Δικαιοσύνη: Μιὰ οὐτοπία

Δικαιοσύνη: Μια ουτοπία

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Σε συνέχεια προηγουμένου μου κειμένου και με βάση τα όσα συμβαίνουν στη δικαιοσύνη στην Ελλάδα και γενικώς στον διεθνή χώρο επιβεβαιώνεται η φιλοσοφική άποψη πως η απόδοσή της αποτελεί ουτοπία. Κατά τον Άγγλο πολιτικό και φιλόσοφο Τόμας Μορ, θύμα της εκ μέρους του προασπίσεως της δικαιοσύνης έναντι της κρατικής εξουσίας, η ουτοπία (ου τόπος) αποτελεί μια ιδέα, θεωρία ή επιδίωξη που βρίσκεται τελείως εκτός πραγματικότητας. Ο Πλάτωνας, συγκλονισμένος από την άδικη καταδικαστική απόφαση σε βάρος του διδασκάλου του Σωκράτη, δημιουργεί τη δική του ουτοπία στην «Πολιτεία» του, έργο το οποίο στην εποχή της Αναγέννησης ενέπνευσε τις ουτοπίες δικαιοσύνης, πλην αυτής του Μορ, των Τομάζο Καμπανέλα και Φράνσις Μπέικον. Ο καθηγητής Χανς Κέλσεν (1881 – 1973) στο πόνημά του «Τί είναι δικαιοσύνη;» (1953) αρνείται την δικαιοσύνη ως αντικειμενική αξία, επειδή η γνώση αυτής – όπως η γνώση όλων των αντικειμενικών αξιών – δεν είναι επιστημονικά δυνατή.

Πιο πρακτικός ο Γάλλος φιλόσοφος Μοντεσκιέ (1689-1755), στο έργο του «Το πνεύμα των Νόμων», θεωρεί ότι σε μια ευνομούμενη Πολιτεία υπάρχουν τρεις εξουσίες, η Εκτελεστική, η Νομοθετική και η Δικαστική. Από αυτές, όπως σημειώνει, η πιο αδύναμη είναι η δικαστική, αφού είναι υποχρεωμένη να αποφασίζει με βάση τις αποφάσεις της νομοθετικής εξουσίας, έστω και αν αυτές είναι άδικες, και να τις εκτελεί χρησιμοποιώντας την εκτελεστική εξουσία, χωρίς την οποία είναι ασήμαντη.

Κυριακή τοῦ Θωμᾶ – Τί ὄφελος ἔχουμε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου Καντιώτου)

 Τί ὄφελος ἔχουμε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία

«Θωμᾶς δὲ εἷς ἐκ τῶν δώδεκα, ὁ λεγόμενος Δίδυμος, οὐκ ἦν μετ᾿ αὐτῶν ὅτε ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς» (Ἰω. 20,24)

(Ομιλία του †Επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

ΚΥΡΙΑΚΗ εἶνε σήμερα, ἀγαπητοί μου, ἡμέρα τοῦ Κυρίου, οἱ ἐκκλησίες ὅλες λειτουργοῦν καὶ καλοῦν τοὺς πιστοὺς στὸν ἐκκλησιασμό. Στὴν παλιὰ ἐποχή, ποὺ οἱ ἄνθρωποι πίστευαν στὸ Θεό, μόλις ἄκουγαν νὰ χτυπᾷ ἡ καμπάνα, τὰ πόδια τους ἔκαναν φτερὰ καὶ πήγαιναν ὅλοι στὴν ἐκκλησία.

Τό τάλαντο

🌿📝τάλαντο (το) ~

1️⃣ (στην Αρχαιότητα) μέσο συναλλαγής μεγάλης αξίας, που χρησιμοποιήθηκε στην Aνατολική Mεσόγειο πριν από την εμφάνιση τού κέρματος.

🙠

‟Το πλοίο μετέφερε φορτίο χάλκινων ~ ταλάντων ~ και αμφορέων και είχε ως προορισμό του τη Ρόδο.”

‟Κατηγορήθηκε ότι είχε καταχραστεί είκοσι ~ τάλαντα ~ από τα χρήματα που είχε φέρει μαζί του ο θησαυροφύλακας τού Μεγάλου Αλεξάνδρου Άρπαλος, όταν κατέφυγε στην Αθήνα το 324 π.Χ.”

2️⃣κάθε φυσικό χάρισμα ή και επίκτητο προσόν· εξαιρετική ικανότητα, ταλέντο.

► η παραβολή των ~ ταλάντων ~

🙠

‟Υπήρξε βαθύς γνώστης τής μουσικής επιστήμης και πλουσιοπάροχα προικισμένος με το θείο ~ τάλαντο ~ τής μελωδικής φωνής.”

‟Ο Κάρολος Κουν διέκρινε αμέσως το υποκριτικό ~ τάλαντο ~ τού νεαρού ηθοποιού και τον ενθάρρυνε να το αξιοποιήσει.”

Ἀναρωτήθηκα βαθιά: θὰ εἶχα ποτὲ τόσο δυνατὴ πίστη καὶ τόσο προσευχητικὴ τόλμη;

Μια μέρα, μετά τη Λειτουργία της Μεγάλης Πέμπτης, ήρθαμε από το Σβετιτσχόβελι στη Μονή Σαμτάβρο για φαγητό. Ακούγονταν κλάματα από το κελί του Πατέρα Γαβριήλ. Ρώτησα τι είχε συμβεί.

Ἀρχὲς Μαΐου 1980 μετὰ τὸ Ἅγιο Πάσχα.

Αρχές Μαΐου 1980 μετά το Άγιο Πάσχα. Ο Άγιος γέροντας π. Φιλόθεος Ζερβάκος, στο κελί του στην Μονή Θαψανών, διανέμει τα Πασχαλινά αυγά στις Αδελφές λίγες ημέρες προ της κοιμήσεώς του.

20 Ἀπριλίου. Θεοδώρου ὁσίου τοῦ Τριχινᾶ. Ζακχαίου ἀποστόλου, Ἀθανασίου ὁσίου κτίτορος Μεγ. Μετεώρου (†1310)· Ἀναστασίου Β΄ Ἀντιοχείας, ἱερομάρτυρος (ζ΄ αἰ.). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Δευτέρας β´ ἑβδ. Πράξεων (Πρξ. γ´ 19-26).

Πραξ. 3,19         μετανοήσατε οὖν καὶ ἐπιστρέψατε εἰς τὸ ἐξαλειφθῆναι ὑμῶν τὰς ἁμαρτίας,

Πραξ. 3,19                Μετανοήσατε, λοιπόν, και γυρίσατε πλησίον στον Θεόν· πιστεύσατε στον Χριστόν, δια να εξαλειφθούν αι αμαρτίαι σας.

Πραξ. 3,20         ὅπως ἂν ἔλθωσι καιροὶ ἀναψύξεως ἀπὸ προσώπου τοῦ Κυρίου καὶ ἀποστείλῃ τὸν προκεχειρισμένον ὑμῖν Χριστὸν Ἰησοῦν,

Πραξ. 3,20               Και δια να έλθουν εις σας εκ μέρους του Κυρίου καιροί λυτρώσεως και αναψυχής και να αποστείλη εις σας λυτρωτήν τον Ιησούν Χριστόν, τον οποίον προ πάντων των αιώνων είχε προορίσει και ως ιδικόν σας Μεσσίαν.