Ὁ Μέγας Κανῶν: Θεολογική, ποιητικὴ καὶ στοχαστικὴ προσέγγιση τοῦ μυστηρίου τῆς μετανοίας

π. ΗΛΙΑΣ Γ. ΔΙΑΚΟΥΜΑΚΟΣ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ

Ο Μέγας Κανών:

Θεολογική, ποιητική και στοχαστική προσέγγιση του μυστηρίου της μετανοίας

Ο Μέγας Κανών του Αγίου Ανδρέα Κρήτης αποτελεί ένα από τα βαθύτερα και συγκλονιστικότερα πνευματικά κείμενα της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Δεν πρόκειται απλώς για ένα υμνογραφικό έργο εξαιρετικής ποιητικής αξίας, αλλά για μία ολοκληρωμένη θεολογική σύνθεση, η οποία αγγίζει τα θεμέλια της ανθρώπινης υπάρξεως και αποκαλύπτει το μυστήριο της μετανοίας ως οδό ζωής και σωτηρίας.

Η παρούσα μελέτη επιχειρεί να προσεγγίσει τον Μέγα Κανόνα όχι μόνο ως λειτουργικό κείμενο, αλλά ως υπαρξιακή εμπειρία. Μέσα από τη θεολογική του πληρότητα, την ποιητική του δύναμη και την στοχαστική του ένταση, ο Κανών αναδεικνύεται ως ένας ζωντανός λόγος, που δεν απευθύνεται απλώς στον νου, αλλά κυρίως στην καρδιά του ανθρώπου.

Η μετάνοια, ως κεντρικός άξονας του Κανόνα, δεν παρουσιάζεται ως μία ηθική υποχρέωση ή ως μία παροδική συναισθηματική κατάσταση, αλλά ως βαθιά υπαρξιακή μεταστροφή. Ο άνθρωπος καλείται να αναγνωρίσει την πτώση του, να αποδεχθεί την αλήθεια της υπάρξεώς του και να στραφεί προς τον Θεό, όχι με φόβο, αλλά με εμπιστοσύνη και ελπίδα.

Ιδιαίτερη σημασία έχει η ενότητα των διαστάσεων που συνυφαίνονται στον Μέγα Κανόνα. Η ιστορία της Αγίας Γραφής, η προσωπική εμπειρία, η θεολογική διδασκαλία και η ποιητική έκφραση συνδέονται αδιάρρηκτα, δημιουργώντας ένα κείμενο που λειτουργεί ταυτόχρονα ως καθρέπτης της ψυχής και ως οδηγός πνευματικής πορείας.

Ο άνθρωπος, διαβάζοντας ή ακούγοντας τον Κανόνα, δεν παραμένει αμέτοχος. Καλείται να εισέλθει μέσα στο κείμενο, να ταυτιστεί με τις μορφές, να βιώσει την πτώση και να πορευθεί προς την αναγέννηση. Η εμπειρία αυτή δεν είναι θεωρητική, αλλά βιωματική και μεταμορφωτική.

Σκοπός του παρόντος έργου δεν είναι η εξαντλητική ανάλυση του Μεγάλου Κανόνα, αλλά η ανάδειξη της ουσίας του ως πνευματικής οδού. Μιας οδού που οδηγεί από την αυτογνωσία στη θεογνωσία, από την συντριβή στην ελπίδα και από την πτώση στη θέωση και να βιώσει το μυστήριο της μετανοίας ως αληθινή αναγέννηση της υπάρξεως.

 

Ο Μέγας Κανών:

Μυστήριο μετανοίας και πνευματικής αναγεννήσεως

 

Ο Μέγας Κανών του Αγίου Ανδρέα Κρήτης δεν αποτελεί απλώς ένα υμνογραφικό κείμενο της Εκκλησίας, αλλά μία ζωντανή πνευματική πορεία, ένα εσωτερικό οδοιπορικό του ανθρώπου προς τη μετάνοια και την αποκατάσταση της σχέσεώς του με τον Θεό. Είναι ένα έργο που υπερβαίνει τον χρόνο, διότι δεν απευθύνεται μόνο στους πιστούς μιας εποχής, αλλά σε κάθε ανθρώπινη καρδιά που αναζητά την αλήθεια και τη σωτηρία.

