Γιατί διαβάζουμε τὴν Σαρακοστὴ Μᾶρκο, πρὸς Ἑβραίους, Γένεση καὶ Παροιμίες;

Γιατί διαβάζουμε την Σαρακοστή Μάρκο, προς Εβραίους, Γένεση και Παροιμίες;

Στην περίοδο της Αγίας Τεσσαρακοστής η Εκκλησία μας έχει μια συγκεκριμένη σειρά βιβλικών αναγνωσμάτων. Διαβάζονται κυρίως το Κατά Μάρκον Ευαγγέλιο, η Προς Εβραίους Επιστολή, η Γένεσις και οι Παροιμίες Σολομώντος γιατί το περιεχόμενό τους συνδέεται με το νόημα της Σαρακοστής: μετάνοια, πνευματικό αγώνα και προετοιμασία για το Πάσχα.

Το κατά Μάρκον Ευαγγέλιο διαβάζεται επειδή είναι το πιο σύντομο και δυναμικό Ευαγγέλιο και παρουσιάζει έντονα τα θαύματα του Χριστού, την κλήση σε μετάνοια, το αληθινό νόημα του πνεύματος της νηστείας και την πορεία προς τα Πάθη και την Ανάσταση. Μας δείχνει την δυναμη και εξουσία του Χριστού , ως προλογος στον Σταυρό και την Ανάσταση, για να μη ξεχάσουμε τον σκοπό και το τέλος της σαρακοστινής μας πορείας .

Η Προς Εβραίους Επιστολή τονίζει ότι ο Χριστός είναι ο τέλειος Αρχιερέας και η θυσία Του είναι η σωτηρία των ανθρώπων. Αυτό συνδέεται άμεσα με τα γεγονότα, που θα κορυφωθούν στη Μεγάλη Εβδομάδα.

Η Γένεσις διαβάζεται για να θυμηθούμε τη δημιουργία του κόσμου, την πτώση του ανθρώπου( κεντρικό θέμα της Σαρακοστής), τα αποτελέσματα της πτώσης( φόνοι, κατακλυσμός) την αρχή της ιστορίας της σωτηρίας. Κορυφώνεται με τις επαγγελίες προς τους πατριάρχες , που εκπληρώθηκαν και προφαίνουν την Ανάσταση.

Ἡ ἐκκλησιαστικὴ παράδοση λέει:η ἐπίγεια ἱστορία συνεχίζετα ἰόσο τελεῖται ἡ Θεία Λειτουργία στὴ γῆ.

Η εκκλησιαστική παράδοση λέει:

η επίγεια ιστορία συνεχίζεται όσο τελείται η Θεία Λειτουργία στη γη.

Όσο προσφέρεται η Ευχαριστία, όσο εισακούεται η προσευχή, όσο οι άνθρωποι μετανοούν—η ανθρωπότητα έχει νόημα και σκοπό.

Η Λειτουργία δεν είναι απλώς μια λειτουργία. 

Είναι η πνοή του κόσμου, η πνευματική του καρδιά.

Τό σκισμένο Χειρόγραφο

❝ Τό χειρόγραφον ἡμῶν,ἐν τῷ Σταυρῷ διέρρηξας, Κύριε, καὶ λογισθεὶς ἐν τοῖς νεκροῖς,τὸν ἐκεῖσε τύραννον ἔδησας, ῥυσάμενος ἅπαντας ἐκ δεσμῶν θανάτου τῇ ἀναστάσει σου [..] ❞.

( ❧ Μακαρισμοί, Μ. Πέμπτη εσπέρας)

[μετάφρ.]

‟ Το χειρόγραφο της καταδίκης μας

πάνω στον Σταυρό έσχισες, Κύριε·

και όταν συμπεριλήφθηκες στους νεκρούς έδεσες τον τύραννο που τους εξουσίαζε, λυτρώνοντας όλους μας από τα δεσμά του θανάτου με την Ανάστασή σου [..]”

13 Ἀπριλίου. † Δευτέρα τῆς διακαινησίμου. Μαρτίνου πάπα Ῥώμης ὁμολογητοῦ (†655), Ζωίλου καὶ λοιπῶν μαρτύρων. [Ἐπέτειος τῆς ἀποφράδος ἡμέρας τῆς ὑπὸ τῶν Φράγγων λατινοδόξων γενομένης ἁλώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως (13 Ἀπριλίου 1204)]. Ἦχος β΄. Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Δευτέρας διακαινησίμου (Πρξ. α´ 12-17, 21-26).

