Σελίδες

Κυριακή 20 Μαΐου 2018

Μακαριστού γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου: Ἡ ἑ νό τη τα τῶν πι στῶν και η αίρεση του Οικουμενισμού


Εκφωνήθηκε στις 19/5/91, κατά την Κυριακή εορτασμού της μνήμης των Αγίων 318 Πατέρων της Α΄Οικουμενικής Συνόδου.


Παρακαλ πά ρα πο λύ προ σέξ τε α τό δ τό ση με ο· ε ναι πί και ρο σο πο τέ λ λο τε. Δι ό τι Ο κου με νι σμός α τή τήν στιγ μή –πού δέν ε ναι τί πο τα λ λο πα ρά να να κά τω μα λων τν α ρέ σε ων, να να κά τω μα, πραγ μα τι κό να κά τω μα– σο λέ ει: «θά χου με τήν νό τη τα ν γά πῃ»
  χι, κύ ριοι· νό τη τα δέν θά ε ναι μόνο ν γά π, λ λά θά ε ναι «ν γά π καί ν λη θεί ᾳ». Καί τό «ν λη θεί ᾳ» ση μαί νει δογ μα τι κή λή θεια, δη λα δή ρ θο δο ξό τητα. Δέν μπο ρ γώ νά χω νό τη τα μ’ σέ να, ταν σύ δέν πι στεύ εις το το κε νο καί πί στη σου ε ναι παρ δα λή. Δέν μπο ρ νά χω μαζί σου νό τη τα. 
     ξάλ λου, για τί γω νί στη καν ο Πα τέ ρες τς κ κλη σί ας μας; Για τί τούς προ βάλ λει σή με ρα κ κλη σί α –του λά χι στον τούς Πα τέ ρες τς Α΄ Ο κου με νι κς Συ νό δου– καί τούς τι μ; Γιά νά πεν θυ μί ζει τι νό τη τα πρέ πει νά ε ναι καί ν λη θεί .

« ν μ Κύ ριος φυ λά ξ πό λιν, ες μά την γρύ πνη σεν φυ λάσ σων»[12]. άν Κύ ριος δέν φυ λά ξει τήν πό λη, μά ται α γρύ πνη σαν ο σκο ποί της, ατοί πού φυ λ νε τήν πό λη. 
Τό λέ ω α τό για τί χου με τούς Τούρ κους πό ’δ, τούς πα ρα τούρ κους πό ’κε... τούς πα ρα πά νω καί τούς πα ρα κά τω... λους α τούς, ν μς πι τε θον, δέν θά μπο ρέ σου με νά κά νου με τί πο τα γιά νά τούς βγά λου με πό τήν πα τρί δα μας, άν τήν πα τρί δα μας δέν τήν φυ λά ει Χρι στός. Α τό βε βαί ως δέν κα ταρ γε τήν μυ να. Προ σέξ τε: δέν κα ταρ γε τήν φύλαξη τν συνόρων. Μή πως καί ο βρα οι δέν κα ναν πο λέ μους; ταν μως Θε ός ε λο γο σε τήν προ σπά θειά τους, ταν τρο παι ο φό ροι στόν πό λε μο· ταν δέν τήν ε λο γο σε τήν προ σπά θειά τους, ταν κά τι φο βε ρό!
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ 318 ΘΕΟΦΟΡΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Α΄ΟΙΚΟΥΜ.ΣΥΝΟΔΟΥ
νό τη τα τν πι στν 
Σή με ρα κ κλη σί α μας, γα πη τοί μου, τι μ τήν μνή μη τν γί ων τρι α κο σί ων δε κα ο κτώ Πα τέ ρων τς Α΄ Ο κου με νι κς Συ νό δου, τς ν Νι καί . Καί τήν τι μ φε νός μέν γιά νά δο ξά σει τόν Ἅ γιο Τρι α δι κό Θε ό, πού πάν το τε δι α σώ ζει τήν λή θεια μέ σα στήν κ κλη σί α Του –δι ό τι ο Σύ νο δοι πάν το τε δι έ σω ζαν τήν λή θεια τή δογ μα τι κή– καί φετέρου δέ γιά νά τι μή σει τούς θε ο φό ρους Πα τέ ρες πού συγ κρο το σαν α τές τίς Ο κου με νι κές Συ νό δους.
λ λά κ κλη σί α μας μοί ως θέ λει νά προ βάλ λει – τσι του λά χι στον φαί νε ται στή ση με ρι νή ε αγ γε λι κή πε ρι κο πή–[ ωάν. 17, 1-13] τήν νό τη τα τν πι στν «ν γά π καί λη θεί ». Προ σέξ τε: τήν νότητα «ν γά π καί λη θεί »!
Α τό τό διο πρό βλη μα φαί νε ται τι πάρ χει πάν το τε μέ σα στήν κ κλη σί α, τό πρό βλη μα τς νό τη τος ν γά π καί λη θεί , κρι βς γιατί κα τά κά ποι ον τρό πο δέν ε ναι λί γοι κε νοι πού διατα ράσ σουν α τή τήν νό τη τα τς κ κλη σί ας, πάν το τε, φυ σι κά μέ χρι σή με ρα, λ λά καί μέ χρι πού νά τε λει ώ σει στο ρί α. 
Τό πρό βλη μα τς νό τη τος τν ν θρώ πων δη ε χε τε θε καί με τά τόν κα τα κλυ σμό το Νε. Θά θυ μ στε, ταν γι ναν πολ λοί ο πό γο νοι το Ν ε, θέ λη σαν νά δι α τη ρή σουν α τήν τήν νό τη τα, πρίν κό μη δι α σπα ρον στά πέ ρα τα τς ο κου μέ νης, καί ν ταν δυ να τόν νά δι α τη ρή σουν α τήν τήν νό τη τα καί με τά τήν δι α σπο ρά τους. Γι’ α τό θέ λη σαν νά φή σουν να μνη με ο νό τη τός τους, πού θά ταν να λι κό μνη με ο, νας πλίνθι νος πύρ γος, ποος θά φθα νε ως τόν ο ρα νό –του λά χι στον τέ τοι α ν τί λη ψη μπο ρο σαν νά χουν πε ρί ο ρα νο! ταν γνω στός μας πύρ γος τς Βα βέλ. Θε ός μως, πως γνω ρί ζου με πό τήν γί α Γρα φή, πό τό βι βλί ο τς Γε νέ σε ως, συ νέ χε ε τίς γλσ σες τους, μπέρ δε ψε τίς γλσ σες τους, γιά νά μήν πραγ μα το ποι η θε α τό τό μνη με ο.[ Γέν. 11, 1-9].
Α τό βε βαί ως γι’ α τούς ταν δεγ μα μις νό τη τος, πως δη σς ε πα, λ λά νό τη τος ν θρω πο κεν τρι κς, δη λα δή πα νά λη ψη το πρα πα το ρι κο μαρ τή μα τος. Δι ό τι ποι ό ταν τό προ πα το ρι κό μάρ τη μα;
ταν ν θρω πο κεν τρι σμός· δη λα δή « γώ, δάμ, νά γί νω θε ός». Μά στό σχέ διο το Θε ο ταν νά γί νει δάμ κα τά χά ριν θε ός. «χι·  γώ νά γί νω θε ός, λ λά χω ρίς τόν Θε ό». Α τή α το νο μί α, α τός ν θρω πο κεν τρι σμός.
Τό διο κρι βς γί νε ται καί μέ τούς πλα ν τες, πού γυ ρί ζουν γύ ρω πό τόν λιο καί φω τί ζον ται, παίρ νο ντας μως τό φς πό τόν λιο. ν ο πλα ν τες, ς πομε, λε γαν κά ποι α στιγ μή «Δέν χρει α ζό μα στε τό φς το λιου· θά χρη σι μο ποι ή σου με τό δι κό μας τό φς», θά τούς λέγαμε: «Ποι ό δι κό σας φς;... σες ο πλα ν τες δέν ε στε α τό φω τοι». Τό διο θά λέ γα με καί στούς πρω το πλά στους: « ν θρω ποι, δέν ε σα στε α τό φω τοι, δέν μπο ρε τε νά α το θε ω θε τε· τήν θέ ω ση θά τήν πά ρε τε πό τόν διο τόν Θε ό, καί συ νε πς τόν χρει ά ζε στε τόν Θε ό». Δέν μπο ρο με λοι πόν νά γί νου με ν θρω πο κεν τρι κοί, δη λα δή τό κέν τρο γύ ρω πό τό πο ο θά γυ ρί ζουν τά πάν τα· Θε ός θά ε ναι τό κέν τρο καί χι ν θρω πος.