Η ουσία του Μεγάλου Κανόνα έγκειται στο γεγονός ότι δεν λειτουργεί ως απλή αφήγηση ή διδαχή, αλλά ως υπαρξιακή πρόκληση. Ο άνθρωπος καλείται να εισέλθει εντός του κειμένου, να αναγνωρίσει τον εαυτό του, να συντριβεί και να αναγεννηθεί. Η μετάνοια, όπως αναδεικνύεται μέσα από τον Κανόνα, δεν είναι μία ηθική διόρθωση, αλλά μία οντολογική μεταστροφή, μία ριζική αλλαγή του τρόπου υπάρξεως.

Ἄν δέν δεχθοῦν οἱ Ρωμαιοκαθολικοί ὅτι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ εἶναι ἄκτιστος, δέν μποροῦμε νά ἑνωθοῦμε μαζί τους, ἔστω κι ἀν δεχθοῦν ὅλα τά ἄλλα.

π. Γεώργιος Καψάνης

Ἑνωνόμαστε μέ τόν Θεό διά τῶν ἀκτίστων θείων ἐνεργειῶν του κι ὄχι διά τῆς οὐσίας Του. Αὐτό εἶναι τό μυστήριο τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καί ζωῆς μας.

Αὐτό δέν μποροῦν νά τό δεχθοῦν οἱ Δυτικοί αἱρετικοί. Ἐπειδή εἶναι ὀρθολογισταί, δέν κάνουν διάκριση μεταξύ οὐσἰας καί ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ, καί λέγουν ὅτι ὁ Θεός εἶναι μόνο οὐσία. Γι’ αὐτό καί δέν μποροῦν νά ὁμιλοῦν περί θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου. Γιά νά μή πέσουν στόν πανθεϊσμό δέν ὁμιλοῦν καθόλου γιά θέωση.

Καί ποιός τότε ἀπομένει κατ’ αὐτούς ὡς σκοπός τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου; Ἁπλῶς μία ἠθική καλλιτέρευσις. Ἀλλά ἡ ἠθική τελειοποίησις εἶναι πολύ λίγο γιά τόν ἄνθρωπο. Ἐμεῖς ὡς τελικό στόχο μας ἔχουμε νά ἑνωθοῦμε μέ τόν ἅγιο Θεό. Αὐτός εἶναι ὁ σκοπός τῆς δημιουργίας τοῦ σύμπαντος. Αὐτό θέλουμε.

Νὰ ξέρετε ὅτι δὲν ὑπάρχει κανεὶς πιὸ ἰσχυρὸς ἀπὸ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, οὔτε στὸν οὐρανὸ οὔτε στὴ γῆ.

- Να ξέρετε ότι δεν υπάρχει κανείς πιο ισχυρός από τον Κύριο Ιησού Χριστό, ούτε στον ουρανό ούτε στη γη.

- Θα πετύχει τη νίκη μαζί σας και κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί στην Παντοδύναμη Δύναμή Του! Απλώς προσπαθήστε να προφέρετε πάντα το Πανάγιο Όνομά Του, τρομακτικό για κάθε πλάσμα, είτε ορατό είτε αόρατο.

- Μην εγκαταλείπετε την Προσευχή του Ιησού και αν την αφήσετε για μια μέρα, ή δύο ή περισσότερες μέρες, όταν συνέλθετε, ξεκινήστε την από την αρχή. Αν κάποιος κατακλύζεται από ανησυχίες και υποθέσεις, αλλά λυπάται που ξεχνάει την προσευχή και αγωνίζεται γι' αυτήν, κανείς δεν μπορεί να τον βλάψει.

Περί Δόξας

❈ Θέλεις νά ἔχεις δόξα ἀπό τούς ἀνθρώπους; Εὔκολο εἶναι, νά τούς κάνεις τά χατίρια! Μέ ὅλους νά συμφωνεῖς. Σέ κανέναν δέν θά λές "ὄχι". Καί σ' αὐτόν πού σοῦ λέει τό σωστό θά λές "ναί", καί σ' αὐτόν πού σοῦ λέει τό λάθος θά λές "ναί", καί εἶσαι πλέον σπουδαῖος γιά ὅλους καί ἀρεστός σέ ὅλους... Ἀλλά πλέον δέν εἶσαι πρόσωπο. Ἔχεις χάσει τόν ἑαυτό σου.

1 Ἀπριλίου. Τετάρτη πρὸ τῶν Βαΐων. Μαρίας ὁσίας τῆς Αἰγυπτίας (†522)· Γεροντίου καὶ Βασιλείδου μαρτύρων. Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα. Τριθέκτης (Ἡσαΐας ΝΗ´ 1-11).

