Ι.Μ.ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΑΣ.
Στην κόλαση!
Κάποτε ἀρρώστησα σοβαρά ἀπό τό ἔντερό μου καί νοσηλευόμουνα στο ΝΙΚΕ (Νοσηλευτικό Ἵδρυμα Κληρικῶν Ἑλλάδος) στα Πατήσια. Μία άγνωστη κοπέλα ἐπισκεπτότανε στο διπλανό θάλαμο τή νύφη της καί μία ἡμέρα ἦρθε καί σέ 'μένα καί ἄρχισε νά μέ ρωτάει γιά τήν εὐχή.
-Πάτερ, θέλω να μάθω γιά τήν νοερά προσευχή.
- Νά πᾶς στόν Πνευματικό σου νά σοῦ μάθει.
-Από ἁγιορείτη θέλω να μάθω...! Πεῖτε μου πνευματικά...
Στεκότανε μπροστά μου σε στάση προσοχῆς, σάν νά ἦταν μαρμαρωμένη. Τελικά ἀρχίσαμε νά λέμε τήν εὐχή. Προσκολλήθηκε σέ 'μένα καί ἐρχότανε συνέχεια. Ἀποκτήσαμε φιλία καί, ὅταν ἐπέστρεψα στό Ἅγιον Ὄρος, ἀρχίσαμε τήν ἀλληλογραφία. Σύντομα κατέβηκα στήν Ἀθήνα καί πήγαμε μαζί στόν Ἅγιο Νεκτάριο στήν Αἴγινα καί σέ ἄλλα προσκυνήματα.
Ἡ Σοφία ἦταν περίπου 25 χρονῶν, ἦταν πολύ εὐσεβής καί εἶχε μεγάλο ζῆλο στα πνευματικά. Ἦταν ἅγιος ἄνθρωπος καί τήν ἀγάπησα πολύ. Τήν ἀγαποῦσα πνευματικά σάν ἀδερφή μου, σάν ἕναν συνάνθρωπο πού κάνει τόν καλό αγώνα γιά νά γνωρίσει καί νά ἀγαπήσει τόν Θεό.
Ὅταν πῆγα στόν Ἅγιο, μοῦ εἶπε μέ πολύ σοβαρό ὕφος:
«Εάν πεθάνεις τώρα... θά πᾶς κατευθείαν στήν κόλαση!
Ἄλλο ἡ ἀγάπη γιά τόν Χριστό κι ἄλλο αὐτή ἡ ἀγάπη.
Απαγορεύεται ὁ μοναχός νά ἀγαπάει ἔτσι (μέ πάθος) ἄλλον ἄνθρωπο».
Χωρίς νά τό καταλάβω, εἶχα δεθεῖ συναισθηματικά μαζί της καί τή σκεφτόμουνα συνέχεια, ἐνῶ ἡ καρδιά τοῦ μοναχοῦ πρέπει νά ἀνήκει μόνο στόν Θεό. Απομακρύνθηκα ἀμέσως καί διέκοψα κάθε ἐπικοινωνία μαζί της. Πίστευα πώς εἴχαμε ἀδελφική, καθαρή αγάπη μεταξύ μας, ἀλλά ὁ πονηρός έργαζότανε υπόγεια, κρυφά καί έγώ εἶχα χάσει τή θεία Χάρη.
Μετά ἀπό χρόνια, από τρίτο πρόσωπο, ἔμαθα ὅτι ἡ Σοφία ἔγινε καλή μοναχή σε κάποιο Μοναστήρι.
Κάποτε πῆγα στόν Ἅγιο καί τοῦ εἶπα:
-Ἐδῶ καί ἀρκετό καιρό ἔχω ἀϋπνίες...
-Τί τρῶς μωρέ; Τό έντερο σε πείραξε κι άπό 'κεῖ προέρχονται οἱ ἀϋπνίες σου.
-Τώρα ξεκίνησα να τρώω μόνο μαρούλια.
-Αὐτά πού τρῶς εἶναι τό καλύτερο φαγητό, διότι ἔχουν μέσα ὅ,τι χρειάζεται ὁ ὀργανισμός τοῦ ἀνθρώπου.
