Σελίδες

Σάββατο 9 Δεκεμβρίου 2017

Κυριακή Ι΄Λουκᾶ (Λουκά 13,10-17) «Ἡ συγκύπτουσα ἀνθρωπότης», π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου

7-12-1986

Κάποτε, αγαπητοί μου, ο Κύριος ευρέθη σε μία Συναγωγή κατά την ημέρα του Σαββάτου, όπου και εδίδαξε τον λόγον του Θεού. Ανάμεσα στο πλήθος, ήτο και μία γυναίκα ραχητική και μη δυναμένη καν να ανορθώσει το κεφάλι της. Την είδε ο Κύριος και της λέγει: «Γύναι, πολέλυσαι τς σθενείας σου». Και έθεσε τα χέρια Του επάνω της και αμέσως η γυναίκα εκείνη ανορθώθηκε.
Ο αρχισυνάγωγος εφθόνησε τον Ιησούν και δήθεν γεμάτος από αγανάκτηση, ότι τάχα Σάββατο έγινε η θεραπεία, στρέφεται προς τον όχλον και ζητά να μην προσέρχεται σε ημέρα Σαββάτου και να θεραπεύονται την ημέραν αυτήν, διότι ο νόμος έλεγε ότι ήτο αργία. Και τότε ο Κύριος στρέφεται προς αυτόν και τον αποκαλεί «υποκριτή», λέγοντάς του: «Ο καθένας από σας το Σάββατο δεν ποτίζει το βόδι του ή το υποζύγιό του; Αυτήν λοιπόν η γυναίκα, που είναι θυγατέρα του Αβραάμ, που ο σατανάς την έδεσε 18 όλα χρόνια, δεν έπρεπε να λυθεί από την αρρώστια της την ημέρα του Σαββάτου;»
Αυτό αγαπητοί μου το γεγονός της συγκυπτούσης εκείνης γυναικός σ’ εκείνη την Συναγωγή, γίνεται ένα σύμβολον. Σύμβολον της συγκυπτούσης ανθρωπότητος.
Πράγματι, η ανθρωπότητα έχει πολλές ομοιότητες με την συγκύπτουσα εκείνη γυναίκα που εθεράπευσε ο Κύριος. Όταν ο Θεός εδημιούργησε τον άνθρωπο, τον έκανε σωματικά όρθιον. Είναι το μόνο ον μέσα στη Δημιουργία που έχει φυσικήν στάσιν ορθίαν. Όλα τα άλλα ζώα και τα θηλαστικά κυρίως, που είναι κοντινά στον άνθρωπο, και αυτά όλα περιπατούν με τα τέσσερα. Δεν είναι φυσική η θέσις της μαϊμούς να περπατάει με τα δυο της· με τα τέσσερα. Η μαϊμού είναι εκατό τοις εκατό ζώο. Ήταν, είναι και θα είναι μαϊμού πάντοτε. Δεν έχει καμία σχέση ο άνθρωπος με τη μαϊμού. Ο άνθρωπος μόνος επλάσθη όρθιος. Και επλάσθη όρθιος όχι μόνον σωματικά, αλλά και πνευματικά όρθιος· έχοντας ορθό φρόνημα, λογική, με ανδρείαν βούλησιν και με υγιές συναίσθημα. Ο άνθρωπος, με την όρθιά του στάση, μπορούσε να ατενίζει τον ουρανόν, εκεί που βρίσκεται και ο Δημιουργός του. Έρχεται όμως ο διάβολος, ο μισόκαλος, αυτός ο οποίος μισεί το καλόν, μισεί το ωραίον, έρχεται και υποβάλλει την αμαρτία εις τον άνθρωπον, που τελικά ο άνθρωπος, υπό το βάρος της ενοχής και της αμαρτίας, συγκύπτει και πίπτει και ηθικά και οντολογικά. Έκτοτε, ο άνθρωπος είναι ο ηθικά πεπτωκώς, ο ηθικά πεσμένος, αλλά και ο οντολογικά θνήσκων. Μην ξεχνάτε ότι ο άνθρωπος παραβαίνοντας την εντολήν του Θεού, πίπτει με τον θάνατον. Και γίνεται-από το «πίπτω»- γίνεται πτώμα. Έτσι λοιπόν ο άνθρωπος από όρθιος γίνεται οριζόντιος·γιατί είναι πεσμένος.
