Τί εἶναι γιά τόν Θεό λοιπόν καί στά χρόνια τοῦ Ἀντιχρίστου νά μᾶς δίνει τροφή;

❈ Ἐπικρατεῖ μιά ἀντίληψη ὅτι δέν πρέπει νά Κοινωνοῦμε συχνά. Αὐτό ἀποτελεῖ βλασφημία νά τό πεῖς. Ἴσα - ἴσα πού πρέπει νά Κοινωνᾶμε πολύ τακτικά γιατί ὑπάρχει κανόνας τῆς Ἐκκλησίας, πού λέει: «Ὅποιος δέν Κοινωνεῖ, θά πρέπει νά δώσει λόγο γιατί δέν Κοινώνησε, διότι ποιεῖ ἀταξία». Εἶναι ἀταξία νά μήν Κοινωνήσεις. «Καί ἄν ὁ λόγος εἶναι εὔλογος, ἐντάξει. Ἄν ὅμως δέν εἶναι εὔλογος ὁ λόγος, ἄν εἶναι κληρικός καθαιρεῖται, ἄν εἶναι λαϊκός ἀφορίζεται». Εἶναι βαρύ πράγμα δηλαδή νά μήν Κοινωνᾶς!

Στούς πρώτους - σωστούς Χριστιανούς ὑπῆρχε ἡ τάξη, ἄν κάποιος δέν Κοινωνοῦσε, νά δώσει λόγο στόν Ἱερέα καί νά πεῖ γιατί δέν Κοινώνησε. Ἄν ὁ λόγος δέν ἦταν εὔλογος (π.χ. τεμπελιά), ἔπαιρνε ἐπιτίμιο. Τό ἐπιτίμιο δέν εἶναι τιμωρία. Ἕνα φάρμακο εἶναι γιά νά μπορέσει νά μετανοήσει καί νά Κοινωνήσει. Σήμερα ἰσχύει ἀκριβῶς τό ἀντίθετο.

Ἄν κάποιος Κοινωνάει τακτικά, τόν κοιτοῦν κάποιοι περίεργα. Καί ὅμως αὐτό εἶναι τό σωστό. Ὁ Μέγας Βασίλειος λέει «τί πιό καλό τόν Χριστό πού εἶναι ἡ Ζωή, νά Τόν παίρνεις μέσα σου, ὅσο πιό συχνά γίνεται».

Ὁ Διάβολος τά ἔχει διαστρέψει τά πράγματα στίς συνειδήσεις μερικῶν, οἱ ὁποῖοι δέν εἶναι πραγματικοί Χριστιανοί.

Ἡ συμμετοχή μας βέβαια στή Θεία Κοινωνία δέν μπορεῖ νά εἶναι ἀπροϋπόθετη. Τίς προϋποθέσεις καί τή συχνότητα θά μᾶς τά πεῖ ὁ πνευματικός μας. Ἐμεῖς ὅμως θά πρέπει νά φροντίζουμε νά ἀκολουθοῦμε τίς ὁδηγίες του, ὥστε νά μᾶς δίνει τήν ἄδεια νά Κοινωνοῦμε.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 23 – 9 – 2015)

Γι’ αὐτό καί ὁ Ἀντίχριστος ἐκεῖ θά μᾶς πατήσει, στό φαγητό. Δέν θά μποροῦμε νά τρῶμε.

- Ἄν δέν πάρεις τό χάραγμα, θά σοῦ πεῖ, δέν θά μπορεῖς νά τρῶς. Δέν θά ἔχεις πρόσβαση στά τρόφιμα.

Τί θά κάνεις τότε; Τί θά κάνουμε τότε; Θά ποῦμε:

- Ἔ, ἄς τό πάρουμε τό χάραγμα… θά πεθάνουμε ἀπ’ τήν πείνα ἅμα δέν τό πάρουμε.

Ἔτσι θά ποῦμε; Ὄχι, βέβαια! Θά πᾶμε στήν ἔρημο, ὅπως πῆγαν καί οἱ Ἑβραῖοι. Καί τί θά τρῶμε στήν ἔρημο; Θά μᾶς δίνει ὁ Θεός. Σαράντα χρόνια δέν ἔδινε στούς Ἑβραίους φαγητό; Δύο ἑκατομμύρια κόσμος ἤτανε. Σαράντα χρόνια! Ναί! Φάγανε ψωμί στήν ἔρημο! Σαράντα χρόνια… κάθε μέρα ἐκτός Σαββάτου ὁ Θεός τούς ἔδινε ψωμί, τό Μάννα.

Τί εἶναι γιά τόν Θεό λοιπόν καί στά χρόνια τοῦ Ἀντιχρίστου νά μᾶς δίνει τροφή; Ὅλους αὐτούς βέβαια πού δέν θά ὑποκύψουνε στή σάρκα καί στή φιλαυτία, στό «τί θά φᾶμε καί τί θά πιοῦμε».

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 18 – 6 – 2018)