Νά θεωρεῖς ὅτι ἡ κάθε ἡμέρα εἶναι ἡ τελευταία τῆς ζωῆς σου...

Πόσες φορές κάνουμε σχέδια ἐπί σχεδίων καί μακροχρόνια καί πενταετή προγράμματα καί δεκαετή προγράμματα καί ἀνακοινώνουν προγράμματα ἀναπτύξεως καί ἕνα σωρό τέτοια πράγματα... καί αὔριο... Ἄ! Ξέρεις πέθανε! Πέθανε! Δέν ξέρουμε τί θά γίνει τήν αὐριανή ἡμέρα.

Καί ἄν πεθάνεις αὔριο; Τζάμπα καί ἡ φαιά οὐσία πού κατανάλωσες, γιά ὅλα αὐτά τά σχέδια! Ἀντί νά κάνεις λίγη προσευχή νά σέ ἐλεήσει ὁ Θεός γιατί μπορεῖ νά εἶναι ἡ τελευταία σου νύχτα ἀπόψε, ἐσύ κατατρωγόσουν μέ ὅλες αὐτές τίς ἱστορίες, τούς ἀνθρώπινους λογισμούς.

Γι' αὐτό, ν᾽ ἀπομακρυνόμαστε ἀπό τέτοιου εἴδους λογισμούς, γιατί δεν ξέρουμε, ἄν αὔριο ζοῦμε.

Ἔλεγε πολύ ὄμορφα ὁ ἅγιος Ἀντώνιος νά θεωρεῖς ὅτι ἡ κάθε ἡμέρα εἶναι ἡ τελευταία τῆς ζωῆς σου. Μήν τό ξεχνᾶς. Νά λές:

- Τό πρωί, πού ξυπνᾶς, σήμερα μέχρι τό βράδυ, ἄν πάω. Ἄν θέλει ὁ Θεός, θά πάω μέχρι τό βράδυ.

Ξέρετε πόσο θά ἀλλάζαμε; Θά ἔλεγες:

- Πρέπει νά τακτοποιηθῶ. Κατ' ἀρχάς πρέπει νά ἐξομολογηθῶ! Εἶμαι ἐξομολογημένος; Αὔριο φεύγω. Εἶμαι ἔτοιμος; Θά πάω νά συναντήσω τόν Θεό...

Μετά ὅλα τά ὑπόλοιπα. Ὅ,τι ἄλλο πρέπει νά τακτοποιεῖ ἕνας ἐτοιμοθάνατος. Ἔτσι πρέπει νά ζοῦμε σάν ἐτοιμοθάνατοι.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου