Ἔχουν οἱ ὁμοφυλόφιλοι δικαίωμα σύναψης πολιτικοῦ «γάμου»; Ἔχουν οἱ ὁμοφυλόφιλοι δικαίωμα νὰ υἱοθετοῦν ἀνήλικα παιδιά;

Οἱ ρυθμίσεις τοῦ νόμου 5089/2024 ἀλλοιώνουν τὴν ἀνθρώπινη φύση, καθότι ἡ ὁμοφυλοφιλία συνδέεται μὲ ἀμετάβλητα βιολογικὰ δεδομένα ποὺ δὲν δύνανται νὰ παραγκωνιστοῦν, ἐνῷ ὁ «γάμος» ἔχει σταθερὸ ἐννοιολογικὸ περιεχόμενο 

*Φλώρου Κωνσταντίνα 

Μὲ τὸν ν. 5089/2024 θεσπίστηκε τὸ πρῶτον ἡ δυνατότητα σύναψης πολιτικοῦ γάμου μεταξὺ ὁμοφυλοφίλων καί, ὡς αὐτόθροη συνέπεια, τὸ δικαίωμά τους πρὸς υἱοθεσία ἀνηλίκου. Μὲ τὴν ἀπόφαση 392/2026 τῆς Ὁλομελείας τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας κρίθηκαν συνταγματικὲς οἱ ρυθμίσεις, χωρὶς ὡστόσο νὰ συνεκτιμηθεῖ ἡ σταθερότητα τῆς ἀνθρώπινης φύσης. 

Στὴν ἐπίμαχη ρύθμιση, ἀλλὰ καὶ σὲ δικαστικὲς ἀποφάσεις ἐθνικῶν δικαστηρίων ἢ τοῦ Ε.Δ.Δ.Α. ποὺ κρίνουν ἐπὶ τῶν ζητημάτων αὐτῶν, προκειμένου νὰ τεκμηριωθοῦν νομικὰ καὶ νὰ κριθοῦν νόμιμες οἱ ὡς ἄνω δυνατότητες τῶν ὁμοφυλοφίλων, γίνεται σύνδεση τῆς ὁμοφυλοφιλίας μὲ ἀόριστες νομικὲς ἔννοιες, ὅπως ἡ ἔννοια τῶν χρηστῶν ἠθῶν ἢ τῶν κρατουσῶν, σὲ ὁρισμένη χώρα, ἀντιλήψεων περὶ κοινωνικῆς ἠθικῆς ἢ μὲ τὴν λεγόμενη «σαφῆ εὐρωπαϊκὴ συναίνεση», τὸ περιεχόμενο τῶν ὁποίων, κατὰ τὸ σκεπτικὸ τῶν ρυθμίσεων καὶ τῶν δικαστικῶν ἀποφάσεων, δὲν εἶναι στατικό, ἀλλὰ ἐξελίσσεται. Ὡστόσο, ἡ ὁμοφυλοφιλία πρωτίστως συνδέεται μὲ ἀμετάβλητα ἕως καὶ σήμερα βιολογικὰ δεδομένα (βιολογικὸς σχεδιασμὸς ἀνθρώπινου σώματος, ὀργανικὰ συστήματα ποὺ ἐπιτελοῦν συγκεκριμένους σκοπούς), τὰ ὁποῖα φανερώνουν τὴν ἀνθρώπινη φύση καὶ ἀποτελεῖ πράξη ἡ ὁποία, ἐκ τῆς πρακτικῆς της, προδήλως δὲν ὑποστηρίζεται ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη μορφολογία καὶ φυσιολογία, μὲ ἄλλα λόγια συνιστᾶ πράξη ποὺ ἀντίκειται στὴν ἀνθρώπινη φύση. 

Δὲν λαμβάνεται, δηλαδή, ὑπόψη ἀπὸ τὰ Δικαστήρια, ἡ ὀντολογία τοῦ ἀνθρώπου, ἡ βιολογία/ἀνατομία του, ὁ βιολογικὸς σχεδιασμὸς τοῦ σώματός του, οἱ λειτουργίες ποὺ ἐπιτελοῦν σωματικά του ὄργανα καὶ ἐν τέλει (καὶ σπουδαιότερο) ἡ δυνατότητα ἀναπαραγωγῆς. H ἐξέταση τῆς ἀνθρώπινης ὀντολογίας καὶ τῆς βιολογικῆς δυνατότητας τεκνοποίησης, δὲν δύναται νὰ παραμεριστεῖ, ἀντίθετα εἶναι καθοριστική, οὕτως ὥστε νὰ ἐξαχθεῖ τὸ συμπέρασμα ἐὰν ἡ ὁμοφυλοφιλικὴ πράξη, ἀλλὰ καὶ οἱ σχετικὲς ρυθμίσεις περὶ «γάμου» μεταξὺ ὁμοφυλοφίλων καὶ δυνατότητας υἱοθεσίας ἀπὸ αὐτοὺς παιδιῶν, ἀντιστρατεύονται τὴν ἀνθρώπινη φύση. 

Δυνατότητα δημιουργίας νέας ζωῆς ἔχουν μόνο ὁ ἄνδρας καὶ ἡ γυναῖκα ἀπὸ κοινοῦ καὶ σὲ ἀλληλοσυμπλήρωση, προσφέροντας ὁ καθένας αὐτὸ ποὺ ἀπαιτεῖται γιὰ τὴν πράξη τῆς δημιουργίας, δηλαδὴ ὁ ἄνδρας τὸ σπερματοζωάριο καὶ ἡ γυναῖκα τὸ ὠάριο, οὕτως ὥστε νὰ προκύψει ἡ νέα ζωή, τὸ ζυγωτό. Ἡ φυσιολογία τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἰδιαίτερα τὸ ἀναπαραγωγικό του σύστημα, ὁλοφάνερα ἀποκαλύπτουν τὴν ἀπαιτούμενη ἀλληλοσυμπλήρωση ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς γιὰ τὴν δημιουργία μιᾶς νέας ζωῆς. Μαρτυροῦν ἐπίσης, τὸν γνήσιο καὶ ἀπόλυτα φυσιολογικὸ ἐρωτισμὸ καὶ τὴν γνήσια ἀγάπη ποὺ ἀναπτύσσει ὁ ἄνθρωπος πρὸς τὸ ἄλλο φῦλο, μὲ σκοπὸ τὴν δημιουργία οἰκογένειας καὶ τὴν ἀπόκτηση ἀπογόνων. Μάλιστα, ἡ ἀλληλοσυμπλήρωση ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς δὲν περιορίζεται μόνο στὴν ἀναπαραγωγικὴ διαδικασία καὶ δὲν τερματίζεται μὲ τὴν γέννηση τοῦ παιδιοῦ, ἀλλὰ ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι ἀναγκαῖα καὶ κατὰ τὴν μετέπειτα ἀγωγὴ τοῦ παιδιοῦ, καθότι μὲ διαφορετικὸ τρόπο συνεισφέρει ὁ πατέρας στὴν ἀγωγὴ καὶ ἀνάπτυξη τοῦ παιδιοῦ καὶ μὲ διαφορετικὸ τρόπο συνεισφέρει ἡ μητέρα, λόγῳ ἀκριβῶς τῶν διαφορετικῶν βιολογικῶν καὶ ψυχολογικῶν χαρακτηριστικῶν τῆς πατρότητας καὶ τῆς μητρότητας. 

Οἱ ρυθμίσεις του ν. 5089/2024 παραβλέπουν τὶς πραγματικὲς δυνατότητες τοῦ ἀνθρώπου, καθότι οἱ ὁμοφυλόφιλοι στεροῦνται βιολογικὰ τὴν δυνατότητα ἀναπαραγωγῆς καὶ ἐπιχειροῦν τὴν ἀλλοίωση τῆς ἀνθρώπινης ὀντολογίας. Ἑπομένως, κατὰ τὸ μέρος ποὺ προβλέπουν τὴ δυνατότητα συνάψεως «γάμου» μεταξὺ ὁμοφυλοφίλων ἀντίκεινται πρωτίστως στὸ ἄρθρο 2 παρ. 1 Σύντ. ποὺ προβλέπει τὴν προστασία καὶ τὸν σεβασμὸ τῆς ἀξίας τοῦ ἀνθρώπου. Προστασία τῆς ἀξίας τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἀλλοίωση τῆς ἀνθρώπινης φύσης εἶναι ἔννοιες ἀντιφατικές. 

Περαιτέρω, ὁ «γάμος» ὑπὸ τὴν συνταγματική του ἔννοια ἔχει ὁρισμένα οὐσιώδη στοιχεῖα καὶ τὸν διέπουν ὁρισμένες θεμελιώδεις ἀρχές, οἱ ὁποῖες ἰσχύουν διαχρονικὰ στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία. Πρόκειται γιὰ τὴν μόνιμη συμβίωση δύο προσώπων διαφορετικοῦ φύλου. Ἡ συμβίωση αὐτὴ πραγματοποιεῖται μὲ τὴν ἐλεύθερη καὶ πλήρη συναίνεση τῶν συζύγων, ἀναγνωρίζεται ἀπὸ τὴν ἔννομη τάξη καὶ χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὴν ἰσότητα τῶν δικαιωμάτων καὶ τῶν εὐθυνῶν τῶν συζύγων σὲ σχέση μὲ τὸ γάμο καὶ κατὰ τὸν ἔγγαμο βίο. Ὁ κοινὸς νομοθέτης δὲν δύναται οὔτε νὰ καταργήσει τὸν γάμο, οὔτε νὰ ἀνατρέψει τὸ νοηματικό του περιεχόμενο καὶ νὰ μεταβάλει τὰ ἀνωτέρω θεμελιώδη χαρακτηριστικὰ στοιχεῖα του. Οἱ θεσμοὶ τοῦ γάμου καὶ τῆς οἰκογένειας, ὅπως μάλιστα διαμορφώθηκαν ὑπὸ τὴν εὐεργετικὴ ἐπίδραση τῆς Χριστιανικῆς διδασκαλίας, συνιστοῦν στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία ὕπατα ἀγαθὰ καὶ πραγματώνουν ὑπέρτατες ἠθικὲς καὶ κοινωνικὲς ἀξίες. Εἶναι θεσμοί, οἱ ὁποῖοι παραμένουν στὴν συνείδηση τοῦ λαοῦ ἀπαρασάλευτοι. Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Συνταγματικὸς νομοθέτης διεκήρυξε ὅτι ἡ οἰκογένεια εἶναι «θεμέλιο τῆς συντήρησης καὶ προαγωγῆς τοῦ Ἔθνους». «Γάμος» μεταξὺ προσώπων τοῦ αὐτοῦ φύλου καὶ «συντήρηση» τοῦ Ἔθνους εἶναι ἔννοιες ὁλοφάνερα ἀντιφατικὲς καὶ σχῆμα ἄκρως ὀξύμωρο. Ὡς ἐκ τούτου, ἡ ἐν λόγῳ ρύθμιση παραβιάζει τὸ ἄρθρο 21 παρ. 1 Σύντ., μὲ τὸ ὁποῖο θεσπίζεται ὑποχρέωση τοῦ κράτους νὰ μεριμνᾶ γιὰ τὴν προστασία τοῦ θεσμοῦ τοῦ γάμου καὶ τῆς οἰκογενείας. Αὐτονόητα καὶ ἡ αὐτόθροη συνέπεια τῆς ρύθμισης, ἤτοι τοῦ δικαιώματος τῶν ὁμοφυλοφίλων πρὸς υἱοθεσία ἀνηλίκου, ἀντίκειται στὶς διατάξεις τῶν ἄρθρων 2 παρ. 1, 5 παρ. 1, καὶ 21 παρ. 1 Σύντ. ἀλλὰ καὶ στὴν Διεθνῆ Σύμβαση γιὰ τὰ Δικαιώματα τοῦ παιδιοῦ, καθότι τὸ βέλτιστο συμφέρον τοῦ παιδιοῦ ἐπιβάλλει τὴν υἱοθεσία του ἀπὸ μιὰ οἰκογένεια ποὺ θὰ τοῦ προσφέρει τόσο τὸ πατρικὸ ὅσο καὶ τὸ μητρικὸ πρότυπο. Πειραματισμοὶ μὲ ἀνήλικα παιδιὰ δὲν ἐπιτρέπονται σὲ μιὰ συντεταγμένη πολιτεία καὶ κοινωνία ἀνθρώπων. 

*Ἀπόφοιτη Νομικῆς Σχολῆς καὶ δικαστικὸς ὑπάλληλος 

πηγή:ἠλεκτρονικό ταχυδρομεῖο