The spiritual struggle in everyday life according to the Holy Scripture and the Holy Fathers (part 1) and conversation A, Fr. Savvas Agioreitis

The spiritual struggle in everyday life according to the Holy Scripture and the Holy Fathers (part 1) and conversation A, Fr. Savvas Agioreitis, 22-5-2026 Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Κυριακή Ε Ματθαίου. Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος γιά τή θεραπεία τῶν δαιμονιζομένων τῶν Γεργεσηνῶν

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Ματθ. 8,28-9,1]

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΤΩΝ ΓΕΡΓΕΣΗΝΩΝ

«Καὶ ἐλθόντι αὐτῷ εἰς τὸ πέραν εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν ὑπήντησαν αὐτῷ δύο δαιμονιζόμενοι ἐκ τῶν μνημείων ἐξερχόμενοι, χαλεποὶ λίαν, ὥστε μὴ ἰσχύειν τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης. καὶ ἰδοὺ ἔκραξαν λέγοντες· τί ἡμῖν καὶ σοί, Ἰησοῦ υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς;(:Και όταν ο Κύριος ήλθε στην απέναντι όχθη, στη χώρα των Γεργεσηνών, τον συνάντησαν δύο δαιμονισμένοι που έβγαιναν από τα μνήματα που υπήρχαν εκεί, στα οποία ευχαριστιούνταν να κατοικούν. Ήταν και οι δύο επιθετικοί και πολύ επικίνδυνοι˙ τόσο, ώστε να μην μπορεί κανείς να περάσει απ’ τον δρόμο εκείνο. Και ξαφνικά απ’ τον φόβο τους κραύγασαν δυνατά και είπαν: “Ποια σχέση υπάρχει ανάμεσα σε μας και σε σένα, Ιησού, υιέ του Θεού; Ήλθες εδώ πρόωρα, πριν από τον καιρό της παγκόσμιας κρίσεως, για να μας βασανίσεις;”)»[Ματθ.8,28-29].

Επειδή ο κόσμος θεωρούσε τον Ιησού ακόμη ως έναν απλό άνθρωπο, ήρθαν τώρα οι δαίμονες και ανακηρύσσουν τη θεότητά Του. Και αυτοί που την τρικυμισμένη πρώτα και τώρα, έπειτα από την εντολή Του, ησυχασμένη θάλασσα, δεν την άκουγαν που μαρτυρούσε με την απότομη γαλήνευσή της την ομολογία του Δημιουργού της, άκουγαν τους δαίμονες που κραύγαζαν αυτά, που ακριβώς και εκείνη κραύγαζε με τη γαλήνη της. Κι έπειτα, για να μη θεωρηθεί ότι η διακήρυξη αυτή των δαιμόνων απέβλεπε στην κολακεία του Ιησού που λίγο πριν με ένα πρόσταγμά Του είχε επιβληθεί στα στοιχεία της φύσης και είχε κοπάσει την τρικυμία, φωνάζουν δυνατά, βασιζόμενοι στην πείρα τους και λέγουν: «Ήρθες εδώ πρόωρα για να μας βασανίσεις;». Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο ομολογούν την έχθρα τους προς τον Κύριο, για να μη θεωρηθεί ύποπτη κολακείας η παράκλησή τους· γιατί δέχονταν αόρατα χτυπήματα και τους έδερνε χειρότερη από όσο την θάλασσα τρικυμία κι ένιωθαν να τρυπιούνται και να καίγονται και να παθαίνουν αθεράπευτα κακά και από την παρουσία Του μονάχα.

Τό ὁσιακό τέλος τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου τοῦ Ἀθωνίτου

ΤΟ ΟΣΙΑΚΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΘΩΝΙΤΟΥ

[…] Αναγκαίο και ωφέλιμο είναι να ομιλήσουμε περί του μαρτυρικού και οσιακού τέλους του οσίου Αθανασίου, ο οποίος αξιώθηκε να θυσιασθεί «ὑπὲρ τῆς ποίμνης αὐτοῦ». Επειδή, λοιπόν, πολλοί ήσαν εκείνοι που προσέρχονταν σ’ αυτόν «ἐκ παντὸς μέρους τῆς οἰκουμένης» για να χειραγωγηθούν «πρός ἀρετήν» και να τύχουν ψυχικής σωτηρίας, εκείνος, λόγω του πλήθους των μοναχών, αποφάσισε να κτίσει ευρυχωρότερο ναό. Ενώ λοιπόν, η ανοικοδόμηση του ναού βρισκόταν στην τελική της φάση και χρειαζόταν να γίνει η ολοκλήρωση της κατασκευής του ιερού Βήματος, ο ιερός Πατήρ ετοιμαζόταν να αρχίσει το έργο τούτο.

Και πρώτα πρώτα συγκάλεσε την αδελφότητα σε σύναξη στην οποία ανέγνωσε ένα απόσπασμα από τις Κατηχήσεις του οσίου Θεοδώρου του Στουδίτου. Μετά προσέθεσε και τη δική του νουθεσία, λέγων: «Ἀδελφοί μου, καί τέκνα προσέχωμεν ἑαυτοῖς καί τῆς γλώσσης κρατῶμεν· κρεῖσσον γάρ ἀφ’ ὕψους ἤ ἀπό γλώσσης πεσεῖν. Προσδοκῶμεν δέ ἀεί καί πειρασμόν, ὅτι διά πειρασμῶν καί θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Ἐπί δέ τῷ μέλλοντι ἀπευκταίῳ μηδόλως σκανδαλισθήσεσθε, ἀλλὰ καὶ λίαν συμφέρον ὑμῖν τοῦτο νομίσατε· ἄλλως γὰρ τοῖς ἀνθρώποις νοοῦνται τὰ ὁρώμενα καὶ ἄλλως Θεῷ οἰκονομοῦνται». «Αδελφοί μου», είπε ο ιερός Πατήρ, «και τέκνα να προσέχουμε τον εαυτό μας και να συγκρατούμε τη γλώσσα μας. Είναι καλύτερο να πέσει κανείς από μεγάλο ύψος παρά να ξεπέσει με τη γλώσσα του· πάντοτε δε προσδοκούμε ότι θα περιπέσουμε σε πειρασμό, καθότι με πειρασμούς και θλίψεις θα εισέλθουμε στη βασιλεία των ουρανών. Για το αναπόφευκτο δε μελλοντικό γεγονός να μη σκανδαλισθείτε, αλλά να το θεωρήσετε ότι πολύ θα σας ωφελήσει αυτό».

Η ομιλία αυτή ενέβαλε σε απορία τους πατέρες, οι οποίοι διαπορούσαν τι ήθελε να πει με τους λόγους αυτούς ο όσιος. Στη συνέχεια και μετά το τέλος της συνάξεως, αφού εφόρεσε τα μοναχικά του ενδύματα, το σχήμα του μοναχού και το «ἱερώτατον κουκούλιον τοῦ μακαριωτάτου αὐτοῦ πατρός» οσίου Μιχαήλ του Μαλεΐνου, το οποίο συνήθιζε να φορά κατά τις μεγάλες δεσποτικές εορτές, όποτε κοινωνούσε των αγίων του Χριστού μυστηρίων, εφανέρωσε «φαιδρόν και χαίρον το πρόσωπόν του», γεγονός που εξέπληξε όλους για το ασυνήθιστο θέαμα.

Κατόπιν, αφού προσευχήθηκε επί πολύ στο κελί του, πήρε μαζί του έξι αδελφούς και ανεβαίνοντας «τὴν τεκτονικὴν κλίμακα», έφθασε στο ύψος της οικοδομής. Αμέσως κατέρρευσε το τμήμα εκείνο του ναού εντός του ιερού Βήματος και συμπαρέσυρε τόν Όσιο καί τούς έξι αδελφούς. Καί οι μεν πέντε «αὐθωρόν (:αμέσως), τάς ψυχάς τῶν Θεῷ παρέθεντο».

Ο δε ιερός Πατήρ και ο μοναχός Δανιήλ, ο οικοδόμος, επέζησαν εν μέσω των ερειπίων.Επί τρίωρο ακουγόταν η φωνή του Πατρός. · «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, βοήθει μοι, δόξα σοι ὁ Θεός».

Κυριακή Ε Ματθαίου:«Δείγματα χαλεπῶν καιρῶν» π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[: Ματθ.8,28-9,1]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«ΔΕΙΓΜΑΤΑ ΧΑΛΕΠΩΝ ΚΑΙΡΩΝ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 24-7-1994]

(Β301)

Σήμερα μας διηγείται, αγαπητοί μου, ο ιερός ευαγγελιστής Ματθαίος, την παρουσία δύο δαιμονιζομένων ανθρώπων που συνήντησε ο Κύριος στην περιοχή των Γεργεσηνών. Γράφει ο ιερός ευαγγελιστής: «Καὶ ἐλθόντι αὐτῷ εἰς τὸ πέραν εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν ὑπήντησαν αὐτῷ δύο δαιμονιζόμενοι ἐκ τῶν μνημείων ἐξερχόμενοι, χαλεποὶ λίαν, ὥστε μὴ ἰσχύειν τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης». Δηλαδή όταν ο Κύριος ήλθε απέναντι, πέρασε απέναντι από τη λίμνη -δυτικά ήταν η Καπερναούμ, απέναντι, ανατολικά ήταν τα Γέργεσα, η περιοχή των Γεργεσηνών και ήταν εκεί μία πεντάπολις κ.λπ. - όταν λοιπόν εκεί, λέγει, πέρασε ο Κύριος, τότε εμφανίστηκαν δύο δαιμονιζόμενοι που εξήρχοντο από τα μνημεία. Κατοικούσαν στα μνημεία. Τα μνημεία ήταν θολωτοί τάφοι σε βράχους, κοιλώματα, κι εκεί μέσα έμεναν· που έβαζαν τους νεκρούς. «Χαλεποί λίαν». «Φοβεροί στην εμφάνισή τους». Ώστε να μην μπορεί κανείς να περάσει από εκείνον τον δρόμο. Εφοβούντο οι άνθρωποι να περάσουν από εκείνον τον δρόμον.

Μας κάνει εντύπωση, αγαπητοί, από την περιγραφή, ότι οι δαιμονισμένοι αυτοί άνθρωποι είχαν γίνει το φόβητρον της περιοχής. Δεν έμεναν στην πόλη. Ποιος θα τους εδέχετο εις την πόλη; Έμεναν εις την ύπαιθρον. Αλλά και οι ίδιοι δεν θα ήθελαν να μένουν εις την πόλιν. Πλην, όμως, οι πάντες εφοβούντο αυτούς τους δυο. Άλλος ευαγγελιστής μάς λέει ότι έσπαζαν τις αλυσίδες. Τους έδεναν και έσπαζαν τις αλυσίδες. Η δύναμις του δαιμονισμένου είναι άλλο πράγμα! Αν ποτέ είδατε στη ζωή σας.

Ώστε λοιπόν, λέει ο ιερός ευαγγελιστής, «μὴ ἰσχύειν τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης»· «που να μην μπορεί κανείς να περάσει από εκείνον τον δρόμο». Αυτό το σημείο μας δίνει μία ευκαιρία να σχολιάσομε κάποια δείγματα, ως προϊόντα χαλεπών καιρών, ένεκα χαλεπών ανθρώπων.

