The spiritual struggle and salvation of married and monks, f. Savvas/The ascetics or the parish, f. Savvas Agioreitis

The spiritual struggle and salvation of married and monks, f. Savvas/The ascetics or the parish, 9-6-2026, f. Savvas Agioreitis 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

 http://hristospanagia3.blogspot.com, 

 

Μέ τήν ἐξομολόγηση κόβεται τό δικαίωμα τοῦ Διαβόλου ἀλλά δέν κόβεται ἡ κακή συνήθεια, ἡ κακή ἕξις

❈ Ὁ Διάβολος ἀποκτάει δικαιώματα, ὅσο ὁ ἄνθρωπος δουλεύει στά πάθη του. Και ἐνῶ ἐσύ θέλεις νά ἀλλάξεις, γιατί καταλαβαίνεις ὅτι εἶναι λάθος αὐτό πού κάνεις καί θέλεις καί νά διορθωθεῖς, δέν σ' ἀφήνει ὁ Διάβολος γιατί πλέον ἔχει δικαιώματα ἐπάνω σου καί σοῦ λέει:

"Ναί μέν, μπορεῖ νά θέλεις, ἀλλά δέν σ' ἀφήνω γιατί τόσα χρόνια μου δούλευες, εἶσαι δοῦλος μου".

Θά πρέπει ὁ ἄνθρωπος νά κάνει τήν σωστή διαδικασία γιά νά ἀπελευθερωθεῖ ἀπό τόν Διάβολο, ὅπως μᾶς τήν ἔχει διδάξει ὁ Κύριος, μέσω τῆς μετάνοιας. Τήν μετάνοια ὅπως τή διδάσκει ὁ Χριστός μας ὅμως, μέ τήν ἐξομολόγηση καί μέ τήν ὅλη θεραπευτική πορεία καί ἀγωγή πού μᾶς δίνει ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, πού σημαίνει νά λυπηθεῖ κατ' ἀναλογία τοῦ σφάλματος, ὅπως λένε οἱ Πατέρες.

Συγκλονιστικὴ Προφητεία γέρ. Ἀντωνίου, Ρώσου Μοναχοῦ γιὰ τὴν ἐποχή μας † (1970)

Συγκλονιστική Προφητεία (όραμα) του Γέροντα Αντωνίου Ρώσου μοναχού το 1970! (Πραγματικά μια φωτογραφική απεικόνιση της εποχής μας).

»Η κοινή αμαρτία της πορνείας δεν είναι αρκετή για τους δαίμονες: Ο σοδομισμός και η παιδεραστία θα δοθούν απλόχερα ως υπέρτατες εκδηλώσεις της ελευθερίας. Η προπαγάνδα αυτών των απαίσιων αμαρτιών θα αποκτήσει απίστευτη δύναμη – ακόμα πιο ισχυρή από την ίδια τη σεξουαλική ακολασία.

Περιπτώσεις ομοφυλοφιλικών γάμων θα παίρνουν τέτοια προβολή όσο και η ανακάλυψη των αντιβιοτικών στην εποχή τους… Όλοι όσοι αντιστέκονται σε αυτές τις δαιμονικές εφορμήσεις θα θεωρηθούν ότι καταπατούν την ελευθερία των άλλων, ως αφάνταστα αμαθείς ή ακόμα και εχθροί του κράτους και των συμφερόντων του, καθώς όλα τα κράτη θα έχουν ως απώτερο σκοπό τους τη διαφύλαξη των δαιμονικών ελευθεριών αντί των ηθικών αξιών.

Ἐμεῖς, πού εἴμαστε Ὀρθόδοξοι καί ἔχουμε τήν ὀρθή πίστη, θά εἴχαμε δύναμη;

❈ Διάβαζα πρόσφατα, γιά κάποιους Προτεστάντες στήν Ἰνδία, οἱ ὁποῖοι βρέθηκαν σέ δίλημμα. Τούς εἶπαν οἱ Ἰνδουιστές ἐκεῖ ἤ θά γίνεται Ἰνδουιστές ἤ θά κάψουμε τά παιδιά μπροστά σας. Ὁ ἕνας ἀπό αὐτούς ἦταν καί Πάστορας. Πάστορας θά πεῖ "παπάς" στούς Προτεστάντες, ἄν καί δέν ὑπάρχει ἱεροσύνη σ' αὐτούς, οὔτε εἶναι ὁ Χριστός αὐτός πού πιστεύουν γιατί τά ἔχουν ἀλλοιώσει τά δόγματα. Ἀλλά, ἄς ποῦμε, τέλος πάντων, ὅτι εἶναι μιά ἔκδοση Χριστιανική καί αὐτοί. Ἔτσι λένε, δέν εἶναι.

Λοιπόν βρέθηκαν σέ αὐτό τό δίλημμα. Ἐμεῖς τί θά κάναμε; Νά ψαχθοῦμε. Δέν ἐννοῶ ν' ἀπαντήσετε, ἀλλά ἄν μᾶς βάλλουν σέ ἕνα τέτοιο δίλημμα; Αὐτοί τί ἔκαναν;

Συνεχίζει νά λειτουργεῖ ἡ συνείδηση ​​σέ ἕναν πού εἶναι σέ κῶμα ἡ καταστολή;

Ιερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης :

Εκεί γίνεται η μάχη και σε αυτούς που είναι σε κώμα σε καταστολή, στην καρδιά. Αυτό που βλέπετε, ας πούμε, ένας που είναι σε κώμα και δεν έχει τον εγκέφαλό του ικανό να του δώσει τη δυνατότητα ώστε να επικοινωνήσει μαζί μας, να μιλήσει, μπορεί να δακρύσει. Πας κοντά του, κάνεις μια προσευχή και τον βλέπεις να δακρύζει.

Πού σημαίνει καταλαβαίνει. Ακούει και λοιπά, αντιλαμβάνεται με την ψυχή του. Βλέπει, αλλά δεν μπορεί να επικοινωνήσει μαζί σου γιατί δεν έχει το εργαλείο.

Ο εγκέφαλος έχει καταστραφεί. Είναι σε μια κατάσταση απενεργοποίησης, καταστολής όπως λέμε. Γι’ αυτό και είναι έγκλημα ο λεγόμενος εγκεφαλικός θάνατος που παίρνουν τα όργανα από αυτούς τους ανθρώπους επειδή έχει καταστραφεί ο εγκέφαλος. Γιατί ο άνθρωπος έχει την ψυχή του μέσα του. Βλέπετε, ο Άγιος Πορφύριος ήταν τυφλός και όμως έβλεπε.

Πώς έβλεπε; Με τα μάτια της ψυχής έβλεπε. Και με τη χάρη του Θεού, βέβαια.

Δηλαδή, ο άνθρωπος είναι ζωντανός. Όσο χτυπάει η καρδιά, η ψυχή είναι μέσα στον άνθρωπο. Και δεν επιτρέπεται να του πάρουμε τα όργανα γιατί κίνδυνο είναι να τον δολοφονούμε και του διακόπτουμε αυτή τη διαδικασία της μετανοίας. Και δεν το βοηθάμε σε αυτή την πάλη η οποία γίνεται μέσα του. Εκείνη τη φοβερή ώρα του θανάτου.

Με το διάβολο και τις προσβολές του που εκθέσαμε. Βέβαια έχει συνείδηση. Πάλι μέχρι να φύγει η ψυχή υπάρχει συνείδηση.

Ἀνακομιδὴ λειψάνων ὁσίου Νικολάου: Κεκαυτηριασμένων ρασοφόρων κύημα;

 Νικόλαος Σωτηρόπουλος

Ιωάννης Κουντουράς

Ομ. καθηγητής Ιατρικής Α.Π.Θ.

Τι ήταν αυτό το «πράμα» το οποίο πριν λίγο πληροφορήθηκα, δημιουργώντας με αίσθημα αφόρητης πλήξης; Εννοώ την εκταφή των λειψάνων του οσίου Νικολάου Σωτηρόπουλου, ο οποίος υπήρξε και ένας προσωπικός μου δάσκαλος πλησίον του αγίου μέντορά μου κυρού επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου κυρίως στα φοιτητικά μου χρόνια που διάβηκα στην Αθήνα…

Είναι αλήθεια ότι ανέμενα άμεση στοιχειώδη αντίδραση ακόμη κι από τους οικείους του, που, όπως πληροφορήθηκα, τους ενημέρωσαν, ως μη όφειλε, το περιβάλλον του μοναστηριού εκ των υστέρων…

Επειδή, όπως προλογίζω στο πνευματικό μου πόνημα «Διαμορφούμενα Α΄, Στο χτες, στο σήμερα, για πάντα…, εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη», « Προσωπικά ένα μόνο ξέρω: τον γνήσιο δάσκαλό μας δεν τον προδίδουμε ποτέ!» έχω να προσθέσω ακροθιγώς και πάντα a Capella τα ακόλουθα:

12 Ἰουνίου. ᾿Ονουφρίου ὁσίου (δ΄ αἰ.). Πέτρου τοῦ ἐν Ἄθῳ (†734). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Παρασκευῆς β΄ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Ῥωμ. ε΄ 17 - ς΄ 2).

Ρωμ. 5,17          εἰ γὰρ τῷ τοῦ ἑνὸς παραπτώματι ὁ θάνατος ἐβασίλευσε διὰ τοῦ ἑνός, πολλῷ μᾶλλον οἱ τὴν περισσείαν τῆς χάριτος καὶ τῆς δωρεᾶς τῆς δικαιοσύνης λαμβάνοντες ἐν ζωῇ βασιλεύσουσι διὰ τοῦ ἑνὸς Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ρωμ. 5,17                  Διότι, εάν εξ αιτίας της παραβάσεως του ενός, του Αδάμ, ο θάνατος εκυριάρχησε δια του ενός ανθρώπου, πολύ περισσότερον αυτοί που παίρνουν τον ανεξάντλητον πλούτον της χάριτος και την δωρεάν της δικαιώσεως, θα βασιλεύσουν αιωνίως εις νέαν ζωήν δια μέσου του ενός, του Ιησού Χριστού.

π. Αὐγουστῖνος Καντιώτης: Ὁ πατριάρχης ἀποβαίνει μέγας τῆς Ὀρθοδοξίας κίνδυνος.

ΧΡΙΣΤΙΝΙΚΗ ΣΠΙΘΑ φυλ. 268, Ἰανουαριος 1964 (μικρο ἀπόσπασμα)

Toῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Τρία περίπου ἑκατομμύρια Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων Ἀμερικῆς, Εὐρώπης καὶ Αὐστραλίας, ἐξαρτώμενα πνευματικῶς ἐκ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, κινδυνεύουν λόγω τῆς τακτικῆς τοῦ Πατριάρχου νὰ ὑποστοῦν βαθεῖα διάβρωση τῆς θρησκευτικῆς καὶ τῆς ἐθνικῆς συνειδήσεώς των. Διʼ είδικοῦ ἄρθρου ὑποδείξαμε, ὅτι παρίσταται ἀπόλυτος ἀνάγκη ὅπως ὁ ἀπόδημος αὐτὸς Ἑλληνισμὸς ὑπαχθῆ ἐκκλησιαστικῶς εἰς τὴν Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, προαγομένη εἰς Πατριαρχεῖο(*). Ἔτσι δὲν θὰ μπορεῖ νʼ ἀλωνιζη τὸν ἀπόδημο Ἑλληνισμὸ ὁ Ἀθηναγόρας καὶ τὰ «τσιράκια» του(**), καὶ νʼ ἀποκαλοῦν τὴν Τουρκίαν φιλτάτην των πατρίδα, καὶ νὰ ἐναγκαλίζωνται καὶ νὰ συμπροσεύχωνται μετὰ τῶν πολυωνύμων αἱρετικῶν τῆς Δύσεως (Ἴδε τὰ ὑπʼ ἀριθμ. 148, 161, 183, 218, 223, 248, 251 φύλλα τῆς «Σπίθας»).

Κάλεσμα στὴν διαμαρτυρία καὶ πορεία στὴν Θεσσαλονίκη μὲ θέμα «Σεβασμὸς στὴν παραδοσιακὴ οἰκογένεια»

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Σημείο των καιρών της σημερινής εποχής είναι η απομάκρυνση του ανθρώπου από τον Θεό με αποτέλεσμα να χάσει όχι μόνο το δρόμο του προς τον προορισμό, που του δόθηκε από τον ίδιο τον Δημιουργό του, αλλά να χάνει και αυτή την έμφυτη δύναμη της λογικής του καταλήγοντας να πέφτει σε παράλογα πάθη, αδυνατώντας να ξεχωρίσει το καλό από το κακό. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, αξιοσημείωτο είναι ότι πολεμείται με κάθε τρόπο η παραδοσιακή οικογένεια. Μετά από επιθυμία πολλών πιστών της πόλης της Θεσσαλονίκης, διοργανώνουμε το Σάββατο 13 Ιουνίου 2026 και ώρα 6.00 μμ, στο άγαλμα του Μ. Αλεξάνδρου ειρηνική εκδήλωση διαμαρτυρίας με θέμα: «Σεβασμός στην Ελληνορθόδοξη Οικογένεια» και στη συνέχεια θα επακολουθήσει πορεία διαμαρτυρίας.

O γάμος στήν Κανά, ὁ Χριστός καί οι χοροί - τραγούδια; Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ἰωσὴφ Βρυέννιος: Σχετικὰ μὲ τὶς συμφορὲς ποὺ ἔπεσαν πάνω μας.

ΙΩΣΗΦ ΒΡΥΕΝΝΙΟΥ 

Περί των επιτεθέντων ημίν δεινών και τις ο τούτων σκοπός

(Σχετικά με τις συμφορές που έπεσαν πάνω μας και ποιος είναι ο σκοπός τους.)

Οι δυστυχίες που βρήκαν το γένος μας, όπως βλέπομε, είναι εν συντομία οι εξής. Οι καιροί είναι από κάθε εποχή οι πιο δύσκολοι. Πονηρές οι ημέρες, το τέλος του χρόνου, τα γηρατειά του κόσμου, το ξεψύχισμα του σύμπαντος. Η ζωή μας αυτή είναι σύντομη, λανθασμένη και γεμάτη από πικρίες, και τα κακά εκτενέστερα από τις θάλασσες. Και να, οι γείτονές μας είναι εχθροί, όσοι δείχνουν φίλοι είναι άπιστοι, οι συγκάτοικοι μας κλέφτες, οι υιοί μας ανυπάκουοι και οι απλοί συγγενείς χωρίς στοργή.

Αυτοί που καραδοκούν να επωφεληθούν από τις δυσκολίες μας είναι πολλοί, μα περισσότεροι αυτοί που μας επιβουλεύονται. Αυτοί που μας διώκουν και μας πληγώνουν είναι πολλοί και από πολλά μέρη. Κανείς και από πουθενά, τολμώ να πω, δεν υπάρχει που να μας συνοδεύση στη φυγή και να συμπονέση μαζί μας. Διασκορπισθήκαμε χωρισμένοι σε όλες τις βασιλείες της γης. Μας εξουσιάζουν και δεν εξουσιάζομε. Τη χώρα μας ξένοι την κατατρώγουν, και δεν υπάρχει κανείς να μας βοηθήση. Οι νέες και οι νέοι του γένους μας δόθηκαν σε άλλα έθνη. Όλη την ημέρα τα μάτια μας αυτά βλέπουν και το δικό μας χέρι δεν μπορεί να βοηθήση. Σε μας έμεινε μόνο καρδιά θλιμένη, μάτια που σβήνουν και ψυχή που λιώνει, προβλήματα πάνω στα προβλήματα, φροντίδες πάνω στις φροντίδες, και αίματα πάνω στα αίματα παντού. Χάθηκε ο ευλαβής πάνω στη γη, λείπει ο στοχαστής, δεν βρίσκεται ο φρόνιμος. Στα παλαιά παρουσιαζόταν ο σοφός, τώρα δεν υπάρχει αυτός που θα κατανοήσει, αυτός που θα διορθώση, αυτός που θα μας φέρη πίσω. Η πληγή είναι ολόσωμη, η αρρώστια γενικευμένη, φοβερό το τραύμα, η συμφορά απαρηγόρητη και μεγαλύτερη από κάθε παρακλητικό λόγο. Καταφρονήθηκαν τα εκκλησιαστικά πράγματα, σάπισαν τα κρατικά, ανακατεύονται τα μακρυνά, συγχέονται τα κοντινά. Τα πάνω γίνονται κάτω και τα κάτω πάνω. Οι Χριστιανοί διώκονται, οι ασεβείς ευνοούνται. Από εδώ μας καταδιώκουν οι Αγαρηνοί, από εκεί μας λεηλατούν οι Σκύθες, από τα δυτικά οι Ισμαηλίτες θερίζουν τους καρπούς μας, και από τα ανατολικά οι Πέρσες μας εκριζώνουν.

Ξεφεύγομε από το δράκοντα και συναντούμε το βασιλίσκο, διαφεύγομε από το λιοντάρι και πέφτομε πάνω στην αρκούδα. Όποιος γλυτώνει από το θάνατο, οδηγείται στη δουλεία, και όποιος απαλλαγή από τη δουλεία παραδίδεται στη σφαγή. Όπου και όποτε γίνονται ναυμαχίες στη θάλασσα ή μάχες στη στεριά, λεηλασίες ή μετοικεσίες, πάντως ακούεται ότι ένα μέρος από εμάς χάνεται. Ό,τι συγκεντρώθηκε σε οικίες, το σκορπίζει ο φθόνος, και ό,τι διατίθεται για να βγάλη κέρδος, το αρπάζει ο ληστής. Ό,τι μπόρεσε να περάση από τον κλοιό της πολιορκίας βούλιαξε στη θάλασσα. Και ό,τι γλύτωσε από το βυθό έπεσε στα χέρια ληστών. Επί πλέον επάγωσαν τα καλά και εφύτρωσαν τα λυπηρά, παρήλθαν τα δικά μας και ήλθαν τα αλλότρια. Φαγωθήκαμε, χαθήκαμε, διαφωνήσαμε και ως τραυματίες πια και παράφρονες γίναμε εκτός εαυτών. Επιταχύνεται διαρκώς η πορεία των πραγμάτων μας όλο και προς το χειρότερο.

Από τα μέχρι χθες και πρόσφατα άριστα έθη και γνωρίσματά μας, σήμερα ούτε ίχνος δεν αναγνωρίζεται. Και τα μέχρι πέρυσι καλύτερα από τα ήθη, φέτος δεν τα διακρίνομε πουθενά. Με αυτό και με εκείνο τόσο άλλαξαν αυτά, που δεν μπορεί κανείς να τα περιγράψη. Και όσο μπορούμε να συμπεράνουμε από τα πράγματα περπατάμε σε αγκάθια, στεκόμαστε πάνω σε γκρεμό, βαδίζομε ανάμεσα σε φίδια, πορευόμαστε μέσα από παγίδες και περπατάμε πάνω σε επάλξεις πόλεων. Κάθε ώρα πόλεμοι, σφαγές, πείνες, πνιγμοί, αβάσταχτες στενοχώριες. Μυριάδες από γύρω μας οι απώλειες, και από παντού φθάνει η οργή του Θεού.

Και εμείς σαν να μη γίνεται κάτι καινούργιο, παραμένομε άπονοι και σκληροί. Αλήθεια ποιος σοφός θα μπορούσε να διεκτραγωδήση τα δικά μας, όπως πρέπει, αφού ξεπέρασαν κάθε θρήνο, και είναι πέρα από κάθε κλάμα;

Αυτά λοιπόν και τα παρόμοια τους, συμβαίνουν σε μας, ένεκα των σχηματισμών των αστερισμών, θα μας πη ο αστρολόγος. Ο φυσικός θα πη ότι τα υπομένομε αυτά, ως φυσική εξέλιξη των πραγμάτων, εξ αιτίας της θέσεως μας ανάμεσα στους Άραβες και τους Σαρακηνούς, τους Ισμαηλίτες και τους Σκύθες. Ο άθεος θα υποστηρίξη, ότι όλα από μόνα τους τυχαία συμβαίνουν «χύδην και φύρδην». Ο δε έλληνας (ειδωλολάτρης) θα υποστηρίξη ότι οφείλονται όλα στην τύχη και στο γραμμένο. Και ακόμα ο Αγαρηνός θα πη ότι αιτία τούτων είναι ότι δεν αποδεχθήκαμε τον αλιτήριο*, ενώ ο Εβραίος, επειδή πιστεύσαμε στο Χριστό. Και ο καθένας από τους αιρετικούς, επειδή δεν υποκύψαμε στην αίρεσί του. Και ο όχλος των Ιταλών θα υποστηρίξη ότι μας συμβαίνουν αυτά, επειδή δεν υποταχθήκαμε στον πάπα. Εγώ όλους αυτούς τους απορρίπτω, και είμαι απόλυτα πεπεισμένος και το ομολογώ ευθέως, ότι δεν θα τα παθαίναμε αυτά, εάν είμασταν δυσσεβείς και τελείως απομακρυσμένοι από το Θεό.

Επειδή όμως είμαστε το ευσεβέστατο γένος από όλους τους ανθρώπους, στραμμένο κατ’ εξοχήν στο Θεό, και θέλομε βέβαια και ενδιαφερόμαστε να σωθούμε, και αυτό είναι για μας η ύπαρξη και η ζωή μας, και ο λόγος που ήλθαμε σ’ αυτή τη ζωή. Θέλομε όμως αυτό να γίνη με καλοπέρασι, με πλούτο και πρόσκαιρη δόξα.

Γι’ αυτό ο Κύριος που με κάθε τρόπο προετοιμάζει τη σωτηρία μας, μας παρέδωσε να ντροπιασθούμε σε όλα τα έθνη, και την πρόσκαιρη αυτή ζωή μας, τη ρευστή και περαστική, την περιέβαλε με μύρια κακά, μήπως και έτσι, ακόμα και παρά τη θέλησί μας, οδηγηθούμε τελικά από αυτόν στη σωτηρία με κατάλληλο τρόπο.

Διότι από τα προαναφερθέντα κακά, άλλα οφείλονται σε μας τους ίδιους, και είναι ψυχικά αρρωστήματα· άλλα, έξω από εμάς, είναι κοσμικές συνέπειες, και άλλα μας τα φέρνει η θεία πρόνοια. Όμως και των όσων οφείλονται στην πρόνοια, και όσων είναι συμπτώματα κοσμικών ενεργειών, αιτία για όλα είναι οπωσδήποτε τα ψυχικά αρρωστήματα. «Δεν υπάρχει στην πόλι κακό που να μη το έστειλε ο Κύριος;» (Αμώς 3, 6). Δηλ. πείνες, αρρώστιες, νοσήματα, σφαγές, πολέμους, και ό,τι άλλο παρόμοιο, διότι όλα αυτά είναι αναιρετικά της αμαρτίας. Και δεν είναι από τη φύσι τους κακά, όμως θεωρούνται κακά, και βεβαίως εμποδίζουν να δημιουργηθούν τα αληθινά, που και από τη φύσι τους είναι κακά, δηλ. οι ενέργειες των διαφόρων αμαρτημάτων.

Έτσι λοιπόν, και όχι όπως θα μπορούσε να πη κάποιος, επειδή είμαστε καταδιωγμένοι από το Θεό και αποκομμένοι από τη θεία αγάπη, τα υπομένομε αυτά. Όχι, μακρυά μια τέτοια ιδέα! Αλλά τα υπομένομε ως γνήσιοι υιοί, που απολαμβάνουν πατρική στοργή και παιδαγωγία. Αν, πράγματι, «όποιον αγαπά ο Κύριος τον παιδεύει, και μαστιγώνει κάθε υιό που αναγνωρίζει» (Παροιμ. 3,12), παιδευόμαστε λοιπόν από το φιλάνθρωπο Θεό και Πατέρα, «για να μη καταδικασθούμε και εμείς μαζί με τον κόσμο» (Α’ Κορ. 11, 32).

Διαφορετικά, ποιοι είναι αυτοί που προσεγγίζουν το Θεό; Διότι πρέπει πάντως να είναι κάποιοι κοντά, και κάποιοι πλησιέστεροι. Και ποιοι λοιπόν είναι αυτοί; Αυτοί που ζουν νωχελικά, και φθείρονται με ζώα, και κυλίονται με άρρενες; Ή μήπως όσοι, αφού χύσουν αίμα Χριστιανών και ομοφύλων, αρπάζουν τις εκκλησιαστικές αρχές ληστρικά και τυραννικά; Και ποιος, που έχει νου και φρόνησι, θα τα υποστηρίξη αυτά; Εάν αυτά τα υπομένωμε παρά τη θέλησί μας, αλλά όμως σίγουρα τα κακά με τη θέλησί μας τα πράττομε. Εάν κάποιος από εμάς δυσανασχετεί γι’ αυτά, καθόλου παράξενο. Διότι ποιος, όταν από τον ιατρό καυτηριάζεται ή κόβεται, δεν φρίττει, δεν κλωτσάει και δεν θέλει να τ’ αποφύγη; Και εάν κάποιος απορεί και αγανακτεί λέγοντας, πώς δεν τα παθαίνουν αυτά και οι εθνικοί που αμαρτάνουν, ας καταλάβη το εξής: «Ο θάνατός τους δεν είναι βασανιστικός ούτε διαρκούν οι δοκιμασίες τους, δεν κοπιάζουν όπως οι άλλοι άνθρωποι, λοιπόν δεν θα μαστιγωθούν με τους ανθρώπους, αλλά με τους δαίμονες» (Ψαλμ. 72, 4-5).

Και κοντά σε αυτό ας θυμηθή και το προφητικό ρητό: «Ο ασεβής φυλάσσεται διά να τιμωρηθή κατά την ωρισμένην φοβεράν ημέραν» (Παροιμ. 16,9). Και το αποστολικό: «Εάν είσθε χωρίς παιδαγωγία, που την δοκίμασαν όλοι, άρα είστε νόθοι και όχι υιοί» (Έβρ. 12, 8). Και το ευαγγελικό: «Πλατειά και ευρύχωρη η οδός που οδηγεί στην απώλεια» (Ματθ. 7,13). Όσοι λοιπόν εκπίπτουν από την πίστι, εξ αιτίας των δεινών, και χωρίς δεινά επρόκειτο να εκπέσουν από αυτήν κατ’ άλλον τρόπον, δηλ. με την προσκόλησι στα πρόσκαιρα. Αλλά βεβαίως και το δικό μας μέλλον είναι άδηλο.

_________________________________

Μονάχου Ιωσήφ Βρυεννίου, Κεφάλαια επτάκις επτά, κεφ. ΜΣΤ’, εν Μοναχού Ιωσήφ Βρυεννίου, Τα Παραλειπόμενα, εκδ. Βασιλείου Ρηγοπούλου, Θεσσαλονίκη 1991, σελ. 126-129

*Σ.μ.: Αλιτήριο χαρακτηρίζει τον Μωάμεθ.

Τα πνευματικά αίτια της άλωσης της Πόλης και η ηθικοοικονομική κρίση της εποχής μας Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη»

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ ΜΕΛΙΣΟΧΩΡΙΟΥ

https://tasthyras.wordpress.com/2026/06/08/ιωσήφ-βρυέννιος-σχετικά-με-τις-συμφορ/#more-135503

π. Αὐγουστῖνος Καντιώτης : «Ἑτοίμασα τὶς βαλίτσες γιὰ φυλακή»!

σ.σ. Παρόμοιες καταστάσεις με το σήμερα. Ο Υπ. Δικαιοσύνης το 1979 απείλησε τους επισκόπους που αρνούνταν να υπογράψουν το αυτόματο διαζύγιο με ποινικές κυρώσεις, υπενθυμίζοντάς τους ότι είναι Έλληνες πολίτες. «Είτε θέλουν είτε δεν θέλουν οι παπάδες θα υπογράψουν το αυτόματο», έλεγε και ο Καραμανλής.

Δείτε πώς τους απάντησε ο θρυλικός π. Αυγουστίνος Καντιώτης και κάνετε τις θλιβερές συγκρίσεις με το σήμερα.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ, ΠΡΕΣΠΩΝ & ΕΟΡΔΑΙΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΗ ΣΕ ΥΠΟΥΡΓΟ

Δημοσίευμα ἀπό τα: «ΤΑ ΝΕΑ», Παρασκευή 23 Μαρτίου 1979

Μιὰ δήλωση στὰ «Νέα» τοῦ Μητροπολίτη Φλωρίνης Αὐγουστίνου, κατὰ τοῦ ὑπουργοῦ Δικαιοσύνης κ. Σταμάτη καὶ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Σεραφείμ, δείχνει ὅτι δὲν θ᾽ἀργήσουν οἱ περιπέτειες ἀνάμεσα στὴν Πολιτεία καὶ στὴν Ἐκκλησία. Ὁ Αὐγουστῖνος ἀπαντῶντας μὲ τὴ γνωστὴ πιὰ σκληρὴ γλώσσα στὶς δηλώσεις τοῦ κ. Σταμάτη, λέει ξεκάθαρα, ἐκφράζοντας προφανῶς καὶ τὶς θέσεις τῶν ὑπολοίπων δέκα, ποὺ ἀρνοῦνται νὰ ὑπογράψουν τὸ αὐτόματο) ὅτι εἶναι ἕτοιμος νὰ πάει φυλακὴ κι ὅτι πίσω ἀπ᾽ ὅλα αὐτά, παίζεται μιὰ συμπαιγνία γιὰ τὴν ἐκθρόνιση τῶν δέκα μητροπολιτῶν (ἀνάμεσά τους καὶ Ἱερωνυμικοί, τοὺς ὁποίους ὁ Σεραφείμ ἔχει πάρει ἀπόφαση νὰ διώξει. Ἡ δήλωση τοῦ Φλωρίνης Αὐγουστίνου:

Οἱ διοικοῦντες τήν Ἐκκλησίαν καί τά τριάκοντα ἀργύρια.

Πορφυρίτης

Οἱ κινοῦντες παρασκηνιακῶς, τά παγκόσμια νήματα, γιά νά προετοιμάσουν τόν ἐρχομό τοῦ «Μεσσία» τους, ἐργάζονται, σύμφωνα μέ τόν ἅγιο Παΐσιο, ἐδῶ καί τουλάχιστον 250 χρόνια[1]. Δουλεύουν, μέ σχεδιαστικό μνημόνιο τά γνωστά (μετέπειτα) πρωτόκολλά τους, νομίζοντας οἱ ταλαίπωροι ὅτι θά κυριαρχήσουν στόν κόσμο. Πῶς θά ἐδύναντο ὅμως, νά πραγματοποιήσουν αὐτή τήν παγκόσμια καθυπόταξη, χωρίς τήν κάμψη τοῦ μεγαλύτερου ἐμποδίου στά σχέδιά τους, τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία; Τήν Ἑλλάδα; Μιά πάλαι ποτέ ἀμιγῶς ὀρθόδοξη χώρα; Πῶς, ἐάν ὁ λαός, οἱ πολιτικοί καί κυρίως οἱ Ἐπί Σκοπόν ἦταν ἑδραῖοι στήν Πίστη καί ἐν ἐγρηγόρσει στίς ἐπάλξεις; Ἔπρεπε λοιπόν νά γίνει κατορθωτή, πάσῃ θυσία, μέσῳ τῆς διασπορᾶς τῶν μικροβίων τῆς ἀθεΐας καί ἀπιστίας, τῆς ἄνεσης, τῆς καλοπέρασης, τῆς σεξουαλικῆς ἀπελευθέρωσης, τῆς διαφθορᾶς, τῶν Μ.Μ.Ε., καθώς καί τήν «παραγωγή» «ἡμετέρων» ὀργάνων: πολιτικῶν καί θρησκευτικῶν γενιτσάρων! Καί ἰδοῦ τό ἀποτέλεσμα: ἡ δημιουργία μιᾶς ἄλογης ἀνθρωπομάζας, χωρίς ὑψηλά ἰδανικά καί ἀξίες· χωρίς πατρίδα, πίστη καί φόβο στόν ἀληθινό Τριαδικό Θεό. Σέ ἕναν κόσμο πού ὅλα, χωρίς Θεό, ἐπιτρέπονται, τό μυστήριο τῆς ἀνομίας ἤδη ἐνεργεῖται…

Ὁ Ὅσιος Δανιὴλ Κατουνακιώτης καὶ ἡ «σύνοδος» στὴν Κρήτη (ΜΕΡΟΣ Α' )

«Ο Όσιος Δανιήλ Κατουνακιώτης και η «σύνοδος» στην Κρήτη»

(Η ζωντανή συνείδηση του Ορθοδόξου λόγου και η διαχρονική Δεσποτεία του αντι-αιρετικού-ομολογιακού λόγου του)

ΜΕΡΟΣ Α'

Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός

Όταν ανοίγω να διαβάσω λόγους του Οσίου Δανιήλ («εξ ερήμου διατυπώσεις»), τότε μονομιάς εισέρχομαι στις θερμότερες περιοχές της ορθής πίστεως και ομολογίας. Συμπληρώνονται δέκα (10) ολόκληρα χρόνια από τη σύγκλιση της ψευδοσυνόδου της Κρήτης (2016), τομή της οποίας προξένησε ο Όσιος Δανιήλ, δίχως προηγούμενο στην Ιστορία, προφητικά, πριν ακόμη συγκληθεί, στη μελέτη του «Φωνή εξ Αγίου Όρους διά την προσεχή οικουμενικήν Σύνοδον». Έχει γραφεί ότι: ο Όσιος Γέροντας Δανιήλ όχι απλώς κατείχε, λόγω της καθαρότητας της θεόληπτης καρδιάς του, το "θείον δώρημα της Θεολογίας" (άγιος Διάδοχος), αλλά αγρυπνούσε και διακαώς αγωνιζόταν για την διάσωση της ακραιφνούς ορθόδοξης πίστης».

Πασίδηλη και εντυπωσιακή η συγχρονικότητα της συνειδήσεώς του με αυτήν του Μ. Βασιλείου.

Στο λόγο του «Περί πίστεως» ο Μ. Βασίλειος τονίζει: «Άλλο γάρ είδος λόγου ελεγκτικού και άλλο είδος λόγου παρακλητικού.