Τότε μόνο μπορεῖ κανείς νά προσεγγίσει τόν Θεό, ὅταν ἀρνηθεῖ τελείως τόν ἑαυτόν του

❈ Ὅταν ὑπάρχει αὐταπάρνηση, τότε δίνει ὁ Θεός τή Χάρη του. Ἄν ὁ ἄνθρωπος ἔχει μέσα του τό πνεῦμα τῆς θυσίας, τότε δέχεται τή Θεία βοήθεια, τόν οἰκονομάει ὁ Θεός. Ἀνάλογη μέ τή θυσία καί τήν προσευχή, πού κάνει κανείς γιά τόν συνάνθρωπό του, εἶναι καί ἡ βοήθεια πού λαμβάνει ἀπό τόν Θεό.

Διηγεῖται ὁ Ἅγιος Παΐσιος: "Μιά φορά πού πήγαινα ἀργά τό ἀπόγευμα ἀπό τή μονή Σταυρονικήτα στό καλύβι τοῦ παπα - Τύχωνα (τό ἐτοίμαζα τότε, τό 1968, γιά νά μείνω ἐκεῖ), μέ σταμάτησε κάποιος πού εἶχε πολλά προβλήματα. Στάθηκα ὄρθιος φορτωμένος μέ τόν ντορβά γεμάτο πράγματα καί τόν ἄκουγα. Ψιχάλιζε κιόλας. Νύχτωσε καί ἐκεῖνος ἔλεγε καί ἔλεγε συνέχεια. Ψιχάλα - ψιχάλα εἴχαμε γίνει μούσκεμα.

Κάποια στιγμή μοῦ ἦρθε ὁ λογισμός:

- Πῶς θά βρῶ τό καλύβι; Νύχτα, λάσπη, τό μονοπάτι δύσκολο, δέν ἔχω καί φακό". Ἀλλά πῶς νά τόν διακόψω;"

Βλέπετε; Τόν άφηνε νά μιλάει καί εἶχε ξεχάσει τόν ἑαυτόν του ὁ Ἅγιος Παΐσιος.

"Τόν ρώτησα ποῦ θά μείνει, μοῦ εἶπε σέ ἕνα κοντινό Κελλί. Σταθήκαμε λοιπόν ἐκεῖ μέχρι τά μεσάνυχτα. Μόλις χωρίσαμε καί πῆρα τό μονοπάτι, γλίστρησα καί ἔπεσα μέσα στά βάτα. Τά παπούτσια ἔφυγαν κάτω, ὁ τουρβᾶς πιάστηκε στά κλαδιά, τό ζωστικό μαζεύτηκε στό λαιμό. Δέν ἔβλεπα τίποτε. Ὁπότε εἶπα:

- Καλύτερα ἄς μείνω ἐδῶ καί ἄς ἀρχίσω τό Ἀπόδειπνο. Θά κάνω καί τό Μεσονυκτικό καί τόν Ὄρθρο, θά φωτίσει καί θά βρῶ τό Κελλί μου. Ἄραγε αὐτός ὁ καημένος θά βρεῖ τόν δρόμο του;"

Βλέπετε τήν αὐταπάρνησή του; Δέν σκέφτηκε τόν ἑαυτόν του ὁ Ἅγιος Παΐσιος καί τό πῶς θά περνοῦσε ἐκεῖ τή νύχτα. Σκέφτηκε πάλι τόν Θεό, τίς προσευχές καί τόν συνάνθρωπό του. Ἔχει ἀρνηθεῖ τή φιλαυτία του.

Ἄρχισε λοιπόν νά κάνει τό Ἀπόδειπνο.

"Μόλις ἔφθασα στό ''Ἐλέησόν με ὁ Θεός κατά τό μέγα ἔλεός σου"'' ξαφνικά, ἕνα φῶς, σάν προβολέας, φώτισε ὅλον τόν λάκκο τῆς Καλιάγρας! Βρῆκα τά παπούτσια καί ξεκίνησα. Ὅλο τό μονοπάτι ἦταν μέσα στό φῶς.

Ἔφθασα στό Καλύβι, βρῆκα καί τό κελειδί ἀπό τό λουκέτο, πού ἦταν τόσο μικρό καί τό εἶχα βάλει σέ τέτοιο μέρος πού, καί μέρα νά ἦταν, δύσκολα θά τό ἔβρισκα. Μπῆκα μέσα, ἄναψα τά καντήλια στό ἐκκλησάκι καί τότε χάθηκε ἐκεῖνο τό φῶς. Δέν χρειαζόταν ἄλλο!...".

Βλέπετε πῶς ἐνεργεῖ ὁ Θεός σέ ἕναν ἄνθρωπο πού ἔχει ἀρνηθεῖ τή φιλαυτία του; Τοῦ δίνει τό Ἄκτιστο Φῶς, πού εἶναι μιά ἐμπειρία θεώσεως. Τότε μόνο μπορεῖ κανείς νά προσεγγίσει τόν Θεό, ὅταν ἀρνηθεῖ τελείως τόν ἑαυτόν του.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

(Ὁμιλία 17 - 8 - 2008)