Γιά δύο μῆνες ἔτρωγα μόνο μαρούλι, τίποτα ἄλλο, καί θεραπεύτηκε τό ἔντερο, ἔφυγαν καί οἱ ἀϋπνίες.
Μία ἄλλη φορά μοῦ εἶπε: «Τά κρεμμύδια καί τά καρότα κάνουνε πολύ καλό στο κυκλοφορικό... Τό ἁλάτι εἶναι χρήσιμο γιά τόν ὀργανισμό».
Κάποιος γνωστός μου εἶχε προβλήματα μέ τήν καρδιά του καί διέκοψε παντελῶς τό ἁλάτι. Λίγα χρόνια ἀργότερα, πέθανε ἀπό καρδιαγγειακό επεισόδιο καί κύρια αἰτία τοῦ θανάτου ἦταν ἡ πλήρης ἔλλειψη τοῦ χλωριούχου νατρίου.
Ἡ διατροφή μου ἦταν λιτή καί μία ἡμέρα μοῦ εἶπε:
-Νά τρῶς καί κάνα ψαράκι.
-Τό ψάρι μοῦ φέρνει δυσκοιλιότητα.
Μετάνοιες
-Ποιός τό εἶπε αὐτό μωρέ; Μοῦ φώναξε καί ἀπό τότε ἔτρωγα καί κάνα ψαράκι χωρίς νά μέ πειράζει στο στομάχι.
Κάποτε ἡ κοιλιά μου ἦταν πρησμένη καί ὅταν πῆγα στό Διαβαλκανικό Νοσοκομεῖο, μοῦ εἴπανε: «Πῶ, πῶ..., τί γίνεται ἐδῶ μέσα; Εἶναι γεμάτη υγρά»!
Ὅταν ἔκανα κάποια απότομη κίνηση, άκουγόντουσαν τά υγρά πού εἶχε μαζέψει ή κοιλιά μου. Ξεκίνησα μία θεραπεία μέ φάρμακα, ἀλλά δέν θεραπεύτηκα πλήρως καί τό πρόβλημα αὐτό τό ἔχω, σε μικρότερο βαθμό, μέχρι σήμερα.
Μ' αὐτό τό πρήξιμο δυσκολευόμουνα να σκύψω καί γι' αὐτό μείωσα καί τελικά σταμάτησα ἐντελῶς τίς στρωτές μετάνοιες, ἀκόμα καί στόν κανόνα μου. Δέν μποροῦσα μέ κανέναν τρόπο νά τίς κάνω. Πῆγα στόν Ἅγιο καί τοῦ εἶπα:
-Γέροντα, σταμάτησα τίς μετάνοιες...
-Καί τό λές κιόλας; Έκοψες τίς στρωτές μετάνοιες; Οἱ μετάνοιες μωρέ, ἔχουν μεγάλη ἀξία ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ!
Λίγο καιρό ἀργότερα συναντηθήκαμε στόν ἀρσανά τῆς Νέας Σκήτης. Ἐκεῖνος περίμενε τό καράβι γιά νά βγεῖ ἔξω καί, καθώς μιλούσαμε, ξαφνικά μοῦ εἶπε: «Μήν παίρνεις φάρμακα μωρέ». Μέσα μου ζορίστηκα. Ἔπρεπε νά κάνω ὑπακοή στόν Ἅγιο, ἀλλά εἶχα καί σοβαρό πρόβλημα, εἶχα σπαστική κολίτιδα. «Μά, πῶς μπορῶ νά μήν παίρνω φάρμακα;», σκέφτηκα λυπημένος. Ἐκεῖνος “κατάλαβε" πώς ζορίστηκα καί ἀμέσως πρόσθεσε: «Εεε..., πάρε, πάρε φάρμακα».
Ὁ Ἅγιος ἤ μέ δοκίμαζε γιά νά δεῖ τήν ἀντίδρασή μου ἤ ἤθελε νά ἀφεθῶ στή θεία Πρόνοια, νά ἀφήσω τόν ἑαυτό μου στόν Θεό, ἀλλά ἐγώ δέν μποροῦσα καί τελικά ἔδειξε συγκατάβαση στήν άδυναμία μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου