άκουσε φωνές στο σκοτάδι που έλεγαν δυνατά, " Γιώργο! Γιώργο! Έλα δω, πού πας να φύγεις! Είσαι δικός μας τώρα...".
Αφού παύσανε αυτοί, ακούστηκαν άλλες φωνές απέναντι από το μέρος των τραγουδιών... "Βρε, ελάτε εδώ, μη φοβάστε, τον πήραμε εμείς τον Γιώργο!" Ο πατήρ Σάββας έντρομος τότε, από τις φωνές των δαιμόνων που τραβούσαν μαζί τους την ψυχή τού βλάσφημου, άρχισε να προσεύχεται στον Χριστό και την Παναγία ζητώντας βοήθεια.
Πράγματι σταμάτησαν οι φωνές και οι δαίμονες έγιναν άφαντοι. Όταν μετά από λίγο κατέβηκε και πήγε στο δωμάτιο τού παιδιού, το βρήκε πεθαμένο και ριγμένο με δύναμη, έξω από το σπίτι. Φόβος και τρόμος μάς κατέλαβε όλους, γράφει ο πατήρ Φιλόθεος.

Πηγή: http://64.233.179.104/search?q=cache:2jJ8y_Pzg_AJ:athos.alexsoft.gr/
index.php%3Foption%3Dcom_smf%26Itemid%3D171%26action%3Dprofile%3Bu%
3D6%3Bsa%3DshowPosts+%CE%A3%CE%A0%CE%97%CE%9B%CE%99%CE%
91+%CE%9A%CE%A1%CE%91%CE%A5%CE%93%CE%97&hl=el&gl=gr&ct=clnk&cd=28


30)
Πώς ξεχώριζε ο Γέροντας Παΐσιος τους δαιμονισμένους
«Αυτό και ένας απλός γιατρός ευλαβής, μπορεί να το καταλάβει. Όσοι πάσχουν από δαιμόνιο, όταν πλησιάσουν σε κάτι Ιερό, τινάζονται. Έτσι φαίνονται ξεκάθαρα ότι έχουν δαιμόνιο. Λίγο Αγιασμό αν τους δώσεις ή με Άγιο Λείψανο αν τους σταυρώσεις, αντιδρούν, επειδή στριμώχνονται μέσα τους τα δαιμόνια, ενώ, αν έχουν ψυχοπάθεια, δεν αντιδρούν καθόλου. Ακόμη και επάνω σου αν έχεις έναν Σταυρό και τους πλησιάσεις, ανησυχούν, ταράζονται.
Κάποτε σε μια Αγρυπνία στο Άγιον Όρος, μου είπαν οι πατέρες ότι έχουν τον λογισμό πως κάποιος λαϊκός που ήταν εκεί είχε δαιμόνιο. Κάθισα στο διπλανό στασίδι και ακούμπησα επάνω του τον Σταυρό μου που έχει Τίμιο Ξύλο. Τινάχθηκε επάνω σηκώθηκε και πήγε στην άλλη μεριά. Όταν έφυγε λίγο ο κόσμος, πήγα με τρόπο δίπλα του. Πάλι τα ίδια. Κατάλαβα ότι πράγματι είχε δαιμόνιο.
Όταν μου φέρνουν στο Καλύβι παιδάκια και μου λένε ότι έχουν δαιμόνιο, για να διαπιστώσω αν είναι δαιμονισμένα, μερικές φορές παίρνω ένα τεμάχιο Αγίου Λειψάνου του Αγίου Αρσενίου και το κρύβω στην χούφτα μου. Και να δείτε, να έχω κλειστά και τα δυο χέρια μου, το παιδάκι, αν έχει δαιμόνιο, κοιτάζει φοβισμένο το χέρι με το οποίο κρατώ το Άγιο Λείψανο. Αν όμως δεν έχει δαιμόνιο, αλλά λ.χ. κάποια αρρώστια εγκεφαλική, δεν αντιδρά καθόλου.
Άλλοτε πάλι τους δίνω νερό στο οποίο προηγουμένως έχω βουτήξει τεμάχιο Αγίου Λειψάνου, αλλά, αν έχουν δαιμόνιο, δεν το πίνουν· απομακρύνονται.
Σε ένα δαιμονισμένο παιδάκι έδωσα μια φορά πρώτα γλυκά, για να διψάσει πολύ, και μετά του έφερα από αυτό το νερό. «Στον Γιαννάκη, είπα, θα δώσω πιο καλό νερό». Μόλις ήπιε λίγο, άρχισε να φωνάζει:
«Αυτό το νερό με καίει. Τι έχει μέσα;».
«Τίποτε», του λέω.
«Τι με κάνεις; με καίει», φώναζε.
«Δεν καίει εσένα· κάποιον άλλον καίει», του λέω.
Το σταύρωνα στο κεφάλι, και τιναζόταν τα χέρια του, τα πόδια του… Έπαθε δαιμονική κρίση. Το δαιμόνιο το έκανε ένα κουβάρι».

Πηγή: http://www.oodegr.com/oode/asynithista/apokryfismos/mavres_dynameis.htm

31) Εξορκισμός
ΕΧΩ ΔΕΙ ΕΞΟΡΚΙΣΜΟ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΤΡΟΜΕΡΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ. ΣΤΟ ΛΟΥΤΡΑΚΙ ΟΠΟΥ ΖΩ, ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΑΠΙΟΥ ΠΡΙΝ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΕΙΧΑ ΔΕΙ ΓΥΝΑΙΚΑ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΜΟΡΦΗ ΓΟΥΡΟΥΝΙΟΥ ΚΑΙ ΝΑ "ΒΓΑΖΕΙ ΤΑ ΑΠΛΥΤΑ ΣΤΗ ΦΟΡΑ" ΟΡΙΣΜΕΝΩΝ ΠΑΡΕΥΡΙΣΚΟΜΕΝΩΝ.
ΜΕ ΜΙΑ ΦΩΝΗ ΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΤΟΥ ΦΥΛΟΥ ΕΛΕΓΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΑΠΟ ΕΚΕΙ. ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ Η ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΕΤΥΧΑ ΣΕ ΕΞΟΡΚΙΣΜΟ ΣΕ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΣΚΕΦΤΩ ΚΑΠΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ.
ΓΙ’ ΑΥΤΟ, ΤΟ ΘΕΜΑ "ΕΞΟΡΚΙΣΜΟΣ" ΝΑ ΤΟ ΠΑΙΡΝΕΤΕ ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΑ, ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ.

Πηγή: http://news.pathfinder.gr/periscopio/3707.html

32)
Ο καλόγερος έδιωχνε τα αεροπλάνα
Το 1943 ξέσπασε στην Κεφαλονιά Ιταλογερμανικός πόλεμος. Τα γερμανικά αεροπλάνα, βομβάρδιζαν ιταλικούς στόχους. Στο Μοναστήρι του Αγίου Γερασίμου κοντά, οι Ιταλοί είχαν τις αποθήκες τροφίμων και πολεμοφοδίων. Έτσι τα γερμανικά αεροπλάνα πετούσαν πάνω από το Μοναστήρι για να καταστρέψουν τις αποθήκες και το Μοναστήρι μαζί.
Όλες οι Μοναχές και οι πιστοί γονάτισαν μπροστά στον Άγιο και παρακαλούσαν να τους βοηθήσει. Στιγμή με στιγμή περίμεναν τον θάνατο. Αλλά ενώ τα αεροπλάνα πετούσαν πολύ ώρα πάνω από το Μοναστήρι, βομβαρδισμός δεν έγινε έως ότου έφυγαν.
Ύστερα από μερικές μέρες αφού νικήθηκαν οι Ιταλοί και οι Γερμανοί πήραν την Κεφαλονιά, ήρθε στο Μοναστήρι ένας αξιωματικός αεροπόρος Γερμανός και περιεργαζόταν τη Μονή. Πήγε στο Ηγουμενείο μαζί με διερμηνέα και είπε:
«Είχα εντολή να βομβαρδίσω τις αποθήκες των Ιταλών και τη Μονή, μέσα στην οποία ίσως κρύβονταν Ιταλοί. Αλλά όταν έφτασα στη Μονή δεν μπορούσα να επισημάνω το στόχο γιατί ένα μεγάλο μαύρο σύννεφο σκέπαζε την περιοχή και ένας Καλόγηρος μας έδιωχνε. Αυτό έγινε πολλές φορές ώσπου γυρίσαμε άπρακτοι στη βάση μας».
Ο Γερμανός ήρθε στο Ναό, είδε το Άγιο Σκήνωμα και αναγνώρισε τον Καλόγηρο. Όσο καιρό έμεινε στην Κεφαλονιά πήγαινε συνεχώς και προσευχόταν στην Αγία Λάρνακα. Ο Άγιος έσωσε το Μοναστήρι του από βέβαιο αφανισμό.

Πηγή: http://www.reporto.gr/news-print.asp?ID=564


33) Ο Άγιος Σπυρίδωνας και το φάντασμα
 
 
Η τρομερή αυτή επιδημία, η πανώλη, παρουσιάστηκε και δεύτερη φορά στην Κέρκυρα μετά από σαράντα περίπου χρόνια, το 1673. Και τούτη τη φορά η αρρώστια ξαπλώθηκε γρήγορα σε πόλεις και χωριά. Τα κρούσματα υπήρξαν πάμπολλα. Το δρεπάνι του θανάτου θέριζε κι αυτή τη φορά καθημερινά ένα μεγάλο αριθμό από τους κατοίκους.
Στις παρακλήσεις του λαού του ο θαυματουργός Άγιος έσπευσε να ανεβάσει και πάλι στον θρόνο της Θείας Μεγαλωσύνης, τη συντριβή και τα δάκρυα του πιστού λαού μαζί με τα δικά του και να εκζητήσει και να λάβει τάχιστα το ουράνιο Έλεος και τη σωτηρία του.
Τα λόγια του Πνεύματος του Θεού «επικάλεσαί με εν ημέρα θλίψεώς σου και εξελούμαί σε και δοξάσεις με» (Ψαλμ. μθ', 15) βρήκαν και στην περίπτωση αυτή πλήρη την εφαρμογή τους. Στις ικεσίες του Θείου Ιεράρχη και του μετανοημένου λαού η απάντηση δεν άργησε να δοθεί. Τα κρούσματα μέρα με τη μέρα ελαττώθηκαν στο ελάχιστο και τις τελευταίες μέρες του Οκτώβρη σταμάτησαν απότομα.

Κι αυτή τη φορά στην κορυφή του καμπαναριού για τρεις νύχτες έβλεπαν οι πιστοί ένα σταθερό φως, και μέσα σ' αυτό το υπερκόσμιο φως, τον Θαυματουργό Άγιο να αιωρείται και μ' ένα Σταυρό στο χέρι να καταδιώκει ένα κατάμαυρο φάντασμα, την αρρώστια, που προσπαθούσε να αποφύγει τον Άγιο και να σωθεί.

Πηγή:
http://www.pigizois.gr/kiprioi_agioi/spiridon_o_thaumatourgos.htm

34)
Η δύναμη του αφορισμού
Μια ιστορία ειπώθηκε στον Sir Paul Ricaut, Βρετανό Πρεσβευτή στην Κωνσταντινούπολη κατά τη διάρκεια του τελευταίου μισού του 17ου αιώνα, από ένα Μοναχό που τον έλεγαν Σωφρόνιο, ο οποίος είχε γίνει αυτόπτης μάρτυρας στη Μήλο της δύναμης της Εκκλησίας, όπως έλεγε.
Οι κάτοικοι του νησιού για πολύ καιρό είχαν ενοχλήσεις από ένα νυχτερινό φάντασμα, το οποίο όπως έλεγαν έβγαινε από τον τάφο ενός ανθρώπου που είχε πεθάνει αφορισμένος. Ο τάφος ανοίχτηκε και το σώμα βρέθηκε άλιωτο ενώ οι φλέβες ήταν γεμάτες με αίμα.
Οι Μοναχοί του νησιού συσκέφτηκαν και αποφάσισαν ότι η σωστή πορεία δράσης ήταν να κόψουν το σώμα και να το βράσουν σε κρασί. Οι συγγενείς του ανθρώπου όμως αντέδρασαν, πέτυχαν να έχουν μια καθυστέρηση της όλης διαδικασίας και πήγαν στην Κωνσταντινούπολη να θερμοπαρακαλέσουν τον Πατριάρχη να άρει τον αφορισμό. Στο μεταξύ το σώμα είχε τοποθετηθεί στην Εκκλησία και προσευχές προσφέρονταν για την ανάπαυση της ψυχής του.
Μια μέρα ο ίδιος ο Σωφρόνιος διεύθυνε τις τελετές, όταν ένας ξαφνικός ήχος ακούστηκε μέσα από το φέρετρο. Το άνοιξαν και είδαν ότι το σώμα είχε λιώσει. Η ώρα του συμβάντος καταγράφηκε και όταν η αντιπροσωπεία των συγγενών γύρισε από τη Κωνσταντινούπολη, ανακαλύφθηκε ότι το συμβάν είχε συμβεί την ίδια ώρα που ο Πατριάρχης είχε άρει τον αφορισμό.

Πηγή: Haunted Greece, John L. Tomkinson, Εκδόσεις: Anagnosis 2004, σελ. 118

Συνεχίζεται...
 
https://sites.google.com/site/orthodoxy1054/thaumata-oi-zontanes-apodeixeis-tes-yparxes-tou-theou

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου