Περί Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ

❈ "Ἀπόδειξη τῆς Ἀνάστασης εἶναι τά θαύματα τῶν Ἀποστόλων", σημειώνει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος. "Ἄν ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ δέν ἦταν πραγματική, τότε οἱ Ἀπόστολοι πού σάν Τόν εἶδαν δεμένο σκορπίστηκαν, πῶς θά εἶχαν τήν δύναμη καί τήν ὤθηση νά σπείρουν στά πέρατα τῆς οἰκουμένης ἕνα φανταστικό γεγονός καί νά ἀντιστέκονται στίς ἀπειλές ἀπό ἀκονισμένα ξίφη, πυρακτωμένα τηγάνια καί τούς καθημερινούς μύριους θανάτους;", καί ὄχι μόνο αὐτοί, ἀλλά καί πάρα πολλοί Ἅγιοι, οἱ ὁποῖοι μαρτύρησαν καί ἔδωσαν τήν ζωή τους κηρύττοντας τόν θάνατο καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ.

"Ἄν δέν Τόν ἔβλεπαν ἀναστημένο οἱ Ἀπόστολοι καί εἶχαν μέγιστη ἀπόδειξη τῆς δυνάμεώς Του, δέν θά διακινδύνευαν τήν ζωή τους. Ρωτᾶνε πολλοί:

Περί Ἐμποδίου

❈ Λέει ὁ Θεός σέ μᾶς: Νά θυμᾶσαι πώς κάθε ἐμπόδιο εἶναι νουθεσία ἀπό τόν Θεό, καί γι' αὐτό νά βάλεις στήν καρδιά σου αὐτόν τό λόγο, πού σοῦ ἔχω ἀποκαλύψει τήν ἡμέρα αὐτή, ὅτι Ἀπό Μένα ἦταν αὐτό.

Ποιό δηλαδή; Τό ἐμπόδιο. Βλέπετε, καί ὁ λαός τό λέει πολύ σοφά: "Κάθε ἐμπόδιο γιά καλό".

Ἑπομένως, δέν πρέπει νά δυσανασχετοῦμε ὅταν μᾶς ἔρχεται ἕνα ἐμπόδιο.

"Πάντα μοι ἔξεστι ἀλλ' οὐ πάντα συμφέρει

❈ Λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: "Πάντα μοι ἔξεστι ἀλλ' οὐ πάντα συμφέρει" (Α΄Κορ. 6,12). "Ὅλα μοῦ ἐπιτρέπονται ἀλλά δέν μέ συμφέρουν τά πάντα".

Σήμερα πάρα πολλοί νέοι καί γενικότερα οἱ ἄνθρωποι λένε: "Μή μέ καταπιέζετε. Ἀφῆστε με ἐλεύθερο νά κάνω ὅ,τι θέλω" καί μάλιστα κυριαρχεῖ καί τό σύστημα ''ζῆσε ὅπως θέλεις καί κάνε ὅ,τι θέλεις''. Αὐτή εἶναι καί ἡ συνταγή πού λανσάρεται ὡς συνταγή εὐτυχίας.

Ἀλλά ὅταν κανείς τό κάνει αὐτό, οὐσιαστικά δέν γίνεται ἐλεύθερος, ἀλλά ὑποδουλώνεται στά πάθη καί στόν Διάβολο.

Εἶναι αὐτή ἡ συνταγή πού ἔδωσε καί ὁ ἀρχέκακος ὄφις στήν Εὔα καί στόν Ἀδάμ: "Τί σᾶς εἶπε ὁ Θεός; Νά μή φᾶτε ἀπ' ὅλα τά δέντρα;". Ψέμα! "Ὄχι", λέει ἡ Εὔα, "μᾶς εἶπε νά φᾶμε ἀπ' ὅλα, ἐκτός ἀπό ἕνα". Κακῶς ἔπιασε κουβέντα μαζί του, πρῶτο λάθος. Μετά ὁ διάβολος -κοιτᾶξτε τί πανοῦργος εἶναι!

