Σελίδες

Κυριακή 5 Ιουλίου 2015

ΓΕΡΩΝ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ ΛΑΖΑΡΗΣ "Ἡ συζήτηση αὐτή εἶναι καί ἡ τελευταῖα τοῦ Γέροντα, εἴκοσι μέρες πρίν τήν κοίμησή του."

  Η συζήτηση αυτή είναι και η τελευταία του Γέροντα,
είκοσι μέρες πριν την κοίμησή του.
Διαπιστώνουμε τη δυσκολία πού είχε να μιλήσει,
όμως παρατηρούμε επίσης την πλήρη διαύγεια του
και το εύστοχο των Λόχων του.
-       Γέροντα, που ασκήθηκες πιο πολύ, στο Δαδί ή στο Άγιον Όρος;
-       Στον κόσμο μέσα.
-       Γιατί, Γέροντά μου; "Ήταν μεγαλύτεροι οι πειρασμοί;
-       Ναι, οι πειρασμοί.
-       Είχες βοήθεια από ανθρώπους;
-       Με βοήθησε ό Πορφύριος στα πνευματικά, αλλά και στα   του κόσμου. Με αγαπούσε και τον αγαπούσα. Αγάπη κατά Θεόν.
-       Κάνατε ό ένας στον άλλο υπακοή;
-       Ναι. Είναι μεγάλο πράγμα ή υπακοή.
-       Και ποιό είναι το μεγαλύτερο δώρο πού δίνει ο Θεός σε έναν μοναχό, η υπακοή, η υπομονή ή κάτι άλλο;
-       Από την υπακοή ξεκινάνε όλα.
-       Σε ποιόν υπακοή;
-Στον Προηγούμενο.
-Ο μοναχός πρέπει να κάνει παντού υπακοή;
-       Παντού. Σε όλους.
-Όταν κάνω υπακοή σε κάποιον προς δόξαν τού Θεού, ο Κύριος θα με προστατέψει, ακόμη και αν κάνω λάθος υπακοή;
-       Ναι, θα σε προστατέψει.
-       Πώς να βάζουμε πάντοτε το θέλημά μας πιο κάτω; Είναι  δύσκολο. Εσύ πώς τα κατάφερες, Γέροντά μου, στην πράξη; Δεν ζοριζόσουν;
-       Ναι. Αλλά υπέμενα. ’Έκανα υπακοή. Πολλή δουλειά, πολλή άσκηση.
-       Τί σε βοήθησε πιο πολύ στον αγώνα σου, η προσευχή, οι νηστείες ή οι μετάνοιες;
-       Τα πάντα αυτά.
-       Και ποιό αγαπούσες πιο πολύ, ποιό έκανες πιο ευχάριστα;
-       Τη νηστεία. Ήταν ωραία, χαιρόμουν. Δεν ήταν δύσκολο.
-       Από μικρός νήστευες ή όταν πήγες στο Αγιον ’Όρος;
-Απ’ το σπίτι.
-Η μητέρα σου ήταν πιστή γυναίκα.
-Έπίστευε πραγματικά. Κι εγώ την αγαπούσα και την ακολουθούσα.
-Ο πατέρας σου πίστευε;
-Όχι και τόσο πολύ.
-       Σε ταπεινώνανε στο Αγιον ’Όρος;
-       Ναι, πολύ. Και ο ηγούμενος μου, Θεός σχωρέσ’ τον.
-Η Γερόντισσα Παρθενία σε βοήθησε;
-       Και στα πνευματικά και στη ζωή. Είχε εμπειρία κατά Θεόν. -Ό ένας συμπλήρωνε τον άλλον, Γέροντά μου.
-       Αλληλοβοηθιόμαστε. Μεγάλο πράγμα!
-Εσύ και ή Παρθενία συκοφαντηθήκατε σ’ αυτή τη ζωή.
-       Ναι. Πέρασα δύσκολα. Όμως ή Χάρις του Θεού βοήθησε.
-       Γέροντα, πες μου, κλονίστηκε ποτέ η πίστη σου όλα αυτά τα χρόνια, έστω για ένα δευτερόλεπτο;
-Όχι! Καμία στιγμή!
-Ένιωσες ποτέ να σε εγκαταλείπει ή Χάρις του Θεού;
-       Κάποτε το ένιωσα.
-       Και φοβήθηκες; Πόνεσες; Πώς είναι;
-       Είναι λίγο οδυνηρό.
-       ’Απελπίστηκες;
-Όχι απελπισία!
-Επέτρεψε ο Θεός για πολύ διάστημα ή για λίγο;
-       Μήνες. Έκανα υπομονή και αγώνα.
-       Και όταν ήρθε πάλι η Χάρις, πώς ένιωθες;
-'Ωραία ήταν. Αυτό είναι σημαντικό στον άνθρωπο, η αγάπη και η υπομονή.
-       Την αγάπη την είχες πάντοτε ή την απέκτησες σιγά-σιγά;
-       Είχα και πριν, αλλά με τα χρόνια μεγάλωνε.
-       Κι ένα τελευταίο. Όταν έχω ένα πρόβλημα και λέω στον Θεό «Ας γίνει το θέλημά Σου» και το εννοώ, μετά πώς να Του ζητήσω τί θέλω εγώ; Είναι σωστό;
-       Θα λες μόνο: «Να γίνει το θέλημά Σου!»


 ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΓΕΡΩΝ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ ΛΑΖΑΡΗΣ. Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΔΑΔΙΟΥ ΜΕΡΟΣ Β. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΚΡΙΤΑΣ
http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2015/06/blog-post_526.html

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου