Δέν πρέπει νά γινόμαστε κλέφτες τῆς Θείας δόξας

Ὅταν πληθυνθεῖ ἡ ἀρετή, ἔρχεται τό πνεῦμα (ὁ Δαίμονας) τῆς κενοδοξίας. Καί ἄν δέν προσέξεις, διασκορπίζεται ὁ πνευματικός σου πλοῦτος. Πᾶνε στράφι, θά λέγαμε ἁπλά, οἱ πνευματικοί σου κόποι, οἱ νηστεῖες σου, οἱ ἀγρυπνίες σου, οἱ προσευχές σου, γιατί ὅλα αὐτά τά κάνεις γιά νά σέ δοῦν οἱ ἄλλοι καί τά προβάλλεις γιά νά πάρεις τή δόξα ἀπό τούς ἀνθρώπους.

Γι' αὐτό κατεξοχήν - ὅπως λέει καί ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης - ἔρχεται ὁ πειρασμός αὐτός καί στήν τελευταία στιγμή τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ ἐνάρετου ἀνθρώπου κατά κύριο λόγο, ἔτσι ὥστε νά τόν κάνει νά χάσει τούς κόπους του, τούς καρπούς του, νά βασιστεῖ στά ἔργα του, νά πιστέψει ὅτι τά ἔργα του εἶναι αὐτά πού θά τόν σώσουν καί νά ἔχει θάρρος ὄχι στόν Θεό, ὄχι στό ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ἀλλά στή δική του ἀξιοσύνη καί στούς δικούς του κόπους.

"Τί ἔχεις" ὅμως "ὅ οὐκ ἔλαβες;" (Α' Κορ. 4,7), ὅπως λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Τίς ἀρετές πῶς τίς ἔκανες; Θά λέγαμε ἔτσι ἁπλά, μέ ξένα κόλλυβα ἔκανες μνημόσυνο. Δηλαδή, ὅλα ὅσα ἔχουμε, τό σῶμα μας, ὁ νοῦς μας, ἡ ψυχή μας, οἱ αἰσθήσεις μας, ἡ θέληση νά κάνουμε τό καλό, δέν εἶναι τοῦ Θεοῦ; Ὅλα εἶναι τοῦ Θεοῦ.

Ἑπομένως, τί ἔχεις νά καυχηθεῖς καί νά ὑπερηφανευθεῖς; Ὅλη ἡ δόξα πρέπει νά δοθεῖ καί νά δίδεται στόν Θεό. Δέν πρέπει νά γινόμαστε κλέφτες τῆς Θείας δόξας. Ἀφοῦ ὅλα ὅσα κάνουμε τά καλά εἶναι ἀπό τόν Θεό. Ὅπως τό λέμε καί σέ κάθε Θεία Λειτουργία: "πᾶσα δόσις ἀγαθή καί πᾶν δώρημα τέλειον ἄνωθέν ἐστι καταβαῖνον ἀπό τοῦ πατρός τῶν φώτων" (Ἰακ. 1,17).

Καί ἀπό ἐμᾶς τί ὑπάρχει; Μόνο ἡ ἁμαρτία...

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

(Ὁμιλία 27 - 1 - 2018)