Ακόμα ο διάβολος καθιστά ταπεινωμένο τον άνθρωπο, με γήινο φρόνημα και υλιστικό. Να κοιτάζει πια ο άνθρωπος προς τα κάτω, όχι προς τον ουρανό. Η βούλησίς του γίνεται χαλαρά και ανίσχυρη. Και το συναίσθημά του γίνεται νοσηρό. Μια συγκεφαλαίωσις αυτής της καταστάσεως της πτώσεως του ανθρώπου είναι η ειδωλολατρία και ο χαμερπής βίος. Σας είπα, συγκεφαλαίωσις είναι· διότι τι είναι η ειδωλολατρία παρά μια στροφή προς την κτίσιν και δεν βλέπει ο άνθρωπος παραπέρα από εκείνο που τον περιβάλλει. Και δεν μπορεί να δει τίποτα παραπέρα· γιατί είναι τυφλός πια, ή καλύτερα, είναι συγκύπτων. Και δεν βλέπει πια τον Δημιουργό του, αλλά βλέπει μόνον το περιβάλλον του. Κι εκεί, μυωπάζουσα η νόησή του, δεν βλέπει παρά μόνον εκείνο που βλέπει. Και δέχεται μόνον εκείνο που αντιλαμβάνεται. Κι έτσι έχοντας μέσα του ο άνθρωπος την ανάγκη έμφυτη να στραφεί προς τον Δημιουργό του, δηλαδή το λεγόμενον θρησκευτικόν αίσθημα, στρέφεται προς την κτίσιν και ειδωλολατρεί. Αλλά η ειδωλολατρία έχει μια βαριά συνέπεια: τον χαμερπή βίο.
Αν θέλετε να δούμε αυτά τα δύο φαινόμενα, θα τα διαβάσουμε στο πρώτο κεφάλαιο της Προς Ρωμαίους επιστολής. Και λέγει ο Απόστολος Παύλος, δε διστάζει να κάνει τολμηρή και ρεαλιστική περιγραφή και να πει: Ο «νθρωπος ν τιμ ν ο συνκε». Πλασμένος με τιμή, δεν το κατενόησε. Και ο άνθρωπος αυτός «παρασυνεβλθη τος κτνεσι τος νοτοις κα μοιθη ατος», όπως λέγει ένας ψαλμικός στίχος.(Ψαλμ 48,13) Όχι, όχι! Δεν «παρασυνεβλθη τος κτνεσι τος νοτοις κα μοιθη ατος». Όχι. Κάτι παρακάτω. Κι εκεί λέγει τολμηρά, ότι η ασύνετη καρδιά τους, ο ασύνετος νους των, επειδή δεν ελάτρευσαν τον Θεό, αλλά την κτίσιν, «παρέδωκεν ατος Θες ες πάθη τιμίας.».Τι; «ρσενες ν ρσεσι τν σχημοσύνην κατεργαζόμενοι».(Ο τίτλος «νήρ» είναι τιμητικός, ενώ ο τίτλος «αρσενικός» είναι υποτιμητικός). «Α τε γρ θήλειαι ατν μετήλλαξαν τν φυσικν χρσιν ες τν παρ φύσιν»…(και οι «θηλυκές»· δε λέει οι «γυναίκες»),το ίδιο έκαναν και κάνουν. Δηλαδή η ομοφυλοφιλία· που δεν υπάρχει ούτε στα ζώα. Γιατί; Γιατί άφησαν τον αληθινόν Θεόν, ελάτρευσαν την κτίσιν, που είναι η λατρεία του σατανά, γιατί πίσω από την κτίσιν είναι ο διάβολος και ο άνθρωπος μετά σύρεται σε χαμερπή βίο. Αυτή είναι η εικόνα του αρχαίου κόσμου, του μακράν του Θεού· όπως τον κατήντησεν τον κόσμον ο διάβολος, αγαπητοί μου.
Είναι γνωστό ότι ο Θεός κατηράσθη τον όφιν, τον διάβολον, τον αρχαίον όφιν, που λέει ο ευαγγελιστής Ιωάννης,τον σατανά, τον αντικείμενο, με το σχήμα του φιδιού. Να λέγει ο Θεός ότι να τρώγει χώμα σε όλη του τη ζωή. «Κα γν φαγ πάσας τς μέρας τς ζως σου»(Γεν.3,14): να τρως χώμα σε όλη σου τη ζωή. Τι θα πει «να τρως χώμα σε όλη σου τη ζωή;». Να είσαι πάντοτε στραμμένος προς την ύλη, προς την χαμέρπεια. Και το χειρότερο, ότι αυτό το αποτέλεσμα της κατάρας του ο διάβολος, το υποβάλλει τώρα στον άνθρωπον, με την υλιστική θεώρηση της ζωής. Και τον κάνει τώρα τον άνθρωπο, ο οποίος δεν πήρε τέτοια κατάρα από τον Θεό, δεν πήρε καν κατάρα ο άνθρωπος, ο άνθρωπος πήρε μόνον κατάρα εν τη εκτελέσει του έργου του, δηλαδή ενώ θα εργάζεται την γην, εν τω έργω, εν τη επιτελέσει και όχι σ’ αυτήν αύτην την γην, εις τα χέρια του, εις την ύπαρξίν του. Και τώρα ο άνθρωπος, αγαπητοί μου, βόσκει γη, βόσκει χώμα. Είναι πια ο άνθρωπος υλιστικός.
Έτσι η ανθρωπότητα έγινε πράγματι συγκύπτουσα. Οι εκφράσεις του Λουκά στην σημερινή Ευαγγελική περικοπή, προς εκείνη την συγκύπτουσα γυναίκα, που είπε ο Κύριος, έχουν ως εξής: ότι η γυναίκα αυτή είχε «πνεμα σθενείας»· δηλαδή πονηρόν πνεύμα, που προκαλούσε αυτήν την πτώσιν- αυτό θα πει «πνεμα σθενείας »· «ν(:την οποίαν) δησεν(κατά τους λόγους του Κυρίου) σατανς δο δέκα κα κτ τη (:18 ολόκληρα χρόνια)», « κα μ δυναμένη νακψαι ες τ παντελές».(:Και μη δυναμένη να σηκώσει τη ράχη της και το κεφάλι της ολότελα).Αυτά όλα δείχνουν ότι ο διάβολος είχε δεμένη ολόκληρη την ανθρωπότητα, που ήτο αδύνατον η ανθρωπότητα, δια ιδίων μέσων, να ελευθερωθεί.
Έρχεται όμως ο Χριστός, ο Κύριός μας και ελευθερώνει τον άνθρωπον από την δέσμευση του διαβόλου. Μας λέγει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην πρώτη του επιστολή: «ες τοτο φανερθη υἱὸς το Θεο, να λσ τ ργα το διαβλου»(Α΄Καθολική επιστολή Ιωάννου:3,8).Γι’ αυτό, λέγει, φανερώθηκε ο Υιός του Θεού· για να λύσει τα έργα του διαβόλου. Και «έργα του διαβόλου», σας το είπα τι είναι. Είναι η ειδωλολατρία, σαν ασθένεια της ψυχής. Ο άνθρωπος έχει εφεξής μία ροπή να ειδωλολατρεί. Προσέξτε. Μια ροπή να ειδωλολατρεί. Είναι μια μόνιμη αρρώστια. Προσέξτε. Ο λαός του Ισραήλ στην έρημο παίρνει την εντολή να αγνιστεί και να περιμένει τον νόμο. Πόσο να περιμένει; 800 χρόνια; 40 ημέρες! Μόνον. Και δεν έχει υπομονή. Και ειδωλολατρεί! Λατρεύοντας εκείνο το χρυσό μοσχάρι. Είναι καταπληκτικό, αγαπητοί μου. Ήρθε ο Χριστιανισμός στην Ευρώπη, στην Ελλάδα, ξαπλώθηκε στον λεγόμενον «Δυτικόν κόσμον». Συμπλέχτηκε μαζί με τον Χριστιανισμόν και η ειδωλολατρία. Πόσα τέτοια στοιχεία ειδωλολατρικά σέρνομε μέσα στη ζωή μας, την λεγομένην «Χριστιανικήν»; Ρέπει ο άνθρωπος, ρέπει, είναι η παλιά αρρώστια, ρέπει προς την ειδωλολατρία.
Η ειδωλολατρία λοιπόν είναι έργον του διαβόλου. Και είναι η ασθένεια της ψυχής. Είναι και η ασθένεια του σώματος. Είναι και ο θάνατος. Αυτά είναι τα έργα του διαβόλου. Δεν θα πέθαινε ο άνθρωπος, εάν δεν αμάρτανε. Κατά την ρητή μάλιστα προειδοποίηση του Θεού.
Και πώς λύει τα έργα του διαβόλου τώρα ο Χριστός; Πρώτον. Ανορθώνει τον άνθρωπον ηθικά και πνευματικά, με τον νέο τρόπο ζωής που φέρει εις τον κόσμον αυτόν· και που είναι η επιστροφή στον Θεό και η υπακοή σ’ Αυτόν. Παίρνει το Πνεύμα του Θεού ο άνθρωπος και γίνεται πνευματοφόρος. Δεύτερον. Ανορθώνει και σωματικά τον άνθρωπον, με την ανάσταση των νεκρών. Μην το ξεχνάτε αυτό: ότι κεντρικόν σημείον του Χριστιανισμού είναι η ανάστασις των νεκρών. Αδελφοί μου, αν δεν το πιστεύετε, συγκρίνατέ το, αυτό που δεν πιστεύετε, με το Σύμβολον της Πίστεως, που λέγει «προσδοκ νάστασιν νεκρν», όπως λέει ο πατήρ Ιουστίνος Πόποβιτς, «να συγκρίνεις και να δεις κατά πόσο είσαι Χριστιανός». Αν δεν πιστεύεις ότι θα αναστηθούν οι νεκροί, δεν είσαι Χριστιανός. Γιατί αποτελεί κεντρικό σημείο της πίστεως.Κεντρικόν σημείον. Η Ανάστασις του Χριστού και η ανάστασις των νεκρών.
Έτσι λοιπόν, θα αναστηθούν οι νεκροί. Τι θα πει «θα αναστηθούν οι νεκροί»; Από το νά + στημι, νίστημι. Θα ξανασταθώ στα πόδια μου. Αυτό το σώμα που έφαγε ο τάφος. Έπεσα, γιατί έγινα νεκρός. Νεκρός, αυτό που λέμε «θάνατος». Αυτό το σώμα, που το’φαγε ο θάνατος, ο τάφος, η φωτιά, τα σκουλήκια, τα ψάρια, οι βόμβες… αυτό το ίδιο σώμα. Είναι δυνατός ο Θεός. Θα αναστηθεί. Και θα ξανασταθεί στα πόδια του. Αν μου πείτε: «ανοησίες», θα μείνετε με την ανοησία σας. Αυτός είναι ο λόγος του Θεού. Ο καθαρός, ο ατόφιος, ο γνήσιος. Θα σταθεί πάλι με τα πόδια του. Αυτό θα πει «νάστασις». Από το νίστημι». Αυτό είναι έργον καθαρά του Χριστού. Γι’ αυτό είπε ο Κύριος εδώ, αν έπρεπε να συνοψίσουμε αυτές τις δύο θέσεις: «Γύναι, πολέλυσαι τς σθενείας σου». Είσαι ελεύθερη από αυτήν την ασθένειά σου, από αυτήν την αδυναμία σου. Είσαι ελεύθερη. Δηλαδή δεν είσαι πια εκείνο που ήσουν. Ω συγκύπτουσα ανθρωπότητα, σου λέει ο Κύριός σου, ο Δημιουργός σου, που σε αναδημιουργεί: «πολέλυσαι τς σθενείας σου».