Ησ. 58,1            Ἀναβόησον ἐν ἰσχύϊ καὶ μὴ φείσῃ, ὡς σάλπιγγα ὕψωσον τὴν φωνήν σου, καὶ ἀνάγγειλον τῷ λαῷ μου τὰ ἁμαρτήματα αὐτῶν καὶ τῷ οἴκῳ Ἰακὼβ τὰς ἀνομίας αὐτῶν.

Ησ. 58,1                    Φωναξε με όλην σου την δύναμιν, μη λυπηθής την φωνήν σου· ύψωσε και δυνάμωσε την φωνήν σου σαν μεγαλόφωνον σάλπιγγα και, ειπέ καθαρά στον λαόν μου τα αμαρτήματά των και στους απογόνους του Ιακώβ τας παρανομίας των.

Μέ ποιό τρόπο ἐμφύτευσε ὁ Θεός τόν νόμο του στίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων; , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Εἰσαγωγὴ στὴν Ἀποκάλυψη, Ἑρμηνεία καὶ σκοπὸς τοῦ βιβλίου, π. Σεραφεὶμ Ρόουζ καὶ π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Εισαγωγή στήν Αποκάλυψη, Ερμηνεία καί σκοπός του βιβλίου, π. Σεραφείμ Ρόουζ καί π. Αθανασίου Μυτιληναίου, 30-3-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς. Ἱερὸ ἡσυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης.Συγκλονιστική ἐμπειρία περὶ Κρίσεως.

Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς γιά πνευματικές εμπειρίες

Συγκλονιστική ἐμπειρία περί Κρίσεως 

Κάτι μοῦ εἶπε ἡ σεβαστή Γερόντισσα καί ἔκανα πολλή προσευχή (να μοῦ φανερωθεῖ), ἐάν ἦτο ἁμαρτία καί πόσο μεγάλη, μήπως ἐλύπησα τή Γερόντισσα. Θεωροῦσα ὅτι εἶχα λυπήσει τόν Θεόν. Ἔκανα πολλή προσευχή μετά δακρύων πολλῶν. Μόλις ξάπλωσα μέ τήν ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ, προσπαθοῦσα νά βρῶ τήν συγχώρηση ἀπό τόν Θεό. Καί μόλις ἐκλίθην δι᾽ ὕπνον, εἶδα σάν νά βγαίνω ἀπό τό σῶμα μου.

Πρῶτα ἔβλεπα ὅτι ἄρχισα να ξεκολλῶ ἀπό τά πόδια μου τά ὁποῖα αἰσθανόμουν ὅτι εἶχαν παγώσει, ἔπειτα ἕως τήν μέση πάγωσα, ἔπειτα πάγωσαν τα χέρια μου καί εἶχα φθάσει ὅλη νά εἶμαι στην καρδιά. Ελεγα μέ τόν λογισμό: «Τώρα θα φύγω». Καί πράγματι, ἀνοίγω το στόμα μου καί βγαίνω. Βλέπω κάτω τό σῶμα μου νεκρό καί ἔλεγα: «πῶς ζοῦσα ἐκεῖ μέσα;» Πολύ άσχημο τό ἔβλεπα, δέν ἤθελα νά μοῦ ἔλεγαν να ξαναμπῶ πάλι μέσα στόν ἑαυτό μου. Ἀφοῦ ἐφύγαμε ἀπό ἐκεῖ πού της ἄγγελο, ν' ἀνεβεῖ ἔβλεπα τόν ἑαυτό μου, πᾶμε με τον φύλακά μου ψηλά ψηλά. Σχίζουμε νέφη, συναντοῦμε ἄλλου είδους πράγματα, ξένα ἀπό τά ἐπίγεια, βαδίζουμε, βαδίζουμε σαν πετώντας. Τελικά έφθασα, ἀφοῦ πολλά εἶδα στην Κρίση τοῦ Θεοῦ. Ὡραῖοι θάλαμοι, δεν γράφονται, οὔτε ἐκφράζονται.

Τρεῖς θρόνοι μέ τρία πρόσωπα ὁ κάθε θρόνος, με ὡραῖα τραπέζια καί ἔκριναν τόν κόσμο ὅλο, ὁ καθείς μέ τίς πράξεις του καί ἔργα του.

