«Πάσχα, Κυρίου Πάσχα!».

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου – συγγραφέως

Ι. Μ. Κυθήρων και Αντικυθήρων

Εν Κυθήροις τη 11η Απριλίου 2026

Με την Χάρη του Θεού φθάσαμε στο τέρμα της πένθιμης και κατανυκτικής περιόδου του Τριωδίου. Και το τέρμα αυτό είναι, βέβαια, το Πάσχα, η Ανάσταση του Κυρίου, η «εορτή των εορτών» και η «πανήγυρις των πανηγύρεων», «η μία των Σαββάτων η βασιλίς και κυρία». Όσοι αγωνίστηκαν διά νηστείας και ασκήσεως, διά πένθους και προσευχής να σταυρώσουν τα πάθη και τις επιθυμίες, όσοι αγωνίστηκαν και πάλεψαν με την αμαρτία και τον πατέρα της αμαρτίας, τον διάβολο, ζουν τώρα την Ανάσταση του Χριστού σαν ένα προσωπικό γεγονός. Βιώνουν την εμπειρία της Αναστάσεως μέσα στο βάθος της υπάρξεώς τους. Βλέπουν με τους νοερούς οφθαλμούς της καρδιάς τους το άκτιστον φως του αναστάντος Χριστού να πλημμυρίζει το είναι τους. Νοιώθουν το πέρασμά τους από τον θάνατο στη ζωή, δηλαδή σε μιά άλλη διάσταση της υπάρξεως, που ξεπερνά τα όρια του χώρου και του χρόνου, της φθαρτότητος και της παροδικότητος. Που αποτελεί τον αιώνιο σαββατισμό, την ημέρα την ογδόη, την απαρχή της Βασιλείας των Ουρανών, την αφετηρία της ανακαινίσεως του σύμπαντος, σύμφωνα με τον απόστολο «εί τις εν Χριστώ καινή κτίσις. Τα αρχαία παρήλθεν, ιδού γέγονε καινά τα πάντα» (Β΄Κορ. 5,17). Γι’ αυτό το πέρασμα ομιλεί εκφραστικώτατα και με μεγάλο θεολογικό βάθος στο πρώτο τροπάριο του αναστασίμου κανόνος του ο μέγας της Εκκλησίας πατήρ και υμνογράφος, ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός: «Αναστάσεως ημέρα λαμπρυνθώμεν λαοί, Πάσχα, Κυρίου Πάσχα. Εκ γαρ θανάτου προς ζωήν και εκ γής προς ουρανόν, Χριστός ο Θεός, ημάς διεβίβασεν, επινίκιον άδοντας».

Δέκα λόγοι γιά νά μήν ἀποτεφρωθῶ:

Πορφυρίτης

Διότι:

1. εἶναι ἐντολή τοῦ Θεοῦ μου: «ἐν ἱδρῶτι τοῦ προσώπου σου φαγῇ τὸν ἄρτον σου, ἕως τοῦ ἀποστρέψαι σε εἰς τὴν γῆν, ἐξ ἧς ἐλήφθης, ὅτι γῆ εἶ καὶ εἰς γῆν ἀπελεύσῃ»[1].

2. ὁ Ἀρχηγός τῆς Πίστεώς μου, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, τοῦ Ὁποίου εἶμαι μαθητής, ἐτάφη.

3. ἡ ἀγαπημένη Μάνα μου καί Μήτηρ τοῦ Κυρίου μου, ἡ Θεοτόκος, ἐτάφη.

4. οἱ Ἅγιοι ἐτάφησαν καί ἐπιθυμῶ νά βρίσκομαι «σὺν πᾶσι τοῖς ἁγίοις».

Ὅταν ἡ ἐξουσία ἐκτίθεται: Ἡ δίωξη τοῦ Τυχικοῦ καὶ ἡ ἀφύπνιση τοῦ λαοῦ

Όταν η εξουσία εκτίθεται: Η δίωξη του Τυχικού και η αφύπνιση του λαού

Η υπόθεση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού δεν είναι πλέον ένα απλό εκκλησιαστικό ζήτημα. Έχει μετατραπεί σε μια ηχηρή σύγκρουση ανάμεσα στην αυθεντικότητα και την επιβολή, ανάμεσα στην παράδοση και τους μηχανισμούς εξουσίας. Και όσο περνά ο χρόνος, τόσο περισσότερο ενισχύεται η αίσθηση ότι εδώ δεν έχουμε μια δίκαιη κρίση, αλλά μια στοχευμένη προσπάθεια φίμωσης και παραδειγματισμού.

Ο Μητροπολίτης Τυχικός, για χιλιάδες πιστούς, δεν είναι απλώς ένας ιεράρχης. Είναι σύμβολο συνέπειας, ορθόδοξης στάσης και πιστότητας στους Ιερούς Κανόνες. Και ακριβώς αυτή η στάση είναι που φαίνεται να ενοχλεί. Διότι δεν συμβιβάζεται, δεν προσαρμόζεται, δεν υποτάσσεται.

Αντίθετα, η εικόνα που αποδίδεται στην Αρχιεπισκοπή είναι ιδιαίτερα βαριά: ότι αντί να απαντήσει με θεολογικά επιχειρήματα και κανονική τεκμηρίωση, επιλέγει να ενεργοποιήσει όλους τους διαθέσιμους μηχανισμούς επιβολής. Εξουσία, επιρροή, δημόσιος λόγος – όλα επιστρατεύονται ώστε να διαμορφωθεί ένα αφήγημα εις βάρος του Τυχικού.

Ιδιαίτερα έντονη είναι η κριτική ότι χρησιμοποιούνται μέσα ενημέρωσης και οικονομικοί πόροι για να επηρεαστεί η κοινή γνώμη. Δημιουργείται έτσι η εντύπωση – στα μάτια πολλών – μιας οργανωμένης προσπάθειας χειραγώγησης, όπου η εικόνα υπερισχύει της ουσίας και η προπαγάνδα επιχειρεί να καλύψει την έλλειψη πειστικών επιχειρημάτων.

Εἶπε μοναχός:

Είπε μοναχός:

Όλοι ενημερωμένοι πλέον γνωρίζουμε για τους σύγχρονους Γέροντες και τις προφητείες τους μικροί και μεγάλοι, δίκαιοι και αμαρτωλοί, όμως παρά ταύτα οι εκκλησίες είναι ακόμη άδειες και ή αμαρτία, αμαρτία.

Λοιπόν, τί καταφέραμε; 

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/03/blog-post_951.html