Και ένα τρίτον. Επιθέτει ο Κύριος τα χέρια Του επάνω εις αυτήν την γυναίκα. «Κα πέθηκεν ατ τς χερας Ατο». Γιατί; Και κατ’επέκτασιν, κατ’επέκτασιν, στην ανθρωπότητα. Για να δώσει χαρίσματα· το μέγιστον των οποίων χαρισμάτων είναι η υιοθεσία. Γιατί με την υιοθεσία ο άνθρωπος κληρονομεί την βασιλεία του Θεού.
Αγαπητοί μου, η ημέρα του Σαββάτου, που ο Κύριος εθεράπευσε την συγκύπτουσα γυναίκα, είναι μια ξεχωριστή μέρα. Το Σάββατο είναι η εβδόμη ημέρα· που ο Θεός ανεπαύθη. Σάββατον θα πει ανάπαυσις. Εβραϊκά. Δηλαδή τι θα πει «νεπαύθη ο Θεός»; Δεν υπάρχει κόπωσις, για να αναπαυθεί ο Θεός. Σημαίνει ότι ο Θεός δεν δημιουργεί πλέον τίποτε καινούριο. Δεν υπάρχει συμπληρωματική δημιουργία, ούτε ένα άτομο της ύλης. Ουδεμία συμπληρωματική δημιουργία δεν υπάρχει.
Μέσα σ’αυτήν όμως την 7ην ημέρα,ο Θεός δεν δημιουργεί κάτι καινούριο αλλά εργάζεται όμως ένα σπουδαιότατον έργον. Την πρόνοιαν και την κυβέρνησιν του παντός. Εργάζεται ακόμα, μέσα σ’αυτήν την 7η ημέραν, η οποία ξέρετε ποια είναι; Από τότε που επλάσθη ο άνθρωπος και τελείωσε η δημιουργία του… ο άνθρωπος επλάσθη την 6ην ημέραν, δηλαδή εκεί τελειώνει η μεγάλη χρονική περίοδος της 6ης ημέρας. Και αρχίζει η 7η ημέρα. Αυτήν την ημέρα που διερχόμεθα, που διάγομεν, δηλαδή από τότε που τελείωσε η δημιουργία του Αδάμ και της Εύας, μέχρι σήμερα, είμεθα μέσα εις την 7η ημέρα. Είναι αυτή η 7η ημέρα. Ζούμε στην 7ην ημέρα. Μην το ξεχνούμε. Μέσα σ’ αυτόν τον χρόνο, τώρα ο ίδιος ο Θεός αναδημιουργεί τον άνθρωπον, τον πεσμένο από τον διάβολο άνθρωπον, τον αναδημιουργεί προπαντός με την Ενανθρώπισή Του. Όταν κατηγορείται, επί παραδείγματι, από τους Ιουδαίους ότι εργάζεται το Σάββατο, όπως και πλάγια τον κατηγόρησε και ο αρχισυνάγωγος, ότι την ημέρα του Σαββάτου επετέλεσε αυτό το έργον, ο Κύριος απήντησε και απαντούσε: « πατήρ μου ως ρτι ργάζεται, κγ ργάζομαι.»: Ο Πατέρας μου μέχρι τώρα εργάζεται, κι εγώ εργάζομαι. Όχι εργάζεται για κάτι καινούριο. Δηλαδή για να προσθέσει κάτι στην Δημιουργία. Αλλά για να αναδημιουργήσει την παλαιωθείσαν Δημιουργίαν. Και προπαντός τον παλαιωμένον άνθρωπον. Και τον αναδημιουργεί τον άνθρωπον, με τους μεγάλους σταθμούς του δικού Του βίου. Ενανθρώπησις, Σταύρωσις, Ανάστασις, Ανάληψις.Που είναι όπως λέγει ο Καβάσιλας «Τά ποιητικά τς σωτηρίας μας» .
Την 7η ημέραν ο Χριστός ανεπαύθη εις τον τάφον· που είναι ο αληθής Σαββατισμός και η αληθινή ανάπαυσις,για να περάσει τώρα ο Χριστός, με την ανθρωπίνη Του, εννοείται, φύσιν, αυτή που προσέλαβε από μας, για να περάσει εις την 8ην ημέρα· που είναι η ατέρμων αιωνιότης και που προβάλλεται η ανθρώπινη Του φύσις, όχι θεία, η ανθρωπίνη του φύσις αληθινά η καινή κτίσις. Η καινούρια Δημιουργία. Και αυτή η καινή κτίσις είναι το αναστημένο Του σώμα· που «θάνατος ατο», όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος, «οκέτι κυριεύει»(Ρωμ 6,9). Δεν ξανακυριεύεται πια από τον θάνατο το σώμα του Χριστού. Και αυτή είναι η «μία των Σαββάτων». Η ημέρα του Κυρίου. Η Κυριακή. Αυτή τώρα είναι η 8η ημέρα. Λέγεται 8η γιατί έχομε επανάληψη της εβδομάδος. Αφήνομε την 7η και πάμε πάλι προς την 1ην ημέραν. Και αυτή η 1η, γι’αυτό λέγεται «η μία των Σαββάτων». «Σάββατο» θα πει εβδομάς, και είναι αυτή η καινούρια ημέρα, η ημέρα του Κυρίου, η Κυριακή. Είναι η αιωνιότητα. Είναι ο χρόνος της Βασιλείας του Θεού.
Γι’αυτό, αγαπητοί μου, ο άνθρωπος οφείλει να δοξολογεί πάντοτε τον Κύριον, πάντοτε,για όλα αυτά, ιδιαίτερα όμως την ημέρα της Κυριακής. Αγαπητοί μου, ας θυμηθούμε πάλι την συγκύπτουσα εκείνη γυναίκα, μέσα στη Συναγωγή. Η γυναίκα αυτή είχε κάποια σπουδαία γνωρίσματα· η γυναίκα αυτή εφαίνετο να ήτο ευσεβής· γιατί διαφορετικά ο Κύριος, θεραπεύοντάς την, θα της έλεγε «φέωνταί σοι α μαρτίαι σου». Δεν της το είπε αυτό. Δεν της είπε «σου συγχωρούνται οι αμαρτίες σου». Ώστε να είναι αιτία αυτής ακριβώς της κακοπαθείας της οι αμαρτίες της. Να το ξέρετε αυτό, αγαπητοί μου. Καθένας που πάσχει, δεν είναι πάντοτε αποτέλεσμα των αμαρτιών του. Να το γνωρίζουμε αυτό. Ακόμα, δεν ζητά από αυτήν ούτε καν την πίστιν. Διότι όταν την απολύει, δεν της λέγει « πίστις σου σέσωκέ σε».Καθόλου. Διότι έβλεπε ο Κύριος την εσωτερική της διάθεση, ότι είχε ήδη πιστεύσει εις τον Κύριον.
Ακόμα, την αποκαλεί «θυγατέρα του Αβραάμ» και όχι του Αδάμ. Και αυτό είναι χαρακτηριστικό. Διότι, όπως λέγει ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας: «τήν ο μλλον διά τό γένος, σον διά τήν πίστιν βραάμ οσαν θυγατέρα»: ότι δεν ήταν θυγατέρα δια το γένος από τον Αβραάμ, αλλά δια την πίστιν. Όπως κι ο καθένας που πιστεύει εις τον Χριστόν, είναι παιδί του Αβραάμ. Όχι εξ αίματος· αλλά διότι έχει κοινό γνώρισμα την πίστιν. Οι Εβραίοι είναι μόνον σαρκικά απόγονοι του Αβραάμ. Όχι όμως ότι είναι και από την πίστιν. Γι’αυτό ο Κύριος τους είπε: «Ο Αβραάμ, ο Αβραάμ σας κατηγορεί στον Θεόν. Διότι αν είσαστε γνήσια παιδιά του Αβραάμ, που είναι ο Πατριάρχης της πίστεως,θα γνωρίζατε ποιος είμαι. Θα γνωρίζατε την φωνήν μου. Να σας πω ποιοι είσαστε, λέει ο Κύριος, παιδιά του σατανά, του διαβόλου είσαστε. Κι όχι του Αβραάμ.» Η γυναίκα αυτή λοιπόν, δεν ήταν καν παιδί, απόγονος του Αδάμ. Αλλά ήτο παιδί του Αβραάμ. Είχε δηλαδή πίστη. Ουσιαστικά ο Κύριος πλέκει εγκώμιον εις την γυναίκαν αυτήν.
Κι ακόμη μην ξεχνάμε ότι παρά την τρομερή παραμόρφωσή της,δεν παρέλειπε να πηγαίνει κατά Σάββατον στην Συναγωγή, για να υμνεί τον Θεό και να ακούει τον λόγο τον δικό Του. Και αυτή της η επιμέλεια αμείφθηκε. Εκείνο το Σάββατο, μοναδική φορά, ίσως πρώτη και τελευταία φορά, στην παγκόσμια Ιστορία, εκείνο το Σάββατο, είχε επισκεφθεί εκείνη την τοπική Συναγωγή, αυτός ο ίδιος ο Θεός! Ο Γιαχβέ· που ενηνθρώπησε. Και ήρθε σ’ εκείνη την Συναγωγή. Και αμείφθηκε με το να δει το πρόσωπον του Ενανθρωπήσαντος Θεού. Η γυναίκα αυτή, δε ζήτησε, αγαπητοί μου, από τον Κύριον καν να θεραπευθεί! Πήγε ν’ ακούσει μόνο τον λόγο Του. Αλλ’ ο Κύριος την κάλεσε για να την θεραπεύσει·διότι με υπομονή υπέφερε την δοκιμασία της. Ήτο γυναίκα πίστεως, αρετής, υπομονής, επιμονής,γι’αυτό και εδικαιώθη.
Ετσι, αγαπητοί, από την μια η συγκύπτουσα γυναίκα, σαν σύμβολο της συγκυπτούσης ανθρωπότητος, κι από την άλλη μεριά, η ίδια η συγκύπτουσα αυτή γυναίκα της Συναγωγής, δείχνουν ότι μοναδικός ιατρός και ελευθερωτής είναι ο Χριστός, και μόνον ο Χριστός. Γι’αυτό δικαιολογημένα, όπως σημειώνει ο Ευαγγελιστής Λουκάς στον επίλογο αυτού του θαύματος ότι «Πς χλος χαιρεν π πσι τος νδόξοις τος γινομένοις π᾿ ατο». Γι’ αυτό κι εμείς ας δοξάζουμε τον Κύριό μας Ιησούν Χριστόν που μας ελευθέρωσε από τα έργα του διαβόλου.

ΠΗΓΕΣ:

  • https://drive.google.com/file/d/0BxcSUS2O16_gOUFiaW5xNVk5YWs/view

    πηγή:ἠλεκτρονικό ταχυδρομεῖο

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου