Παραθέτουμε παρακάτω από την διδακτορική διατριβή του Θεοφίλου Α. Αμπατζίδη, «Η θέωση και οι προϋποθέσεις της κατά τον Συμεών το Νέο Θεολόγο» (ΑΠΘ, 2015), σχετικές παραγράφους για την «νοοτροπία» που χαρακτήριζε μεγάλη μερίδα της ορθόδοξης θεολογίας τουλάχιστον του πρώτου μισού του εικοστού αιώνα στην Ελλάδα, και σχετικὲς παραγράφους για το απαράδεκτο δίτευχο πόνημα του Παναγιώτου Τρεμπέλα, που ακόμη – δυστυχώς – κυκλοφορεί εκδοτικώς η υπ’ αυτού οργανωθείσα οργάνωση «ΣΩΤΗΡ» (που προήλθε τό 1960 από τη «ΖΩΗ», που ιδρύθηκε το 1907 από μαθητές του Αποστόλου Μακράκη (1831-1905), που τον εγκατέλειψαν (αποσχίστηκαν) όταν εκείνος αρνήθηκε να συμφιλιωθεί με την Ιερά Σύνοδο).Θεόφιλος Α. Αμπατζίδης, «Η θέωση και οι προϋποθέσεις της κατά τον Συμεών το Νέο Θεολόγο» (ΑΠΘ, 2015), σσ. 24-27:[…] Τον πειρασμό αυτόν δε διέλαθε μερίδα της νεότερης ελληνικής θεολογίας του εικοστού αιώνος. Υποταγμένη, περισσότερο ή λιγότερο, σε σχολαστικά πρότυπα, εξαιτίας ποικίλων ιστορικών, κοινωνικών και θεολογικών παραγόντων που έχουν πληθωρικά αναλυθεί και, εξάπαντος, δεν συνιστούν αντικείμενο της παρούσης έρευνας, αρνήθηκε στα πρόσωπα εξεχόντων ακαδημαϊκών θεολόγων, αν όχι ρητά τη δυνατότητα αποδοχής των ακτίστων ενεργειών από τη μεριά του ανθρώπου, τα θεοειδή της αποτελέσματα στα πρόσωπα των αγίων της Εκκλησίας, και συγκεκριμένα του Συμεώνος του Νέου Θεολόγου.Και ενώ στη Δύση τα φιλοκαλικά κείμενα, για παράδειγμα, μαζί με έξοχα πατερικά έργα της καλούμενης ασκητικής, νηπτικής και ησυχαστικής γραμματείας, γνώριζαν ταχύτατη διάδοση και επηρέαζαν ικανό αριθμό ανθρώπων, ειδικά των πλέον καλλιεργημένων, στην ορθόδοξη Ελλάδα υπήρξαν επιφυλάξεις μέχρι και αντιρρήσεις τόσο για την «Ορθοδοξία» της φιλοκαλικής παράδοσης και γραμματείας, όσο και για τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά και τον άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο.
Ο ιερομόναχος Νικόδημος πνευματικός ο Κρης. Στην Ιερά Μονή Κουδουμά. Οι εξορκισμοί.
Στη Μονή Κουδουμά ο πάτερ Νικόδημος έδειξε μεγάλη αγάπη προς τους προσκυνητές, τους οποίους δεχόταν πατρικά και τους εξομολογούσε. Η ψυχική συμπαράσταση που πρόσφερε στους πιστούς καθώς και οι προσευχές του, θεράπευσαν αρκετούς αρρώστους αλλά και δαιμονισμένους. Μια από τις πιο γνωστές περιπτώσεις θεραπείας από τα δαιμόνια στη Μονή ήταν αυτή του Μοναχού Σωφρόνιου (μετέπειτα Άγιο Ευμένιο) αλλά και μιας γυναίκας από την Ιεράπετρα την οποία οι συγγενείς της την μετέφεραν μέσα σ' ένα τσουβάλι στον Κουδουμά όπου ο πάτερ Νικόδημος την ελευθέρωσε από το πονηρό πνεύμα.Αρχές του 1960 ο Μοναχός Σωφρόνιος ενώ βρισκόταν στο νοσοκομείο Λοιμωδών Αθηνών, κυριεύτηκε από δαιμόνιο με αποτέλεσμα να βασανιστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα. Παρόλες τις προσευχές, τις λειτουργίες, τις αγρυπνίες και τους εξορκισμούς γι' αυτόν δεν κατορθώθηκε να απελευθερωθεί από το δαιμόνιο. Ο μοναχός ωθούμενος από το δαιμόνιο είχε τάσεις αυτοκτονίας με αποτέλεσμα να τον κατεβάσουν στην Κρήτη δεμένο με σχοινιά. Στη συνέχεια τον μετέφεραν στην Ιερά Μονή Κουδουμά όπου ο όσιος γέροντας Νικόδημος με μεγάλο αγώνα, προσευχές προς την Παναγία και εξορκισμό κατάφερε να ελευθερώσει το μοναχό Σωφρόνιο από το δαίμονα. Έκτοτε ο μοναχός Σωφρόνιος εγγράφηκε ως αδελφός της Μονής Κουδουμά,
Ὁ Σεβ. Γρηγόριος (Παπαθωμᾶς) ὑπερέβη κάθε ὅριον, διδάσκων τὸν Χριστὸν ἡττηθέντα εἰς τὸν Σταυρὸν ὑπὸ τοῦ Διαβόλου καὶ προσβάλλων τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος ὡς ἐμπεσοῦσαν εἰς τὴν πλάνην, «υἱοθετώντας καρκινικὴ δυτικόφερτη παράδοση» κατὰ τὴν Μ. Πέμπτην, ἀνατρέπων παράδοσιν τοῦ 4ου αἰ. μ.Χ.Τοῦ κ. Παύλου Τρακάδα, θεολόγουΜαθήματα εἰς τὸν Ἀρχιεπίσκοπον καὶ τοὺς Μητροπολίτας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀπεφάσισε νὰ παραδώση ὁ Σεβ. Περιστερίου, προβάλλων τὴν ἰδιότητά του ὡς Καθηγητὴς Πανεπιστημίου, μὲ ἀφορμὴν τὸ πρόβλημα τὸ ὁποῖον ὁ ἴδιος προεκάλεσε μὲ τὴν ἀφαίρεσιν τοῦ Ἐσταυρωμένου καὶ ταλανίζει τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος. Ὄχι μόνον ἐπιμένει εἰς τὰς θέσεις του ἀγνοῶν τὴν ΔΙΣ, ἀλλὰ καὶ βάλλει ἐναντίον αὐτῆς!Εἶναι ἀπορίας ἄξιον πῶς ἡ ΔΙΣ ἀκόμη δεικνύει τοσαύτην ἀνεξήγητον ἀνοχήν! Ἤδη ἔπρεπεν ὁ Μητροπολίτης νὰ ἔχη κληθῆ εἰς Συνοδικὸν Δικαστήριον μὲ τὸ ἑξῆς κατηγορητήριον:Α) Ἀπείθεια πρὸς τὰς ἀποφάσεις τῆς Ἱερᾶς ΣυνόδουΒ) Διαστρέβλωσις δημοσίως καὶ ἐνυπογράφως ἀποφάσεως τῆς Ἱερᾶς ΣυνόδουΓ) Διχασμὸς τοῦ ποιμνίου τῆς Ἱ. Μ. Περιστερίου
ΚΥΡΙΑΚΗ TΟΥ ΑΣΩΤΟΥ[:Λουκά 15,11-32]
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίουμε θέμα:«ΤΑ ΔΥΟ ΘΕΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ»[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 19-02-1995][Β 312]Δικαιολογημένα, αγαπητοί μου, ειπώθηκε ότι η παραβολή του ασώτου υιού, που ακούσαμε σήμερα, είναι «εὐαγγέλιον ἐν εὐαγγελίῳ». Γιατί δείχνει τον Θεό και τον άνθρωπο στις σχέσεις των. Αλλά και στις σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ των. Όλοι βρίσκομε τον εαυτό μας σε αυτήν την παραβολήν. Έχει πτυχές τόσο λεπτές, της ανθρωπίνης ψυχής, που μπροστά της αποκαλυπτόμεθα. Στα νοήματά της η παραβολή είναι πρωτότυπη. Αλλά και ταυτόχρονα κοινή· που εκφράζει θέσεις της καθημερινότητος. Είναι μία ανατομία της ανθρωπίνης ψυχής· που μόνον ο Κύριος Ιησούς μπορούσε να διαζωγραφίσει με λιτές γραμμές.Στην παραβολή αυτή, δεν αποκαλύπτεται μόνον η ανθρωπίνη ψυχή. Αλλά και οι ενέργειες του Θεού μέσα εις την Ιστορίαν. Έτσι, στην αγάπη σας, ας πάρομε ένα μικρό τμήμα αυτής της παραβολής, για να το δούμε από πιο κοντά. «Ἄνθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς. Καὶ εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρί· πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας. Καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὸν βίον». Λιτά, απλά, από την καθημερινότητα θέμα. «Ένας άνθρωπος είχε δυο γιους. Και είπε ο νεότερος· πατέρα, δος μου εκείνο το μέρος της περιουσίας που μου ανήκει. Και ο πατέρας εμοίρασε την περιουσία». «Διεῖλεν αὐτοῖς τὸν βίον».Ο νεότερος υιός ζητά, όπως βλέπομε, το κληρονομικό του μερίδιο. Και ο πατέρας το αποδίδει. Δεν βλέπομε καμία διαμαρτυρία εκ μέρους του πατρός, στην απαίτηση, αυτή, του υιού. Ασφαλώς ο πατέρας θα είπε στον γιο του: «Γιατί, παιδί μου, θέλεις να πάρεις το μερίδιό σου; Είσαι πολύ νέος. Ακόμα δεν έχεις οργανώσει την ζωήν σου. Γιατί θέλεις να φύγεις από το πατρικό σπίτι;». Ασφαλώς θα πρέπει να είπε αυτά ο πατέρας. Αλλά και η συμπεριφορά του νεοτέρου υιού φαίνεται αυταρχική και απαιτητική. Εκείνο το «Δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας». Έτσι σκληρά, μονοκόμματα. «Δος μου εκείνο το οποίο μου ανήκει». Μοιάζει, πράγματι, σκληρό, αγενές και εγωιστικό. Δεν αναφαίνεται εις την συμπεριφορά του υιού καν η παράκλησις. «Σε παρακαλώ, πατέρα…». Καν ο διάλογος ή η συζήτησις. Και το καταπληκτικόν είναι ότι ο πατέρας προχωρεί σ’ αυτήν την απαίτηση του υιού του, έστω κι αν υπάρχουν αυτές οι προϋποθέσεις, οι συνθήκες οι άσχημες.Ήταν όντως αυτό θέλημα του πατέρα; Το ήθελε έτσι ο πατέρας; Ασφαλώς όχι. Τότε γιατί παρεχώρησε την περιουσία του, αν δεν ήθελε να την παραχωρήσει; Αφού δεν θα ήταν θέλημά του. Ναι. Ήταν ένα «θέλημα κατά παραχώρησιν». Δηλαδή σημαίνει ότι «δεν το θέλω εγώ, αλλά υποχωρώ και παραχωρώ εκείνο το οποίον εσύ θέλεις». Αυτό λέγεται «θέλημα κατά παραχώρησιν».Έτσι εμφανίζεται ο Θεός, αγαπητοί μου, με δύο θελήματα. Το ένα είναι αυτό, το κατά παραχώρησιν και το άλλο είναι το κατ’ ευδοκίαν. Εκείνο που πράγματι θέλει ο Θεός. Όπως το ίδιο πράγμα εμφανίζεται και εις τους ανθρώπους. Πάρετε την περίπτωση ενός πατέρα, μιας μητέρας: «Εγώ δεν θέλω να το κάνεις αυτό. Εάν, όμως, εσύ επιμένεις, κάνε το. Δεν μπορώ να σε δέσω». Εδώ είναι το κατά παραχώρησιν θέλημα. Το κατ’ ευδοκίαν; «Ναι, παιδί μου, με όλη μου την καρδιά, το θέλω να είναι έτσι».Ώστε βλέπει κανείς ότι αυτά τα δύο θελήματα και στον άνθρωπο υπάρχουν. Αλλά και εις τον Θεόν. Και εμφανίζονται αυτά τα δύο θελήματα μέσα στην Ιστορία στους ανθρώπους.
Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥΚατά Λουκάν, κεφ. ΙΕ΄, εδάφια 11-3211 Εἶπε δέ· ἄνθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς. 12 Καὶ εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρί· πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας. καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὸν βίον. 13 καὶ μετ᾿ οὐ πολλὰς ἡμέρας συναγαγὼν ἅπαντα ὁ νεώτερος υἱὸς ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακράν, καὶ ἐκεῖ διεσκόρπισε τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως. 14 Δαπανήσαντος δὲ αὐτοῦ πάντα ἐγένετο λιμὸς ἰσχυρὸς κατὰ τὴν χώραν ἐκείνην, καὶ αὐτὸς ἤρξατο ὑστερεῖσθαι. 15 Καὶ πορευθεὶς ἐκολλήθη ἑνὶ τῶν πολιτῶν τῆς χώρας ἐκείνης, καὶ ἔπεμψεν αὐτὸν εἰς τοὺς ἀγροὺς αὐτοῦ βόσκειν χοίρους. 16 Καὶ ἐπεθύμει γεμίσαι τὴν κοιλίαν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν κερατίων ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι, καὶ οὐδεὶς ἐδίδου αὐτῷ.17 Εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθὼν εἶπε· πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου περισσεύουσιν ἄρτων, ἐγὼ δὲ λιμῷ ἀπόλλυμαι! 18 Ἀναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ ἐρῶ αὐτῷ· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου. 19 Οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου· ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου.20 Καὶ ἀναστὰς ἦλθε πρὸς τὸν πατέρα αὐτοῦ. Ἔτι δὲ αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντος εἶδεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη, καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν. 21 Εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ υἱός· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου. 22 Εἶπε δὲ ὁ πατὴρ πρὸς τοὺς δούλους αὐτοῦ· ἐξενέγκατε τὴν στολὴν τὴν πρώτην καὶ ἐνδύσατε αὐτόν, καὶ δότε δακτύλιον εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας, 23 καὶ ἐνέγκαντες τὸν μόσχον τὸν σιτευτὸν θύσατε, καὶ φαγόντες εὐφρανθῶμεν, 24 ὅτι οὗτος ὁ υἱός μου νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη. Καὶ ἤρξαντο εὐφραίνεσθαι.25 ῏Ην δὲ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ὁ πρεσβύτερος ἐν ἀγρῷ· καὶ ὡς ἐρχόμενος ἤγγισε τῇ οἰκίᾳ ἤκουσε συμφωνίας καὶ χορῶν, 26 καὶ προσκαλεσάμενος ἕνα τῶν παίδων ἐπυνθάνετο τί εἴη ταῦτα. 27 Ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἥκει καὶ ἔθυσεν ὁ πατήρ σου τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν, ὅτι ὑγιαίνοντα αὐτὸν ἀπέλαβεν.28 Ὠργίσθη δὲ καὶ οὐκ ἤθελεν εἰσελθεῖν. Ὁ οὖν πατὴρ αὐτοῦ ἐξελθὼν παρεκάλει αὐτόν.29 Ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε τῷ πατρί· ἰδοὺ τοσαῦτα ἔτη δουλεύω σοι καὶ οὐδέποτε ἐντολήν σου παρῆλθον, καὶ ἐμοὶ οὐδέποτε ἔδωκας ἔριφον ἵνα μετὰ τῶν φίλων μου εὐφρανθῶ· 30 ὅτε δὲ ὁ υἱός σου οὗτος, ὁ καταφαγών σου τὸν βίον μετὰ πορνῶν, ἦλθεν, ἔθυσας αὐτῷ τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν. 31 Ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· τέκνον, σὺ πάντοτε μετ᾿ ἐμοῦ εἶ, καὶ πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστιν· 32 εὐφρανθῆναι δὲ καὶ χαρῆναι ἔδει, ὅτι ὁ ἀδελφός σου οὗτος νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη.Ερμηνευτική απόδοση από τον μακαριστό Παν. Τρεμπέλα11 Και για να κάνει σαφέστερη και περισσότερο κατανοητή την αλήθεια αυτή, είπε και την εξής παραβολή: Ένας άνθρωπος, είχε δύο γιους. 12 Είπε λοιπόν ο μικρότερος γιος στον πατέρα του: «Πατέρα δώσε μου το μερίδιο της περιουσίας που μου ανήκει». Και ο πατέρας μοίρασε και στους δύο γιους την περιουσία. 13 Ύστερα από λίγες μέρες ο νεότερος γιος μάζεψε όλα όσα του έδωσε ο πατέρας του και ταξίδεψε σε χώρα μακρινή.
Η ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥΑ΄προς Κορινθίους, κεφ. ΣΤ΄, εδάφια 12-2012 Πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐ πάντα συμφέρει· πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐκ ἐγὼ ἐξουσιασθήσομαι ὑπό τινος 13 τὰ βρώματα τῇ κοιλίᾳ καὶ ἡ κοιλία τοῖς βρώμασιν· ὁ δὲ Θεὸς καὶ ταύτην καὶ ταῦτα καταργήσει. Τὸ δὲ σῶμα οὐ τῇ πορνείᾳ, ἀλλὰ τῷ Κυρίῳ, καὶ ὁ Κύριος τῷ σώματι· 14 ὁ δὲ Θεὸς καὶ τὸν Κύριον ἤγειρε καὶ ἡμᾶς ἐξεγερεῖ διὰ τῆς δυνάμεως αὐτοῦ. 15 Οὐκ οἴδατε ὅτι τὰ σώματα ὑμῶν μέλη Χριστοῦ ἐστιν; Ἂρας οὖν τὰ μέλη τοῦ Χριστοῦ ποιήσω πόρνης μέλη; Μὴ γένοιτο. 16 Ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι ὁ κολλώμενος τῇ πόρνῃ ἓν σῶμά ἐστιν; Ἔσονται γάρ, φησίν, οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν. 17 Ὁ δὲ κολλώμενος τῷ Κυρίῳ ἓν πνεῦμά ἐστι. 18 Φεύγετε τὴν πορνείαν. Πᾶν ἁμάρτημα ὃ ἐὰν ποιήσῃ ἄνθρωπος ἐκτὸς τοῦ σώματός ἐστιν, ὁ δὲ πορνεύων εἰς τὸ ἴδιον σῶμα ἁμαρτάνει. 19 Ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι τὸ σῶμα ὑμῶν ναὸς τοῦ ἐν ὑμῖν ῾Αγίου Πνεύματός ἐστιν, οὗ ἔχετε ἀπὸ Θεοῦ, καὶ οὐκ ἐστὲ ἑαυτῶν; 20 Ἠγοράσθητε γὰρ τιμῆς· δοξάσατε δὴ τὸν Θεὸν ἐν τῷ σώματι ὑμῶν καὶ ἐν τῷ πνεύματι ὑμῶν, ἅτινά ἐστι τοῦ Θεοῦ.Ερμηνευτική απόδοση από τον μακαριστό Παναγιώτη Τρεμπέλα12 Όλα έχω εξουσία να τα κάνω, δεν συμφέρουν όμως όλα. Όλα είναι στην εξουσία μου, αλλά εγώ δεν θα εξουσιαστώ και δεν θα γίνω δούλος σε τίποτε. 13 Τα φαγητά έχουν γίνει για την κοιλιά και η κοιλιά για τα φαγητά. Ο Θεός όμως θα καταργήσει στην άλλη ζωή και αυτά και εκείνα. Μπορείτε, λοιπόν, να τρώτε ό,τι θέλετε, αρκεί μόνο να μην γίνεστε δούλοι του φαγητού και της κοιλιάς.
❈ Παράδειγμα: Εἶναι γνωστό τό περιστατικό μέ τόν Ἅγιο Ἀθανάσιο τόν Ἀθωνίτη, πού ἔτρωγε δύο πιάτα καί εἶχαν λογισμούς οἱ ἄλλοι καλόγεροι γιατί τρώει δύο πιάτα... Καί μιά μέρα τούς ἔβαλε κανόνα νά φᾶνε ὅσο μποροῦν περισσότερο, μέχρι νά χορτάσουν καί παραπάνω.
Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Κυριακῆς λδ´ ἐπιστολῶν (Α´ Κορ. ς´ 12-20).
Α Κορ. 6,12 Πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐ πάντα συμφέρει· πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ᾿ οὐκ ἐγὼ ἐξουσιασθήσομαι ὑπό τινος.
Α Κορ. 6,12 Ολα μου επιτρέπεται να τα κάμω, όπως π.χ. να τρώγω και να πίνω χωρίς διακρίσεις, αλλά δεν είναι συμφέρον να πράττω όλα. Ολα μου επιτρέπονται, αλλ' εγώ δεν θα εξουσιασθώ και δεν θα υποδουλωθώ εις τίποτε.