Πραξ. 1,12         Τότε ὑπέστρεψαν εἰς Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ ὄρους τοῦ καλουμένου ἐλαιῶνος, ὅ ἔστιν ἐγγὺς Ἱερουσαλήμ, σαββάτου ἔχον ὁδόν.

Πραξ. 1,12                Τοτε οι μαθηταί επέστρεψαν εις την Ιερουσαλήμ από το όρος, που ελέγετο Ελαιών και το οποίον είναι πλησίον της Ιερουσαλήμ, εις απόστασιν ενός και κάτι χιλιομέτρου, όσον δηλαδή επετρέπετο στους Ισραηλίτας να βαδίσουν κατά την ημέραν του Σαββάτου.

Στήν θεόσωμο ταφή καί κάθοδο τοῦ Κυρίου στόν Ἅδη Β', Ἁγ. Ἐπιφάνιου Κύπρου, , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Στήν θεόσωμο ταφή καί κάθοδο τοῦ Κυρίου στόν Ἅδη Β', Ἁγ. Ἐπιφάνιου Κύπρου, 12-4-2026/Πάσχα,  Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Χριστός Ἀνέστη- Ἀληθῶς Ἀνέστη ὁ Κύριος!Πάσχα, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Χριστός Ἀνέστη- Ἀληθῶς Ἀνέστη ὁ Κύριος! [Πασχάλιες εὐχές], 12-4-2026/Πάσχα, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Στήν θεόσωμο ταφή καί κάθοδο τοῦ Κυρίου στόν Ἅδη Α', Ἁγ. Ἐπιφάνιου Κύπρου, Μ. Σάββατο,,, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Στήν θεόσωμο ταφή καί κάθοδο τοῦ Κυρίου στόν Ἅδη Α', Ἁγ. Ἐπιφάνιου Κύπρου, 11-4-2026/Μ. Σάββατο,, 11-4-2026/Μ. Σάββατο,  Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Μαζί του, ὑπῆρχε πάντα μιὰ γιορτή, ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. ΑΓΙΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ

Κάθε φορά που ο Πατέρας Γαβριήλ έβγαινε στον δρόμο και έβλεπε ένα γεμάτο κόσμο μέρος, άρχιζε να κηρύττει. Πριν το κάνει αυτό, ευλογούσε τους πάντες και έλεγε: «Άρωμα!» «Άρωμα!» — έτσι ονόμαζε κρασί. Μεθυσμένος εξωτερικά, εμφανιζόταν ενώπιον του λαού. Πολλές από τις πράξεις του περιείχαν κρυφές διδασκαλίες.

«Άρωμα, δεν θα μπορέσω ποτέ να καταλάβω, δεν θα μπορέσω ποτέ να πω, πότε ωφελήθηκα περισσότερο: πότε ενεργούσε σαν ανόητος ή πότε δεν ήταν.

Ένα άλλο λόγο, αλλά μόνο με τα δικά μου, αλλά δεν είναι γνωστό. Το να είσαι φίλος μαζί του, στην κατανόηση του φωτός, ήταν αδύνατο — ήταν φίλος μόνο με τον Θεό, εντελώς ακατανόητο για τους ανθρώπους.

Υπήρχε πάντα μια ορισμένη ώρα· όλοι στην παρέα του έπρεπε να γνωρίζουν τη θέση τους. Πάντα έτρεφα έντονο σεβασμό και φόβο γι' αυτόν, και το ίδιο έκαναν όλοι όσοι έρχονταν σε αυτόν. Ο φόβος προερχόταν από το πόσο σπουδαίος ήταν, την τεράστια δύναμη και ενέργειά του, τρομακτική σαν καταιγίδα.

Ὁ Μ. Ἀλέξανδρος στὰ Ἱεροσόλυμα. Τὰ θεμέλια γιὰ τὴν ἐξάπλωση τοῦ Χριστιανισμοῦ.

Ο Μ. Αλέξανδρος στα Ιεροσόλυμα.

Τα θεμέλια για την εξάπλωση του Χριστιανισμού.

Είναι σε όλους γνωστό ότι η Ιστορία δεν μοιράζει τίτλους χωρίς περιεχόμενο. Τον τίτλο «Μεγάλος» τον απονέμει σε λίγους οι οποίοι αφήνουν ανεξίτηλο το στίγμα του περάσματος από την γη. Σε ανθρώπους που άλλαξαν τον ρου της Ιστορίας ή την οδήγησαν σε νέους δρόμους.

Ένας από τους λίγους εκλεκτούς «Μεγάλους» της Ιστορίας είναι και ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Έλληνας, παιδί της Ελληνικότατης Μακεδονίας. Γιός του Φιλίππου και της Ολυμπιάδας, έζησε μόνο τριάντα τρία χρόνια από το 356 π.Χ (Αρχαία Πέλλα 23 Ιουλίου),έως 323 π.Χ. ( Βαβυλώνα, 10 Ιουνίου).

Το παρόν κείμενο δεν θα ασχοληθούμε με την βιογραφία και την τεράστια προσφορά του εκπολιτιστή στρατηλάτη στον παγκόσμιο πολιτισμό και στην Ελλάδα. Θα αναφερθούμε για τη συμπεριφορά του μεγάλου Έλληνα όταν έφθασε στην Ιερουσαλήμ πριν από εικοσιδύο περίπου αιώνες.

Ο ιστορικός της εποχής Φλάβιος Ιώσηπος μας μας πληροφορεί: Ο Μέγας Αλέξανδρος ενώ πολιορκούσε την Τύρο στέλνει ανθρώπους του στα Ιεροσόλυμα για να ζητήσουν βοήθεια.

Οι Αρχιερείς των Εβραίων τους απαντούν ότι δεν μπορούν να βοηθήσουν με στρατιωτική δύναμη γιατί έχουν όρκους με τους Πέρσες και αυτούς τους όρκους δεν θέλουν να παραβούν. Αυτή συμφωνία που έγινε στα χρόνια του Κύρου τους έδινε το δικαίωμα να ανοικοδομήσουν τον ναό του Σολομώντος.

Γεώργιος Ἀποστολάκης, Τὰ εὐρωπαϊκὰ κονδύλια δὲν εἶναι οὐδέτερα: Ὅταν τὸ χρῆμα δοκιμάζει τὴ συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας.

Με αφορμή την (ορθή) τοποθέτηση της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος «για τον ομόφυλο γάμο και την ομόφυλη γονεϊκότητα», λόγω της πρόσφατης απόφασης του ΣτΕ που έκρινε συνταγματικό το ν. 5089/2024, θέλω να καταθέσω τις παρακάτω σκέψεις και παρατηρήσεις μου, με όλο το σεβασμό στην μεγάλη αποστολή και προσφορά των ορθόδοξων εκκλησιαστικών ιδρυμάτων.

Τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότερα εκκλησιαστικά ιδρύματα και μοναστήρια, εντός και εκτός του Αγίου Όρους, εντάσσονται σε ευρωπαϊκά προγράμματα χρηματοδότησης. ΕΣΠΑ, Ταμείο Ανάκαμψης, έργα αποκατάστασης, υποδομές, πολιτιστικές δράσεις.

Επιφανειακά, όλα δείχνουν θετικά. Ποιος θα μπορούσε να είναι αντίθετος στην ενίσχυση της παράδοσης;

Κι όμως, το ερώτημα δεν είναι οικονομικό. Είναι πνευματικό.

«Τὸν Κύριον ὑμνεῖτε»

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

«Τὸν Κύριον ὑμνεῖτε»

«Καὶ ὑμνήσαντες ἐξῆλθον εἰς τὸ ὄρος τῶν ἐλαιῶν.Τότε λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς·» (Ματθ. κστ΄, 30). (: Καὶ ἀφοῦ ἔψαλαν ὕμνον, ἐβγῆκαν εἰς τὸ ὄρος τῶν Ἐλαιῶν.Τότε λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς·).

Τί λέγει μετὰ ὁ Κύριος. Μὴ κλονισθῆτε στὴν πίστη, μὴ σκανδαλισθῆτε γιὰ ὅσα ἐπακολουθήσουν πρὶν καὶ κατὰ τὴν Σταύρωση. Πίστη χρειάζεται, πίστη στὸν Κύριο, χωρὶς φόβο.

Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη στὸ βιβλίο τοῦ Προφήτου Δανιήλ, τὸ 3ο κεφάλαιο ἀναφέρεται στοὺς τρεῖς παῖδες ἐν Βαβυλῶνι.

«Βρισκόμαστε στὴν Βαβυλώνα, στὴν πεδιάδα Δεειρᾶ, ὅπου βασιλιὰς εἶναι ὁ εἰδωλολάτρης Ναβουχοδονόσορ. Αὐτὸς στήνει ἕνα χρυσὸ ἄγαλμα (εἴδωλο) καὶ ὁρίζει τὴν ἡμέρα ποὺ θὰ τελοῦνταν τὰ ἐγκαίνιά του. Ἀπαίτησε ὅμως ἐκείνη τὴν ὥρα κατὰ τὴν ὁποία θὰ σήμαιναν, ὡς σύνθημα, τὰ μουσικὰ ὄργανα, νὰ σκύψουν ὅλοι οἱ τοπάρχες καὶ οἱ ἄρχοντες τῶν λαῶν καὶ νὰ προσκυνήσουν τὸ ἄγαλμα. Ὅποιος θὰ τολμοῦσε νὰ μὴ προσ­κυνήση, (θὰ τὸν ἔριχναν στὸ τεράστιο καμίνι, τὸ ὁποῖο ἑτοίμασαν ἐκεῖ κοντά).

Μόλις τὸ σύνθημα δόθηκε, τὰ μουσικὰ ὄργανα ἔπαιξαν καὶ ὅλοι οἱ παρευρισκόμενοι ἔσκυψαν καὶ προσκύνησαν τὸ χρυσὸ ἄγαλμα. Τρεῖς παῖδες, Ἑβραῖοι στὴν καταγωγή, ὄχι μόνο δὲν προσκύνησαν τὸ ἄγαλμα, ἀλλὰ ἔμειναν ὄρθιοι, σὰν ἀναμμένες λαμπάδες, γιὰ νὰ διακηρύξουν τὴν πίστη τους στὸν ἕνα καὶ μόνο ἀληθινὸ Θεό. Δὲν ὑπολόγισαν οὔτε τὴν ὑψηλὴ κρατικὴ θέση, ποὺ εἶχαν καὶ θὰ τὴν ἔχαναν, οὔτε τὴν ζωή τους. Καὶ ὅταν ρωτήθηκαν ἀπὸ τὸν βασιλιὰ γι’ αὐτή τους τὴν ἄρνηση, εἶπαν:

Ποιμαντορικὴ Ἐγκύκλιος Ἁγίου Πάσχα 2026 Μητροπολίτου Κυθήρων Σεραφείμ

Ἐν Κυθήροις τῇ 1ῃ Ἀπριλίου 2026

Ἀριθ. Πρωτ.: 186

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΑΓΙΟΥ ΠΑΣΧΑ 2026

(ὑπ’ ἀριθ. 257/2026)

Πρός

Τόν Ἱερόν Κλῆρον καί

τόν Χριστώνυμον Λαόν

τῆς καθ΄ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Κυθήρων καί Ἀντικυθήρων

«Σήμερον χαρά πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης καί εὐφροσύνη πνευματική … ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ καί τήν οἰκουμένην ἑαυτῷ συνανέστησε»(Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, Ε.Π.Ε. 36, 76.82)

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί καί Συλλειτουργοί,

Ἀδελφοί μου Χριστιανοί, Τέκνα μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά·

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Ὁ Ἀναστάς Κύριος καί Θεός ἡμῶν εἴθε νά μᾶς δωροφορήσῃ τό Ἀναστάσιμον Θεῖον καί ἀνέσπερον Φῶς Του, τό «φωτίζον καί ἁγιάζον πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τόν κόσμον», τήν πνευματικήν καί λυτρωτικήν χαράν τῆς λαμπροφόρου Ἀναστάσεως, τήν ἄνωθεν εἰρήνην, τήν θεοδώρητον ἀγάπην καί τήν ἐκ τοῦ Κενοῦ Τάφου πηγάσασαν Θείαν Εὐλογίαν.

Ὁ Χρυσορρήμων Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, διαλαλεῖ τήν σῴζουσαν ἀλήθειαν ὅτι : «Σήμερον χαρά πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης καί εὐφροσύνη πνευματική. Σήμερον καί τῶν Ἀγγέλων ὁ δῆμος καί ὁ χορός πασῶν τῶν ἄνω Δυνάμεων ἀγάλλονται διά τήν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων… Ἀνέστη ὁ Κύριος καί συνανέστησε μέ τόν ἑαυτόν Του καί ὅλην τήν οἰκουμένην. Καί Αὐτός μέν ἀνέστη, ἀφοῦ ἔσπασε τά δεσμά τοῦ θανάτου. Μᾶς ἀνέστησε δέ, ἀφοῦ διέλυσε τίς ἁλυσίδες τῶν ἁμαρτημάτων μας» (ἔνθ’ ἀνωτ.)

Τήν πνευματικήν μας ἀνάστασιν τήν προσδιορίζει ὡς ἑξῆς ὁ Ἱερός Χρυσόστομος : «Ἀπό δοῦλοι τοῦ θανάτου ἐγίναμε ἀθάνατοι. Ἀπό πεσμένοι, ἀναστηθήκαμε. Ἀπό ἡττημένοι ἐγίναμε νικητές» (Ε.Π.Ε. 36, 76).

«Ἄν κάποιος ἀπιστῇ ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἀπέθανε καί ἀνέστη, καθώς βλέπει ἐμᾶς, οἱ ὁποῖοι καθημερινῶς ἀποθνήσκουμε καί ἀνασταινόματε, ἄς πιστεύη εἰς τό ἑξῆς εἰς τήν Ἀνάστασιν τοῦ Σωτῆρος μας Χριστοῦ» (Ε.Π.Ε. 19, 254). «Ἄν δέν ἀναστήθηκε (ὅπως ἰσχυρίζονται οἱ ἄπιστοι), σημειώνει ὁ ἅγιος Χρυσόστομος, τότε δέν θυσιάσθηκε ἐπάνω στό Σταυρό ὁ Κύριός μας. Ἄν δέν θυσιάσθηκε, οὔτε καί ἡ ἁμαρτία καταλύθηκε. Ἄν ὅμως ἡ ἁμαρτία δέν καταλύθηκε, τότε εὑρίσκεσθε συνέχεια κάτω ἀπό τήν τυραννία της. Ἄν δέ κυριαρχῆσθε ἀκόμη ἀπό τήν ἁμαρτία, τότε μάταια ἐκηρύξαμε τήν ἀπελευθέρωσί σας ἀπό αὐτήν. Ἄν δέ μάταια ἐκηρύξαμε, μάταια ἐπιστεύσατε, ὅτι ἔχετε ἀπαλλαγῆ ἀπό τήν ἁμαρτία, ἐνῶ παραμένετε σκλάβοι της» (Ε.Π.Ε. 18α, 596).

Καί προσθέτει ὁ χρυσορρήμων Ἅγιος : «Ὅταν τόν ἄνθρωπο, πού κυριεύθηκε ἀπό τήν ἀπόγνωσι καί ἔφθασε σ’ αὐτές τίς πύλες τοῦ ἅδη, τόν ἀνασύρη ἀπό ἐκεῖ ὁ Πανάγαθος Κύριος, τίποτε ἄλλο δέν δείχνει αὐτό, παρά ἀνάστασι, πνευματική ἀνάστασι» (Ε.Π.Ε. 19, 52).

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,

Περί Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ

❈ Τί ἐννοοῦμε, ὅταν λέμε: «Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι»;

Λέει ὁ Ἅγιος Συμεών ὁ νέος Θεολόγος: ὅταν ὁ ἄνθρωπος πεθάνει ὡς πρός τά πάθη του, ὅταν νεκρωθεῖ ὡς πρός τόν παλαιό ἄνθρωπο, ὅταν νεκρωθεῖ ὡς πρός τήν ἁμαρτία, ὡς πρός τόν κόσμο, μέ ἁπλά λόγια, ὅταν σταματήσει νά κάνει τήν ἁμαρτία - τήν ὅποια ἁμαρτία - τότε, λέει, πεθαίνει μαζί μέ τόν Χριστό, συν-νεκρώνεται καί συν-θάπτεται, θάβεται μαζί μέ τόν Χριστό μέσα στό μνῆμα τῆς μετάνοιας καί τῆς ταπείνωσης. Μέσα στό μνῆμα αὐτό εἶναι μαζί μέ τόν Χριστό. Ὁ Χριστός μας ὅμως πού εἶναι ἡ Αὐτοζωή, δέν μένει στό μνῆμα, ἀνίσταται, καί μαζί μ’ Αὐτόν ἀνασταίνει καί τόν κάθε μετανοημένο ἄνθρωπο, τόν κάθε ἄνθρωπο δηλαδή πού ἔκοψε τήν ἁμαρτία καί θέλει νά τηρήσει ἀπό δῶ καί μπρός τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ.

Ἡ Ὀρθόδοξη εἰκόνα τῆς Ἀνάστασης εἶναι ἡ κάθοδος στόν Ἅδη.

❈ Ἡ εἰκόνα πού δείχνει ἕναν Ἄγγελο νά μετακινεῖ τήν πέτρα ἀπό τόν τάφο τοῦ Χριστοῦ καί νά ἀναπηδᾶ ἀπό μέσα ὁ Χριστός μέ ἕνα σημαιάκι, εἶναι λανθασμένη.