Μιὰ μέρα, ἕνας μοναχός, διαβάζοντας πληθώρα ὀνομάτων, κουράστηκε καὶ ἀναρωτήθηκε!!!

Μια μέρα, ένας μοναχός, διαβάζοντας πληθώρα ονομάτων, κουράστηκε και αναρωτήθηκε, "Θα σωθούν όλοι αυτοί που μνημονεύω; Αισθάνονται πραγματικά τίποτα; Αισθάνεται ο Ουρανός ότι αυτή τη στιγμή προσεύχομαι για εκείνους που έχουν εξαφανιστεί από προσώπου γης; Βοηθιούνται πραγματικά οι νεκροί;

” Και εκείνη τη στιγμή, νιώθοντας κουρασμένος, έσκυψε στη στασιδιά, έκλεισε ελαφρώς τα μάτια του, και, είτε σε όνειρο είτε στην πραγματικότητα, σε ένα είδος ψυχικής διέγερσης και κούρασης της σάρκας, κοίταξε ψηλά και είδε... αμέτρητες ψυχές των κεκοιμημένων, και μαζί τους, άγιοι και άγγελοι. Και ενώπιον του θρόνου του Κυρίου, της Υπεραγίας Θεοτόκου, με θαυμαστά ενδύματα. Κοιτάζει τον Χριστό και, γυρίζοντας προς Αυτόν, λέει, «Υιέ μου και Θεέ μου, Σου ζητώ όλους. Δέξου τις προσευχές της Αγίας Σου Εκκλησίας.

Ὀρθοτομοῦν τὸν λόγο τῆς ἀληθείας οἱ σημερινοὶ Ἐπίσκοποι;

Ο μακαριστός π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος γράφει σχετικά με τους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας τα εξής: «Η ενασχόλησις περί τους ιερούς Κανόνας αποτελεί επείγουσαν ανάγκην διά την Εκκλησίαν. Η σύγχυσις ήτις υπάρχει ως προς την αξίαν και την σημασίαν των ιερών Κανόνων οδηγεί τα πράγματα της Εκκλησίας ένθα ου δει. Πρέπει να αποβή συνείδησις πάντων ότι οι ιεροί Κανόνες δεν είνε ανθρώπινα επινοήματα, αλλά καρποί του Αγίου Πνεύματος.[…]. Μόνον διά της πιστής και ανιδιοτελούς τηρήσεως των ιερών Κανόνων η Εκκλησία κυβερνάται θεανθρωπίνως και ουχί ανθρωπίνως. Παν ό,τι δεν οικοδομείται επί του θεμελίου των ιερών Κανόνων, θεμελιούται επί της άμμου και, όσον περίτεχνον και αν είνε, θάττον ή βραδύτερον θα καταρρεύση και θα κονιορτοποιηθή. Πάσα διευθέτησις εκκλησιαστικών πραγμάτων, εξ οσονδήποτε καλής διαθέσεως και αν ορμάται, εφ’ όσον παρακάμπτει τους ιερούς Κανόνας, είνε αδύνατον να επισύρη την ευλογίαν του Ουρανού. Όταν δε αι παραβιάσεις των ιερών Κανόνων δεν ορμώνται καν εξ αγαθών διαθέσεων, τότε η εκδίκησις αυτών είνε αδυσώπητος και σκληροτάτη. Η ιστορία είνε αψευδής μάρτυς των αληθειών αυτών. Το κακόν όμως είναι  ότι «το μόνον δίδαγμα εκ της ιστορίας είνε ότι οι άνθρωποι δεν διδάσκονται εκ της ιστορίας», ως ευστόχως παρετήρησε ξένος φιλόσοφος και ιστορικός. Πλανώνται οικτρώς οι νομίζοντες ότι οι ιεροί Κανόνες είνε απλά «νομικά» κείμενα. Έχουσι βεβαίως πολλάκις νομοτεχνικήν διατύπωσιν, αλλ’εκφράζουσι την πίστιν και την θεολογίαν της Εκκλησίας. Οι ιεροί Κανόνες αποτελούσι την πρακτικήν εφαρμογήν των δογμάτων, είνε, θα έλεγον, ο αντικατοπτρισμός του δόγματος εις την καθ’ ημέραν ζωήν των πιστών (Κλήρου και Λαού).1».

Κατά τον μακαριστό Γέροντα, λοιπόν, η παραβίαση των Ιερών Κανόνων της Εκκλησίας συνεπάγεται την σκληρή τους εκδίκηση. Δυστυχώς, αυτό επιβεβαιώνεται σε τρομακτικό βαθμό στους έσχατους καιρούς που ζούμε, σε καιρούς δηλαδή για τους οποίους προφήτευσαν οι Άγιοι Πατέρες, ότι η πλάνη θα είναι δυσδιάκριτη, το φως θα παρουσιάζεται ως σκοτάδι και το σκοτάδι ως φως, ούτως ώστε και ο απλός λαϊκός ορθόδοξος χριστιανός (όπως η γράφουσα) να πρέπει, με τη βοήθεια του Αγίου Τριαδικού Θεού, να μελετά συνεχώς την αγία πίστη του και να κατηχεί συνεχώς τον εαυτό του, για να μπορέσει να προστατευθεί πρωτίστως από την παναίρεση του Οικουμενισμού2, ως προς την οποία οι Επίσκοποι, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, σιωπούν, αλλά και από τις υπόλοιπες διαστρεβλώσεις και αναλήθειες στα λεγόμενα πρωτίστως των Επισκόπων (αλλά και των απλών ιερέων, θεολόγων) και τις καινοτομίες που εισάγουν στην θεία λατρεία. Κατωτέρω, παρουσιάζονται εν συντομία μερικές από τις χαρακτηριστικότερες περιπτώσεις παραβιάσεων Ιερών Κανόνων, διαστρεβλώσεων της αλήθειας της ορθοδόξου πίστεως σε κηρύγματα και καινοτομιών στα ζητήματα της θείας λατρείας.

α) Παναίρεση του Οικουμενισμού

Όλοι οι σύγχρονοι άγιοι χαρακτήρισαν τον Οικουμενισμό ως αίρεση, και συγκεκριμένα ως παναίρεση, καθότι συμπεριλαμβάνει όλες τις αιρέσεις (π.χ. παπισμό, προτεσταντισμό, μονοφυσιτισμό, ακόμη και ισλαμισμό/μωαμεθανισμό κ.α.).

«Πάσχα, Κυρίου Πάσχα!».

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου – συγγραφέως

Ι. Μ. Κυθήρων και Αντικυθήρων

Εν Κυθήροις τη 11η Απριλίου 2026

Με την Χάρη του Θεού φθάσαμε στο τέρμα της πένθιμης και κατανυκτικής περιόδου του Τριωδίου. Και το τέρμα αυτό είναι, βέβαια, το Πάσχα, η Ανάσταση του Κυρίου, η «εορτή των εορτών» και η «πανήγυρις των πανηγύρεων», «η μία των Σαββάτων η βασιλίς και κυρία». Όσοι αγωνίστηκαν διά νηστείας και ασκήσεως, διά πένθους και προσευχής να σταυρώσουν τα πάθη και τις επιθυμίες, όσοι αγωνίστηκαν και πάλεψαν με την αμαρτία και τον πατέρα της αμαρτίας, τον διάβολο, ζουν τώρα την Ανάσταση του Χριστού σαν ένα προσωπικό γεγονός. Βιώνουν την εμπειρία της Αναστάσεως μέσα στο βάθος της υπάρξεώς τους. Βλέπουν με τους νοερούς οφθαλμούς της καρδιάς τους το άκτιστον φως του αναστάντος Χριστού να πλημμυρίζει το είναι τους. Νοιώθουν το πέρασμά τους από τον θάνατο στη ζωή, δηλαδή σε μιά άλλη διάσταση της υπάρξεως, που ξεπερνά τα όρια του χώρου και του χρόνου, της φθαρτότητος και της παροδικότητος. Που αποτελεί τον αιώνιο σαββατισμό, την ημέρα την ογδόη, την απαρχή της Βασιλείας των Ουρανών, την αφετηρία της ανακαινίσεως του σύμπαντος, σύμφωνα με τον απόστολο «εί τις εν Χριστώ καινή κτίσις. Τα αρχαία παρήλθεν, ιδού γέγονε καινά τα πάντα» (Β΄Κορ. 5,17). Γι’ αυτό το πέρασμα ομιλεί εκφραστικώτατα και με μεγάλο θεολογικό βάθος στο πρώτο τροπάριο του αναστασίμου κανόνος του ο μέγας της Εκκλησίας πατήρ και υμνογράφος, ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός: «Αναστάσεως ημέρα λαμπρυνθώμεν λαοί, Πάσχα, Κυρίου Πάσχα. Εκ γαρ θανάτου προς ζωήν και εκ γής προς ουρανόν, Χριστός ο Θεός, ημάς διεβίβασεν, επινίκιον άδοντας».

Δέκα λόγοι γιά νά μήν ἀποτεφρωθῶ:

Πορφυρίτης

Διότι:

1. εἶναι ἐντολή τοῦ Θεοῦ μου: «ἐν ἱδρῶτι τοῦ προσώπου σου φαγῇ τὸν ἄρτον σου, ἕως τοῦ ἀποστρέψαι σε εἰς τὴν γῆν, ἐξ ἧς ἐλήφθης, ὅτι γῆ εἶ καὶ εἰς γῆν ἀπελεύσῃ»[1].

2. ὁ Ἀρχηγός τῆς Πίστεώς μου, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, τοῦ Ὁποίου εἶμαι μαθητής, ἐτάφη.

3. ἡ ἀγαπημένη Μάνα μου καί Μήτηρ τοῦ Κυρίου μου, ἡ Θεοτόκος, ἐτάφη.

4. οἱ Ἅγιοι ἐτάφησαν καί ἐπιθυμῶ νά βρίσκομαι «σὺν πᾶσι τοῖς ἁγίοις».

Ὅταν ἡ ἐξουσία ἐκτίθεται: Ἡ δίωξη τοῦ Τυχικοῦ καὶ ἡ ἀφύπνιση τοῦ λαοῦ

Όταν η εξουσία εκτίθεται: Η δίωξη του Τυχικού και η αφύπνιση του λαού

Η υπόθεση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού δεν είναι πλέον ένα απλό εκκλησιαστικό ζήτημα. Έχει μετατραπεί σε μια ηχηρή σύγκρουση ανάμεσα στην αυθεντικότητα και την επιβολή, ανάμεσα στην παράδοση και τους μηχανισμούς εξουσίας. Και όσο περνά ο χρόνος, τόσο περισσότερο ενισχύεται η αίσθηση ότι εδώ δεν έχουμε μια δίκαιη κρίση, αλλά μια στοχευμένη προσπάθεια φίμωσης και παραδειγματισμού.

Ο Μητροπολίτης Τυχικός, για χιλιάδες πιστούς, δεν είναι απλώς ένας ιεράρχης. Είναι σύμβολο συνέπειας, ορθόδοξης στάσης και πιστότητας στους Ιερούς Κανόνες. Και ακριβώς αυτή η στάση είναι που φαίνεται να ενοχλεί. Διότι δεν συμβιβάζεται, δεν προσαρμόζεται, δεν υποτάσσεται.

Αντίθετα, η εικόνα που αποδίδεται στην Αρχιεπισκοπή είναι ιδιαίτερα βαριά: ότι αντί να απαντήσει με θεολογικά επιχειρήματα και κανονική τεκμηρίωση, επιλέγει να ενεργοποιήσει όλους τους διαθέσιμους μηχανισμούς επιβολής. Εξουσία, επιρροή, δημόσιος λόγος – όλα επιστρατεύονται ώστε να διαμορφωθεί ένα αφήγημα εις βάρος του Τυχικού.

Ιδιαίτερα έντονη είναι η κριτική ότι χρησιμοποιούνται μέσα ενημέρωσης και οικονομικοί πόροι για να επηρεαστεί η κοινή γνώμη. Δημιουργείται έτσι η εντύπωση – στα μάτια πολλών – μιας οργανωμένης προσπάθειας χειραγώγησης, όπου η εικόνα υπερισχύει της ουσίας και η προπαγάνδα επιχειρεί να καλύψει την έλλειψη πειστικών επιχειρημάτων.

Εἶπε μοναχός:

Είπε μοναχός:

Όλοι ενημερωμένοι πλέον γνωρίζουμε για τους σύγχρονους Γέροντες και τις προφητείες τους μικροί και μεγάλοι, δίκαιοι και αμαρτωλοί, όμως παρά ταύτα οι εκκλησίες είναι ακόμη άδειες και ή αμαρτία, αμαρτία.

Λοιπόν, τί καταφέραμε; 

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/03/blog-post_951.html