Κυριακή Ζ Λουκᾶ. Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος γιά τή θεραπεία τῆς αἱμορροούσης γυναικός καί τήν ἀνάσταση τῆς κόρης τοῦ Ἰαείρου

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ΛΟΥΚΑ [:Λουκ. 8,41-56]

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΑΙΜΟΡΡΟΟΥΣΗΣ ΓΥΝΑΙΚΟΣ

ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΟΡΗΣ ΤΟΥ ΙΑΕΙΡΟΥ

«Ταῦτα αὐτοῦ λαλοῦντος αὐτοῖς ἰδοὺ ἄρχων εἷς προσελθὼν προσεκύνει αὐτῷ λέγων ὅτι ἡ θυγάτηρ μου ἄρτι ἐτελεύτησεν· ἀλλὰ ἐλθὼν ἐπίθες τὴν χεῖρά σου ἐπ᾿ αὐτὴν καὶ ζήσεται(:Κι ενώ τους έλεγε αυτά ο Ιησούς, την ώρα εκείνη κάποιος άρχοντας της συναγωγής Τον πλησίασε και Τον προσκύνησε λέγοντας ότι “η κόρη μου πριν από λίγο πέθανε. Έλα όμως και βάλε το χέρι σου πάνω της και θα ζήσει”)»[Ματθ.9,18].

Τα λόγια τα πρόφτασαν τα έργα, ώστε ακόμη περισσότερο να αποστομωθούν οι Φαρισαίοι· διότι αυτός που ήρθε ήταν αρχισυνάγωγος και το πένθος του ήταν βαρύ· επειδή το είχε μονάκριβο το παιδί και είχε γίνει δώδεκα χρονών, δηλαδή αυτό βρισκόταν στο άνθος της ηλικίας του· αυτό λοιπόν το ανέστησε ευθέως ο Κύριος. Εάν όμως ο ευαγγελιστής Λουκάς λέει ότι απεσταλμένοι από την οικία του αρχισυναγώγου ήλθαν λέγοντας «Μὴ σκύλλε τὸν διδάσκαλον ὅτι τέθνηκεν ἡ θυγάτηρ σου (:Πέθανε η κόρη σου˙ μην κουράζεις άλλο και μην ενοχλείς πια τον διδάσκαλο)»[Λουκ.8,49], ερμηνεύουμε ως εξής, ότι η φράση «ἡ θυγάτηρ μου ἄρτι ἐτελεύτησεν (:η κόρη μου πριν λίγο πέθανε)»[Ματθ.9,18] που είπε ο Ιάειρος, όπως μας αναφέρει ο ευαγγελιστής Ματθαίος, προήλθε από τις σκέψεις που έκανε ο αρχισυνάγωγος, ενώ βάδιζε προς τον Ιησού ή ότι Του το είπε για να παρουσιάσει με δραματικότερο τρόπο την συμφορά του· διότι είναι συνήθεια σε εκείνους που παρακαλούν και ζητούν κάτι, να μεγαλοποιούν με τα λόγια τα βάσανά τους και να λένε κάτι παραπάνω από την πραγματική τους κατάσταση, με σκοπό να αποσπάσουν μεγαλύτερη την συμπάθεια από εκείνους που ικετεύουν.

Πρόσεξε επίσης το ασθενές της πίστεως αυτού του ανθρώπου· διότι απαιτεί δύο πράγματα από τον Χριστό, και να πάει στο σπίτι του και να βάλει το χέρι Του επάνω στο παιδί, κάτι που αποδεικνύει ότι πριν την αφήσει και φύγει, η μικρή κοπέλα ανέπνεε ακόμη. Και βέβαια όσοι έχουν ασθενή πίστη έχουν ανάγκη και από την προσωπική παρουσία και από τα αισθητά πράγματα.

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ:«Περί Ἀγγέλων»

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ

ΕΚΔΟΣΙΣ ΑΚΡΙΒΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ:

«ΠΕΡΙ ΑΓΓΕΛΩΝ»

Ο Θεός είναι ο πλάστης και Δημιουργός των αγγέλων, ο Οποίος τους έφερε από την ανυπαρξία στην ύπαρξη και τους έπλασε κατ’ εικόνα Του ως ασώματη φύση, που μπορεί να παρομοιαστεί με κάποιο είδος πνεύματος και άυλης φωτιάς, όπως λέει ο θεόπνευστος Δαβίδ: «Ὁ ποιῶν τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ πνεύματα καὶ τοὺς λειτουργοὺς αὐτοῦ πυρὸς φλόγα (:Εσύ, Κύριε και Θεέ μου, έπλασες τους αγγέλους Σου ταχείς και αιθέριους σαν τους ανέμους και τους λειτουργούς Σου, που Σε υπηρετούν, δραστήριους και λαμπερούς σαν την πύρινη φλόγα)» [Ψαλμ. 103,4· πρβ. Εβρ. 1,7]· χρησιμοποίησε (ο Ψαλμωδός) τις εικόνες του πνεύματος και της φλόγας για να περιγράψει την αγγελική φύση, περιγράφοντας την ευκινησία, τη φλογερότητα, τη θέρμη, την εξαιρετική διεισδυτικότητα και την ταχύτητά τους ως προς τον πόθο για τον Θεό και τη διακονία Του, δηλαδή την ένταση με την οποία στρέφονται προς τον Θεό και εκπληρώνουν το θέλημά Του, καθώς και την ανοδική τους τάση, τον πνευματικό τους προσανατολισμό προς τα άνω, και την απαλλαγή τους από κάθε υλική έννοια.

Ο άγγελος, λοιπόν, είναι μια ουσία νοερή, αεικίνητη, αυτεξούσια, που διαθέτει ελευθερία βούλησης, ασώματη, που υπηρετεί τον Θεό και έχει λάβει την αθανασία στη φύση της κατά χάρη, ως δωρεά του Θεού και όχι ως ιδιότητα που κατέχει ανεξάρτητα από Αυτόν. Την ιδιαίτερη μορφή και τον ακριβή ορισμό αυτής της ουσίας γνωρίζει μόνο ο Κτίστης. Ο άγγελος, όμως, ονομάζεται ασώματος και άυλος μόνο σε σχέση με εμάς, δηλαδή σε σύγκριση με την ανθρώπινη, σωματική φύση· διότι καθετί που συγκρίνεται με τον Θεό, τον μόνο ασύγκριτο, διαπιστώνεται ότι είναι παχύ και υλικό, όχι κατ' ανάγκην με την κυριολεκτική έννοια της υλικότητας, αλλά σε σχέση με την απόλυτη αϋλία του Θεού· διότι μόνο το θείο είναι πραγματικά άυλο και ασώματο.

Ο άγγελος, λοιπόν, είναι φύση λογική, νοερή και αυτεξούσια, που διαθέτει ικανότητα νόησης και ελευθερία επιλογής, μεταβλητή ως προς τη βούλησή της, δηλαδή ικανή να μεταβάλλεται με τη δική της θέληση, χωρίς η μεταβολή αυτή να της επιβάλλεται αναγκαστικά· διότι καθετί κτιστό είναι και μεταβλητό, εφόσον ως δημιούργημα δεν κατέχει από μόνο του το απόλυτο αμετάβλητο, ενώ μόνο το άκτιστο, δηλαδή ο Θεός, είναι αμετάβλητο, άτρεπτο.

Κυριακή Ζ Λουκᾶ:«Τά πάντα γνωρίζει ὁ Θεός» π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ΛΟΥΚΑ [:Λουκά 8, 40-56]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ Ο ΘΕΟΣ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 27-10-1996]

(Β 346)

Δύο θαύματα σημειώνονται στη σημερινή ευαγγελική περικοπή, αγαπητοί μου. Η ανάστασις της θυγατρός του Ιαείρου και η θεραπεία της αιμορροούσης γυναικός. Θα μείνομε στο δεύτερο.

Ο Κύριος καλείται από τον αρχισυνάγωγο Ιάειρο να θεραπεύσει τη θυγατέρα του, που ήταν κοριτσάκι δώδεκα ετών και ήταν ετοιμοθάνατο. Και ο Κύριος απεδέχθη. Εν τω μεταξύ, όχλος πολύς συνόδευε τον Κύριον, που κατηυθύνετο εις το σπίτι του Ιαείρου. Μέσα στον όχλο ευρίσκετο και μία γυναίκα του λαού, που χρόνια είχε αιμορραγία και είχε καταξοδεύσει την περιουσία της στους γιατρούς χωρίς αποτέλεσμα. Δώδεκα χρόνια έπασχε. Σκέφτηκε, όμως, ότι όταν θα ήγγιζε το κράσπεδο του ιματίου του Κυρίου, ότι θα εγίνετο καλά. Και το έκανε, το πραγματοποίησε. Και την ίδια στιγμή αντελήφθη ότι επήλθε η ίασις, η θεραπεία.

Τότε ο Κύριος στάθηκε και είπε: «Τίς ὁ ἁψάμενός μου;». «Ποιος είναι εκείνος που με ήγγισε;». Ήταν ένα ερώτημα, εκ πρώτης όψεως, παράλογο. Γι'αυτό και ο Απόστολος Πέτρος του απαντά: «Ἐπιστάτα, οἱ ὄχλοι συνέχουσί σε καὶ ἀποθλίβουσι (:οι όχλοι -λέει -σε λιώνουν, σε ζουλάνε και λέγεις Τίς ὁ ἁψάμενός μου; Κι εσύ λες ποιος με ήγγισε;)». Εντούτοις ο Κύριος επιμένει, ενώ πάντες αρνούνται. Είναι κάτι περίεργο εδώ, όταν όλοι αρνούνται. Δεν έχω καιρό να μέναμε σε κάθε σημείο. Πραγματικά είναι κάτι το καταπληκτικό. Και δικαιολογεί: «Ἥψατό μου τις (:Κάποιος με ήγγισε)· ἐγὼ γὰρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ’ ἐμοῦ (:γιατί Εγώ γνωρίζω ότι δύναμις βγήκε από μένα)».

Πολλά θα είχε κανείς να σχολιάσει πάνω σε αυτόν τον λόγον του Κυρίου. Όπως π.χ. όσοι εγγίζουν τον Κύριον, ακόμα και την εικόνα της ανθρωπίνης φύσεώς Του, ωφελούνται; Όλοι; Προφανώς όχι. Αλλά ασφαλώς οι πιστεύοντες. Αλλά εκείνο που εντυπωσιάζει είναι η παγγνωσία του Χριστού ως Θεού. Όλα τα ξέρει. Και γι’ αυτήν την παγγνωσία θα πούμε δύο λόγια μένοντες, αγαπητοί μου, εις το σημερινό μας θέμα.

Ἑορτή τῶν Παμμεγίστων Ταξιαρχῶν.Ἑρμηνεία τῆς ἀποστολικῆς περικοπῆς ἀπό τόν Ἱερό Χρυσόστομο

ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΠΑΜΜΕΓΙΣΤΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ[:Εβρ.2,2-10]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

«Εἰ γὰρ ὁ δι᾿ ἀγγέλων λαληθεὶς λόγος(:Και αλίμονό μας εάν πέσουμε έξω· διότι, εάν ο νόμος που ανήγγειλε ο Θεός στον Μωυσή διαμέσου αγγέλων)», λέγει, «ἐγένετο βέβαιος, καὶ πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν (:αποδείχτηκε έγκυρος και ισχυρός, και κάθε παράβασή του και παρακοή τιμωρήθηκε δίκαια με την ανάλογη τιμωρία), πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας; ἥτις ἀρχὴν λαβοῦσα λαλεῖσθαι διὰ τοῦ Κυρίου, ὑπὸ τῶν ἀκουσάντων εἰς ἡμᾶς ἐβεβαιώθη(:πώς εμείς θα ξεφύγουμε την τιμωρία, εάν αμελήσουμε μια τόσο μεγάλη και σπουδαία σωτηρία; Τη σωτηρία αυτή δεν μας τη γνωστοποίησαν κάποιοι άγγελοι, όπως έγινε στον νόμο, αλλά αφού άρχισε να την κηρύττει ο Ίδιος ο Κύριος, μας την παρέδωσαν ως αληθινή και αξιόπιστη οι άγιοι Απόστολοι που την άκουσαν κατευθείαν από το στόμα του Κυρίου)»[Εβρ.2,2-3].

Γιατί πρέπει εμείς να προσέχουμε περισσότερο σε αυτά που ακούσαμε; Δεν είναι και εκείνα και αυτά του Θεού; Ή λοιπόν λέγει ότι πρέπει να τα ακούμε περισσότερο από τον μωσαϊκό νόμο ή ότι σε μεγαλύτερο βαθμό πρέπει να τα προσέχουμε· δεν κάνει σύγκριση, μακριά μια τέτοια σκέψη. Επειδή λοιπόν από τον πολύ χρόνο είχαν μεγάλη υπόληψη για την Παλαιά Διαθήκη, ενώ αυτά σαν νέα ακόμη τα περιφρονούσαν, δείχνει με κύρος ότι σε αυτά πρέπει να προσέχουν περισσότερο. Πώς; Σαν να λέγει ότι του Θεού είναι βέβαια και αυτά και εκείνα, αλλά όχι με όμοιο τρόπο. Και αυτό μας το δείχνει ύστερα. Πρώτα όμως το δείχνει λιγότερο καθαρά και στη συνέχεια πιο φανερά, λέγοντας: «Εἰ γὰρ ἡ πρώτη ἐκείνη ἦν ἄμεμπτος, οὐκ ἂν δευτέρας ἐζητεῖτο τόπος(:Είναι πραγματικά ανώτερη και καλύτερη η νέα διαθήκη· διότι εάν η πρώτη εκείνη ήταν τέλεια και δεν είχε ελλείψεις, δεν θα υπήρχε ανάγκη να εισαχθεί και να συναφθεί δεύτερη)»[Εβρ.8,7]· και πάλι: «Ἐν τῷ λέγειν καινὴν πεπαλαίωκε τὴν πρώτην· τὸ δὲ παλαιούμενον καὶ γηράσκον ἐγγὺς ἀφανισμοῦ(:Μιλώντας δηλαδή ο Θεός για Νέα Διαθήκη, με αυτό που είπε κατέστησε παλαιά την πρώτη. Κι εκείνο που παλιώνει και γηράσκει, κοντεύει να εξαφανιστεί)» [Εβρ.8,13] και πολλά άλλα τέτοια. Αλλά δεν τολμά ακόμη να πει κάτι τέτοιο στην αρχή, μέχρι που να προσελκύσει και να κερδίσει την εμπιστοσύνη του ακροατή με τις περισσότερες προετοιμασίες.

«Γιατί λοιπόν», πες μας, «πρέπει να προσέχουμε περισσότερο;». «Μή ποτε(:Μην τυχόν)», λέγει, «παραῤῥυῶμεν(:και απομακρυνθούμε από αυτά)»[Εβρ.2,1]. Δηλαδή, να μην καταστραφούμε, να μην πέσουμε. Και δείχνει εδώ πόσο φοβερό πράγμα είναι η πτώση, γιατί είναι δύσκολο εκείνο που απομακρύνθηκε να επιστρέψει πάλι, επειδή αυτό έγινε από ραθυμία. Αυτή τη λέξη την πήρε από τις Παροιμίες. Γιατί λέγει: «Υἱέ, μὴ παραῤῥυῇς, τήρησον δὲ ἐμὴν βουλὴν καὶ ἔννοιαν (:Υιέ μου, πρόσεχε μην παρεκκλίνεις από τον δρόμο μου και παρασυρθείς στον ολισθηρό κατήφορο της απωλείας. Φύλαξε τη δική μου συμβουλή και οδηγία)»[Παροιμ. 3,21]. Δείχνει έτσι και το εύκολο του ολισθήματος και το φοβερό της καταστροφής· δηλαδή δεν είναι ακίνδυνη για μας η παρακοή. Και με όσα προσθέτει δείχνει ότι είναι μεγαλύτερη η τιμωρία. Αυτήν όμως την αφήνει πάλι στην αναζήτηση και όχι στο συμπέρασμα. Γιατί πραγματικά αυτό κάνει τον λόγο λιγότερο ενοχλητικό, να μην προσθέτει μόνος του την απόφαση, αλλά να αφήνει την εξουσία στον ακροατή, για να βγάλει αυτός την απόφαση. Το ίδιο κάνει και ο προφήτης Νάθαν στην Παλαιά Διαθήκη και ο Χριστός στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου λέγοντας: «Ὅταν οὖν ἔλθῃ ὁ κύριος τοῦ ἀμπελῶνος, τί ποιήσει τοῖς γεωργοῖς ἐκείνοις; (:Όταν λοιπόν έλθει ο κύριος του αμπελιού, τι είναι δίκαιο να κάνει στους καλλιεργητές εκείνους;)»[Ματθ.21,40], αναγκάζοντας τους ίδιους τους ακροατές να βγάλουν την απόφαση· γιατί αυτό είναι η πιο μεγάλη νίκη.

Πρώην Σιναίου Δαμιανός: Καταγγέλλω τοὺς κ.κ. Μητσοτάκη καὶ Γεραπετρίτη γιὰ τὶς ἀφόρητες πιέσεις ποὺ ἀσκοῦν τὶς τελευταῖες ἡμέρες στὴν Ἀδελφότητα.

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ πρώην ΣΙΝΑΙΟΥ ΔΑΜΙΑΝΟΣ

ΔΗΛΩΣΗ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΔΑΜΙΑΝΟΥ

Κατόπιν της δημοσιευθείσης από 24.10.2026 δηλώσεως του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου και Ηγουμένου της Ιεράς Μονής Σινά, Φαράν και Ραϊθώ κ.κ. Συμεών, αισθάνομαι ότι έχω το καθήκον, έναντι της Ιεράς Μονής Σινά στην οποία έχω αφιερωθεί ψυχή τε και σώματι από το 1961 μέχρι σήμερα, αλλά και προς ενημέρωση ολοκλήρου του Γένους, να δηλώσω τα εξής:

Καταγγέλλω τους κ.κ. Μητσοτάκη και Γεραπετρίτη για τις αφόρητες πιέσεις που ασκούν τις τελευταίες ημέρες στην Αδελφότητα προκειμένου να υπογράψει επονείδιστο και απαράδεκτο συμβιβασμό με το Αιγυπτιακό Δημόσιο. Η ενορχηστρωμένη επίθεση κατά του προσώπου μου, η απόπειρα, δηλαδή, ηθικής μου δολοφονίας, έχει ως σκοπό της τήν εξασθένηση της αντιδράσεώς μου ενόψει του σχεδιαζόμενου συμβιβασμού.

Τὸ ΟΧΙ εἶναι ὁ ἀλάνθαστος καὶ σταθερὸς βηματοδότης τῆς ἀργόσυρτης ἱστορικῆς μᾶς διαδρομῆς, ἐδῶ καὶ τρεῖς χιλιάδες χρόνια.

Γράφει ὁ Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

Τό ΟΧΙ γιά τήν φυλή μας δέν εἶναι μιά ἁπλή λέξη. Οὔτε εἶναι κάτι, πού λέχθηκε γιά πρώτη φορά ἀπό στόματος Ἑλλήνων στίς 28 Ὀκτωβρίου τοῦ 1940. Τό ΟΧΙ εἶναι ὁ ἀλάνθαστος καί σταθερός βηματοδότης τῆς ἀργόσυρτης ἱστορικῆς μας διαδρομῆς, ἐδῶ καί τρεῖς χιλιάδες χρόνια!

Ποιός μπορεῖ νά ξεχάσει τό ΟΧΙ τῶν Θερμοπυλῶν, τῆς Σαλαμίνας καί τοῦ

Μαραθῶνα;

Ποιός δικαιοῦται νά λησμονήσει τό ΟΧΙ τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου;

Ποιός τολμᾶ νά προσπεράσει ἤ νά ὑποτιμήσει τό ΟΧΙ τοῦ Μάρκου Μπότσαρη, τοῦ Ἀθανασίου Διάκου, τοῦ Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, τοῦ Λάμπρου Κατσώνη, τοῦ Ἐμμανουήλ Παππᾶ, τῆς Μπουμπουλίνας, τῆς Δόμνας Βισβίζη;

Ποιός τολμᾶ νά αὐθαδιάσει περιφρονῶντας τό ΟΧΙ τοῦ Παύλου Μελᾶ, τοῦ καπετάν Ἄγρα, τοῦ καπετάν Ράμναλη, τοῦ Γερμανοῦ Καραβαγγέλη;

Ποιός δέν ἀφουγκράζεται τό ΟΧΙ τῶν παλληκαριῶν τοῦ Δαβάκη;

Ποιός ἔχει τό δικαίωμα νά ἀμφισβητήσει τό μεγαλειῶδες ΟΧΙ τοῦ θρυλικοῦ Κύπριου Προέδρου Τάσου Παπαδόπουλου;

Σκανδαλώδης βράβευση Καλαντζῆ ἀπὸ Πάτρ. Ἱεροσολύμων ἐν μέσῳ ἀδιαφανῶν καὶ παράνομων ἐνεργειῶν εἰς βάρος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς στὸ Σινᾶ.

σ.σ. Παρακράτος ή χειρότερα;

ΠΑΡΑΣΗΜΟΦΟΡΗΣΙΣ ΤΟΥ Κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΛΑΝΤΖΗ ΥΠΟ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

Τήν Παρασκευήν, 26ην Σεπτεμβρίου/9ην Ὀκτωβρίου 2026, ὁ Μακαριώτατος Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος ἐδέχθη τόν Γενικόν Γραμματέα Θρησκευμάτων τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας κ. Γεώργιον Καλαντζῆν, συνοδευόμενον ὑπό τῆς Διευθυντρίας τοῦ Γραφείου αὐτοῦ κ. Κεραμιδᾶ Βασιλικῆς καί ὑπό τοῦ Γενικοῦ Προξένου τῆς Ἑλλάδος εἰς τά Ἱεροσόλυμα κ. Δημητρίου Ἀγγελοσοπούλου.

7 Νοεμβρίου. Τῶν ἐν Μελιτινῇ 33 μαρτύρων (γ΄ αἰ.), Λαζάρου ὁσίου τοῦ ἐν τῷ Γαλησίῳ ὄρει (†1053). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Σαββάτου κγ΄ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Β´ Κορ. η´ 1-5).

Β Κορ. 8,1          Γνωρίζω δὲ ὑμῖν, ἀδελφοί, τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ τὴν δεδομένην ἐν ταῖς ἐκκλησίαις τῆς Μακεδονίας,

Β Κορ. 8,1                 Φερω δε εις γνώσιν σας, αδελφοί, την δωρεάν, που έχει δώσει ο Θεός εις τας Εκκλησίας της Μακεδονίας (που τας ηξίωσε δηλαδή να προσφέρουν το βοήθημα της αγάπης των στους στερουμένους των αδελφούς).

Ἀπαντήσεις στὸν π. Εὐάγγελο Παπανικολάου γιὰ τὸν Ἐσταυρωμένο.

 –https://youtu.be/8oduUYxWp0o – Ιερά Αποτείχιση

σ.σ. Πατήρ Ευάγγελε, στην Μητρόπολη Περιστερίου, πώς νομίζετε βγήκαν όλοι οι Εσταυρωμένοι από τους Ι. Ναούς; Υποχρεωτικά ή ελεύθερα; Ένας μόνο Ναός σε ολόκληρη την Μητρόπολη έχει τον Εσταυρωμένο, άν Τον έχει ακόμη, επειδή αντιστέκονται οι πιστοί. Μήπως αυτά που λέτε περί «υποχρεωτικότητας» να τα απευθύνετε κάπου αλλoύ; Εφόσον κατατάσσετε τον εαυτό σας στους «σκεπτόμενους» κι εμάς στους «φανατικούς», σκεφθείτε λίγο τί ήταν αυτό που μεταμόρφωσε εν μία νυκτί ολόκληρη τη Μητρόπολη;

 https://tasthyras.wordpress.com/2026/10/31/απαντήσεις-στον-π-ευάγγελο-παπανικολ

/

Μιχαὴλ Τσακιρίδης: «Μακρυὰ ἀπὸ τὶς ψηφιακὲς ταυτότητες καὶ τὸν Προσωπικὸ Ἀριθμό».

–https://youtu.be/0f_Svr4cMc0 – Hellas Time

Χαιρετισμός του μέλους της συντονιστικής επιτροπής των Ελληνορθοδόξων οικογενειών Τσακιρίδη Μιχαήλ στην εκδήλωση για τις ηλεκτρονικές ταυτότητες και τον προσωπικό αριθμό που διοργάνωσαν η Έξοδος και η Π.Ο.Ε.Υ. (οι υγειονομικοί) στις 18/10/26 στο άγαλμα του μεγάλου Αλεξάνδρου στην Θεσσαλονίκη. Στην εκδήλωση υπήρχαν 4 κεντρικοί ομιλητές, αρκετοί χαιρετισμοί από διάφορους συλλόγους και φορείς,ιερείς, μοναχοί, μοναχές και ο βουλευτής Νίκος Παπαδόπουλος πρόεδρος του Ελληνικού Παλμού. https://tasthyras.wordpress.com/2026/10/29/μιχαήλ-τσακιρίδης-μακρυά-από-τις-ψηφ/

Ὁμολογήτρια Ματρώνα (Βλάσοβα).

Ημέρες Μνήμης

7 Φεβρουαρίου (κινητή) - Σύνοδος Νεομαρτύρων και Ομολογητών της Ρωσικής Εκκλησίας

27 Ιουνίου - Καθεδρικός Ναός των Αγίων Ντιβέγιεβο

12 Σεπτεμβρίου (κινητό) - Σύνοδος των Αγίων του Νίζνι Νόβγκοροντ 

7 Νοεμβρίου

Η εξομολογήτρια Ματρώνα (Βλάσοβα), μοναχή που γεννήθηκε το 1889 στην επαρχία Νίζνι Νόβγκοροντ, μεγάλωσε από την παιδική της ηλικία στη Μονή Σεραφείμ-Ντιβέγιεβο. Μετά το κλείσιμό της το 1927, έζησε μια ήσυχη ζωή με τις αδελφές, αλλά συνελήφθη τρεις φορές (1933, 1937 και 1949) με την κατηγορία της αντισοβιετικής δράσης, περνώντας χρόνια σε στρατόπεδα και εξορίες. Παρά τους διωγμούς, διατήρησε την πίστη της μέχρι το τέλος της ζωής της και υπηρέτησε στην εκκλησία. Πέθανε το 1963 και αγιοποιήθηκε το 2001.

Σύντομος βίος της Ομολογήτριας Ματρώνας (Βλάσοβα)

Η Ματρόνα Βλάσοβα γεννήθηκε το 1889 στο χωριό Πούζο στην επαρχία Νίζνι Νόβγκοροντ, σε οικογένεια αγροτών. Σε ηλικία έξι ετών, έμεινε ορφανή και στάλθηκε να μεγαλώσει στο μοναστήρι Σεραφείμ-Ντιβέγιεβο. Το νεαρό κορίτσι έδειξε ταλέντο στο σχέδιο και η ζωγραφική έγινε υπακοή της. Έτσι, με υπακοή και προσευχή, η μοναχή Ματρόνα έζησε στο μοναστήρι μέχρι το κλείσιμό του το 1927.

Μετά το κλείσιμο του μοναστηριού, η μοναχή Ματρώνα και τρεις άλλες αδελφές Ντιβέγιεβο εγκαταστάθηκαν στο χωριό Κουζιάτοβο στην περιοχή Αρντάτοφσκι. Οι αδελφές υπηρετούσαν στην εκκλησία, κέρδιζαν τα προς το ζην μέσω χειροτεχνίας και ζούσαν μια ήσυχη και γαλήνια ζωή, αλλά αυτό εξόργισε και τις τοπικές αρχές. Συνελήφθησαν τον Απρίλιο του 1933 με την κατηγορία της αντισοβιετικής προπαγάνδας. Στις 21 Μαΐου 1933, η μοναχή Ματρώνα καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλάκισης στο στρατόπεδο Ντμιτρόφ στην περιοχή της Μόσχας.

Αφού εξέτισε την ποινή της φυλάκισης, βρήκε δουλειά σε μια εκκλησία στο χωριό Βεριγκίνο στην περιοχή Γκόρκι, υπηρετώντας ως τραγουδίστρια χορωδίας, φύλακας και καθαρίστρια. Στις 10 Νοεμβρίου 1937, η Ματρόνα συνελήφθη για δεύτερη φορά, κατηγορούμενη ότι ανήκε σε «αντεπαναστατική εκκλησιαστική-φασιστική οργάνωση» και καταδικάστηκε σε δέκα χρόνια φυλάκιση στο Κάρλαγκ, όπου εργάστηκε ως καθαρίστρια σε νοσοκομείο. Οι ανώτεροί της επαίνεσαν την ευσυνείδητη εργασία της και τη μέτρια συμπεριφορά της. Μετά την αποφυλάκισή της, η μοναχή Ματρόνα εγκαταστάθηκε στο χωριό Βιεζντνόγιε κοντά στο Αρζάμας. Η κύρια απασχόλησή της παρέμεινε η εκκλησιαστική λειτουργία.

Ένα θαύμα στο παρεκκλήσι της Αγίας Παρασκευής στο Καλεμεγκντάν, στο Βελιγράδι, το 1943.

Το 1943, ένας άνδρας, προσπαθώντας να ξεφύγει από αξιωματικούς της Γκεστάπο, βρήκε καταφύγιο στο μικρό παρεκκλήσι της Αγίας Παρασκευής, στο Καλεμεγκντάν.

Οι Γερμανοί όρμησαν μέσα στο εκκλησάκι, ενώ ο άνδρας στεκόταν ακουμπισμένος στον τοίχο, εντελώς εκτεθειμένος.

Ἀπὸ τὸ ἔνθεο 1940 στὸ ἄθεο 2026: Τὸ πάλαι ποτὲ ἰσχυρὸ θρησκευτικὸ συναίσθημα τῶν Ἑλλήνων ποὺ κατακρημνίσθηκε.

Επιμελείται και σχολιάζει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Ι. ΑΠΟ ΤΟ ΕΝΘΕΟ 1940…

Το 1980 είχε κυκλοφορήσει ένα βιβλιαράκι του μακαριστού Αρχιμανδρίτου Χαραλάμπους Βασιλόπουλου, προηγουμένου της Ιεράς Μονής Ασωμάτων Πετράκη, με τίτλο «Το θαύμα των Ελλήνων του Σαράντα».

Στον επίλογο του βιβλίου καταγράφονται χαρακτηριστικά δείγματα της Πίστης του Λαού, του Στρατού αλλά και των ηγετικών φυσιογνωμιών της εποχής εκείνης:

«Ο Θεός και η Υπέρμαχος Θεοτόκος δώσανε την νίκη στην Ελλάδα [κατά του Μουσολίνι]. Και την δώσανε, διότι η πίστις των Ελλήνων στον Θεό ήταν γνήσια και ιερή. Διότι ο αγώνας ήταν δίκαιος. Διότι πολεμήσανε για ιερά και όσια. Και ακόμη, διότι όλος ο Ελληνισμός ζήτησε την προστασία του Θεού και της Παναγίας».

Ειδικά σε ό,τι αφορά το θρησκευτικό συναίσθημα των ηγητόρων, ο συγγραφέας αναφέρεται, μεταξύ άλλων, στα λόγια του Βασιλέως Γεωργίου Β΄, του πρωθυπουργού Ιωάννη Μεταξά, του Αρχιεπισκόπου Χρύσανθου, του Αρχιστράτηγου Αλέξανδρου Παπάγου:

Α. ΓΕΩΡΓΙΟΣ Β΄

Ο Βασιλεύς εις το διάγγελμά του έλεγεν:

«Η Θεία Πρόνοια ως εκλεκτόν της λαόν μας εκάλεσε να αποδείξωμεν αν είμεθα άξιοι της μεγάλης προγονικής κληρονομίας και ικανοί διά τα μεγάλα έργα του μέλλοντος. […] Με την βοήθειαν του Θεού, με την ευχήν της Παναγίας, με την δύναμιν και την θέλησιν του Έθνους, η Ελλάς, η αιωνία Ελλάς θα ζήση και θα θριαμβεύση, ανταξία των μεγάλων μας προγόνων, ανταξία των ηρώων και των μαρτύρων μας.

Β. ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ

Ο Πρωθυπουργός Μεταξάς εις το διάγγελμά του και αυτός έλεγε:

«Να ευχαριστήσωμεν τον Ύψιστον με όλη μας την ψυχή, γιατί μας εδιάλεξεν υπερασπιστάς των πολυτιμοτέρων αγαθών, που έχει η ανθρωπότης και μας ύψωσεν από την ταπεινότητά μας εις σκεύος εκλογής.

Πιστεύω […] βαθύτατα εις τον Θεόν. Προσεύχομαι εις τας δυσκόλους στιγμάς με κατάνυξιν. Και ήμουν και εκείνην την νύκτα της 28ης Οκτωβρίου βέβαιος ότι ο Θεός και η Παναγία δεν ημπορούσαν παρά να βοηθήσουν έναν αγώνα τόσον τίμιον, τόσον δίκαιον όσον ο ιδικός μας».

Ο Ιωάννης Μεταξάς έλεγε προς ξένον ανταποκριτήν:

«Ο θάνατος δι’ ημάς τους Ορθοδόξους Έλληνας είναι απλούν επεισόδιον».

Γ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ

Ο Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος:

Σκληρὸς ἔλεγχος τοῦ στρατιωτικοῦ ἱεροκήρυκα Αὐγουστίνου Καντιώτου στὸν πανίσχυρο τοῦ 1949 βασιλιᾶ γιὰ μασονικὸ διάταγμα

Πόσα μπορεῖ νὰ ἐπιτύχη καὶ ἕνας ἀπλός ἱερέας, ὅταν ἔχει τὴν φωτιὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ εἶναι ἔτοιμος νὰ ὑποστῆ τὰ πάντα, γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.

α) Στὸ βίντεο ὁ ἡγούμενος τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς Μηλοχωρίου Πτολεμαΐδος π. Μάξιμος Καραβᾶς ἀναφέρει γιὰ μιὰ ἐπίσκεψη ποὺ ἐκανε ὁ π. Αὐγουστῖνος στὸν βασιλιᾶ Παῦλο, κατόπιν αἰτήσεως του.

Ἀκοῦστε τὸν π. Μαξιμο τί ἔκανε ὁ π. Αὐγουστῖνος ὅταν εἶδε στὴν ἀκρόαση νὰ παρίσταται και ἡ βιασίλισσα Φρειδερίκη… β) Στὴν συνέχεια ἄλλος ἀρχαῖος μαθητής του ἀπὸ τὴν Κοζάνη διηγεῖται δύο περιστατικά, ποὺ ἦταν αὐτόπτης μάρτυς. Στὸ πρῶτο διηγεῖται πως ἐξεράγη, ὁ Μητροπολίτης τότε Φλωρίνης Αὐγουστῖνος, ὅταν ἀκουσε ἀπό τὸ στόμα τοῦ νομάρχη, παρουσία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ιερωνύμου τοῦ Α´, νὰ λέει: «Δὲν θὰ πᾶμε γιὰ τραπέζι στὸ χωριό τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τῶν Γρεβενῶν, γιατί ἔχει ἀκατάλληλο νερό…

Ἀναφέρει ἐπίσης πῶς γνώρισε τὸν π. Αὐγουστῖνο καὶ τί ἔγινε τὸ 1949, ὅταν στὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο Κοζάνης, τὸν στρατιωτικό τότε ναό, παρουσία στρατηγῶν καὶ πολλῶν ἀξιωματικῶν διαμαρτυρόμενος ἔκοψε τὸ πολυχρόνιο τοῦ βασιλέα καὶ τὸν ἡλεγξε γιὰ τὸ Βασιλικό Διάταγμα ὑπέρ τῆς μασονίας.