Μιὰ μέρα, καθόμουν στὸ κελὶ τοῦ γέροντα.Ο πατέρας Γαβριὴλ νύσταζε, καὶ ἐγώ, κοιτάζοντάς τον, σκέφτηκα:

Μια μέρα, καθόμουν στο κελί του γέροντα.

Ο πατέρας Γαβριήλ νύσταζε, και εγώ, κοιτάζοντάς τον, σκέφτηκα:

- «Αυτός ο άνθρωπος τα ξέρει όλα για όλους... Ποιος είναι; Μήπως είναι δαίμονας, ντυμένος με μοναχικό χιτώνα;»

Ξαφνικά, ο γέροντας είπε:

- «Δεκτός».

Ακόμα και στον ύπνο του, διάβαζε σκέψεις.

Ξυπνώντας, με κοίταξε και ξέσπασε σε κλάματα.

Ντράπηκα.

Τότε έδειξε τα ψίχουλα που ήταν πάνω στο τραπέζι και είπε:

- «Χωρίς το θέλημα του Θεού, ένας δαίμονας δεν θα μπορούσε ούτε καν να κινήσει αυτά τα ψίχουλα, πόσο μάλλον να φορέσει μοναχικό χιτώνα».

Από τα απομνημονεύματα του Όταρ Νικολαισβίλι 

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/01/blog-post_385.html