Ὅσο κανεὶς ἔχει μεγάλη ἰδέα γιὰ τὸν ἑαυτόν του, τόσο ἔχει καὶ μεγάλες πτώσεις

❈ Σφάλλοντας, ξεσκεπάζεται ὁ πραγματικὸς ἑαυτός μας. Τὸν γνωρίζουμε καὶ προσπαθοῦμε νὰ διορθωθοῦμε.

Γι' αὐτὸ ἔχει σημασία κανεὶς νὰ παρακολουθεῖ τὸν ἑαυτό του. Νὰ παραδέχεται, νὰ βλέπει πρῶτα τὰ σφάλματά του, νὰ τὰ κατανοεῖ καὶ νὰ τὰ παραδέχεται. Καὶ αὐτὸ βέβαια εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς μετανοίας.

Ἄν κανεὶς δὲν παραδεχτεῖ ὅτι εἶναι ἔνοχος, ὅτι εἶναι ἁμαρτωλὸς, φυσικὰ δὲν θὰ κάνει καὶ ποτὲ κίνηση μετανοίας. Πρῶτα κανεὶς συνειδητοποεῖ ὅτι εἶναι ἁμαρτωλὸς. Καὶ πῶς τὸ συνειδητοποιεῖς; Ὅταν παρακολουθεῖς τὸν ἑαυτό σου καὶ τὸν κρίνεις μὲ κριτήριο τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ, καὶ λὲς, ἐδῶ ἔσφαλες. Ὅταν ἀκοῦς τὴ συνείδησή σου, θὰ σὲ πληροφορήσει καὶ ἡ συνείδησή σου ὅτι αὐτὸ ποὺ ἔκανες ἦταν λάθος.

Ὁπότε ὅταν σφάλλει κανεὶς, καὶ ἐκεῖ δὲν πρέπει νὰ στεναχωριέται ὑπερβολικὰ. Νὰ χαίρεται ποὺ τὸ κατάλαβε, ποὺ φάνηκε ὁ πραγματικὸς ἑαυτός του καὶ μπορεῖ νὰ προχωρήσει τώρα στὴ θεραπεία. Ὅπως, ἄς ποῦμε, ἕνας ἀσθενὴς ποὺ καταλαβαίνει τὶ ἀρρώστια ἔχει. Τὸ νὰ βγάλεις διάγνωση δηλαδὴ εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς θεραπείας.

Ὅσιος γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος

Καθημερινά κατέφθαναν στην Μονή Θαψανών πνευματικά παιδιά του Αγίου Γέροντος προκειμένου να τον δουν, να πάρουν την ευχή του και να εξομολογηθούν.

Εκείνος, χαιρόταν ιδιαίτερα με την παρουσία τους, τους δεχόταν όλους με πολλή αγάπη και πατρική στοργή και η παρουσία παιδιών του προκαλούσε ιδιαίτερη χαρά.

28 Μαΐου. Εὐτυχοῦς ἐπισκόπου Μελιτινῆς. Ἀνδρέου τοῦ διὰ Χριστὸν σαλοῦ. Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Πέμπτης ζ´ ἑβδ. Πράξεων (Πρξ. κε´ 13-19).

Πραξ. 25,13       Ἡμερῶν δὲ διαγενομένων τινῶν Ἀγρίππας ὁ βασιλεὺς καὶ Βερνίκη κατήντησαν εἰς Καισάρειαν ἀσπασόμενοι τὸν Φῆστον.

Πραξ. 25,13             Αφού δε επέρασαν μερικές ημέρες, ο βασιλεύς Αγρίππας και η αδελφή του Βερνίκη ήλθαν εις την Καισάρειαν με τον σκοπόν να χαιρετήσουν και να συγχαρούν τον Φήστον.

