46. Ποιὰ ὀφείλει νὰ εἶναι ἡ τάξις τοῦ ἡσυχαστοῦ, Ἀββᾶ Ἰσαάκ- Ἀσκητικά, ...

Ἀποκρίσεις πρός τόν Γέροντα Θεόδωρο, Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου- Βίβλος Βαρσανουφίου καί Ἰωάννου, Κείμενα διακριτικά καί ἡσυχαστικά Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἀποκρίσεις πρός τόν Γέροντα Θεόδωρο, Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου- Βίβλος Βαρσανουφίου καί Ἰωάννου, Κείμενα διακριτικά καί ἡσυχαστικά (ἐρωταποκρίσεις), τόμος Α΄, 30-1-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Παιδαγώγει καί μόρφωνε τό παιδί σου μέ ... αὐστηρότητα, Παροιμίες Σολομῶντος, κεφ.19, Ἱερ. Σάββα Ἀγιορείτη

Παίδευε υἱόν σου, οὕτως γὰρ ἔσται εὔελπις, εἰς δὲ ὕβριν μὴ ἐπαίρου τῇ ψυχῇ σου.(Παρ. 19,18). Παιδαγώγει καί μόρφωνε τό παιδί σου μέ σύνεσιν, μέ στοργήν καί μέ αὐστηρότητα. Διότι ἔτσι θά ὑπάρξουν πολλαί καλαί ἐλπίδες προόδου καί ἐπιτυχίας του εἰς τήν ζωήν. Προτίμα την κατά Θεόν μόρφωσιν τοῦ παιδιοῦ σου, καί μή ἀλαζονεύεσαι δι' αὐτόν ἡ διά τήν περιουσίαν, τήν ὁποίαν τυχόν θά τοῦ ἀφήσης. Παροιμίες Σολομῶντος, Κεφ.19, 29-1-2026,

 Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ. Ὁμιλία εἰς τήν κατά τόν Τελώνην καί τόν Φαρισαίον τοῦ Κυρίου παραβολήν

ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ

Ὁμιλία εἰς τήν κατά τόν Τελώνην καί τόν Φαρισαίον τοῦ Κυρίου παραβολήν

Εφευρετικός είναι για το κακό ο νοερός προστάτης της κακίας· ικανός ν’ αφαιρέσει ευθύς από την αρχή τα θεμέλια της αρετής που ήδη κατατίθενται στην ψυχή, μέσω της ανελπιστίας και της απιστίας, αλλά επίσης ικανός πάλι να επιτεθεί μέσω της αδιαφορίας και της ραθυμίας εναντίον των τοίχων της οικίας της αρετής, την ώρα που ανεγείρονται, ακόμη δε και να κρημνίσει μέσω της υπερηφάνειας και της παραφροσύνης τον όροφο των αγαθών έργων οικοδομημένο ήδη. Αλλά κρατηθείτε, μην πτοηθείτε· διότι ο επιμελής είναι περισσότερο επινοητικός στα αγαθά και η αρετή έχει περισσότερη ισχύ γι’ αντιπαράταξη προς την κακία, αφού διαθέτει την άνωθεν χορηγία και συμμαχία από τον ίδιο ο Οποίος δύναται τα πάντα και ενδυναμώνει από αγαθότητα όλους τους εραστές της αρετής. Έτσι η αρετή όχι μόνο παραμένει αδιάσειστη από ποικίλα πονηρές πανουργίες που μηχανεύεται ο Αντικείμενος, αλλά μπορεί και να σηκώσει και επαναφέρει όσους έπεσαν στον βυθό των κακών και να τους προσαγάγει εύκολα στον Θεό με τη μετάνοια και την ταπείνωση.

Δείγμα λοιπόν και διαρκής απόδειξη σε όσα ειπώθηκαν παραπάνω είναι το εξής. Πραγματικά ο Τελώνης, ενώ είναι τελώνης και, μπορoύμε να πούμε, ενώ ζει στον πυθμένα της αμαρτίας, ελαφρύνεται από αυτήν με τρόπο απλό, αφού έγινε συγκοινωνός προς όσους διάγουν ενάρετο βίο με μόνο τον λόγο που είπε στην προσευχή του, κι αυτόν σύντομο[«Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ(:Κύριε και Θεέ, σπλαχνίσου με και συγχώρησέ με τον αμαρτωλό)»[Λουκ.18,13], και ανυψώνεται και υπερβαίνει κάθε κακία και, δικαιωμένος από τον ίδιο τον αδέκαστο Κριτή, συγκαταλέγεται στον χορό των δικαίων. Εάν δε και ο Φαρισαίος για λόγο που είπε καταδικάζεται, παθαίνει τούτο διότι είναι φαρισαίος και νομίζει ότι είναι κάποιος αφ’ εαυτού, και όχι διότι είναι πραγματικά δίκαιος· καταδικάζεται διότι εκφέρει αυθάδη λόγια, ανάμεσα στα οποία εκείνα που παροργίζουν τον Θεό δεν είναι λιγότερα από αυτά τα λόγια.

Και γιατί άραγε η μεν ταπείνωση ανεβάζει στο ύψος της δικαιοσύνης, η δε υπεροψία κατεβάζει προς τον βυθό της αμαρτίας; Διότι αυτός που νομίζει ότι είναι κάποιος σπουδαίος, και μάλιστα ενώπιον του Θεού, δικαίως εγκαταλείπεται από τον Θεό, αφού έχει την γνώμη ότι δεν χρειάζεται την βοήθειά του· αυτός δε που θεωρεί τον εαυτό του μηδαμινό και γι’ αυτό αποβλέπει στην άνωθεν ευσπλαχνία, δικαίως επιτυγχάνει την από τον Θεό συμπάθεια και βοήθεια και χάρη· διότι λέγει: «Ὁ Θεὸς ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δὲ δίδωσι χάριν(:Ο Κύριος αντιτάσσεται στους υπερηφάνους, ενώ στους ταπεινούς δίδει χάρη)»[Ιακ.4,5].

Αποδεικνύοντας τούτο ο Κύριος με παραβολή λέγει: «Ἄνθρωποι δύο ἀνέβησαν εἰς τὸ ἱερὸν προσεύξασθαι, ὁ εἷς Φαρισαῖος καὶ ὁ ἕτερος τελώνης(:Δύο άνθρωποι ανέβηκαν στο ιερό για να προσευχηθούν˙ ο ένας ήταν Φαρισαίος και ο άλλος τελώνης)»[Λουκ.18,10]. Θέλοντας να παραστήσει εναργώς το κέρδος που προκύπτει για τον άνθρωπο από την ταπείνωση και τη ζημία που προκαλείται από την υπερηφάνεια, διαίρεσε σε δύο κατηγορίες όλους όσους προσέρχονται στον ναό, πόσο μάλλον βέβαια όσους ανεβαίνουν σ’ αυτόν, που είναι οι προσερχόμενοι για προσευχή στον ναό του Θεού· διότι τέτοια είναι η φύση της προσευχής· ανεβάζει τον άνθρωπο από τη γη στον ουρανό και υπερβαίνοντας κάθε επουράνιο, όνομα και ύψωμα και αξίωμα, τον παρουσιάζει στον ίδιο το Θεό του παντός.

Άλλωστε και ο παλαιός εκείνος ναός ευρισκόταν σε ύψωμα, σε λόφο της πόλεως. Επάνω σ’ αυτόν τον λόφο, όταν κάποτε το θανατικό αφάνιζε την Ιερουσαλήμ, ο Δαβίδ είδε τον θανατηφόρο άγγελο να κινεί τη ρομφαία κατά της πόλεως, εκεί ανέβηκε και οικοδόμησε θυσιαστήριο στον Κύριο· προσέφερε στον Θεό θυσία και σταμάτησε η θανατηφόρος επιδημία. Αυτά αποτελούσαν τύπο της σωτηριώδους και πνευματικής αναβάσεως κατά την ιερά προσευχή και του ιλασμού που προέρχεται έπειτα από αυτήν(διότι όλα εκείνα ήσαν προτυπωτικά για τη σωτηρία μας), και, εάν θέλεις, και τύπο της ιεράς αυτής Εκκλησίας μας, η οποία πραγματικά ευρίσκεται επάνω σε ύψος, σαν άλλος αγγελικός και υπερκόσμιος χώρος, επάνω στον οποίο, προς εξιλασμό όλου του κόσμου, ως καταστροφή του θανάτου και αφθονία αθάνατης ζωής, προσφέρεται άνω στον Θεό η αναίμακτη, η μεγάλη και πραγματικά ευπρόσδεκτη θυσία.

Γι’ αυτό λοιπόν δεν είπε, ότι δύο άνθρωποι "προσήλθαν" στον ναό, αλλά "ανέβηκαν" στον ναό. Υπάρχουν βέβαια και τώρα μερικοί που, ερχόμενοι στην Εκκλησία, δεν ανεβαίνουν αυτοί, αλλά μάλλον καταρρίπτουν την Εκκλησία που εικονίζει τον ουρανό· αυτοί είναι όσοι προσέρχονται για χάρη της συναναστροφής και της συνομιλίας μεταξύ τους, όπως δηλαδή κάνουν και όσοι επιδίδονται σε αγοραπωλησίες· πραγματικά ομοιάζουν μεταξύ τους, αφού δίδοντας αυτοί μεν τα αντικείμενα προς πώληση, εκείνοι δε λόγους, παίρνουν αντί αυτών τα κατάλληλα. Αυτούς ο Κύριος, όπως παλαιά τους εξέβαλε εντελώς από τον ναό εκείνον: «Καὶ εἰσῆλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸ ἱερὸν τοῦ Θεοῦ, καὶ ἐξέβαλε πάντας τοὺς πωλοῦντας καὶ ἀγοράζοντας ἐν τῷ ἱερῷ, καὶ τὰς τραπέζας τῶν κολλυβιστῶν·καὶ λέγει αὐτοῖς· γέγραπται, ὁ οἶκός μου οἶκος προσευχῆς κληθήσεται· ὑμεῖς δὲ αὐτὸν ἐποιήσατε σπήλαιον λῃστῶν(:Τότε ο Ιησούς μπήκε στον ιερό ναό που ήταν αφιερωμένος στο Θεό, κι έβγαλε έξω όλους εκείνους που πουλούσαν και αγόραζαν στο ιερό προαύλιο των εθνών κι αναποδογύρισε τα τραπέζια των αργυραμοιβών, καθώς και τα καθίσματα όπου κάθονταν αυτοί που πουλούσαν τα περιστέρια. Και τους λέει: Είναι γραμμένο στον Ησαΐα: “Ο οίκος μου θα ονομαστεί και θα είναι οίκος προσευχής. Εσείς όμως τον κάνατε σπήλαιο που συχνάζουν ληστές, αφού με τις αισχροκέρδειές σας κατακλέβετε και ληστεύετε τους προσκυνητές”)»[Ματθ.21,12], έτσι τους εξέβαλε και από τις συνομιλίες τους αυτές κατά τις αγοραπωλησίες, διότι δεν ανεβαίνουν καθόλου στον ναό, έστω και αν έρχονται καθημερινώς.

Ο Φαρισαίος πάντως και ο Τελώνης ανέβηκαν στον ναό· διότι ένα σκοπό είχαν και οι δύο, να προσευχηθούν, αν και ο Φαρισαίος μετά την άνοδο κατέρριψε τον εαυτό του, ανατρεπόμενος από τον τρόπο με τον οποίο επέλεξε να προσευχηθεί· διότι ήταν μεν ο σκοπός της αναβάσεώς τους ο ίδιος, αφού ανέβηκαν να προσευχηθούν, αλλά ο τρόπος της προσευχής ήταν αντίθετος. Ο ένας δηλαδή ανέβαινε συντετριμμένος και ταπεινωμένος, διότι διδάχθηκε από τον ψαλμωδό προφήτη ότι ο Θεός δεν θα περιφρονήσει μια συντετριμμένη και ταπεινωμένη καρδιά, αφού και αυτός ο προφήτης λέγει για τον εαυτό του, γνωρίζοντάς το φυσικά από την πείρα του: «Ἐταπεινώθην, καὶ ἔσωσέ με ὁ Κύριος (:Ταπεινώθηκα και με έσωσε ο Κύριος)»[Ψαλμ.114,6].

Και τι περιορίζομαι στον προφήτη; Διότι ο Θεός των προφητών προς χάρη μας ταπείνωσε τον εαυτό του γενόμενος σαν εμάς, καθώς λέγει ο απόστολος: «Καὶ σχήματι εὑρεθεὶς ὡς ἄνθρωπος ἐταπείνωσεν ἑαυτὸν γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δὲ σταυροῦ(:Και ενώ παρουσιάστηκε με την εξωτερική όψη του ανθρώπου, δεν ήταν μόνο άνθρωπος, όπως φαινόταν, αλλά ήταν συγχρόνως και Θεός. Και ταπείνωσε τον εαυτό Του δείχνοντας τέλεια υπακοή μέχρι θανάτου, και μάλιστα θανάτου σταυρικού, που είναι ο πλέον οδυνηρός και ατιμωτικός θάνατος)»[Φιλιπ.2,8]. Ο δε Φαρισαίος ανεβαίνει υπερβολικά φουσκωμένος και αλαζονευόμενος, με την ιδέα ότι θα αυτοδικαιωθεί· και μάλιστα ενώπιον του Θεού, εμπρός στον Οποίο όλη η δική μας δικαιοσύνη είναι σαν «ὡς ράκος ἀποκαθημένης(:ράκος γυναίκας που έχει εμμηνόρροια)»[Ησ.6,5]· διότι δεν άκουσε εκείνον που λέγει: «Ἀκάθαρτος παρὰ Θεῷ πᾶς ὑψηλοκάρδιος(:Κάθε υπερόπτης είναι ακάθαρτος ενώπιον του Κυρίου)»[Παροιμ.16,5] και: «Ὁ Θεὸς ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται (:Ο Θεός αντιτάσσεται στους υπερηφάνους)»[Ιακ.4,8], και «Οὐαὶ οἱ συνετοὶ ἐν ἑαυτοῖς καὶ ἐνώπιον αὐτῶν ἐπιστήμονες(: Αλίμονο σ’ αυτούς που αυτοδικαιώνονται και κατά τον εαυτό τους είναι επιστήμονες)»[Ησ.5,21].

Δεν τους διαχώρισε μόνο το ήθος αλλά και ο τρόπος, που ήταν διάφορος σ’ αυτούς, αλλά και το είδος της προσευχής, που ήταν επίσης διπλό. Πραγματικά η προσευχή δεν είναι θέμα δεήσεως μόνο, αλλά και ευχαριστίας. Ο ένας από τους προσευχομένους ανεβαίνει στον ναό του Θεού για να δοξάσει και να ευχαριστήσει τον Θεό για όσα έλαβε από Αυτόν, ο δε άλλος για να ζητήσει όσα δεν έλαβε ακόμη, μεταξύ των οποίων είναι και η άφεση των αμαρτημάτων, και μάλιστα για όσους αμαρτάνουν κάθε ώρα στις ημέρες μας. Από το άλλο μέρος η υπόσχεση των όσων με ευσέβεια προσφέρονται από εμάς στον Θεό δεν ονομάζεται προσευχή, αλλά ευχή· και τούτο το δήλωσε εκείνος που είπε: «Εὔξασθε καὶ ἀπόδοτε Κυρίῳ τῷ Θεῷ ἡμῶν(: Κάμετε ευχή, και αποδώσετέ την στον Κύριο τον Θεό μας)»[Ψαλμ.75,12], και αυτός που λέγει: «Ἀγαθὸν τὸ μὴ εὔξασθαί σε ἢ τὸ εὔξασθαί σε καὶ μὴ ἀποδοῦναι(:καλύτερο είναι να μην κάμεις ευχή, παρά να κάμεις και να μην την εκτελέσεις)»[Εκκλ.5,4].

Αλλά το διπλό εκείνο είδος της προσευχής έχει διπλή και την αχρείωση για τους απρόσεκτους. Δηλαδή την μεν μία την καθιστά αποτελεσματική η υπέρ αφέσεως των αμαρτημάτων προσευχή και η δέηση, η πίστη και η κατάνυξη μετά την αποχή από τα κακά, ανενεργό όμως την καθιστά η απόγνωση και η πώρωση. Την άλλη την κάμουν ευπρόσδεκτη ευχαριστία για όσα έχουμε ευεργετηθεί από τον Θεό, η ταπείνωση και η αποφυγή επάρσεως απέναντι στους στερούμενους, απαράδεκτη δε η έπαρση γι’ αυτά, σαν να αποκτήθηκαν με δική μας προσπάθεια και γνώση, και η κατάκριση εναντίον αυτών που δεν έχουν πράγματα. Ότι λοιπόν είναι άρρωστος και στα δύο αυτά ο Φαρισαίος, ελέγχεται από τον εαυτό του και τα λόγια του· διότι, ενώ ανέβηκε στον ναό για να ευχαριστήσει, όχι να δεηθεί, με την ευχαριστία προς τον Θεό ανέμιξε αφρόνως και αθλίως έπαρση και κατάκριση· διότι, λέγει, αφού στάθηκε καθ’ εαυτόν, προσευχήθηκε τα εξής: «Ὁ Θεός, εὐχαριστῶ σοι ὅτι οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων, ἅρπαγες, ἄδικοι, μοιχοί, ἢ καὶ ὡς οὗτος ὁ τελώνης(:Σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου, διότι δεν είμαι σαν τους άλλους ανθρώπους, που είναι άρπαγες, άδικοι, μοιχοί, ή και σαν αυτόν εκεί τον τελώνη· ενώ δηλαδή όλοι οι άλλοι είναι ένοχοι και αξιοκατάκριτοι, εγώ είμαι ο μόνος ανένοχος. Σ’ ευχαριστώ λοιπόν, διότι δεν βλέπω στον εαυτό μου τις τόσες κακίες που έχουν οι άλλοι)»[Λουκ.18,11].

Η στάση του Φαρισαίου δεν δηλώνει τη δουλική παράσταση, αλλά την αδιάντροπη υπεροψία που είναι αντίθετη προς εκείνον που έχει ταπείνωση δεν έχει το θάρρος ούτε τους οφθαλμούς να υψώσει προς τον ουρανό. Ευλόγως δε προσευχόταν καθ’ εαυτόν ο Φαρισαίος· διότι δεν ανέβηκε προς τον Θεό, αν και δεν αγνοούσε τον καθήμενο επάνω στα Χερουβείμ και επιβλέποντα τα τελευταία σημεία των αβύσσων. Η προσευχή του ήταν ως εξής: Αφού είπε: "Σ’ ευχαριστώ", δεν πρόσθεσε τα λόγια: «διότι από ευσπλαχνία, σαν σε ασθενή ν’ αντιπαραταχθεί, μου έδωσες δωρεάν την απαλλαγή από τις παγίδες του πονηρού». Διότι, αδελφοί, είναι ανδρείο κατά την ψυχή, το να κατορθώσει κανείς, αφού πιάστηκε στις παγίδες του εχθρού και έπεσε στους βρόχους της αμαρτίας, να διαφύγει με τη μετάνοια. Γι’ αυτό οι υποθέσεις μας διευθύνονται από ανώτερη πρόνοια και πολλές φορές, ενώ καταβάλλαμε μικρή ή καθόλου προσπάθεια, εμμείναμε με τη βοήθεια του Θεού ανώτεροι πολλών και μεγάλων παθημάτων, ανακουφισθέντες από συμπάθεια λόγω της ασθενείας μας. Και πρέπει να αναγνωρίζουμε τη δωρεά και να ταπεινωνόμαστε ενώπιον αυτού που την έκαμε, αλλά να μην κομπάζουμε.

Ο Φαρισαίος όμως λέγει: «Σ’ ευχαριστώ, Θεέ, όχι διότι έλαβα καμιά βοήθεια από σένα», αλλά «διότι δεν είμαι όπως οι άλλοι άνθρωποι»· σαν να διέθετε αφ’ εαυτού και από προσωπική του ικανότητα το προσόν ότι δεν ήταν άρπαγας, μοιχός και άδικος, αν φυσικά τα διέθετε κιόλας. Δεν πρόσεχε πραγματικά στον εαυτό του, αλλά έβλεπε περισσότερο όλους τους άλλους παρά τον εαυτό του, και εξουθενώνοντας όλους -ποια παραφροσύνη -, έναν μόνο θεωρούσε δίκαιο και σώφρονα, τον εαυτό του· «δεν είμαι» λέγει, «όπως οι άλλοι άνθρωποι, άρπαγες, άδικοι, μοιχοί, ή όπως αυτός ο τελώνης».

«Πόση μωρία σε διακρίνει», θα μπορούσε κανείς να του ειπεί. «Και αν όλοι εκτός από σένα είναι άδικοι και άρπαγες, τότε ποιος είναι αυτός που υφίσταται την αρπαγή και την κάκωση; Τι συμβαίνει δε και με αυτόν τον τελώνη και την κατ’ εξοχήν αυτού προσθήκη στη διήγηση; Αφού είναι και αυτός ένας από όλους δεν έχει συμπεριληφθεί μαζί με τους άλλους στην από σένα κοινή και, θα λέγαμε, οικουμενική κατάκριση; Ή έπρεπε αυτός να υποστεί διπλή καταδίκη, κρινόμενος από τους φαρισαϊκούς οφθαλμούς σου, αν και στεκόταν μακριά σου; Άλλωστε ότι ήταν άδικος, το γνώριζες, αφού ήταν φανερά τελώνης, ότι όμως ήταν μοιχός, από που το γνώριζες; Ή μήπως δικαιούσαι να τον αδικείς και να τον προπηλακίζεις, επειδή αυτός αδικούσε άλλους; Δεν είναι έτσι, δεν είναι· αλλά αυτός μεν βαστάζοντας με ταπεινό φρόνημα την υπερήφανη κατηγορία σου και προσφέροντας στον Θεό με αυτομεμψία την ικεσία, θ’ απαλλαγεί από αυτόν της καταδίκης, δικαίως για όσα αδίκησε, εσύ όμως θα καταδικαστείς δικαίως, διότι κατηγορείς υπεροπτικά εκείνον και όλους τους ανθρώπους, και από όλους μόνο τον εαυτό σου δικαιώνεις. "Δεν είμαι όπως οι άλλοι άνθρωποι, άρπαγες, άδικοι, μοιχοί"».

Αυτά τα λόγια αποδεικνύουν την υπεροψία του Φαρισαίου και προς τον Θεό και προς όλους τους ανθρώπους, αλλ’ επίσης και το ψευδολόγο της συνειδήσεώς του· διότι αφενός μεν εξουθενώνει σαφώς όλους μαζί τους ανθρώπους, αφετέρου πάλι αποδίδει την αποφυγή των κακών όχι στη δύναμη του Θεού, αλλά στη δική του. Ο λόγος για τον οποίο ευχαριστεί είναι αυτός· ότι εκτός από τον εαυτό του νομίζει ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ακόλαστοι και άδικοι και άρπαγες, ωσάν ο Θεός να μην αξίωσε κανένα άλλον πλην αυτού να του παράσχει την αρετή. Αλλά αν όλοι ήσαν τέτοιοι, έπρεπε σε όλους αυτούς να ευρίσκονται εμπρός τους προς διαρπαγή τα αγαθά του Φαρισαίου τούτου.

Δεν φαίνεται όμως κάτι τέτοιο· διότι προσθέτει αυτός: «Νηστεύω δὶς τοῦ σαββάτου, ἀποδεκατῶ πάντα ὅσα κτῶμαι(:Έχω όμως και αρετές: νηστεύω δύο φορές την εβδομάδα, κάθε Δευτέρα και Πέμπτη. Δίνω το ένα δέκατο από όλα εκείνα που αποκτώ, ακόμη και από τα πιο μικρά και τιποτένια, για τα οποία δεν επιβάλλει ο νόμος τη “δεκάτη”)»[Λουκ.18,12]. Δεν λέγει ότι δίνει το δέκατο από όσα κατέχει, αλλά από όσα αποκτά, δηλώνοντας με αυτό τις προσθήκες και επαυξήσεις της περιουσίας του. Επομένως είχε μεν όσα κατείχε, προσελάμβανε δε ανεμπόδιστα όσα μπορούσε. Πώς λοιπόν όλοι οι άνθρωποι πλην αυτού άρπαζαν και αδικούσαν; Τόσο αυτοέλεγκτο και αυτεπίβουλο πράγμα είναι η κακία! Τόσο πολύ ανάμικτο με την παραφροσύνη είναι πάντοτε το ψεύδος!

Την μεν αποδεκάτιση των εισοδημάτων του προέβαλλε για ν’ αποδείξει πλήρως την δικαιοσύνη του· διότι πώς μπορεί να είναι άρπαγας των ξένων αγαθών αυτός που αποδεκατίζει τα δικά του; Την δε νηστεία προέβαλλε για την επίδειξη της σωφροσύνης· διότι η νηστεία είναι πρόξενος της αγνείας. Έστω λοιπόν, είναι σώφρων και δίκαιος, και, αν θέλεις, και σοφός και νουνεχής και ανδρείος και ό,τι άλλο παρόμοιο· αν μεν το απέκτησες από τον εαυτό σου, και όχι από τον Θεό, γιατί προσφεύγεις ψευδώς στο σχήμα της προσευχής κι ανεβαίνεις στον ναό και λέγεις ματαίως ότι προσφέρεις ευχαριστία; Αν όμως το απέκτησες από τον Θεό, δεν το έλαβες για να κομπάζεις, αλλά για να ενεργείς προς οικοδομή των άλλων σε δόξα αυτού που το έδωσε. Έπρεπε λοιπόν πραγματικά να χαίρεσαι με ταπείνωση και να προσφέρεις ευχαριστίες, και σ’ αυτόν που το έδωσε και σ’ αυτούς χάριν των οποίων το έλαβες· διότι η λαμπάδα παίρνει το φως όχι για τον εαυτό της, αλλά για όσους βλέπουν.

Και «Σάββατο» ονομάζει ο Φαρισαίος όχι την εβδόμη ημέρα, αλλά την εβδομάδα ημερών, στις δύο από τις οποίες νηστεύει, όπως μεγαλαυχεί, αγνοώντας ότι αυτές μεν είναι ανθρώπινες αρετές, η δε υπερηφάνεια είναι δαιμονική. Γι’ αυτό, όταν συζευχθεί με αυτές, τις αχρηστεύει και τις συγκαταρρίπτει, ακόμη και αν είναι αληθινές· πόσο μάλλον αν είναι κίβδηλες.

Αυτά είπε ο Φαρισαίος. «Καὶ ὁ τελώνης μακρόθεν ἑστὼς οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς τὸν οὐρανὸν ἐπᾶραι, ἀλλ᾿ ἔτυπτεν εἰς τὸ στῆθος αὐτοῦ λέγων· ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ(:Ο τελώνης, αντίθετα, στεκόταν μακριά από το θυσιαστήριο όπου καίγονταν οι θυσίες, και δεν είχε την τόλμη όχι μόνο τα χέρια του, αλλά ούτε τα μάτια του να σηκώσει επάνω προς τον ουρανό. Αλλά χτυπούσε συνεχώς το στήθος του, που περιέκλεινε την αμαρτωλή και ακάθαρτη καρδιά του, και έλεγε: “Κύριε και Θεέ, σπλαχνίσου με και συγχώρησέ με τον αμαρτωλό”)»[Λουκ.18,13].

Βλέπετε πόση είναι η ταπείνωση και η πίστη και η αυτομεμψία; Βλέπετε την άκρα συστολή της διανοίας και των αισθήσεων, συγχρόνως δε και τη συντριβή της καρδιάς, αναμεμιγμένες με την προσευχή του τελώνη τούτου; Διότι όταν ανέβηκε στο ναό, για να προσευχηθεί υπέρ της αφέσεως των αμαρτημάτων του, έφερε μαζί του καλά εφόδια μεσιτευτικά προς τον Θεό, την ακαταίσχυντη πίστη, την ακατάκριτη αυτομεμψία, την ακαταφρόνητη συντριβή της καρδίας, την εξυψωτική ταπείνωση. Συνδύασε δε με την προσευχή και την προσοχή άριστα· διότι, λέγει: «Καὶ ὁ τελώνης μακρόθεν ἑστὼς(:Και ο Τελώνης αυτός στεκόμενος απόμακρα)». Δεν είπε «σταθείς», όπως στην περίπτωση του Φαρισαίου, αλλά «ἑστὼς», δηλώνοντας με αυτό την επί πολύ παράταση της στάσεως, μαζί δε και το επίμονο της δεήσεως και των ικετευτικών λόγων· διότι, χωρίς να προβάλει ούτε να διανοηθεί τίποτε άλλο, πρόσεχε μόνο στον εαυτό του και τον Θεό, περιστρέφοντας στον εαυτό της και πολλαπλασιάζοντας μόνη τη μονολόγιστη δέηση, που είναι το αποτελεσματικότερο είδος προσευχής.

«Ο τελώνης», λοιπόν, «στεκόταν μακριά από το θυσιαστήριο όπου καίγονταν οι θυσίες, και δεν είχε την τόλμη όχι μόνο τα χέρια του, αλλά ούτε τα μάτια του να σηκώσει επάνω προς τον ουρανό». Αυτή η στάση ήταν συγχρόνως και στάση και υπόκυψη, και δείγμα όχι μόνο ευτελούς δούλου, αλλά και καταδίκου. Μαρτυρεί δε και την απαλλαγμένη από την αμαρτία ψυχή, που είναι μεν ακόμη μακριά από τον Θεό, διότι δεν έχει ακόμη την προς Αυτόν παρρησία δια των έργων, αλλά ελπίζει να εγγίσει τον Θεό, λόγω της αποχής από τα κακά και της αγαθής ήδη προθέσεώς της. Στεκόμενος λοιπόν έτσι απόμακρα ο Τελώνης δεν ήθελε ούτε τους οφθαλμούς του να σηκώσει στον ουρανό, επιδεικνύοντας με τον τρόπο και το σχήμα την αυτοκατάκριση και αυτομεμψία του· διότι θεωρούσε τον εαυτό του ανάξιο και του ουρανού και του επιγείου ναού. Γι’ αυτό του μεν ναού στεκόταν στα πρόθυρα, προς τον ουρανό όμως δεν τολμούσε ούτε ν’ ατενίσει, πόσο μάλλον προς τον Θεό του ουρανού- αλλά κτυπώντας το στήθος του από την έντονη κατάνυξη και παριστώντας έτσι τον εαυτό του άξιο τιμωρίας, αναπέμποντας από εκεί βαρυπενθής τους στεναγμούς και κλίνοντας σαν κατάδικος την κεφαλή, αποκαλούσε τον εαυτό του αμαρτωλό και ζητούσε με πίστη τον ιλασμό, λέγοντας· «Θεέ, ευσπλαγχνίσου με τον αμαρτωλό»· διότι πίστεψε σε Εκείνον που λέγει: «Ἐπιστρέψατε πρός με, καὶ ἐπιστραφήσομαι πρὸς ὑμᾶς(:Επιστρέψτε προς Εμένα και Εγώ θα επιστρέψω προς εσάς)»[Ζαχ.1,3], και στον προφήτη που διαβεβαίωσε: «Εἶπα· ἐξαγορεύσω κατ᾿ ἐμοῦ τὴν ἀνομίαν μου τῷ Κυρίῳ· καὶ σὺ ἀφῆκας τὴν ἀσέβειαν τῆς καρδίας μου(:Είπα, θα εξομολογηθώ στον Κύριο την ανομία μου εναντίον μου, και Εσύ άφησες την ασέβεια της καρδίας μου)»[Ψαλμ.31,5].

Τι συνέβη λοιπόν έπειτα από αυτά; «Κατέβη οὗτος δεδικαιωμένος εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ ἢ γὰρ ἐκεῖνος· ὅτι πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται(:Αυτός ο περιφρονημένος τελώνης κατέβηκε από το ιερό και πήγε στο σπίτι του αθωωμένος και δικαιωμένος από τον Θεό και όχι ο Φαρισαίος εκείνος. Δικαιώθηκε λοιπόν ο τελώνης και κατακρίθηκε ο Φαρισαίος, διότι όποιος υψώνει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί από τον Θεό και θα κατακριθεί. Αντίθετα όποιος ταπεινώνει τον εαυτό του θα υψωθεί και θα τιμηθεί από τον Θεό)», λέγει ο Κύριος[Λουκ.18,14].Πραγματικά, όπως ο Διάβολος είναι η ίδια η υπεροψία, και η υπερηφάνεια είναι το ιδιαίτερο κακό του, γι’ αυτό και συναπτομένη με οποιαδήποτε ανθρώπινη αρετή την νικά και την καταρρίπτει, έτσι η ταπείνωση ενώπιον του Θεού είναι αρετή των αγαθών αγγέλων και νικά κάθε ανθρώπινη κακία που επέρχεται στον πταίστη· διότι η ταπείνωση είναι όχημα της αναβάσεως προς τον Θεό, όπως εκείνα τα σύννεφα, που πρόκειται ν’ ανυψώσουν προς τον Θεό αυτούς που θα μείνουν σε απείρους αιώνες μαζί με τον Θεό, καθώς προφήτευσε ο απόστολος, λέγοντας: «Ἒπειτα ἡμεῖς οἱ ζῶντες οἱ περιλειπόμενοι ἅμα σὺν αὐτοῖς ἁρπαγησόμεθα ἐν νεφέλαις εἰς ἀπάντησιν τοῦ Κυρίου εἰς ἀέρα, καὶ οὕτω πάντοτε σὺν Κυρίῳ ἐσόμεθα(:Έπειτα εμείς που θα είμαστε τότε ακόμη στη ζωή, συγχρόνως και μαζί μ’ αυτούς θα αρπαχτούμε με σύννεφα για να προϋπαντήσουμε τον Κύριο μετέωροι στον αέρα, μεταξύ ουρανού και γης. Κι έτσι, αφού ανεβούμε μαζί Του στον ουρανό, θα είμαστε πάντοτε μαζί με τον Κύριο)»[Α΄Θεσ.4,17]. Ό,τι δηλαδή είναι η νεφέλη, είναι και η ταπείνωση, που συστήνεται δια μετανοίας και αφήνει από τους οφθαλμούς ρυάκια με δάκρυα, εξάγει τους αξίους από τα ανάξια, τους ανεβάζει και τους συνάπτει με τον Θεό, δικαιωμένους δωρεάν λόγω της ευγνώμονης προαιρέσεως.

Και ο μεν Τελώνης σφετεριζόμενος πρωτύτερα κακοτέχνως τα ξένα πράγματα, αλλ’ έπειτα, εγκαταλείποντας τη διαστροφή και μη δικαιώνοντας τον εαυτό του, δικαιώθηκε, ο δε Φαρισαίος, ενώ δεν οικειοποιούνταν όσα ανήκαν σε άλλους, αλλά δικαιώνοντας τον εαυτό του, καταδικάσθηκε. Τώρα, εκείνοι που και οικειοποιούνται τα ανήκοντα στους άλλους και επιχειρούν να δικαιώσουν τους εαυτούς τους, τι θα πάθουν;

Αλλ’ ας αφήσουμε τώρα αυτούς, αφού και ο Κύριος τους άφησε, ως μη πειθομένους με τα λόγια. Μερικές φορές όμως και εμείς όταν προσευχόμαστε, ταπεινωνόμαστε, και ίσως νομίζομε ότι θα κερδίσουμε τη δικαίωση του Τελώνη. Δεν είναι όμως έτσι· διότι πρέπει να προσέχουμε τούτο, ότι ο Τελώνης, καταφρονούμενος από τον Φαρισαίο κατά πρόσωπο και μετά την απομάκρυνσή του από την αμαρτία, καταφρονούσε κι αυτός τον εαυτό του, όχι μόνο μη αντιλέγοντας, αλλά και συνηγορώντας προς εκείνον εναντίον του εαυτού του.

Όταν λοιπόν κι εσύ αφήσεις την κακία, δεν αντιλέγεις δε σ’ αυτούς που σε καταφρονούν και σε λοιδορούν, αλλά καταδικάζοντας και εσύ τον εαυτό σου ως κακοήθη, καταφεύγεις με κατάνυξη δια της προσευχής προς την ευσπλαγχνία του Θεού μόνο, γνώριζε ότι είσαι λυτρωμένος Τελώνης. Πολλοί βέβαια λέγουν τους εαυτούς τους αμαρτωλούς, και το λέμε και το νομίζουμε επίσης κι εμείς· αλλά η καταφρόνηση είναι που δοκιμάζει την καρδιά. Όπως δηλαδή ο μεγάλος Παύλος είναι μακριά από την φαρισαϊκή μεγαλαυχία, αν και έγραφε προς τους ανθρώπους που χρησιμοποιούσαν γλωσσολαλιά στην Κόρινθο: «Εὐχαριστῶ τῷ Θεῷ μου πάντων ὑμῶν μᾶλλον γλώσσαις λαλῶν(:Ευχαριστώ τον Θεό μου διότι μου έδωσε το χάρισμα των γλωσσών και μιλώ γλώσσες περισσότερο από όλους σας)»[Α΄Κορ.14,18] (γράφει αυτά τα πράγματα αυτός που αλλού δηλώνει ότι είναι «περικάθαρμα» όλων των ανθρώπων[Α΄Κορ.4,13: «Βλασφημούμενοι παρακαλοῦμεν· ὡς περικαθάρματα τοῦ κόσμου ἐγενήθημεν, πάντων περίψημα ἕως ἄρτι(:Ενώ μας δυσφημούν και μας συκοφαντούν, απαντάμε με λόγια γλυκά και παρηγορητικά. Σαν καθάρματα και σκουπίδια του κόσμου γίναμε, αποβράσματα ακάθαρτα της κοινωνίας στα μάτια όλων μέχρι τη στιγμή αυτή)»], για να συγκρατήσει το φρόνημα εκείνων που επαίρονται εναντίον αυτών που δεν έχουν το χάρισμα)· όπως λοιπόν ο Παύλος, γράφοντας εκείνα, είναι μακριά από την φαρισαϊκή μεγαλαυχία, έτσι είναι και το να λέγει κανείς τα λόγια του Τελώνη και να ταπεινολογεί σαν εκείνον, αλλά να μη δικαιωθεί καθώς εκείνος· διότι πρέπει με τα ταπεινά λόγια του τελώνη να συνυπάρχει και η μετάθεση από τα κακά και η ψυχική διάθεση, η κατάνυξη και η υπομονή εκείνου.

Και ο Δαβίδ έδειξε εμπράκτως ότι πρέπει, αυτός που κρίνει τον εαυτό του ένοχο ενώπιον του Θεού και μετανοεί, να θεωρεί δίκαιη και υποφερτή την σε βάρος του ύβρη και ατιμία από άλλους· διότι μετά την αμαρτία του, όταν άκουγε προσβλητικούς λόγους από τον Σεμεεί, έλεγε σ’ αυτούς που ήθελαν ν’ αντιδράσουν: «Ἄφετε αὐτὸν καὶ οὕτως καταράσθω, ὅτι Κύριος εἶπεν αὐτῷ καταρᾶσθαι τὸν Δαυίδ(: Αφήστε τον να με κακολογεί, διότι ο Κύριος του είπε να κακολογήσει τον Δαβίδ)»[Β΄Βασ.16,10], λέγοντας ότι η συγχώρηση από τον Θεό για την προς αυτόν αμαρτία είναι πρόσταγμα Εκείνου, αν και ο Δαβίδ πάλευε τότε με δεινή και μεγάλη συμφορά, αφού μόλις προσφάτως είχε επαναστατήσει εναντίον του ο Αβεσσαλώμ.

Τότε μάλιστα ο Δαβίδ, εγκαταλείποντας με αφόρητη οδύνη την Ιερουσαλήμ, όταν φεύγοντας έφθασε στις υπώρειες του όρους των Ελαιών, συνάντησε ως προσθήκη της συμφοράς τον Σεμεεί. Ο Σεμεεί έριχνε εναντίον του λίθους, τον κακολογούσε ασταμάτητα και τον ύβριζε αναιδώς· τον αποκαλούσε άνδρα αιμοβόρο και παράνομο, επαναφέροντας στη μνήμη το σχετικό με την Βηρσαβεέ και τον Ουρία έγκλημα προς ονειδισμό του βασιλέως. Και δεν τον άφησε αφού καταράστηκε μια και δυο φορές, και έριχνε εναντίον του λίθους και με λόγια πληκτικότερα από τους λίθους· «αλλά», λέγει, «προχωρούσε ο βασιλεύς και όλοι οι άνδρες του μαζί του, ενώ ο Σεμεεί βάδιζε από την πλευρά του όρους πλησίον του βασιλέως, καταρώμενός τον και ρίχνοντας λίθους από τα πλάγια, και πασπαλίζοντάς τον με χώμα». Και δεν εστερείτο ανθρώπων που θα τον εμπόδιζαν ο βασιλεύς. Ο Αβεσσά λοιπόν ο στρατηγός, μη αντέχοντας, είπε προς τον Δαβίδ· «γιατί καταράται αυτός ο ψόφιος σκύλος τον κύριό μου τον βασιλέα; Θα μεταβώ λοιπόν να του κάψω το κεφάλι». Ο βασιλεύς όμως συγκράτησε αυτόν και όλους τους άνδρες του, λέγοντας προς αυτούς: «Εἴπως ἴδοι Κύριος ἐν τῇ ταπεινώσει μου καὶ ἐπιστρέψει μοι ἀγαθὰ ἀντὶ τῆς κατάρας αὐτοῦ τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ(:Αφήστε τον, για να δει ο Κύριος την ταπείνωσή μου και μου ανταποδώσει αγαθά αντί της κατάρας αυτού)»[Β΄Βασ.16,12].

Αυτό το πράγμα και τότε μεν τελέστηκε και πραγματοποιήθηκε, δεικνύεται δε και με την παραβολή γι’ αυτόν τον Τελώνη και τον Φαρισαίο τελούμενο πάντοτε από την δικαιοσύνη· διότι αυτός που θεωρεί τον εαυτό του αληθινά υπεύθυνο της αιωνίου κολάσεως, πώς δεν θα υπομείνει γενναίως, όχι μόνο ατιμία, αλλά και ζημία και νόσο, και κάθε δυσπραγία και κακοπάθεια γενικώς; Αυτός δε που δείχνει τέτοια υπομονή, ως χρεώστης και ένοχος, με ελαφρότερη, πρόσκαιρη και διακοπτομένη καταδίκη λυτρώνεται από την πραγματικά βαριά εκείνη και αφόρητη και ατελείωτη τιμωρία· μερικές φορές, μάλιστα, λυτρώνεται και από τα τωρινά δεινά που τον βασανίζουν, καθώς η θεία χρηστότητα λαμβάνει αρχή από εδώ σαν να χρωστείται λόγω της υπομονής. Γι’ αυτό και κάποιος από τους παιδευομένους από τον Κύριο είπε: «Ὀργὴν Κυρίου ὑποίσω, ὅτι ἥμαρτον αὐτῷ, ἕως τοῦ δικαιῶσαι αὐτὸν τὴν δίκην μου(:Θα υπομείνω την παιδευτική οργή και την τιμωρία από τον Κύριο, διότι αμάρτησα σε Αυτόν)»[Μιχ.7,9].

Είθε κι εμείς, παιδευόμενοι με ευσπλαχνία, αλλά όχι με οργή και θυμό Κυρίου, να μην καταβληθούμε από την τιμωρία του Θεού, αλλά κατά τον ψαλμωδό στο τέλος να ανορθωθούμε, με τη χάρη και φιλανθρωπία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, στον οποίο αρμόζει δόξα, δύναμις, τιμή και προσκύνησις μαζί με τον άναρχο Πατέρα Του και το ζωοποιό Πνεύμα, τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ,

επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΕΣ:

· Γρηγορίου του Παλαμά Άπαντα τα έργα, Ὁμιλία εἰς τήν κατά τόν Τελώνην καί τόν Φαρισαίον τοῦ Κυρίου παραβολήν, ομιλία Β΄, πατερικές εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς»(ΕΠΕ), εκδ. οίκος «Το Βυζάντιον», Θεσσαλονίκη 1985, τόμος 9, σελίδες 47-73

· Π. Τρεμπέλα, Η Καινή Διαθήκη με σύντομη ερμηνεία (απόδοση στην κοινή νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2014.

· Η Καινή Διαθήκη, Κείμενον και ερμηνευτική απόδοσις υπό Ιωάννου Κολιτσάρα, εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Η Ζωή», έκδοση τριακοστή τρίτη, Αθήνα 2009.

· Η Παλαιά Διαθήκη κατά τους εβδομήκοντα, Κείμενον και σύντομος απόδοσις του νοήματος υπό Ιωάννου Κολιτσάρα, εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Η Ζωή», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2005.

· Π.Τρεμπέλα, Το Ψαλτήριον με σύντομη ερμηνεία(απόδοση στην κοινή νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τρίτη, Αθήνα 2016.

· http://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/tools/liddell-scott/index.html

· http://users.sch.gr/aiasgr/Palaia_Diathikh/Biblia/Palaia_Diathikh.htm

· http://users.sch.gr/aiasgr/Kainh_Diathikh/Biblia/Kainh_Diathikh.htm

Ὁ ἅγιος Πατὴρ ἡμῶν Ἰωάννης Καλαΐδης. ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΕΝΥΠΝΙΑ ΕΜΦΑΝΙΣΗ τοῦ Ἁγίου Πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννη Καλαΐδη!

Ο άγιος Πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης. - ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΕΝΥΠΝΙΑ ΕΜΦΑΝΙΣΗ του Αγίου Πατρός ημών Ιωάννη Καλαΐδη!

Πριν από λίγα χρόνια, δέχθηκα ένα τηλεφώνημα από την νότια Ελλάδα, από έναν ευλαβή χριστιανό, ο οποίος μου ανέφερε τα στοιχεία του, ότι είναι ιατρός σε νοσοκομείο, το οποίο μου κατονόμασε και συγκινημένος, κατέθεσε την παρακάτω μαρτυρία:

" Όνειρο... Σε ένα μονοπάτι περπατούσα. Ξαφνικά έρχεται προς το μέρος μου ένα γεροντάκι τελείως άγνωστο. Πλησιάζοντας μου λέει: Να βάλεις μετάνοια από μένα στην Παναγία την Οδηγήτρια. Τον ρωτώ: Ποιος είσαι Γέροντα; Μου απαντά: Ο Παπα-Γιάννης από τις Σέρρες. Τίποτε άλλο δεν είπε και κατευθύνθηκε σε αντίθετη κατεύθυνση. Προσωπικώς δεν γνωρίζω κανέναν ιερέα από Σέρρες. Ξύπνησα αμέσως. Μπήκα στο διαδίκτυο και πέφτω επάνω στον Πατέρα Ιωάννη τον Καλαΐδη.

Κυριακή Τελώνου καί Φαρισαίου:«Βάθος και ὕψος» π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΚΥΡΙΑΚΗ TEΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ[:Λουκά 18,10-14]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«ΒΑΘΟΣ ΚΑΙ ΥΨΟΣ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 20-2-2000]

[Β 409]

Θαυμασία η παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου, αγαπητοί μου, που η Εκκλησία μας την τοποθετεί καθώς ανοίγει το Τριώδιον. Το Τριώδιον είναι ένα βιβλίον της Εκκλησίας μας· το οποίον συνέθεσε ο άγιος Κοσμάς, ο ποιητής. Κι επειδή αναφέρεται σε κανόνες της Εκκλησίας που έχουν μόνο τρεις ωδές, προς τιμήν του Αγίου Τριαδικού Θεού, γι΄αυτό ακριβώς λέγεται και Τριώδιον. Τρεις ωδές. Είναι γνωστό ότι ένας κανονικός, ένας αρτιμελής, ας μου επιτραπεί να το πω έτσι, κανόνας, στην σύνθεσή του είναι εννέα ωδές. Εδώ, όμως, είναι τρεις ωδές, για τον λόγο που σας εξήγησα προηγουμένως. Ανοίγει σήμερα το Τριώδιον και κλείνει το Μεγάλο Σάββατο. Για να περάσομε σε ένα άλλο βιβλίο λειτουργικό, που είναι το Πεντηκοστάριον και το οποίο κι αυτό είναι έως την 50ήν ημέρα, δηλαδή έως την Πεντηκοστή.

Βλέπετε, είναι το εκκλησιαστικόν έτος διανθισμένο με πλουσιοτάτην ποίησιν και υμνογραφία. Πλουσιοτάτην.Είναι δε το Τριώδιον διδακτικότατον βιβλίον, παιδαγωγικότατον βιβλίον. Αν κανείς το προσέξει έχει πολλά πράγματα να πάρει και να ωφεληθεί.

Αλλά ας επανέλθομε εις το θέμα μας, πάνω στην παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου. Είναι μία παραβολή, παρά το μικρό της μέγεθος, αλλά είναι πολυδιάστατη, με βάθος νοημάτων και ύψος πολλής αξίας. Σημειώνει ο ευαγγελιστής Λουκάς ως εξής. Θα σας το πω σε απόδοση: «Δύο άνθρωποι ανέβηκαν στον ναό για να προσευχηθούν. Ο ένας ήταν Φαρισαίος και ο άλλος Τελώνης. Ο Φαρισαίος στάθηκε και έκανε τούτη την προσευχή, σαν στον εαυτόν του: ‘’Θεέ μου, Σε ευχαριστώ που δεν είμαι σαν τους άλλους ανθρώπους, άρπαγας, άδικος, μοιχός ή και σαν αυτόν εκεί τον Τελώνη. Εγώ νηστεύω δύο φορές την εβδομάδα και δίνω στον ναό το δέκατον από όλα τα εισοδήματά μου’’. Και ο τελώνης στεκόταν από μακριά και δεν ήθελε ούτε τα μάτια του να σηκώσει στον ουρανό. Χτυπούσε το στήθος του κι έλεγε: ‘’Θεέ μου, λυπήσου με τον αμαρτωλόν’’. Και ο Κύριος είπε: ‘’Σας βεβαιώνω, πως αυτός ο τελώνης έφυγε δικαιωμένος και συμφιλιωμένος με τον Θεό, ενώ ο άλλος, ο Φαρισαίος, όχι. Γιατί όποιος υψώνει τον εαυτόν του θα ταπεινωθεί και όποιος τον ταπεινώνει θα υψωθεί».

Μνήμη Ἀγίου Τρύφωνος Ἑρμηνεία τῆς ἀποστολικῆς περικοπῆς ἀπό τόν Ἱερό Χρυσόστομο

ΜΝΗΜΗ ΑΓΙΟΥ ΤΡΥΦΩΝΟΣ[: Ρωμ.8,28-39]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

Εδώ μου φαίνεται πως ανέφερε όλο αυτό το χωρίο[Ρωμ. 8,28-39] προς εκείνους που βρίσκονται σε κινδύνους, ή καλύτερα όχι μόνο αυτό, αλλά και εκείνα που λέχθηκαν λίγο πριν από αυτά. Γιατί και το «οὐκ ἄξια τὰ παθήματα τοῦ νῦν καιροῦ πρὸς τὴν μέλλουσαν δόξαν ἀποκαλυφθῆναι εἰς ἡμᾶς(:δεν είναι άξια τα όσα πάσχουμε και υποφέρουμε τον καιρό αυτόν σε σύγκριση με τη δόξα που πρόκειται να μας αποκαλυφθεί, για να μας δοθεί)»[Ρωμ. 8,18], και το ότι η κτίση όλη στενάζει, και το να πει, «τῇ γὰρ ἐλπίδι ἐσώθημεν(: διότι τώρα με την ελπίδα των αιωνίων αγαθών σωθήκαμε)»[Ρωμ.8,24] και «δι᾿ ὑπομονῆς ἀπεκδεχόμεθα(:με πολλή υπομονή και πόθο το περιμένουμε)»[Ρωμ. 8,25] και το «τί προσευξόμεθα καθὸ δεῖ οὐκ οἴδαμεν(:διότι εμείς δεν ξέρουμε τι είναι σωστό να ζητήσουμε στην προσευχή μας)»[Ρωμ.8,26], όλα αυτά λέχθηκαν προς εκείνους. Γιατί τους διδάσκει να μην προτιμούν οπωσδήποτε αυτά που αυτοί θα νομίσουν πως είναι συμφέροντα, αλλά εκείνα που θα υποδείξει το Άγιο Πνεύμα. Καθόσον πολλά που φαίνονταν σε αυτούς πως ωφελούν, πολλές φορές προσκάλεσαν και πολλή ζημιά. Η άνεση λοιπόν και η απαλλαγή από τους κινδύνους και η ζωή με ασφάλεια φαινόταν ότι ήταν συμφέρον σε εκείνους.

Και τι το θαυμαστό, αν φαινόταν συμφέρον σε εκείνους, τη στιγμή βέβαια που και στον ίδιο τον μακάριο Παύλο φάνηκε πως έτσι είχε το πράγμα; Αλλά όμως μάθαινε ύστερα, ότι τα αντίθετα σε αυτά είναι εκείνα που συμφέρουν και μαθαίνοντας συμφωνούσε. Αυτός λοιπόν που παρακάλεσε τρεις φορές τον Κύριο για να απαλλαγεί από τους κινδύνους, όταν άκουσε αυτόν να λέγει: «Ἀρκεῖ σοι ἡ χάρις μου· ἡ γὰρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται (:Σου είναι αρκετή η χάρις που σου δίνω. Διότι η δύναμή μου αναδεικνύεται τέλεια, όταν ο άνθρωπος είναι ασθενής και με την ενίσχυσή μου κατορθώνει μεγάλα και θαυμαστά)» [Β΄Κορ.12,9], χαιρόταν στο εξής όταν τον δίωκαν, τον έβριζαν, και πάθαινε τα αθεράπευτα κακά. «Διὸ εὐδοκῶ (:Γι’ αυτό ευφραίνομαι)», λέγει, «ἐν ἀσθενείαις, ἐν ὕβρεσιν, ἐν ἀνάγκαις, ἐν διωγμοῖς, ἐν στενοχωρίαις (:στις ασθένειες, στους χλευασμούς , στις ανάγκες, στους διωγμούς, στις στενοχώριες, όταν τα υποφέρω όλα αυτά για τη δόξα του Χριστού)» [Β΄Κορ.12,10]. Γι'αυτό και έλεγε: «Τί προσευξόμεθα καθὸ δεῖ οὐκ οἴδαμεν(:διότι εμείς δεν ξέρουμε τι είναι σωστό να ζητήσουμε στην προσευχή μας)»[Ρωμ.8,26]» και σε όλους συμβούλευε να παραχωρούν αυτό στο Άγιο Πνεύμα. Καθόσον και το Άγιο Πνεύμα μάς φροντίζει πάρα πολύ, και αυτό είναι αρεστό στον Θεό.

Ἡ κατάρα τῆς ἀποτεφρώσεως.

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Ἰωάννου κ. Διώτη Θεολόγου- Δημοσιογράφου – Συγγραφέως – Ἐκδότου, ὅπως ἐτίμησεν αὐτὸν ἡ Ἀκαδημία Ἀθηνῶν

Εἶναι διάχυτος ἀκόμη ἡ μνήμη τοῦ ἀποβιώσαντος διακεκριμένου δημοσιογράφου Γεωργίου Παπαδάκη, μετὰ τοῦ ὁποίου εἶχον πολυετῆ γνωριμίαν ἀμοιβαίας ἐκτιμήσεως. Πρὸ ἐτῶν μὲ εἶχε καλέσει ἀρκετάς φοράς εἰς τὴν τηλεοπτικὴν ἐκπομπήν του «Καλημέρα Ἑλλάδα» καὶ μὲ εἶχε ἐπαινέσει εἰς τὸν ἀέρα.

Ἐξεπλάγην καὶ κατεπλάγην ἐν θλίψει ἀπὸ γνωστοποίησιν τῶν δημοσιευμάτων ὅτι ὁ ἀείμνηστος δημοσιογράφος Γεώργιος Παπαδάκης δὲν θὰ ἐνταφιασθῆ ἐκκλησιαστικῶς, ἀλλὰ θὰ ἀποτεφρωθῆ. Αὐτὴ ἡ εἴδησις ἐμείωσε κατὰ πολὺ τὴν ὑστεροφημίαν τοῦ δημοσιογράφου τούτου. Δὲν ὑπῆρξεν οὐδεμία διευκρίνησις, ἐὰν αὐτὸ τὸ ἀνουσιούργημα ἦτο ἐπιθυμία τοῦ ἰδίου ἢ καταδικαστέα αὐθαιρεσία τῶν οἰκείων του, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἀδήριτον ὑποχρέωσιν νὰ ἀνακοινώσουν σχετικὴν ἀπάντησιν. Ὑπάρχει ἐν προκειμένῳ χείριστον παράδειγμα.

Μητροπολίτης εἰς παράδρασιν

Ὁ Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης στὴν ἐκπομπὴ «Ἐνορία ἐν Δράσει» μὲ τίτλο «Ἡ τέχνη τῆς θεολογίας» ἐμφανίστηκε δυστυχῶς τεχνολογώντας τὴ Θεολογία.

Δὲν θὰ ἀναφερθοῦμε ἐκτενῶς στὰ λεγόμενα μίας ἐκπομπῆς ποὺ πραγματικὰ δείχνει ὅτι δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὸ βάθος τῆς ὀρθόδοξης θεολογίας, ἀλλὰ ἐνδιαφέρεται ὑπερβαλόντως γιὰ «θεολογικὲς» φωτοβολίδες ποὺ θέλουν νὰ κάνουν ἐντύπωση.

Θὰ σταθοῦμε σὲ ἕνα βασικὸ σημεῖο δογματικῆς σημασίας ποὺ ἀφορᾶ στὴν ἐρώτηση περὶ σάρκωσης τοῦ Θεοῦ, ὅπου ὁ ἐπίσκοπος λέει χαρακτηριστικὰ (στὸ χρονικὸ σημεῖο 1, 11 κ. ἑξ.) «τὴ δική μας ἁμαρτία προσλαμβάνει ὁ ἀναμάρτητος…».

Ἡ κοίμηση τοῦ Ὁσίου Γερασίμου Μικραγιαννανίτου τοῦ Ὑμνογράφου Εὐπρεπισμὸς τοῦ ἱεροῦ Λειψάνου ἀμέσως μετὰ τὴν εἰς ὁσιακὴ κοίμηση τοῦ 7 Δεκεμβρίου 1991

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/01/7-1991.html

31 Ἰανουαρίου. Κύρου καὶ Ἰωάννου τῶν ἀναργύρων (†311). Τῶν ἐν Κορίνθῳ ἓξ μαρτύρων (†251), Ἠλία νεομάρτυρος τοῦ ἐν Καλαμάτᾳ (†1685), Ἀρσενίου ὁσίου τοῦ ἐν Πάρῳ (†1877). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Σαββάτου λγ´ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Β´ Τιμ. β´ 11-19).

Β Τιμ. 2,11         Πιστὸς ὁ λόγος· εἰ γὰρ συναπεθάνομεν, καὶ συζήσομεν·

Β Τιμ. 2,11                Αξιόπιστος είναι αυτός ο λόγος· διότι εάν απεθάναμεν, δια του βαπτίσματος, μαζή με τον Χριστόν, μαζή του και θα ζήσωμεν αιωνίως και εις την μέλλουσαν ζωήν.

Β Τιμ. 2,12         εἰ ὑπομένομεν, καὶ συμβασιλεύσομεν· εἰ ἀρνούμεθα, κἀκεῖνος ἀρνήσεται ἡμᾶς·

Β Τιμ. 2,12                Εάν υπομένωμεν τας θλίψεις, όπως στον τέλειον βαθμόν τας υπέμεινεν Εκείνος, και θα βασιλεύσωμεν μαζή με αυτόν. Εάν όμως τον αρνούμεθα και Εκείνος θα μας αρνηθή.

15.Αποκρίσεις πρός τον Γέροντα Θεόδωρο, Αγ. Νικοδήμου - Βίβλος Βαρσανουφ...

Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός - Ἡ ἀπολογία καὶ ἡ νίκη του

ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ

— Η απολογία και η νίκη του — 

Όταν άρχισε να συντάσσεται ο ενωτικός «Όρος» της Συνόδου της Φεράρα (Ιανουάριος 1438–Ιούλιος 1439), ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, επίσκοπος της Εφέσου (1393–1445), ζήτησε από τον βασιλιά Ιωάννη τον Η΄ Παλαιολόγο (1392–1448) όχι μόνο να μην υπογράψει, αλλά να φροντίσει να επιστρέψει πίσω στην Κωνσταντινούπολη με ασφάλεια. Ο αυτοκράτορας τού υποσχέθηκε ότι θα τον επαναφέρει με ασφάλεια στην Πόλη με κάθε επιμέλεια και φροντίδα δική του. Να ήταν άραγε αυτή η υπόσχεση μια εκδήλωση μεγαλοψυχίας από την πλευρά του Ιωάννου του Η΄ του Παλαιολόγου προς τον Μάρκο ή μια κίνηση που απλώς την επέβαλλαν τα πράγματα;

Πάντως, δεν ήταν καθόλου εύκολο πράγμα να καμφθεί ο Μάρκος και να υπογράψει. Σαν χαρακτήρας, δεν ήταν ούτε άστατος ούτε δειλός. Αν πάλι ο αυτοκράτορας πίεζε περισσότερο τον σοφό έξαρχο της Συνόδου, δεν θα κατηγορούνταν από το Γένος ότι εκείνη την κρίσιμη στιγμή μεταχειρίστηκε βία για να προδώσει τα ιερά και τα όσια της φυλής; Όπως και να έχει το πράγμα, η ουσία είναι ότι ο βασιλιάς έδωσε στον επίσκοπο της Εφέσου διαβεβαιώσεις τις οποίες λίγο αργότερα τις τήρησε απολύτως. Και αυτό ιστορικά βρίσκεται στο ενεργητικό του, δεδομένου ότι ο Πάπας είχε, όπως θα δούμε και πιο κάτω, την εμπαθή απαίτηση να χαρακτηριστεί ο ομολογητής Μάρκος ως απειθής και να τιμωρηθεί σαν αιρετικός!

Ὁ ἅγιος Πατὴρ ἡμῶν Ἰωάννης Καλαΐδης - Ἐγὼ ὁ ἄσωτος...

Ο άγιος Πατήρ, με τους υπερφυσικούς πνευματικούς του αγώνες, είχε λάβει από τον Θεό, το μεγάλο και σωτήριο χάρισμα της ταπεινοφροσύνης! Ταπείνωνε τον εαυτό του συνεχώς και έτσι έμενε αλώβητος από τις πονηρές δυνάμεις. Μεγάλη ήταν η λύπη του όταν κάποιοι χριστιανοί από υπερβάλλοντα ζήλο και αδιακρισία τον επαινούσαν κατά πρόσωπο! Είπε μάλιστα κάποτε σε έναν από αυτούς, κλαίγοντας: " Εσύ παιδί μου θα με κολάσεις! "

Σε μία επίσκεψή μου στον Παππούλη, συναντηθήκαμε εκεί με τον μακαριστό ιεροψάλτη Γεώργιο Σιώτο, πολύτιμο φίλο και αγαπημένο πνευματικό τέκνο του αγίου Πατρός. Ο π. Ιωάννης ήταν πολύ χαρούμενος και άρχισε να μας ψάλλει το " Επεσκέψατο ημάς εξ ύψους ο Σωτήρ ημών..." Σε λίγη ώρα χτύπησε η πόρτα και μπήκε μια κυρία με κάποιο φιλικό της πρόσωπο.

Ἐπικίνδυνη ρητορικὴ ἡ πρόταση γιὰ δημιουργία «Βοσνιακὴς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας» - Ἀντιδράσεις

Επικίνδυνη ρητορική η πρόταση για δημιουργία «Βοσνιακής Ορθόδοξης Εκκλησίας»

Σφοδρές αντιδράσεις από την πλευρά της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας έχει προκαλέσει η τοποθέτηση του πρώην επικεφαλής της Ισλαμικής Κοινότητας της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης, Μουσταφά Τσέριτς, ο οποίος σε πρόσφατη δημόσια τοποθέτησή του κατέθεσε πρόταση ώστε να ιδρυθεί «Βοσνιακή Ορθόδοξη Εκκλησία», στο πλαίσιο της θρησκευτικής ομοιομορφίας στη χώρα.

Του Νικολάου Ζαΐμη

Η πρόταση αυτή εμμέσως πλην σαφώς αποτελεί μια πρόκληση για το Σερβορθόδοξο ποίμνιο και της Επισκοπές που έχουν έδρα στην επικράτεια της Βοσνίας, ενώ το γεγονός ότι η επιχειρηματολογία για ένα τέτοιο κομβικής και ζωτικής σημασίας θέμα για μεγάλο μέρος του πληθυσμού έρχεται από εκπρόσωπο άλλης θρησκευτικής κοινότητας, οξύνει ακόμα περισσότερο τα πράγματα. Αναλογιζόμενοι ότι όταν αναφερόμαστε στη Βοσνία μιλάμε πάντα για εύθραυστες ισορροπίες καθώς οι μνήμης από τον εμφύλιο πόλεμο της δεκαετίας του ’90 είναι ακόμα νωπές.

Αυτό που προξενεί ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση είναι ότι Τσέριτς έχει ιστορικό με την ανάμειξη του και στα πολιτικά πράγματα. Κατά το παρελθόν υπήρξε υποψήφιος για μέλος της Προεδρίας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.

Ἡ πολιτικοποίηση τῶν ἐγκωμίων ὡς θεολογικὴ ὕβρις καὶ ἐκτροπὴ ἀπὸ τὴν Παράδοση

Η πολιτικοποίηση των εγκωμίων ως θεολογική ύβρις και εκτροπή από την Παράδοση

Νικόλαος Γεωργίου

Η σκέψη – και πολύ περισσότερο η απόφαση – να εισαχθούν αναφορές στο Κυπριακό πρόβλημα μέσα στα εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής δεν αποτελεί απλώς ένα λειτουργικό ατόπημα ή μια κακή ποιητική επιλογή. Συνιστά βαθιά θεολογική εκτροπή, που αποκαλύπτει σύγχυση ως προς τη φύση της λατρείας, τη σημασία της Παράδοσης και το όριο ανάμεσα στον κόσμο και το μυστήριο της Εκκλησίας.

Τα εγκώμια ανήκουν στον πυρήνα της λειτουργικής ζωής της Ορθοδοξίας. Δεν είναι αυθαίρετα ποιήματα, ούτε ευσεβή λογοτεχνήματα που επιδέχονται προσαρμογές ανάλογα με την επικαιρότητα. Αποτελούν καρπό αιώνων εκκλησιαστικής εμπειρίας, θεολογικής ζύμωσης και πνευματικής διάκρισης. Μέσα από αυτά, η Εκκλησία ομολογεί το μυστήριο της εκούσιας ταπείνωσης του Θεού, τον θάνατο του Ζωοδότη και την προσδοκία της Αναστάσεως. Η θεολογία τους είναι δογματική, όχι συναισθηματική· σωτηριολογική, όχι πολιτική.

Ἄθλιοι εἰκονομάχοι: Οἱ χριστιανικές εἰκόνες σέ δημόσια κτήρια «δικάζονται» ἀπό τό ΕΔΑΔ ὕστερα ἀπό προσφυγή τῆς «Ἕνωσης Ἀθέων»

Άθλιοι εικονομάχοι: Οι χριστιανικές εικόνες σε δημόσια κτήρια «δικάζονται» από το ΕΔΑΔ ύστερα από προσφυγή της «Ένωσης Αθέων»!

Άθλιοι εικονομάχοι: Οι χριστιανικές εικόνες σε δημόσια κτήρια «δικάζονται» από το ΕΔΑΔ ύστερα από προσφυγή της «Ένωσης Αθέων»!

Με την ευθύνη της γραφικής «Ένωσης Αθέων» η Ελλάδα κινδυνεύει να γίνει το δεδικασμένο που θα εξαλείψει τις χριστιανικές εικόνες σε όλη την Ευρώπη!

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Στην εξοργιστική είδηση που θα μεταφέρουμε εδώ, θα γίνει ολοφάνερη για τον κάθε αναγνώστη η παρασιτική δράση των στρατευμένων αθέων στη χώρα μας και πόσο μεθοδικά την υπονομεύουν, σαν εργατικά σαράκια που τρώνε αθέατα τον ιστό της Πολιτείας. Κομμάτι – με το κομμάτι, σαν ψυχαναγκαστικοί θεομάχοι ζητούν να απογυμνώσουν το ελληνικό κράτος από κάθε χριστιανικό στοιχείο.

Αὐτός πού νηστεύει ἀπό τροφή, ἀλλά δέν νηστεύει καί ἀπό τά πάθη του, αὐτός ματαίως νηστεύει

«Ἔλεγε ἕνας Ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας:Αὐτός πού νηστεύει ἀπό τροφή, ἀλλά δέν νηστεύει καί ἀπό τά πάθη του, αὐτός ματαίως νηστεύει καί μοιάζει μέ τό διάβολο, ὁ ὁποῖος ποτέ δέν τρώει λάδι, ἀλλά δέν ἀλλάζει γνώμη καί ζωή»

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/01/blog-post_809.html

30 Ἰανουαρίου. † Τῶν τριῶν ἱεραρχῶν Βασιλείου τοῦ μεγάλου, Γρηγορίου τοῦ θεολόγου καὶ Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου. Ἱππολύτου ἱερομάρτυρος· ἀνάμνησις τῆς ἐν Τήνῳ εὑρέσεως τῆς εἰκόνος τῆς Θεοτόκου (1823)· Αὔρας (τῆς καὶ Χρυσῆς) μάρτυρος. Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Τῶν ἁγίων, 18ης Ἰανουαρίου (Ἑβρ. ιγ´ 7-16).

Εβρ. 13,7           Μνημονεύετε τῶν ἡγουμένων ὑμῶν, οἵτινες ἐλάλησαν ὑμῖν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ὧν ἀναθεωροῦντες τὴν ἔκβασιν τῆς ἀναστροφῆς μιμεῖσθε τὴν πίστιν.

Εβρ. 13,7                   Να ενθυμήσθε πάντοτε τους πνευματικούς σας ηγέτας και προεστούς, οι οποίοι σας εδίδαξαν τον λόγον του Θεού. Να φέρνετε στον νουν σας και να μελετάτε με ευλάβειαν το κατά Θεόν τέλος του βίου και της εναρέτου συμπεριφοράς των και να μιμήσθε την πίστιν.

Περί τῆς εὐταξίας καὶ τῆς θεοφιλοῦς τάξεως τῆς πολιτείας τοῦ ἡσυχαστοῦ - Ποιὰ ὀφείλει νὰ εἶναι ἡ τάξις τοῦ ἡσυχαστοῦ - Νουθεσίες πρὸς θεραπεία καὶ κάθαρση τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὰ πάθη Ἀββᾶ Ἰσαάκ- Ἀσκητικά, Ε3-2. , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Περί τῆς εὐταξίας καὶ τῆς θεοφιλοῦς τάξεως τῆς πολιτείας τοῦ ἡσυχαστοῦ - Ποιὰ ὀφείλει νὰ εἶναι ἡ τάξις τοῦ ἡσυχαστοῦ - Νουθεσίες πρὸς θεραπεία καὶ κάθαρση τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὰ πάθη Ἀββᾶ Ἰσαάκ- Ἀσκητικά, Ε3-2. Αναδιατεταγμένο κείμενο καί μετάφραση ὑπο Μον. Δαμασκηνοῦ Ἁγιορείτου, 28-1-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com, 

 

40. Παιδαγώγει και μόρφωνε το παιδί σου με ... αυστηρότητα, Παροιμίες Σο...

Ἐρώτηση τοῦ Θεοδωρήτου, ἐπισκόπου Τύρου γιά τό τί σημαίνει τό κατ΄ εἰκόνα καί τό καθ΄ ὁμοίωσιν; Ἁγ. Ἀναστασίου Σιναΐτου-Ἐρωταποκρίσεις, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἐρώτηση τοῦ Θεοδωρήτου, ἐπισκόπου Τύρου γιά τό τί σημαίνει τό κατ΄ εἰκόνα καί τό καθ΄ ὁμοίωσιν; Ἁγ. Ἀναστασίου Σιναΐτου-Ἐρωταποκρίσεις, (24η), 28-1-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

 http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Ἀποκρίσεις πρός τούς Γέροντες Ἀβραάμ, Παῦλο καί Θεόδωρο, Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου- Βίβλος Βαρσανουφίου καί Ἰωάννου, Κείμενα διακριτικά καί ἡσυχαστικά (ἐρωταποκρίσεις), Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἀποκρίσεις πρός τούς Γέροντες Ἀβραάμ, Παῦλο καί Θεόδωρο, Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου- Βίβλος Βαρσανουφίου καί Ἰωάννου, Κείμενα διακριτικά καί ἡσυχαστικά (ἐρωταποκρίσεις), τόμος Α', 27-1-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

 http://hristospanagia3.blogspot.com, 

 

Μνήμη τῶν τριῶν Ἱεραρχῶν. Ἑρμηνεία τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς ἀπό τόν Ἱερό Χρυσόστομο

ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ[:Ματθ. 5,14-19]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

«Ὑμεῖς ἐστε τὸ ἅλας τῆς γῆς· ἐὰν δὲ τὸ ἅλας μωρανθῇ, ἐν τίνι ἁλισθήσεται; εἰς οὐδὲν ἰσχύει ἔτι εἰ μὴ βληθῆναι ἔξω καὶ καταπατεῖσθαι ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων(:Εσείς οι μαθητές μου είστε το πνευματικό αλάτι των ανθρώπων της γης (επειδή με το παράδειγμα και την διδασκαλία σας έχετε την δυνατότητα να νοστιμεύετε τη ζωή των ανθρώπων και να προλαβαίνετε την ηθική σαπίλα)· εάν όμως το αλάτι χάσει αυτήν την ιδιότητά του, με τι άλλο θα αλατιστεί, ώστε να αποκτήσει πάλι την ουσία και δύναμή του; Δεν έχει πλέον καμία αξία και σε τίποτε άλλο δεν χρειάζεται, παρά να πεταχτεί στον δρόμο και να καταπατείται από τους ανθρώπους. Εάν λοιπόν και εσείς χάσετε την ηθική σας δύναμη, δεν θα γίνετε μόνο άχρηστοι, αλλά και θα περιφρονηθείτε από τους ανθρώπους)»[Ματθ.5,13].

Παρατήρησε, αγαπητέ μου, μετά από πόσες εντολές στην επί του όρους ομιλία Του ο Κύριος καθόρισε την αμοιβή των ουρανίων αγαθών[Ματθ.5,12: «Χαίρετε καὶ ἀγαλλιᾶσθε, ὅτι ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τοῖς οὐρανοῖς(:Να χαίρεστε και να γεμίσετε από αγαλλίαση, διότι η ανταμοιβή σας στους ουρανούς θα είναι μεγάλη και ανυπολόγιστη)»]. Και δεν το έκανε τυχαίως, αλλά για να δείξει ότι δεν είναι δυνατόν να αντεπεξέλθει στον αγώνα αυτόν εκείνος που δεν είναι εφοδιασμένος με όλες εκείνες τις αρετές και δεν έχει υποστεί την απαιτούμενη δοκιμασία.

Μνήμη τριῶν Ἰεραρχῶν.Ἑρμηνεία τῆς ἀποστολικῆς περικοπῆς ἀπό τόν Ἱερό Χρυσόστομο

ΜΝΗΜΗ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ[:Εβρ.13,7-16]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

«Μνημονεύετε τῶν ἡγουμένων ὑμῶν(:Να θυμάστε πάντοτε το άγιο παράδειγμα των πνευματικών αρχηγών και προεστών σας)». Αυτό από την αρχή προσπαθούσε να πει· γι'αυτό έλεγε: «Εἰρήνην διώκετε μετὰ πάντων(:Επιδιώκετε να έχετε ειρήνη με όλους)»[Εβρ.12,14]. Αυτό συμβούλευε και τους Θεσσαλονικείς, να τους τιμούν όσο το δυνατό περισσότερο[ βλ. Α΄Θεσ. 5,12-13: «Ἐρωτῶμεν δὲ ὑμᾶς, ἀδελφοί, εἰδέναι τοὺς κοπιῶντας ἐν ὑμῖν καὶ προϊσταμένους ὑμῶν ἐν Κυρίῳ καὶ νουθετοῦντας ὑμᾶς, καὶ ἡγεῖσθαι αὐτοὺς ὑπερεκπερισσοῦ ἐν ἀγάπῃ διὰ τὸ ἔργον αὐτῶν. Εἰρηνεύετε ἐν ἑαυτοῖς(:Σας παρακαλούμε ακόμη, αδελφοί, να αναγνωρίζετε και να σέβεστε εκείνους που κοπιάζουν ανάμεσά σας και είναι προϊστάμενοί σας εν Χριστώ και σας συμβουλεύουν. Και να τους περιβάλλετε με περισσή τιμή και αγάπη για το υψηλό τους έργο. Να ειρηνεύετε μεταξύ σας)»].

«Μνημονεύετε(:Να θυμάστε πάντοτε)», λέγει, «τῶν ἡγουμένων ὑμῶν, οἵτινες ἐλάλησαν ὑμῖν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ὧν ἀναθεωροῦντες τὴν ἔκβασιν τῆς ἀναστροφῆς μιμεῖσθε τὴν πίστιν (:το άγιο παράδειγμα των πνευματικών αρχηγών και προεστών σας, οι οποίοι σας δίδαξαν τον λόγο του Θεού. Να αναλογίζεστε και να μελετάτε το άγιο και θεάρεστο τέλος της ζωής και της συμπεριφοράς τους και να μιμείσθε την πίστη τους)»[Εβρ. 13,7].

Ποιὰ ἁμαρτήματα συγχωροῦνται μετὰ τὸν θάνατο;

ΑΓΙΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΣΥΝΑΪΤΗ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ

Ποιὰ ἁμαρτήματα συγχωροῦνται μετὰ τὸν θάνατο;

ΕΡΩΤΗΣΙΣ 22η Ποιὰ ἁμαρτήματα συγχωροῦνται μετὰ τὸν θάνατο μὲ τὶς λειτουργίες, προσευχὲς καὶ ἐλεημοσύνες ποὺ γίνονται γιὰ τοὺς πεθαμένους;

ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ Καὶ γιὰ τὸ ἐρώτημα αὐτὸ πάλι ὁ μεγάλος Διονύσιος λέγει, ὅτι, ἐὰν τὰ ἁμαρτήματα ἐκείνου ποὺ πέθανε εἶναι μικρὰ καὶ ἀσήμαντα, προκύπτει κάποια ὠφέλεια ἀπὸ αὐτὰ ποὺ τελοῦνται γι’ αὐτόν. Ἐὰν ὅμως εἶναι βαριὰ καὶ φοβερά, ἀπέκλεισε ὁ Θεὸς τὴν ὠφέλεια. Ὡστόσο ἐμεῖς πρέπει νὰ φροντίζουμε γιὰ τὶς ψυχές μας καὶ νὰ μὴ ἐλπίζουμε ὅτι μετὰ τὸ θάνατό μας θὰ συγχωρηθοῦμε μὲ τὶς προσφορές τῶν ἄλλων.

Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτη, ἀπὸ τό, Γιὰ τὰ ἱερὰ σκεύη. Ἐγὼ ὅμως, ἀκολουθώντας τὴ Γραφή, γνωρίζω καλὰ ὅτι ὁ καθένας θὰ ἔχει τὴν ἀπολύτρωσή του ἀμοιβαία.

Πὼς ἕνας δάσκαλος τοῦ Ρέϊκι ἔγινε Ὀρθόδοξος Ἱεραπόστολος

ΜΑΡΙΑ ΣΚΟΥΜΠΑ

Πως ένας δάσκαλος του Ρέικι έγινε Ορθόδοξος Ιεραπόστολος

Εισαγωγικό από entaksis: Η συγκλονιστική μαρτυρία του Ιγκόρ Πριμπίλοφ ξετυλίγει μια ασυνήθιστη πορεία από τον σκοτεινό κόσμο του αποκρυφισμού στην καρδιά της Ορθοδοξίας. Ο ίδιος υπήρξε για δεκατρία ολόκληρα χρόνια «δάσκαλος» του ρέικι, πιστεύοντας ακράδαντα ότι κατέχει μια ανώτερη συμπαντική ενέργεια. Ωστόσο, μια σειρά από αναπάντεχα γεγονότα και μια τυχαία συνάντηση στο λεωφορείο τον οδήγησαν να αναζητήσει την αληθινή πηγή της Χάρης. Σήμερα, ο Ιγκόρ εργάζεται σκληρά ως υπάλληλος σε σούπερ μάρκετ, αλλά παράλληλα προσφέρει τις υπηρεσίες του στον ναό του Αγίου Νικολάου στη Μόσχα. Ως λαϊκός κατηχητής και διακονητής, βοηθά πλέον όσους παγιδεύτηκαν σε παραθρησκευτικές πλάνες να βρουν τον δρόμο της επιστροφής. Πρόκειται για μια ιστορία μετάνοιας που αποδεικνύει ότι η Εκκλησία περιμένει πάντα τον κάθε «άσωτο υιό» με ανοιχτή αγκαλιά.

Θυμάστε τον βίο του Αγίου Κυπριανού και της μάρτυρος Ιουστίνης; Ένας πανίσχυρος μάγος έστελνε τυφώνες στους αμπελώνες κοντά στην Αντιόχεια και φοβερές ασθένειες στους ανθρώπους. Κάποτε τον επισκέφθηκε ένας νεαρός, παράφορα ερωτευμένος με τη χριστιανή Ιουστίνη.

«Ἐκκλησία τοῦ Παντοδυνάμου Θεοῦ»(ΙΙ): Ἡ «ψηφιακὴ παγίδα»

π. Στέφανος Στεφόπουλος

«ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟΥ ΘΕΟΥ» ΙΙ

Η «ΨΗΦΙΑΚΗ ΠΑΓΙΔΑ»

Στο πρώτο μέρος της έρευνάς μας, με τίτλο «ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟΥ ΘΕΟΥ» Η ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ που δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του Ι.Ν. Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας, αναλύσαμε την επικίνδυνη φύση της κινεζικής αίρεσης «Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού».  

Είδαμε πώς διεισδύει σε χριστιανικές ομάδες και πώς αλλοιώνει το δόγμα της Εκκλησίας μας. Σήμερα, θα προχωρήσουμε βαθύτερα. Θα αποκαλύψουμε τα νέα, εξελιγμένα όπλα που χρησιμοποιούν οι «στρατολόγοι» της αίρεσης στα ελληνικά κοινωνικά δίκτυα. Η τεχνολογία πλέον υπηρετεί την πλάνη με τρόπους που δύσκολα φαντάζεται ο απλός πιστός.

Οι σημερινοί αιρετικοί δεν βασίζονται πια μόνο σε κείμενα. Χρησιμοποιούν προηγμένα προγράμματα Τεχνητής Νοημοσύνης (AI) για να κατασκευάσουν εικόνες και βίντεο. Αυτή η τακτική έχει πλημμυρίσει και το ελληνικό Facebook και Instagram.

Οι σελίδες τους παρουσιάζουν εικόνες που μοιάζουν με βυζαντινές αγιογραφίες ή ρεαλιστικές απεικονίσεις του Χριστού. Ωστόσο, οι εικόνες αυτές είναι προϊόντα αλγορίθμων. Στόχος τους είναι να προκαλέσουν το συναίσθημα και να κερδίσουν την εμπιστοσύνη του χρήστη. Ο ανυποψίαστος πιστός κάνει «like» ή «κοινοποίηση» σε μια όμορφη εικόνα, χωρίς να γνωρίζει ότι από πίσω κρύβεται μια οργάνωση που αρνείται την Αγία Τριάδα. Επιπλέον, οι εικόνες αυτές συχνά συνοδεύονται από «προσευχές» που σταδιακά εισάγουν τις αιρετικές τους πεποιθήσεις.

Πώς θα Αναγνωρίσετε την Παγίδα στα Ελληνικά Social Media

Ἀναφορά στίς ἀπόψεις τοῦ Ι. Χρυσοστόμου γιά τόν ρεαλισμό τῆς Θ. Εὐχαριστίας καί τήν πρακτική τῆς Ἱ. Ἐξομολογήσεως

ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ Ι. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΕΑΛΙΣΜΟ ΤΗΣ Θ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΤΗΣ Ι. ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΩΣ

Ι. Η ΘΕΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ

Τὸ γεγονὸς τοῦ μυστηρίου τῆς θείας Εὐχαριστίας ἀναλύθηκε ἀπὸ τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο τόσο βαθιὰ καὶ ἀναλυτικά, ὥστε ὁ ἱερὸς ἄνδρας νὰ χαρακτηρισθεῖ δίκαια «διδάσκαλος» (maître) τῆς θ. Εὐχαριστίας. Βέβαια, δὲν ὑπάρχει προγενέστερος ἐκκλησιαστικὸς συγγραφέας (πλὴν κάποιων Ἀπολογητῶν), ποὺ νὰ μὴν ἀνέφερε ἢ νὰ μὴν τόνισε τὸ κορυφαῖο τοῦτο Μυστήριο. Τώρα ὅμως, ὁ προσεκτικὸς ἐρευνητὴς τοῦ Χρυσοστόμου ἔχει τὴν ἐντύπωση ὅτι ὅλη σχεδὸν ἡ Τριαδολογία του καὶ ἡ Χριστολογία του ἀναπτύσσονται, γιὰ νὰ καταδειχθεῖ ὡς ἀπόλυτη συνέπεια ὁ ρεαλισμὸς τῆς θείας Εὐχαριστίας.

Θεολογεῖ γιὰ τὴν ὁμοουσιότητα τοῦ Υἱοῦ πρὸς τὸν Πατέρα, διότι ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ ὡς Θεὸς ἀληθινὸς μπορεῖ νὰ προσλάβει τὴν ἀνθρώπινη φύση, γιὰ νὰ τὴν ἁγιάσει καὶ νὰ τὴν θεώσει. Θεολογεῖ γιὰ τὴν ἕνωση τῶν δύο φύσεων τοῦ Χριστοῦ, διότι μόνο ἕνεκα τῆς ἑνότητας αὐτῆς μποροῦσε νὰ θεωθεῖ καὶ ἁγιασθεῖ ἡ ἀνθρώπινη φύση, ἡ ὁποία ἕνεκα τῆς πτώσεως εἶχε νεκρωθεῖ, εἶχε χάσει τὴν ἀληθινὴ ζωή. Ἡ ἐνανθρώπηση ἔγινε γιὰ νὰ ἀναδημιουργηθεῖ ἡ ἀνθρώπινη φύση, γιὰ νὰ προσφερθεῖ νέα φύση ἀνθρώπινη, νέα «ζύμη», ἀπαλλαγμένη ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ τὸν θάνατο. Τὴν νέα αὐτὴ ἀνακαινισμένη φύση, αὐτὴν ποὺ τώρα ἔχει «ζωὴν τὴν ἀθάνατον», τὴν ἀπολαμβάνουμε ὡς «τροφή» στὴν «τράπεζα» τῆς θείας Εὐχαριστίας¹. Θεολογεῖ δηλαδὴ γιὰ τὸν ρεαλισμὸ τῆς ἐνανθρωπήσεως καὶ τὸν ρεαλισμὸ τῆς θεώσεως τῆς προσληφθείσας ἀνθρώπινης φύσεως, γιὰ νὰ δείξει ὅτι, προσφέροντας τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα του ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, προσφέρει στὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας πραγματικὴ καὶ μάλιστα θεωμένη ἀνθρώπινη φύση, ἀνακαινισμένη καὶ ἁγιασμένη.

Καύση νεκρῶν: Ἡ ἐλπίδα τῆς Ἀνάστασης δὲν ἀνήκει στὰ κρεματόρια σας

Καύση νεκρών: Η ελπίδα της Ανάστασης δεν ανήκει στα κρεματόρια σας

Η ανθρώπινη στάχτη κηρύττει τον μηδενισμό σε αυτή τη ζωή και στην επόμενη - Το σεβάσμιο λείψανο όμως είναι μια παρακαταθήκη αιωνιότητας

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Μεγάλο σούσουρο απλώθηκε τελευταία στα διαδικτυακά «καφενεία» για την καύση των νεκρών και την ανάγκη δήθεν να «εκσυγχρονιστεί» η Ελλάδα σε αυτό το ζήτημα. Οι αφορμές για την πυροδότηση αυτής της συζήτησης, ήταν μια σειρά από θανάτους επωνύμων που είχαμε τις τελευταίες μέρες (με πιο «χτυπητούς» εκείνον του Γιώργου Παπαδάκη και του Χρήστου Πολίτη), για τους οποίους ακολουθήθηκε η διαδικασία της αποτέφρωσης.

Σε προηγούμενο άρθρο (που προτείνω να διαβάσετε όσοι δεν το έχετε κάνει) έχουμε αναπτύξει εκτενώς τα πιο αδιάσειστα επιχειρήματα κατά της καύσης και υπέρ της ευλογημένης ταφής, απαντώντας στην ελεεινή προπαγάνδα του προέδρου Αποτεφρωτηρίου Ριτσώνας. Ωστόσο επειδή το θέμα της μεταθανάτιας μέριμνας είναι μεγάλο και εξόχως σοβαρό, θεώρησα σωστό να προσθέσουμε εδώ κάποιες σκέψεις ακόμα.

Περί Μεσαίωνος

Περί Μεσαίωνος

Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, Δάσκαλος Γ΄ Ἀρσακείου – Τοσιτσείου Δημοτικοῦ Σχολείου Ἑκάλης

Ὁ Μεσαίωνας ὑπῆρξε μία ἐποχὴ ποὺ ἀδικήθηκε ὅσο λίγες. Ἡ ἀναφορὰ στὸ ὄνομά του ἔγινε συνώνυμο τῆς καθυστέρησης καὶ τοῦ σκότους! Κι ὅμως! Πίσω ἀπὸ τὸ στερεότυπο αὐτό, ἁπλώνεται ἕνας κόσμος σύνθετος, δημιουργικὸς καὶ βαθιὰ πνευματικός. Ἕνας κόσμος ποὺ δὲν ἀξίζει τὴ λήθη, ἀλλὰ βαθιὰ μελέτη καὶ σεβασμό.

Στὴν καρδιὰ αὐτοῦ τοῦ κόσμου στέκει ἡ Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία. Ἐνῶ ἡ Δύση παραδινόταν στὶς ἐπιδρομὲς καὶ στὴ φεουδαρχία, ἡ Κωνσταντινούπολη ἔλαμπε ὡς φάρος πολιτισμοῦ. Ἐκεῖ σώθηκε καὶ μεταμορφώθηκε ἡ κληρονομιὰ τῆς ἀρχαιότητας. Στὶς βιβλιοθῆκες καὶ τὰ βυζαντινὰ ἐργαστήρια χειρογράφων ἀντιγράφονταν καὶ σχολιάζονταν τὰ ἔργα τοῦ Ἀριστοτέλη καὶ τοῦ Πλάτωνα, ἐνῶ ἡ φιλοσοφία πραγματοποιοῦσε νέες ὑψηλὲς πτήσεις ὡς συνέχεια τῆς ἀρχαίας.

Λέει ὁ λόγος τοῦ Κυρίου:

Λέει ὁ λόγος τοῦ Κυρίου «ὁ ἀπολελυμένην γαμήσας, μοιχᾶται» (Ματθ. 19,9). Αὐτός πού παντρεύεται μία, ἡ ὁποία εἶναι χωρισμένη, κάνει μοιχεία διαρκείας.

Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτου

(Ὁμιλία 3 – 7 – 2018)

29 Ἰανουαρίου. Ἡ ἀνακομιδὴ τῶν λειψάνων τοῦ ἱερομάρτυρος Ἰγνατίου τοῦ θεοφόρου (†107). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Πέμπτης λγ´ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Α´ Πέτρ. δ´ 12 - ε΄ 5).

Α Πε. 4,12          Ἀγαπητοί, μὴ ξενίζεσθε τῇ ἐν ὑμῖν πυρώσει πρὸς πειρασμὸν ὑμῖν γινομένῃ, ὡς ξένου ὑμῖν συμβαίνοντος

Α Πε. 4,12                 Αγαπητοί, ας μη παραξενεύεσθε δια την φλόγα και το κάψιμο, που σας προκαλούν αι διάφοραι θλίψεις και αι δυσκολίαι, ως εάν κάτι το παράξενον σας συμβαίνη.

Α Πε. 4,13          ἀλλὰ καθὸ κοινωνεῖτε τοῖς τοῦ Χριστοῦ παθήμασι, χαίρετε, ἵνα καὶ ἐν τῇ ἀποκαλύψει τῆς δόξης αὐτοῦ χαρῆτε ἀγαλλιώμενοι.

Α Πε. 4,13                 Αλλά καθ' όσον συμμετέχετε εις τα παθήματα του Χριστού με τας θλίψεις και τους διωγμούς, που υφίστασθε προς χάριν του,τόσον και να χαίρετε, δια να χαρήτε με απερίγραπτον αγαλλίασιν ακόμη περισσότερον κατά την φανέρωσιν της δόξης του εις την Δευτέραν Παρουσίαν.

45.Περὶ τῆς...τάξεως...τοῦ ἡσυχαστοῦ-κάθαρση τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὰ πάθη, Ἀββᾶ...

Ἡ Ἐθνική Παιδεία καὶ ἡ Συνταγματική ἀναθεώρηση

«Ὑπέρ βωμῶν κ ἑστιῶν» 21.01.2026: «Ἡ Ἐθνική Παιδεία καὶ ἡ Συνταγματική ἀναθεώρηση»;

ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΣ: Χαράλαμπος Ἂνδραλης, Νομικός-Συγγραφέας (συμπαρουσιαστής)

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ: Δημήτρης Χιωτακάκος - Δρ. Πληροφορικής κ Τηλ/νιών

Εστία Πατερικών Μελετών   - https://www.youtube.com

https://aktines.blogspot.com/2026/01/blog-post_762.html#more 

Περί Ζωντανῶν - Νεκρῶν Ἀνθρώπων

 ❈ Ἕνας πού ἔχει γευτεῖ τήν Ζωή (τόν Χριστό) καταλαβαίνει πολύ καλά τόν θάνατο (τον πνευματικό). Ἄν ὅμως εἶσαι συνέχεια πεθαμένος, δέν καταλαβαίνεις καί λές: «σιγά καί πού δέν πάω Ἐκκλησία, τί ἔγινε;». Τοῦ λές: «πήγαινε γιά ἐξομολόγηση» καί λέει: «Ναί, πᾶς στόν παπά καί λές δυό κουβέντες καί τί ἀλλάζει; Τίποτα».

Ἐνῶ ἕνας πού ἐξομολογεῖται, πού ἐκκλησιάζεται, μία Κυριακή, μία μέρα ἄν δέν πάει Ἐκκλησία, τοῦ κοστίζει. Δέν τοῦ κοστίζει ψυχολογικά ἐπειδή τό ἔχει συνηθίσει, τοῦ κοστίζει γιατί νιώθει νηστικός, σάν νά μήν ἔφαγε, νιώθει τήν ἔλλειψη. Πολύ περισσότερο βέβαια, ἄν κάνει καμιά ἁμαρτία, νιώθει ἀπαραίτητη τήν ἐξομολόγηση.

49. Τί σημαίνει τό κατ΄ εικόνα καί το καθ΄ ομοίωσιν; Ἁγ. Ἀναστασίου Σινα...

Περί Βαρεμάρας - Ἀνίας

❈ Σήμερα τά παιδιά τί λένε κατεξοχήν; Βαριέμαι, βαριέμαι, βαριέμαι.. Ἔτσι δέν λένε τά παιδιά; Μπορεῖ νά τό λέτε κι ἐσεῖς.

- Γιατί βαριόμαστε τό ἔχετε σκεφτεῖ; Γιατί βαριοῦνται τά παιδιά; Εἶναι φυσιολογικό αὐτό, ὑγιές;

Ὄχι, εἶναι ἄρρωστο. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι φτιαγμένος νά ζεῖ, νά κινεῖται, νά χαίρεται, νά εἶναι γεμάτος ζωή, δραστηριότητα. Δέν εἶναι φτιαγμένος γιά νά βουλιάζει σέ μιά ἀπραξία ἤ νά κάνει ἔτσι ἀνούσια πράγματα, γιά νά γεμίζει τό κενό του.

Γιατί δέν ἔχουμε αὐτή τήν ζωή, αὐτή τήν δράση τήν οὐσιαστική; Γιατί δέν ἔχουμε, τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ. Δέν ἔχουμε Χάρη. Τήν πήραμε μέν στό βάπτισμα, ἀλλά τήν ἔχουμε μπαζωμένη, ὅπως ἔλεγε ὁ Ἅγιος Παΐσιος. Καί αὐτή ἡ Χάρις εἶναι πού μᾶς δίνει ζωή ἀληθινή. Εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Θεός αὐτή ἡ Χάρις. Χωρίς τόν Θεό, δέν ἔχεις ζωή καί νιώθεις ἀνίκανος γιά ὁτιδήποτε.

Woke Agenda καὶ ἡ «ἰδεολογία τῆς παιδεραστίας»

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 12η Ιανουαρίου 2026

WOKE AGENDA ΚΑΙ Η «ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΙΑΣ»

Δεν υπάρχει στον κόσμο τίποτε πιο ευλογημένο από τα παιδιά και την παιδική αθωότητα! Τα παιδιά είναι οι πλέον καθαρές εικόνες του Θεού, οι οποίες δεν έχουν ακόμα προσβληθεί από την ανθρώπινη αμαρτωλότητα και διατηρούν την γνησιότητα της ανθρώπινης φύσης, όπως αυτή πλάστηκε «καλή λίαν» (Γεν.1,31), από τα χέρια του Δημιουργού. Γι’ αυτό και ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός τα όρισε ως «πρότυπα» όσων αξιωθούμε της επουράνιας και αιώνιας βασιλείας Του, «προσῆλθον οἱ μαθηταὶ τῷ ᾿Ιησοῦ λέγοντες· τίς ἄρα μείζων ἐστὶν ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν; καὶ προσκαλεσάμενος ὁ ᾿Ιησοῦς παιδίον ἔστησεν αὐτὸ ἐν μέσῳ αὐτῶν καὶ εἶπεν· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. ὅστις οὖν ταπεινώσει ἑαυτὸν ὡς τὸ παιδίον τοῦτο, οὗτός ἐστιν ὁ μείζων ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν. 5 καὶ ὃς ἐὰν δέξηται παιδίον τοιοῦτον ἓν ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου, ἐμὲ δέχεται·» (Ματθ.18,1-5).

Όμως ο «απ’ αρχής ανθρωποκτόνος» διάβολος (Ιωάν.8,44), ο ολετήρας του ανθρώπου, γνωρίζοντας ότι τα παιδιά διασώζουν εισέτι την γνησιότητα της ανθρώπινης φύσης, φρόντισε εξ’ αρχής να στρέψει την μανία του κατ’ αυτών, με όργανά του αμαρτωλούς και διεφθαρμένους ανθρώπους. Είναι γνωστή από την ιστορία η διαχρονική κακοπάθεια των παιδιών (φόνοι αγέννητων και γεννημένων παιδιών, ασπλαχνία, αδιαφορία, θεωρούμενα ως «βάρος» στους γονείς και αιτία στέρησης ευδαιμονιστικού τρόπου ζωής, κλπ). Μας είναι επίσης γνωστοί οι διάφοροι «καιάδες», οι «αποθέτες», τα «βάραθρα» στην αρχαία Ελλάδα, η εγκατάλειψη στις ερημιές των Ρωμαίων ως βορά των αγρίων θηρίων, κλπ. Είναι επίσης γνωστές οι φρικιαστικές ανθρωποθυσίες αθώων παιδιών στους δαιμονικούς «θεούς» (Κρόνο, Λύκιο Δία, Μολώχ, Θορ και άλλων «θεών» των Δρυιδών και των προκολομβιανών κατοίκων της Αμερικής, κλπ), των οποίων οι σύγχρονες αρχαιολογικές αποκαλύψεις προκαλούν φρίκη και αποτροπιασμό.

Αλλά ο διάβολος σοφίστηκε και κάτι άλλο, εξίσου τρομακτικό και αποτρόπαιο για τα αθώα παιδιά, την σεξουαλική τους κακοποίηση, η οποία είναι και αυτή παρούσα στην ιστορική πορεία της ανθρωπότητας. Όλες οι μυθολογίες και οι θρησκευτικές δοξασίες των λαών είναι γεμάτες με διηγήσεις παιδεραστίας «θεών» και θνητών! Έστω για παράδειγμα ο «έλληνας» Δίας, ο οποίος «άρπαξε» τον όμορφο θνητό Γανυμήδη και τον οδήγησε στον Όλυμπο να «ικανοποιεί» τις αρρωστημένες και διεστραμμένες ορέξεις του στο κορμί του άτυχου αυτού παιδιού, δίνοντας έτσι «νομιμοποίηση» στην ανθρώπινη παιδεραστία, η οποία ήταν διαδεδομένη στην προχριστιανική αρχαιότητα! Να επισημάνουμε απλά πως στους ύστερους χρόνους αυτό το αίσχος είχε γίνει μάστιγα και είχε συνδεθεί με τον αθλητισμό, βάζοντας τα παιδιά να αθλούνται γυμνά ενώπιον των ενηλίκων, εξ ου και ο όρος «γυμνάσιο», που σημαίνει αθλητισμός γυμνών (κυρίως) παιδιών!

Ἡ Χριστολογία τοῦ J. Ratzinger

Ἡ Χριστολογία τοῦ J. Ratzinger

Γράφει ὁ κ. Εὐλάλιος Θωμαΐδης, Θεολόγος

Μὲ τὴ χριστολογία τοῦ J. Ratzinger εἴχαμε ἀσχοληθεῖ καὶ πέρυσι. Ὅμως κρίνω ὅτι χρειάζεται περισσότερη ἐμβάθυνση στὰ κείμενα τοῦ πάπα Βενέδικτου, καθὼς μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο θὰ καταδειχθοῦν περισσότερο οἱ μεγάλες διαφορὲς μεταξὺ παπισμοῦ καὶ Ὀρθοδοξίας σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ στὴ χριστολογία. Τὴν ἀνάγκη συζήτησης μὲ τοὺς παπικοὺς πάνω στὴ χριστολογία, οὕτως ὥστε νὰ ἀποδειχθοῦν οἱ διαφορὲς καὶ τὸ ἀδύνατο τῆς σύγκλισης μεταξὺ ὀρθόδοξης καὶ ρωμαιοκαθολικῆς θεολογίας, ἔχουν τονίσει σὲ ἀρκετὰ κείμενά τους οἱ π. Μάξιμος Λαυρεώτης καὶ Γεώργιος Καραλής. Σύμφωνα μὲ τοὺς ἀνωτέρω ὀρθόδοξους θεολόγους, οἱ Λατῖνοι δὲν δέχονται στὴν πραγματικότητα τὴν ὑποστατικὴ ἕνωση τῶν δύο φύσεων στὸν Χριστό, ὅπως θὰ φανεῖ μὲ τὴν πραγμάτευση τῶν χριστολογικῶν θέσεων τοῦ Ratzinger. Προτοῦ ξεκινήσω μὲ τὴν πραγμάτευση τῶν προβληματικῶν χωρίων τοῦ Ratzinger, ὀφείλω νὰ ἀναφέρω ὅτι θὰ βασιστῶ στὸ κεφάλαιο «Punti di orientamento cristologico», τὸ ὁποῖο βρίσκεται στό: Joseph Ratzinger, Opera omnia, vol. 6/2: Gesù di Nazaret. Scritti di cristologia, Libreria Editrice Vaticana, Città del Vaticano 2015.

Ταύτισις προσώπου καὶ ἀποστολῆς

Ὁ Ratzinger, ἐπηρεασμένος ἀπὸ τὴ διαλογικὴ φιλοσοφία τοῦ M. Buber, βλέπει τὰ πρόσωπα ὡς σχέσεις μεταξὺ ἑνὸς Ἐγὼ καὶ ἑνὸς Ἐσύ. Αὐτὸ ποὺ συν­ιστᾶ τὴν ταυτότητα τοῦ Ἰησοῦ εἶναι ὅτι ἐκεῖνος εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Πατρός. Ὁ Υἱὸς ὑπάρχει ὡς σχέση, καθὼς εἶναι ἀπολύτως προσανατολισμένος πρὸς τὸν Πατέρα, διαλεγόμενος συνεχῶς μὲ αὐτόν. Ἑπομένως, ὁ Υἱὸς εἶναι σχετιζόμενος διαρκῶς μὲ τὸν Πατέρα. Στὴ συνέχεια ὁ Ratzinger θὰ ὑποστηρίξει ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν ὁμιλεῖ οὔτε δρᾶ ἐξ ὀνόματός του, ἀλλὰ ἐξ ὀνόματος τοῦ Πατρός. Ὅλη του ἡ ὕπαρξη εἶναι ἀποστολὴ ἢ σχέση (σσ. 81-82). Ἐν ὀλίγοις, οἱ λέξεις Υἱός, λόγος καὶ ἀποστολὴ ταυτίζονται. Ἡ ἑλληνικὴ πατερικὴ θεολογία, ὅμως, δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἀποδεχτεῖ τὰ ἀνωτέρω, καθότι ἡ ἀποστολὴ δὲν ταυτίζεται μὲ τὴν ὑπόσταση, ἀλλὰ ἀφορᾶ στὴ θεία οἰκονομία. Ὅταν ὁ Υἱὸς ἀποστέλλεται, ἀποστέλλεται μόνον ὡς ἄνθρωπος, δηλαδὴ σαρκούμενος, καὶ ὄχι ὡς Θεός, ὅπως μᾶς ἀναφέρει ρητὰ ὁ Ἅγ. Ἰωάννης Δαμασκηνὸς (Ἰωάννης Δαμασκηνός, PG 96, 573B).

Ταύτισις τοῦ ὁμοουσίου μὲ τὸν Υἱόν