Τι είναι οι «χαλεποί καιροί»; Βέβαια ο καιρός, ο κάθε καιρός καθ’ εαυτόν δεν είναι χαλεπός. Αλλά η στάση των ανθρώπων σε μία εποχή καθιστά τους καιρούς καλούς ή χαλεπούς, δυσκόλους, φοβερούς. Μας πληροφορεί ο απόστολος Παύλος ότι οι έσχατοι καιροί, αυτοί που θα προηγούνται της Δευτέρας του Χριστού Παρουσίας, ότι θα είναι χαλεποί, φοβεροί καιροί. Και είναι μια εσχατολογία αξιοπρόσεκτη, διότι από εκεί μπορούμε να κρίνομε πότε έρχεται ο Ιησούς Χριστός ξανά. Αν η Δευτέρα Του Παρουσία είναι κοντά ή μακριά. Αυτοί, λοιπόν, οι χαλεποί καιροί, οι πνευματικώς δύσκολοι καιροί, οι καιροί που περιέχουν πολλήν αμαρτίαν, τότε που θα επικρατεί, θα ξεχυλίζει η αμαρτία και το χειρότερο, θα στεφανώνεται η αμαρτία, θα επαινείται η αμαρτία, θα είναι μία αντιστροφή των πραγμάτων. Όπως λέγει ο προφήτης Ησαΐας: «Όταν οι άνθρωποι θα λέγουν το μαύρο ‘’άσπρο’’ και το άσπρο ‘’μαύρο’’, όταν θα λέγουν το πικρό ‘’γλυκύ’’ και το γλυκύ ‘’πικρό’’», όταν θα λέγουν την αμαρτία ότι είναι αρετή και την αρετή ότι είναι αμαρτία. Το φυσιολογικό να το λέγουν ως αντιφυσιολογικό και το αντιφυσιολογικό να το λέγουν φυσιολογικό…

Μνήμη Ἁγίου Ἀθανασίου τοῦ ἈΘωνίτου.Ἑρμηνεία τῆς ἀποστολικῆς περικοπῆς ἀπό τόν Ἱερό Χρυσόστομο

ΜΝΗΜΗ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΘΩΝΙΤΟΥ[:Γαλ. 5,22-26 και 6,1-2]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

«Ὁ δὲ καρπὸς τοῦ Πνεύματός ἐστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη (: Ο καρπός, όμως, που παράγει το Άγιο Πνεύμα με τον φωτισμό και τη χάρη που χορηγεί στις ψυχές μας, είναι η αγάπη, η χαρά που προέρχεται από την αγαθή συνείδηση, η ειρήνη που είναι αχώριστη απ’ αυτήν)»[Γαλ.5,22]. Δεν είπε «το έργο του Πνεύματος», αλλά «ο καρπός». Μήπως, λοιπόν, η ψυχή είναι περιττή; Αν πράγματι ο λόγος αφορά τη σάρκα [βλ. Γαλ. 5,19-21] και το Πνεύμα[Γαλ.5,22-26], τότε πού βρίσκεται η ψυχή; Άραγε ομιλεί για άψυχα πράγματα; Διότι, όταν τα μεν κακά αποδίδονται στην σάρκα, τα δε καλά και ωφέλιμα στο Άγιο Πνεύμα, τότε είναι περιττή η ψυχή (:δεν έχει κανένα ρόλο η ανθρώπινη ψυχή και η ελεύθερη βούληση). Καθόλου δεν ισχύει αυτό· και μάλιστα η εγκράτεια στα πάθη σε αυτήν εναπόκειται και αυτήν αφορά· και όταν η ψυχή βρίσκεται ανάμεσα στην κακία και στην αρετή, αν μεν χρησιμοποιήσει όπως πρέπει το σώμα, καθιστά αυτό πνευματικό· αν, όμως, απομακρυνθεί από το Άγιο Πνεύμα και παραδοθεί στις αμαρτωλές επιθυμίες, αυτή η επιλογή της την καθιστά πιο γήινη και σαρκική (: περισσότερο υλόφρονη, προσκολημμένη στα πάθη και στα επίγεια υλικά πράγματα).

«Ὅταν γέλασε ἡ Σάρα...» ΄ Σχόλιο στὰ βιβλικὰ ὀνόματα.

🌾🌿 «Όταν γέλασε η Σάρα...» ~ Σχόλιο στα βιβλικά ονόματα.

ΣΤΗΝ Παλαιά Διαθήκη υπάρχει μια θαυμαστή διήγηση για τη γέννηση του Ισαάκ από την υπερήλικη μητέρα του, τη Σάρα. Κατά τη διάρκεια της γνωστής φιλοξενίας του Αβραάμ, οι τρεις φιλοξενούμενοι άνδρες τού είπαν ότι η γυναίκα του θα γεννήσει παιδί. Όταν εκείνη το άκουσε μέσα από τη σκηνή της, γέλασε ξέροντας ότι δεν μπορεί να γεννήσει, αφού είναι πολύ μεγάλη στην ηλικία (“ἐξέλιπε τῇ Σάῤῥᾳ τὰ γυναικεῖα”)· και ο σύζυγός της επίσης ήταν «πρεσβύτερος».

📜 ❝ἐγέλασε δὲ Σάῤῥα ἐν ἑαυτῇ, λέγουσα· οὔπω μέν μοι γέγονεν

ἕως τοῦ νῦν, ὁ δὲ κύριός μου πρεσβύτερος❞ (Γεν. 18,12)

Είπε τότε ο Κύριος: «Γιατί γέλασε η Σάρρα; υπάρχει τίποτε αδύνατον για τον Θεό»; («μὴ ἀδυνατήσει παρὰ τῷ Θεῷ ῥῆμα;»). Ακούγοντάς το η Σάρα φοβήθηκε και είπε: «Όχι, δεν γέλασα». Και της απαντά ο Κύριος: «Όχι, γέλασες!» («οὐχί, ἀλλὰ ἐγέλασας»).

Όταν όμως μετά η Σάρα αποκτά παιδί, το γέλιο αλλάζει σημασία. Γίνεται γέλιο χαράς.

📜 ❝καὶ Ἁβραὰμ ἦν ἑκατὸν ἐτῶν, ἡνίκα ἐγένετο αὐτῷ Ἰσαὰκ

ὁ υἱὸς αὐτοῦ. εἶπε δὲ Σάῤῥα· γέλωτά μοι ἐποίησε Κύριος·

ὃς γὰρ ἂν ἀκούσῃ, συγχαρεῖταί μοι❞ (Γεν. 21,5-6)

Ὑπάρχουν πολλοὶ προβληματικοὶ ἄνθρωποι σήμερα καὶ δὲν εἶναι εὔκολο νὰ τοὺς ἠρεμήσεις.

«Υπάρχουν πολλοί προβληματικοί άνθρωποι σήμερα και δεν είναι εύκολο να τους ηρεμήσεις. Σε αυτό βρίσκεται η σοφία του πνευματικού πατέρα, του ποιμένα των ψυχών. Υπάρχουν εκείνοι που έχουν λίγη σοφία στο μυαλό τους, αλλά είναι περήφανοι στην καρδιά τους.

Ὁ ἅγιος Καλλίνικος Ἐδέσσης τριῶν χρόνων

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/06/blog-post_112.html

4 Ἰουλίου. Ἀνδρέου ἐπισκ. Κρήτης, ποιητοῦ τοῦ μεγάλου κανόνος. Μιχαὴλ Χωνιάτη ἐπισκόπου Ἀθηνῶν (†1220). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Σαββάτου ε´ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Ῥωμ. η΄ 14-21).

Ρωμ. 8,14          ὅσοι γὰρ Πνεύματι Θεοῦ ἄγονται, οὗτοί εἰσιν υἱοὶ Θεοῦ.

Ρωμ. 8,14                  Διότι, όσοι οδηγούνται και κατευθύνονται από το Πνεύμα του Θεού, αυτοί είναι οι πραγματικοί υιοί του Θεού.

Ρωμ. 8,15          οὐ γὰρ ἐλάβετε Πνεῦμα δουλείας πάλιν εἰς φόβον, ἀλλ᾿ ἐλάβετε Πνεῦμα υἱοθεσίας, ἐν ᾧ κράζομεν· ἀββᾶ ὁ πατήρ.

Ρωμ. 8,15                  Σεις δε, όταν επιστεύσατε και εβαπτίσθητε, δεν ελάβετε ψυχικήν κατάστασιν και φρονήματα δουλείας, δια να περιπέσετε πάλιν εις φόβον, αλλ' ελάβετε από το Πνεύμα το Αγιον ψυχικήν κατάστασιν και φρονήματα υιών του Θεού κατά χάριν, ώστε χάρις εις αυτά να φωνάζωμεν με θάρρος προς τον Θεόν; Αββά ο Πατήρ!

Περιβάλλον καί σαρκικότητα , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

The spiritual struggle in everyday life according to the Holy Scripture and the Holy Fathers (part 2) and conversation A, Fr. Savvas Agioreitis

The spiritual struggle in everyday life according to the Holy Scripture and the Holy Fathers (part 2) and conversation A, Fr. Savvas Agioreitis, 23-5-2026 Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com

 

«Ξέρω τὰ ἔργα σου, ὅτι οὔτε ψυχρὸς εἶσαι οὔτε ζεστός. Μακάρι νὰ ἤσουν ψυχρὸς ἢ ζεστός! Γι' αὐτό, ἐπειδὴ εἶσαι χλιαρὸς καὶ οὔτε ζεστὸς οὔτε ψυχρός, θὰ σὲ ξεράσω ἀπὸ τὸ στόμα μου». (Ἀποκάλυψη 3:15-16).

Υπάρχει ένας πολύ σκληρός λόγος που είπε ο Κύριος Ιησούς Χριστός στην Εκκλησία της Λαοδίκειας και που μας αφορά και σήμερα: «Ξέρω τα έργα σου, ότι ούτε ψυχρός είσαι ούτε ζεστός. Μακάρι να ήσουν ψυχρός ή ζεστός! Γι' αυτό, επειδή είσαι χλιαρός και ούτε ζεστός ούτε ψυχρός, θα σε ξεράσω από το στόμα μου». (Αποκάλυψη 3:15-16)

Ο Θεός δεν ανέχεται τους χλιαρούς ανθρώπους. Όχι επειδή είναι κακοί, αλλά επειδή ο χλιαρός άνθρωπος αποτελεί προσβολή για την αγάπη Του. Ο ψυχρός, ο συνειδητά αμαρτωλός, έχει μια ακόμη ευκαιρία: μπορεί να αναγνωρίσει ότι είναι μακριά από τον Θεό και μπορεί να επιστρέψει. Αλλά ο χλιαρός άνθρωπος ζει με την εντύπωση ότι «είναι καλό έτσι», ότι «έτσι πάει», ότι «δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο». Έρχεται στην εκκλησία από συνήθεια, λατρεύει επιφανειακά, νηστεύει όταν τον βολεύει, προσεύχεται όταν έχει χρόνο και ζει σαν ο Χριστός να ήταν μόνο ένα μέρος της ζωής του, όχι η ίδια η Ζωή.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος είπε: «Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να είσαι χλιαρός στην πίστη. Αυτός που είναι ζεστός σώζεται, αυτός που είναι κρύος μπορεί να μετανοήσει, αλλά ο χλιαρός παραμένει στην κατάστασή του και χάνεται».

Ἡ Παραβολὴ τοῦ Κουταλιοῦ, τῆς Συνείδησης καὶ τῶν Χρυσῶν Θόλων.

Η Παραβολή του Κουταλιού, της Συνείδησης και των Χρυσών Θόλων

+

Μια μέρα, ο ηγούμενος του μοναστηριού, Ιγνάτιος, βγήκε στον κήπο. Ήθελε να κάνει μια σύντομη βόλτα, να ησυχάσει και να συλλογιστεί την πνευματική του ζωή. Κρατούσε ένα βιβλίο στα χέρια του και ευσεβείς σκέψεις στο κεφάλι του.

Αλλά μόλις έστριψε στο μονοπάτι του κήπου, είδε ένα γνώριμο θέαμα.

Καθισμένος σε ένα παλιό παγκάκι ήταν ο ντόπιος άγιος τρελός, ο Δανιήλ. Ξυπόλυτος, ατημέλητος, φορώντας ένα αστείο χάρτινο καπέλο. Μπροστά του βρισκόταν ένα νεκρό κοράκι, πολλά σκουριασμένα καρφιά και ένα λοξό σκαμπό που του έλειπε το ένα πόδι.

Ο Δανιήλ επικεντρώθηκε στο να καρφώσει το κοράκι στο σκαμπό.

«Τώρα, αγαπητέ μου», μουρμούρισε, «θα σε κάνω ένα τεχνικό θαύμα. Θα πετάξεις χωρίς να φύγεις ποτέ».

Ο Ιγνάτιος σταμάτησε και κούνησε το κεφάλι του.

«Δανιήλ, γιατί ασχολείσαι με τέτοιες ανοησίες;» Καλύτερα να σκεφτόταν την ψυχή σου. Την αγάπη για τους ανθρώπους. Την πνευματική ανάπτυξη.

Ο ανόητος σήκωσε τα μάτια του.

«Κάτι υψηλό, λοιπόν; Αυτό είναι επικίνδυνο πράγμα. Τι γίνεται αν σου πέσει κάτι υψηλό ακριβώς πάνω στο πόδι σου;»

Τότε ξαφνικά πρόσθεσε:

Ἐκκλησιαστικὴ Περιουσία, Μισθοὶ Κληρικῶν καὶ Ἐρωτήματα ποὺ Δὲν Μπορεῖ νὰ Ἀποφύγει ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος.

Από τον Μάρκο (Σχολιαστής Θρησκευτικών Θεμάτων στο Helleniscope)

Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος απαντά στη δημόσια συζήτηση σχετικά με την κάλυψη των μισθών των κληρικών από την κυβέρνηση: romfea.gr/

Υπενθυμίζει σε όλους ότι η συντριπτική πλειοψηφία της εκκλησιαστικής περιουσίας (ακίνητης περιουσίας) που υπήρχε την εποχή της Ελληνικής Επανάστασης είχε ήδη δωρηθεί στο ελληνικό κράτος και ότι η ρύθμιση που ισχύει σήμερα χρονολογείται από εκείνες τις συμφωνίες μεταβίβασης γης.

Μέχρι στιγμής, όλα καλά. Ωστόσο, είναι πασίγνωστο «μυστικό» ότι μετά τη θητεία του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, το ελληνικό πολιτικό κατεστημένο δεν εκτίμησε το είδος του «ανταγωνισμού» που αντιπροσώπευε μια εκκλησιαστική προσωπικότητα του βεληνεκούς του. Ως αποτέλεσμα, φρόντισαν ώστε ο επόμενος Αρχιεπίσκοπος να είναι ένα πολύ πιο «σιωπηλό αρνί» σε σύγκριση.

Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της θητείας του Ιερώνυμου, η νομοθετική κατάσταση της εκκλησιαστικής περιουσίας έχει υποστεί μεγαλύτερη επιδείνωση —υπέρ της κυβέρνησης— από ό,τι κατά τη διάρκεια πολλών δεκαετιών πριν. Επομένως, το ξαφνικό ενδιαφέρον του για το ζήτημα φαίνεται μάλλον περίεργο αν το εξετάσουμε σε ένα ευρύτερο ιστορικό πλαίσιο αδράνειας και σιωπηλών αντιδράσεων.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ 1

Τι σκεφτόταν ο Αρχιεπίσκοπος όταν αποδυνάμωνε τη θέση της Εκκλησίας επιτρέποντας στην κυβέρνηση να φορολογεί περιουσιακά στοιχεία του Αγίου Όρους που βρίσκονται εκτός του Άθωνα—κάτι που δεν είχε γίνει ούτε καν υπό την Οθωμανική κυριαρχία των Τούρκων;