πο λυ γλωσ σί α τό τε στά θη κε να ση μά δι τς δι α σπά σε ως τν ν θρώ πων. Τί ε πε Θε ός; «δε τε κα καταβάντες συγ χέ ω μεν α τν κε τν γλσ σαν», «νά μπερ δέ ψου με τή γλώσ σα τους». Α τό μως πρε πε νά δι ορ θω θε. Καί δι ορ θώ θη κε μέ τήν ναν θρώ πη ση το Υ ο το Θε ο, ταν ρ θε δ στή γ, καί μέ τήν κά θο δο το γί ου Πνεύ μα τος. Γι’ α τό μ φα νί στη κε τό Πνε μα τό
γιο μέ τήν μορ φή πυ ρί νων γλωσ σν. Καί ο πό στο λοι τήν μέ ρα τς Πεν τη κο στς μι λο σαν κα τά τέ τοι ον τρό πο, πού λοι κε νοι πού ε χαν συρ ρεύ σει στά ε ρο σό λυ μα –κι κα θέ νας ταν πό κά ποι ο μέ ρος: πό τήν Περ σί α, Παρ θί α, Μι κρά σί α, Κρή τη, λ λά δα, ρα βί α, Α γυ πτο, Κυρ ρή νη καί λοιπά καί λοιπά– κα θέ νας, λέει, κου γε τό κή ρυγ μα το Πέ τρου στή γλώσ σα τή δι κή του. νώ θη καν λοι πόν, μλ λον δι α λύ θη κε κεί νη σύγ χυ ση, καί πλ θε να χε λος, πως λέ ει κε τό βι βλί ο τς Γε νέ σε ως, μί α γλώσ σα, μί α φω νή, πως ταν στήν πο χή το Ν ε. πα νέρ χε ται ατ ή μο φω νί α, λ λά ν Χρι στ η σο, μέ τή δι α φο ρά πώς δέν πάρ χει πιά τό μνη με ο το πύρ γου τς Βα βέλ. Πλέ ον δέ μπο ρε νά ε ναι ση με ο νό τη τος πύρ γος τς Βα βέλ· τό ση με ο νό τη τος φε ξς θά ε ναι η σος Χρι στός, ν Πνεύ μα τι γί .
Ε ναι πο λύ ση μαν τι κό α τό πού σς λέ ω, πά ρα πο λύ ση μαν τι κό· πο τε λε τήν καρ δί α τς μέ ρας τς Πεν τη κο στς. Πρέ πει νά τό ν τι λη φθο με τι νό τη τα τς κ κλη σί ας ε ναι ν Χρι στ η σο, ε ναι ν Πνεύ μα τι γί .
Χρι στός τσι τό ε πε. Γι’ α τό νό τη τα δέν ε ναι σέ κο σμι κά πράγ μα τα, σέ πράγ μα τα μέ κο σμι κές δι α στά σεις. Κύ ριος, η σος Χρι στός, στήν ρ χι ε ρα τι κή Του προ σευ χή ε πε:«Πά τερ, γ πε ρ α τν ρω τ», «Πα τέ ρα μου, γώ γι’ α τούς πού πί στε ψαν σ’ μέ να πα ρα κα λ»· «ο πε ρ το κό σμου ρω τ», «δέν πα ρα κα λ γιά τόν κό σμο», «λ λ πε ρ ν δέ δω κάς μοι», «λ λά μό νο γιά ’κεί νους πού μο δω σες».[ ωάν. 17, 9]. Θά ξα να π τή φρά ση, για τί με ρι κοί νο μί ζουν ,τι νο μί ζουν: «Δέν πα ρα κα λ γιά τόν κό σμο». Θά μο πε τε τι κάνει δι ά κρι ση. Ναί. Καί τί κά νει δ Κύ ριος; ν τι δι α στέλ λει τό ση με ο νό τη τος· κε νο πού κε νος θέ τει, καί ε ναι τό πρό σω πό Του ν γί Πνεύ μα τι, πό τό ση με ο νό τη τος το κό σμου, πού ε ναι πιά νας νο η τός πύρ γος Βα βέλ.
Φε ρ’ ε πεν, γιά νά τό κά νου με τσι λο ποι η μέ νο νά τό κα τα λά βου με: Δέν μπο ρε Ε.Ο.Κ.[:η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση] νά ε ναι ση με ο νό τη τος τν Ε ρω παί ων· δέν μπο ρε Ο.Η.Ε. νά ε ναι ση με ο νό τη τος τν θνν. Ση με ο νό τη τος ε ναι η σος Χρι στός ν Πνεύ μα τι γί . Για τί; Δι ό τι λα τ’ λ λα ε ναι ση με α ν θρω πο κεν τρι κά, καί ε ναι μ φί βο λη νό τη τα πού πό σχο νται, εκολα σπά ζει. Θυμηθετε τά πό δια το γάλ μα τος πού ε χε δε σέ νειρό του Να βου χο δο νό σορ, στή Βα βυ λώ να, πού ταν νο μοι ο γε νές τό λι κό πού ταν φτι αγ μέ να, πό στρα κο, λέ ει, δη λα δή κε ρα μύ δι, καί σί δη ρο. σπα σε... νο μοι ο γε νές τό λι κό.[ Δαν. 2, 1-45] .Σπά ζουν α τά τά πράγ μα τα... σπά ζουν. Καί σπά ζουν για τί δέν ε ναι ν Θε στη μέ να. Κύ ριος ε χε πε: « μ συ νά γων με τ’ μο σκορ πί ζει»[ Ματθ. 12, 30 και Λουκ 11, 23.], «α τός πού δέν μα ζεύ ει μα ζί μου, ο σι α στι κά σκορ πί ζει».
νό τη τα μέ σα στήν κ κλη σί α πρέ πει νά νο η θε, πρ τα-πρ τα καί βα σι κά, ν το λο γι κή. ταν λέ με ν το λο γι κή, τί ν νο ο με; ν νο ο με τι μς νώ νει λους πραγ μα τι κά τό Σ μα καί Α μα το Χρι στο. Γι’ α τό νω ση λέ γε ται ν το λο γι κή· ε ναι πραγ μα τι κή. Πς; Τί μς νώ νει τώ ρα α τή τή στιγ μή δ; σοι κοι νω νή σα με, κοι νω νή σα με τό Σ μα καί τό Α μα το Χρι στο. Α τό ε ναι ση με ο νό τη τος, καί μά λι στα, σς ε πα, θε με λι ώ δους ση μα σί ας. Α τή ν το λο γι κή νω ση κ φρά ζε ται μέ τό Μυ στή ριο τς Θεί ας Ε χα ρι στί ας καί φα νε ρώ νε ται μέ σα στήν στο ρί α μέ τή σύ να ξη τν πι στν σ’ ναν χ ρο, μ’ α τό πού λέ με  κλη σια σμό. Γι’ α τό, ταν δέν πραγ μα το ποι ε ται κ κλη σια σμός, σπά ζει α τή νό τη τα. Γι’ α τό καί ο κα νό νες τς κ κλη σί ας μας μέ  φο ρί ζουν, δη λα δή μέ ξε χω ρί ζουν, ταν δέν κ κλη σι ά ζο μαι τα κτι κά. Μο λέ νε: « φο πε ρι φρο νες τόν κ κλη σι α σμό, πού ε ναι τό ση με ο νό τη τος το Χριστο, πή γαι νε σέ λ λα ση με α νό τη τος, χι μέ τήν νό τη τα τς κ κλη σί ας». Κι ατό γίνεται ταν λεί ψω πό τήν κ κλη σί α, χω ρίς  πο χρν τα λό γο, δι και ο λό γη τα, τρες Κυ ρια κές. Γι’ α τόν τόν λό γο.
κό μη, γι νόμαστε λοι σύσ σω μοι καί σύ ναι μοι, φο ε μα στε νω μέ νοι μέ τό Σ μα καί τό Α μα το Χρι στο, καί ποτελομε μέ λη το νός καί μό νου Σώ μα τος το Χρι στο. Καί ε μα στε μέ λη ν το λο γι κά, πραγ μα τι κά, για τί τό διο Α μα ρέ ει μέ σα στίς φλέ βες μας. Ε τε ε μαι στήν Ε ρώ πη καί λ λος ε ναι στήν σί α, ε τε ε μαι στήν Α στρα λί α κι λλος στήν με ρι κή, στήν λά σκα που δή πο τε λ λο, λοι πο τε λο με τό να καί μό νο καί δι αί ρε το Σ μα το η σο Χρι στο.
Δεύ τε ρον, νό τη τα μέ σα στήν κ κλη σί α κό μη πρέ πει νά νο η θε καί ς νό τη τα θι κή. Βέβαια, δέν θά μο ρε σε πο λύ α τή λέ ξη· θά τήν λε γα «πνευ μα τι κή»· λ λά πει δή λέ ξη « θι κή» ε ναι μί α τρέ χου σα λέ ξη, γι’ α τό τήν χρη σι μο ποι . Δη λα δή νά με σα στά μέ λη τς κ κλη σί ας πρέ πει νά πάρ χει τό θος, νά πάρ χει πνευ μα τι κή ζω ή, τό βί ω μα τό πνευ μα τι κό, πού κ φρά ζε ται μέ τήν γά πη. Καί γά πη πο τε λε τό ρ γο τν πι στν· ν νό τη τα πορρ έ ει πό τό ρ γο το Θε ο. Τό ρ γο το Θε ο ε ναι ,τι σς ε πα προ η γου μέ νως. Τό ρ γο τν ν θρώ πων ε ναι με τα ξύ τους γά πη, πού θά κ φρά σει τώ ρα καί θά πα ρου σιά σει στά μά τια τν ν θρώ πων α τήν τήν νό τη τα τς κ κλη σί ας μας.
θι κή νό τη τα φαί νε ται σέ σα γρά φει πό στο λος Πα λος στήν Α΄ Πρός Κο ριν θί ους: « ρι δες ν μν ε σι». «Μα λώ μα τα ε ναι νά με σά σας», λέει στούς Κο ριν θί ους. « ρι δες, μα λώ μα τα, μα λώ νε τε!»· « τι κα στος μν λέ γει· γ μέν ε μι Παύ λου, γ πολ λώ, γ δ Κη φ, γ δ Χρι στο»: « νας λέ ει  γώ νή κω στόν Χρι στό, λ λος λέ ει  νή κω στόν Πα λο, λ λος  νή κω στόν Πέ τρο, λ λος στόν πολ λώ, τόν δι ά ση μο ρή το ρα Χρι στια νό πό τήν λε ξάν δρει α». Καί ρω τά ει πό στο λος: «Με μέ ρι σται Χρι στός;». χει κομ μα τια στε Χρι στός; «Πα ρα κα λ δ μς, δελ φοί, δι το νό μα τος το Κυ ρί ου μν η σο Χρι στο, να τ α τ λέ γη τε πάν τες», ‘’ λοι τό διο νά λέ τε’’, «κα μ ν μν σχί σμα τα», ‘’καί νά μήν πάρ χουν νά με σά σας δι αι ρέ σεις καί σχί σμα τα’’, « τε δ κα τηρ τι σμέ νοι ν τ α τ νο κα ν τ α τ γνώ μη»[ Α΄ Κορ. 1, 10-13.], ‘’νά βρί σκε στε κά τω πό τήν δια νο ο τρο πί α, τήν δια σκέ ψη καί τήν δια γνώ μη’’.
Βλέ πε τε, γα πη τοί;...
Α τήν τήν νό τη τα τς κ κλη σί ας τήν κα τα στρέ φουν τά μέ λη τς κ κλη σί ας, ταν προ βάλ λουν γω ι σμούς, πε ρη φά νει ες, δι ο τέ λει ες, καί γε νι κά ταν πάρ χει μαρ τί α· α τή κα τα ξε σχί ζει τήν νό τη τα το Σώ μα τος το Χρι στο. Γι’ α τό γρά φει γιος γνά τιος ν τι ο χεί ας: «Τν νω σιν γα π τε, τος με ρι σμος φεύ γε τε».[ Φιλαδελφεσιν γνάτιος, VII, 2]. ‘’Νά γα π τε τήν νω ση, νά ε στε νω μέ νοι· τούς με ρι σμούς, τά κόμ μα τα, τά κομ μα τι ά σμα τα, νά τά πο φεύ γε τε’’.
κό μη, να τρί το ση με ο, πς μπο ρο με νά ν νο ή σου με τήν νό τη τα μέ σα στήν κ κλη σί α; Μπο ρο με νά τήν ν νο ή σου με καί ς δογ μα τι κή νό τη τα. Τί ση μαί νει δογ μα τι κή νό τη τα; Ε ναι λή θεια μέ σα στήν κ κλη σί α· ε ναι ρ θό δο ξη πί στη μέ σα στήν κ κλη σί α. μως κεί νη πού κα τα στρέ φει τήν νό τη τα τς κ κλη σί ας ε ναι α ρε ση.
Κύ ριος ε πε τό τε στή Σα μα ρεί τι δα τι τόν Θε ό πρέ πει νά Τόν προ σκυ νο με «ν πνεύ μα τι κα λη θεί »[ Βλ. ωάν. 4, 23-24.]. Εδατε; «ν πνεύ μα τι κα λη θεί »! Καί ε αγ γε λι στής ω άν νης λέ ει ατό τό κ πλη κτι κό, τι « γά πη πρέ πει νά ε ναι ν λη θεί ᾳ».[ Βλ. Β΄ ωάν. 1-3 και Γ΄ ωάν. 1.] Παρακαλ πά ρα πο λύ προ σέξτε α τό δ τό ση με ο· ε ναι πί και ρο σο πο τέ λ λο τε. Δι ό τι Ο κου με νι σμός α τή τήν στιγ μή –πού δέν ε ναι τί πο τα λ λο πα ρά να να κά τω μα λων τν α ρέ σε ων, να να κά τω μα, πραγ μα τι κό να κά τω μα– σο λέ ει: θά χου με τήν νό τη τα ν γά π.
χι, κύ ριοι· νό τη τα δέν θά ε ναι μόνο ν γά π, λ λά θά ε ναι ν γά π καί ν λη θεί . Καί τό «ν λη θεί ᾳ» ση μαί νει δογ μα τι κή λή θεια, δη λα δή ρ θο δο ξό τητα. Δέν μπο ρ γώ νά χω νό τη τα μ’ σέ να, ταν σύ δέν πι στεύ εις το το κε νο καί πί στη σου ε ναι παρ δα λή. Δέν μπο ρ νά χω μαζί σου νό τη τα. ξάλ λου, για τί γω νί στη καν ο Πα τέ ρες τς κ κλη σί ας μας; Για τί τούς προ βάλ λει σή με ρα κ κλη σί α –του λά χι στον τούς Πα τέ ρες τς Α΄ Ο κου με νι κς Συ νό δου– καί τούς τι μ; Γιά νά πεν θυ μί ζει τι νό τη τα πρέ πει νά ε ναι καί ν λη θεί .
 Βεβαίως νό τη τα χει δύ ο δι α στά σεις. πρώ τη δι ά στα ση ε ναι  κα τά φύ σιν, φύ ση μας· ε μα στε παι διά το δάμ, λοι χου με α τό πού λέ με ν θρώ πι νη πό στα ση. Μπο ρε λ λος νά ε ναι τε ρό δο ξος, νά ε ναι τι δή πο τε λ λο, λ λης θρη σκεί ας καί τά λοι πά. , καλά· ς ν θρω πο, τόν γα π. Ε ναι ν θρω πος, ε μαι ν θρω πος, καί συ νε πς τόν γα π ν νό μα τι τς δι ας φύ σε ως. μως χουμε καί μιά λ λη νό τη τα, α τήν πού λέ με  νό τη τα τς κ κλη σί ας, γιά τήν ποία μι λ με τό ση ρα. κε, άν λλος δέν πι στεύ ει, άν δέν ε ναι ν λη θεί  καί δέν δέ χε ται πο λύ τως λες τίς θέ σεις τς Πί στε ως, δη λα δή λα τά δόγ μα τα, δέν μπο ρ νά νω θ μα ζί του. Δι ό τι τί θά μς νώ σει; Τό Σ μα καί τό Α μα το Χρι στο. μως τό Σ μα καί τό Α μα το Χρι στο δέν μπο ρε νά χρη σι μο ποι ε ται πό ν θρώ πους πού χουν δι α φο ρετική πίστη καί ν τί λη ψη. δ πάρ χουν α ρε τι κοί πού δέν πι στεύ ουν στήν θε αν θρώ πι νη φύ ση το Χρι στο. πως τήν πο χή κεί νη πρ χαν α ρε τι κοί πού ρ νο νταν τή θε ό τη τα το ησο, ο ρεια νοί, τούς ποίους ν τι με τώ πι σε Α΄ Ο κου με νι κή Σύ νο δος, τσι καί σή με ρα πάρ χουν α ρε τι κοί πού δέν πι στεύ ουν τι η σος ε ναι Θε ός. Α τό μως ε ναι μέ γι στη βλα σφη μί α. Πς λοιπόν θά νω θ γώ μα ζί τους;... Καί πς θά τούς δε χθε α τούς διος Χρι στός, πού Τόν βλα σφη μον, μέ τό νά μή δέ χο νται τή θεί α Του φύ ση;...
 ν τι λαμ βά νε στε λοι πόν, γα πη τοί μου, τι νό τη τα πρέ πει νά ε ναι καί «ν λη θεί ᾳ». Τό κα τα λά βα τε;
  νας κ κλη σι α στι κός συγ γρα φέας, πο λύς ρι γέ νης, λέ ει τό ξς: « νό της γί νε ται δι’ γά πης καί λη θεί ας καί προ αι ρέ σε ως γα θς»[Origenes, Fragmenta in Jeremiam, 00234.] Τί θά πε α τό; Τρί α στοι χε α πρέ πει νά συν τρέ χουν γι’ α τήν τήν νό τη τα. Πρ τα, λή θεια· ,τι τό σην ρα σς λέω. λοι νά πι στεύ ου με τό διο· νά χου με τήν δια πί στη, τήν ρ θό δο ξο πί στη. Κα τό πιν, γά πη· νά γα πά ει νας τόν λ λο. Δι ό τι μπο ρε νά χου με τήν δια πί στη, λ λά νά μήν χου με με τα ξύ μας γά πη, για τί πάρ χουν ο μι κρο με γα λο ε γω ι σμοί... Ναί, ο μι κρο με γα λο ε γω ι σμοί! Θέ λει λ λος νά προ βάλ λε ται, νά κά νει τό δι κό του, καί τά λοιπά καί τά λοιπά, καί ν χου με δια πί στη, νά σπά ζει νό τη τα, για τί λεί πει γά πη. Καί με τά, λέ ει, ε ναι γα θή προ αί ρε ση. γα θή προ αί ρε ση ε ναι που σί α το δό λου. Μέ σα σου α τό πού λές νά τό πι στεύ εις. Α τό πού λέ νε τά χεί λη σου νά τό πι στεύ εις. Δέν πάρ χει δό λος· πάρ χει τα πεί νω ση. ν σο ε πω θε τι χεις κά που να ση με ο πλά νης, νά τό πο δε χθες καί μέ σως νά δε χθες τήν λή θεια.
Στή Θεί α Λει τουρ γί α, γα πη τοί μου, κά θε φο ρά πού λει τουρ γο με, λέ με τό ξς: «Τν νό τη τα τς πί στε ως κα τν κοι νω νί αν το γί ου Πνεύ μα τος α τη σά με νοι», φο ζη τή σα με, λέ ει, τήν νό τη τα τς πί στε ως καί τήν κοι νω νί α το γί ου Πνεύ μα τος, « αυ τος κα λ λή λους», τούς αυ τούς μας καί τούς λ λους, «κα π σαν τν ζω ν μν», καί λη τή ζωή μας, λο τό ε ναι μας, «Χρι στ τ Θε πα ρα θώ με θα», ς πα ρα θέ σω με, ς τό βά λου με στά χέ ρια το Χρι στο.
δ, σ’ α τό τό χω ρί ο, τό λει τουρ γι κό χω ρί ο, πε ρι κλεί ε ται λο τό ποι μαν τι κό ρ γο τς κ κλη σί ας. Δι ό τι κ κλη σί α τί θέ λει; Μέ τά κη ρύγ μα τα, μέ τά Μυ στή ρια καί τά λοιπά, τί πι δι ώ κει; πι δι ώ κει τήν νό τη τα τς πί στε ως, νά χου με λοι τό διο πι στεύ ω. Λέ με «Πι στεύ ω ες να Θε όν...», τ’ κού ει λη κ κλη σί α. λοι λοι πόν νά χου με τό διο πι στεύ ω. Κι τσι, α τό τό διο πι στεύ ω γί νε ται δός πού δη γε στόν κύ ριο σκο πό μας, στήν κοι νω νί α το γί ου Πνεύ μα τος. Τί θά πε κοι νω νί α; Με το χή. Γιά νά ε μα στε λοι μέ το χοι το γί ου Πνεύ μα τος. Καί μήν ξε χν με, κοι νω νί α το γί ου Πνεύ μα τος ε ναι κο ρυ φή, ε ναι τε λι κός σκο πός κά θε πνευ μα τι κς φρον τί δος.
Μέ νει να τρί το ση με ο, σ’ α τό πού μόλις σς δι ά βα σα· ε ναι πα ρά θε ση τν αυ τν μας, τς ζω ς μας, καί τν λ λων στά χέ ρια το Χρι στο. «Χρι στ τ Θε πα ρα θώ με θα», ς πα ρα θέ σω με. Δη λα δή;
Δη λα δή: Πη γαί νει, κυ ρί α μου σύ ζυ γός σου στή δου λειά καί τά παι διά σου σχο λε ο; Μήν περ νς λα χτά ρα μέ χρι τό με ση μέ ρι πού θά πι στρέ ψουν, μπάς καί τούς πά τη σε κα νέ να α το κί νη το! φυ γαν; Κά νε τήν προ σευ χή σου· Κύ ρι ε, στά χέ ρια Σου ε ναι σύ ζυ γός μου καί τά παι διά μου. Καί κά νε τίς δου λει ές σου ρε μα καί συ χα· βα λες στό χέ ρι το Θε ο, στό χέ ρι το Χρι στο, βα λες τήν σφά λεια τν δι κν σου. Α τό θά πε ς πα ρα θέ σου με. Με γά λο πράγ μα ταν τούς ο κεί ους μας, καί τήν πα τρί δα μας, τούς πα ρα θέ του με στόν Χρι στό. Κύ ρι ε, μες τί μπο ρο με νά κά νου με;... « ν μ Κύ ριος φυ λά ξ πό λιν, ες μά την γρύ πνη σεν φυ λάσ σων»[ Ψαλμ. 126, 1.]. άν Κύ ριος δέν φυ λά ξει τήν πό λη, μά ται α γρύ πνη σαν ο σκο ποί της, ατοί πού φυ λ νε τήν πό λη.
Τό λέ ω α τό για τί χου με τούς Τούρ κους πό ’δ, τούς πα ρα τούρ κους πό ’κε... τούς πα ρα πά νω καί τούς πα ρα κά τω... λους α τούς, ν μς πι τε θον, δέν θά μπο ρέ σου με νά κά νου με τί πο τα γιά νά τούς βγά λου με πό τήν πα τρί δα μας, άν τήν πα τρί δα μας δέν τήν φυ λά ει Χρι στός. Α τό βε βαί ως δέν κα ταρ γε τήν μυ να. Προ σέξ τε: δέν κα ταρ γε τήν φύλαξη τν συνόρων. Μή πως καί ο βρα οι δέν κα ναν πο λέ μους; ταν μως Θε ός ε λο γο σε τήν προ σπά θειά τους, ταν τρο παι ο φό ροι στόν πό λε μο· ταν δέν τήν ε λο γο σε τήν προ σπά θειά τους, ταν κά τι φο βε ρό!
Νά σς π πς τό λέ ει διος Θε ός: « άν χε τε τή δι κή μου τήν ε λο γί α, κα τό πό σς θά κα τα τρο πώ νουν δέ κα χι λιά δες, μυ ρί ους. Καί άν, λέει, ε σα στε σες μύ ριοι, ν δέν χε τε τήν ε λο γί α μου, κα τό πό τούς χθρούς σας θά σς κα τα τρο πώ νουν»[ Λευιτ. 26, 7-17]. Α τό θά πεπα ρα θέ τω τόν αυ τό μου στόν Θε ό· κε ε ναι λ πί δα μας. στε ρα μες, ς χώ ρα, ο μι κροί, –πάν τα μι κροί μα στε, σέ γ κο, σέ κτα ση, σέ ριθ μό– πό σες φο ρές νι κού σα με! Για τί; Πα ρα κα λού σα με τόν Θε ό. Δέν ξέ ρω μως, ν κά τι μς συμ βε, άν πα ρα κα λέ σου με πά λι τόν Θε ό. Καί τό λέω ατό για τί δη μπ κε ρ κε τή δό ση θε ας μέ σα στόν λα ό μας, καί α τό τό γνω ρί ζουμε λοι μας.
γα πη τοί, ο μέ ρες πού περ ν με ε ναι δι α σπα στι κές. Α τό βέ βαι α συμ φέ ρει στούς χθρούς, ρα τούς καί ο ρά τους, στόν Δι ά βο λο καί στούς λ λους χθρούς, για τί πι τυγ χά νουν τά σχέ διά τους. «Μέ σα στήν ναμ πουμ πού λα», λέ ει μί α λα ϊ κή πα ροι μί α, «χαί ρε ται λύ κος», δη λα δή μέ σα σέ μί α δι α σπα στι κό τη τα χαί ρον ται ο χθροί.
Γιά μς τούς ρ θό δο ξους Χρι στια νούς γρά φει πό στο λος Πα λος: «Ε λ λή λους δά κνε τε κα κα τε σθί ε τε, βλέ πε τε μ π’ λ λή λων να λω θ τε»[ Γαλ. 5, 15]. άν νας δαγ κώ νει τόν λ λο, προ σέξ τε μή πως με τα ξύ σας κα τα να λω θε τε, κα τα στρα φε τε.
χι τσι. διος πό στο λος λέ ει γιά μς στήν Πρός βραί ους: «Κα τα νο μεν λ λή λους ες πα ρο ξυ σμν γά πης κα κα λν ρ γων»[ βρ. 10, 24]. ς προ σέ χουμε νας τόν λ λο, στε νά πα ρα κι νού μα στε σέ ξε ες κ δη λώ σεις γά πης, σέ πυ ρε τό γά πης, καί κα λν ρ γων!
Τό τε κριβς, γα πη τοί μου, θά μπο ρο με νά δι α σώ ζου με τήν νό τη τα, τήν νό τη τα μέ σα στήν κ κλη σί α, ποι οι βρί σκον ται μέ σα σ’ ατή, κι ποι οι ε ναι α τοί, « κα στος φ’ τά χθη»[ Βλ. Α΄ Κορ. 4, 17-24] πού λέ ει πό στο λος, « κα θέ νας κε πού τά χθη κε». Ατό ση μαί νει τι μο να χός, γα μος, γ γα μος, χει ρώ να κτας, πι στή μο νας, μορ φω μέ νος, λι γο γράμ μα τος, κα τέ χων ξι ώ μα τα, δι ώ της, λοι ε μα στε ν Χρι στ δελ φοί, να Σ μα. Α τή πι βάλ λε ται νά ε ναι νό τη τα τν με λν τς κ κλη σί ας.
Νά π καί κά τι, μέ τήν ε και ρί α το σημερινο Μνη μο σύ νου; Καί κε νοι πού φυ γαν πό τήν πα ρο σα ζω ή δέν ξε χω ρί στη καν· ε ναι στό διο Σ μα. Γι’ α τό στό γιο Δι σκά ριο βά ζου με τίς με ρί δες καί ζών των καί κε κοι μη μέ νων. Ο κε κοι μη μέ νοι πλς φυ γαν πό τά μά τια μας· μως ε ναι νω μέ νοι μέ τό Σ μα το Χρι στο. Α τό μήν τό ξε χν με πο τέ!
Καί λα α τά, α τή νό τη τα τν με λν τς κ κλη σί ας, πρέ πει νά ε ναι καί τό τεκ μή ριο, πό δει ξη τς ζων τά νιας το Χρι στι α νι σμο πρός τούς ξω, σ’ κεί νους πού δέν ε ναι Χρι στια νοί.
Κύ ριος μς ε πε: «ν τού τ γνώ σο νται πά ντες τι μο μα θη ταί στε, ἐὰν γά πην χη τε ν λ λή λοις»[ωάν. 13, 35]. Τό τε θά γνω ρί σει κό σμος τι ε στε δι κοί μου μα θη τές, ταν νά με σά σας χε τε γά πη καί νό τη τα

ΠΗΓΗ:

http://agonasax.blogspot.gr/2016/03/blog-post.html

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου