Προσευχόμαστε, τις συνηθισμένες προσευχές, και φεύγουμε από την εκκλησία και είμαστε ακόμα τόσο κακοί όσο όταν ξεκινήσαμε!
Γιατί;
Μιλάμε με το στόμα μας (όταν προσευχόμαστε), αλλά με το μυαλό μας είμαστε πολύ μακριά. Και ο Ιησούς Χριστός μας παραπονέθηκε λέγοντας στους συγχρόνους Του, και το οποίο ακόμα και σήμερα που το ακούμε μας πληγώνει: «Αυτοί οι άνθρωποι Με τιμούν με το στόμα τους μόνο, αλλά με τις καρδιές τους είναι μακριά από εμένα».
Και επειδή Αυτός είναι μακριά, Αυτός περιμένει.
Εμείς είμαστε αυτοί που θα υποφέρουμε!
Προσευχόμαστε, τις συνηθισμένες προσευχές, και φεύγουμε από την εκκλησία, ή το μέρος που προσευχόμαστε, και είμαστε ακόμα τόσο κακοί όσο όταν ξεκινήσαμε!
Γιατί;