Ἀναφέρει ὁ Στάρετς Βαρσανούφιος:

Ἀναφέρει ὁ Στάρετς Βαρσανούφιος:

«Ολόκληρη ἡ ζωή μας εἶναι μυστήριο! Το μυστήριο αὐτό τό γνωρίζει μόνο ὁ Θεός. Δέν ὑπάρχουν στή ζωή τυχαῖα περιστατικά. Δέν ὑπάρχουν ἁπλές τυχαίες συμπτώσεις. Ὅλα εἶναι προγραμματισμένα ἀπό τήν Πρόνοια τοῦ Κυρίου. 

Πρόγραμμα Ἱερᾶς Πανηγύρεως Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

Family Life - Saint Paisios, Fr. Savvas Agioritis (English subs)

 Family Life - Saint Paisios, 7-9-2025, Fr. Savvas Agioritis (English subs)

Θαυμαστὰ σημεῖα τῶν Ἁγίων - Ἁγία Μελανγκέλα ἡ θαυματουργός

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Θαυμαστὰ σημεῖα τῶν Ἁγίων

Ἁγία Μελανγκέλα ἡ θαυματουργός

«Ἡ γὰρ καύχησις ἡμῶν αὕτη ἐστί, τὸ μαρτύριον τῆς συνειδήσεως ἡμῶν, ὅτι ἐν ἁπλότητι καὶ εἰλικρινείᾳ Θεοῦ, οὐκ ἐν σοφίᾳ σαρκικῇ ἀλλ’ ἐν χάριτι Θεοῦ ἀνεστράφημεν ἐν τῷ κόσμῳ, περισσοτέρως δὲ πρὸς ὑμᾶς» (Β΄ Κορ. 1, 12). (: Ἔχομεν δὲ κάποιο δικαίωμα νὰ ζητῶμεν τὰς προσευχὰς ὅλων σας. Διότι ἐκεῖνο, διὰ τὸ ὁποῖον καυχώμεθα, εἶναι ἡ μαρτυρία τῆς συνειδήσεώς μας, ὅτι συμπεριεφέρθημεν μέσα εἰς τὸν κόσμον καὶ πρὸ παντὸς ἀπέναντί σας μὲ εὐθύτητα καὶ εἰλικρίνειαν, ὅπως ζητεῖ ὁ Θεός. Ὄχι μὲ σοφιστείαν καὶ μὲ χρησιμοποίησιν ἀπατηλῶν συλλογισμῶν, ποὺ μεταχειρίζονται οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου, ἀλλὰ μὲ τὸν φωτισμὸν καὶ τὰ σημεῖα, ποὺ μᾶς χαρίζει ὡς δωρεάν του ὁ Θεός).

Ἔτσι ἐνεργοῦν οἱ Ἅγιοι, μὲ τὸν φωτισμὸ τοῦ Θεοῦ.Λέγει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος:

«Τέτοιοι εἶναι ὅλοι οἱ Ἅγιοι. Ὅταν ἀπολαύσουν μεγαλύτερη τιμή, τότε δείχνουν μεγαλύτερη ταπείνωση. Κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο καὶ ὁ Ἀβραάμ, συνομιλώντας μὲ τὸν Θεό, ἀποκαλοῦσε τὸν ἑαυτό του χῶμα καὶ στάκτη ἔτσι καὶ ὁ Παῦλος, ὅταν καταξιώθηκε νὰ δεῖ ἐκεῖνο τὸ θέαμα, τότε ὀνόμασε τὸν ἑαυτό του ἔκτρωμα».Ὁ Ἅγιος Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ μᾶς συμβουλεύει:

«Ὁ Θεός, παιδί μου, δὲν κρύβεται πίσω ἀπὸ τοὺς θάμνους! Οὔτε χρειάζεται νὰ σκαρφαλώσης στὰ βουνά, γιὰ νὰ τὸν συναντήσης!

Αὐτὲς ἦταν οἱ γυναῖκες τοῦ Πόντου...

Τα Καντήλια της Σουμελάς

Το καράβι «Κωνσταντινούπολις» – Σεπτέμβρης 1922

Την έλεγαν Γιαγιά-Ευγενία. 70 χρονών. Από το χωριό Λιβερά της Τραπεζούντας. Χήρα. Τα παιδιά της σφαγμένα το ’21. Της έμεινε μόνο ο εγγονός. Ο μικρός ο Βασίλης. 5 χρονών.

Όταν ήρθε η διαταγή «Φεύγετε», οι Τούρκοι έκαψαν το χωριό. Η Ευγενία πρόλαβε να πάρει τρία πράγματα:

Το παιδί. Το μαντήλι του άντρα της και την εικόνα. Η εικόνα της Παναγίας Σουμελάς.

Όχι η πρωτότυπη - εκείνη έμεινε στο μοναστήρι, στον Μελά. Αυτή ήταν αντίγραφο. Ξύλο παλιό, ζωγραφισμένη στο χέρι από καλόγερο το 1800. Την είχε από τη μάνα της. Την είχε από τη γιαγιά της. 300 χρόνια στην οικογένεια.

Στο λιμάνι της Τραπεζούντας γινόταν το αδιαχώρητο. Χιλιάδες ψυχές. Τούρκοι χωροφύλακες έψαχναν τους πρόσφυγες.

«Χρυσάφια! Λίρες! Όπλα!» φώναζαν. Και τα έπαιρναν.Εικόνες; Τις έσπαγαν. Τις έκαιγαν. «Ειδωλολατρία», έλεγαν.Η Ευγενία κατάλαβε. Αν τη δουν, τη χάνει.

Τύλιξε την εικόνα στο μαύρο μαντήλι της. Μετά την έδεσε με σπάγκο, σφιχτά, στο στήθος της. Από πάνω φόρεσε το χοντρό το ζιπούνι της. Από πάνω τη μαύρη φούστα. Από πάνω το μαντήλι στο κεφάλι.

Έμοιαζε με μια γριά 100 κιλά. Καμπουριαστή.

«Τι έχεις εκεί, γριά;» φώναξε ο χωροφύλακας στο καράβι. «Καμπούρα, αφέντη», είπε η Ευγενία. «Από τα χρόνια.» Την έσπρωξε. «Πέρασε, βρωμόγρια!» Πέρασε.

Στο αμπάρι, 2.000 ψυχές. Ο ένας πάνω στον άλλον. Βρώμα. Εμετός. Πείνα. Δίψα. Τα παιδιά έκλαιγαν. Οι μανάδες μοιρολογούσαν.

Εἶναι λάθος αὐτό, πού λένε κάποιοι σήμερα, ὅτι:

❈ Εἶναι λάθος αὐτό, πού λένε κάποιοι σήμερα, ὅτι:

- Δέν πρέπει νά μιλᾶς στούς ἀλλόθρησκους γιά τόν Χριστό, διότι εἶναι φανατισμός αὐτό.

Τό νά λές τήν ἀλήθεια εἶναι φανατισμός; Τό νά πεῖς στούς Μουσουλμάνους ὅτι:

- Εἶστε λάθος κύριοι, εἶστε στήν πλάνη, προσκυνᾶτε τόν ἔξω ἀπό ἐδῶ, αὐτό εἶναι φανατισμός;

Θά πρέπει, λένε κάποιοι, νά τόν ἀφήσεις ὅπως εἶναι, νά μήν θέλεις νά τόν ἀλλάξεις.

Αὐτά εἶναι τά διδάγματα τῆς νέας ἐποχῆς. Εἶναι ὅμως τελείως λάθος. Αὐτό δέν ἔχει ἀγάπη.

Τότε καί οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι δέν θά ἔπρεπε νά κηρύξουν στούς εἰδωλολάτρες, γιά νά μήν θεωρηθοῦν φανατικοί, γιά νά μήν τούς ποῦν ὅτι δέν σέβονται τίς ἄλλες θρησκεῖες, γιά νά μήν τούς κατηγορήσουν ὡς φανατικούς, ταλιμπάν, μουτζαχεντίν, κολλημένους, μεσαιωνικούς κ.λπ., γιά νά μήν τούς ποῦν ὅτι δέν σέβονται τήν διαφορετικότητα τοῦ ἄλλου κ.λπ.

Περί Ἀναδόχου - Κουμπάρου

❈ Εἶναι γνωστό ὅτι ὁ νηπιοβαπτισμός στηρίζεται πάνω στόν θεσμό τοῦ ἀναδόχου, τοῦ νονοῦ δηλαδή.

Γι' αὐτό δέν ἀφήνουμε τούς ἀνθρώπους νά μεγαλώσουν καί τούς βαφτίζουμε νήπια, γιατί ὑπάρχει ὁ ἀνάδοχος, ὁ ὁποῖος ἐγγυᾶται γιά τήν κατήχηση τοῦ νηπίου καί κάνει αὐτά πού δέν μπορεῖ νά κάνει τό νήπιο. Δέν μπορεῖ τό νήπιο νά πεῖ τό "Πιστεύω" καί τό λέει ὁ ἀνάδοχος, ὁ ὁποῖος ἀναλαμβάνει τήν κατήχηση.

Εἶναι δεδομένο καί ἀποδεκτό ὅτι τό νήπιο δέν ἔχει συνείδηση τῶν τελουμένων καί ὅσων διαμείβονται μεταξύ αὐτοῦ καί τοῦ Θεοῦ μέσα στή συνεργασία τοῦ τελετουργοῦ ἱερέως καί τοῦ ἀναδόχου. Ὁ ἀνάδοχος τότε ἀναπληρώνει συνειδησιακά τό νήπιο καί ἀναλαμβάνει τήν εὐθύνη νά δημιουργήσει ἐν καιρῷ καί νά καλλιεργήσει δεόντως τήν συνείδηση αὐτῶν τῶν τόσο ἱερῶν συνθηκῶν καί σημαντικῶν συμβάσεων γιά τό παιδί πού ἀναδέχεται καθ' ὅλο τό μακρύ διάστημα τῆς ἀνάπτυξής του.

Ὅταν ὁ ἱερέας ρωτάει: "ἀποτάσσεσαι τόν σατανᾶ;", λέει "ἀποτάσσομαι". Αὐτό τί σημαίνει; Εἶναι μία συνθήκη, εἶναι ἕνας ὅρκος, εἶναι μιά ὑπόσχεση ὅτι τό νήπιο μέ τό στόμα τοῦ ἀναδόχου ὑπόσχεται στόν Θεό, στόν Χριστό, ὅτι ἀποτάσσεται τόν Σατανᾶ. Δέν θά ξαναδουλέψει ποτέ στόν Σατανᾶ. Δέν θά ξαναϋποταχτεῖ ποτέ στά κελεύσματα τοῦ Σατανᾶ.

Γι' αὐτό τό λέει τρεῖς φορές:

ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΖΕΡΒΑΚΟΣ. ΕΤΟΣ 1977

Εσπερινός αγάπης 1977. 

Ο άγιος Γέροντας με τις Αδελφές βγαίνουν από το καθολικό για την καθιερωμένη μικρή λιτανεία της ημέρας γύρω από την Μονή Θαψανών.

Στιγμές πνευματικής χαράς και αγαλλιάσεως στις οποίες εκδηλώνεται και εξωτερικά αυτό που αισθάνονται μέσα τους τόσο ο Άγιος Γέροντας, όσο και οι Αδελφές. Την μετοχή στο μέγιστο γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου.