Μή νομίζετε ὅτι αὐτή ἡ ζωή εἶναι χωρίς παρηγοριά...

Λέει ὁ Ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος: ἐκεῖνος πού θέλει νά κόψει τά πάθη μέ τόν κλαυθμό τά κόβει, καί ἐκεῖνος πού θέλει νά ἀποκτήσει τίς ἀρετές μέ τόν κλαυθμό τίς άποκτᾶ (μέ τή θλίψη δηλαδή τήν ἑκούσια). Καί Ὅπως ἡ τροφή καί ἡ πόσις εἶναι ἀναγκαία γιά τό σῶμα, ἔτσι καί τά δάκρυα γιά τήν ψυχή, ὥστε αὐτός πού δέν κλαίει κάθε ἡμέρα (δειλιάζω νά πῶ κάθε ὥρα, γιά νά μή φανῶ βαρύς) καταστρέφει τήν ψυχή του μέ τήν πείνα καί χάνεται... Ἀφαίρεσε τά δάκρυα καί συναφαίρεσες μ᾿ αὐτά τήν κάθαρση· χωρίς δέ κάθαρση κανείς δέν θά δεῖ τόν Θεό".

Καί ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος λέει: "Μέ τίποτε ἄλλο δέν εὐαρεστεῖται ὁ Θεός, ὅσο μέ τήν κακοπάθεια, καί στά δάκρυα ἀνταποδίδει τό ἔλεός Του".

Ἀλλά μή νομίζετε ὅτι αὐτή ἡ ζωή εἶναι χωρίς παρηγοριά. Οἱ Ἅγιοι δηλαδή, πού εἶχαν αὐτή τή συνεχή κακοπάθεια, δέν σημαίνει ὅτι ἦταν δυστυχισμένοι. Γιατί ἔρχεται ὁ Διάβολος καί σοῦ λέει:

- Ἔτσι θά γίνει ἡ ζωή μας ὅλο κλάμα;

Μοῦ λέει κάποιος:

- Ὅλο θά κλαῖμε πάτερ;

Αὐτή ἡ ζωή ἔχει μέσα της θεῖες παρηγοριές, οἱ ὁποῖες ὄχι μόνο, θά ἔλεγα, ἰσοφαρίζουν αὐτή τήν ἐξωτερική θλίψη, ἀλλά καί πάρα πολύ τήν ὑπερβαίνουν καί ὁ ἄνθρωπος πραγματικά εἶναι μακάριος μέσα σ' αὐτές τίς θλίψεις. Εἶναι ἡ λεγόμενη χαρμολύπη. Ζεῖ τήν χαρά καί ἔχει τήν παρηγοριά τοῦ Θεοῦ καί σχεδόν βεβαιότητα γιά τήν σωτηρία ὄντως μέσα σ' αὐτή τήν κακοπάθεια.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 20 - 5 - 2012)