Ἡ ἀπὸ μακροῦ ὁλομέτωπος ἐπίθεσις τοῦ Σκοτεινοῦ Κόσμου.

«Νὰ κάμωμεν ὥστε νὰ περιπέσουν εἰς ἀνυποληψίαν αἱ θρησκεῖαι»[1]

(- Ἡ σκυταλορομία τοῦ Σατανᾶ…)

Ἡ δόλια αὐτὴ μεθόδευση ἐναντίον ὅλων τῶν θρησκειῶν τοῦ κόσμου ΚΑΙ τῆς χριστιανικῆς Ἐκκλησίας ὁμοῦ, χρονολογεῖται ἀπὸ μακροῦ, ἀπὸ τὸ ἔτος 1776 καὶ δῶθε, ἔτος ποὺ ἱδρύθηκε ἡ Μυστικὴ Ὀργάνωση τῶν ILLUMINATI, τῶν «πεφωτισμένων» στὴ Γερμανία[2]. Ἱδρύθηκε ἀπὸ δύο μασόνους καὶ θεωρεῖται παρὰ τῶν «πατέρων» πάσης Μασονίας ὡς ἕνας ἐκ τῶν 38 τύπων αὐτῆς [3] παγκοσμίως.

Αἱ δόλιαι μεθοδεύσεις

Μὲ ποιοὺς ὅμως τρόπους καὶ μεθοδεύσεις θὰ περιπέσουν σὲ ἀνυποληψία οἱ θρησκεῖες ὅλου τοῦ κόσμου;

1. Μὲ τὴ σήψη καὶ διαφθορὰ, στὴν ὁποία καταπίπτουν μερικοὶ ἐκ τῶν κατὰ καιροὺς ἡγετῶν τῶν θρησκειῶν, μηδὲ καὶ τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου ἐξαιρουμένου, δίδοντες ἀφορμὲς γενικῶν κακολογιῶν ἐναντίον δικαίων καὶ ἀδίκων… Βοοῦν δὲ σχετικῶς οἱ ἐφημερίδες, ὅπως καὶ ὁ Ὀρθόδοξος Τύπος στὴ δεύτερη σελίδα του, ἐπαρκῶς τεκμηριωμένα ἐκεῖ, διὰ παραπομπῶν εἰς τὰ κατὰ καιροὺς ἔντυπα, ξένα καὶ ἑλληνικά.

2. Ἡ μὲ μύριους τρόπους, ἔξωθεν καὶ ἔσωθεν, ἀποδυνάμωση τοῦ ἄλλοτε κραταιοῦ παπισμοῦ.

3. Διά τοῦ συνεχοῦς κατακερματισμοῦ τῶν προτεσταντικῶν Ὁμάδων καὶ τῶν ἔξω ἀπὸ κάθε χριστιανικὴ Παράδοση καὶ λογικὴ ἐκκλησιαστικῶν κατὰ καιροὺς καινοτομιῶν καὶ ἀνοχῶν παρ’ αὐτῶν.

4. Ἡ μύηση ἡγετικῶν στελεχῶν στὴ Μασονία, ἰδίως στὸν προτεσταντικὸ κόσμο Εὐρώπης καὶ ΗΠΑ.

5. Ἡ προσέλκυση μερικῶν θρησκευτικῶν καὶ ἐκκλησιαστικῶν ἡγετῶν – κατὰ καιροὺς – στὴν ὑπηρεσία τῆς ἐξυπηρετήσεως γεωπολιτικῶν ἐπιδιώξεων τῶν μεγάλων Δυνάμεων.

6. Οἱ «ἀπροσεξίες» καὶ οἱ σκοπιμότητες κατὰ τὴν ἐκλογὴ θρησκευτικῶν τινων ἡγετῶν, καθὼς καὶ ἐκκλησιαστικῶν ὁμοίων, μηδὲ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐξαιρουμένης.

Ἔκθεσις τῆς ἐξ Ἁγιορειτῶν Ἐπιτροπῆς (Παναγιώτης Τρεμπέλας)

σ.σ. Αναρτάται χωρίς διάθεση υποτιμήσεως του συνολικού έργου του μακαριστού Παναγιώτη Τρεμπέλα.

Ἀθωνικοὶ διάλογοι, τ. 33-34, Νοέμβριος-Δεκέμβριος 1975, σσ. 20-27, 32.

[Περί τῶν βιβλίων τοῦ Τρεμπέλα: «Μυστικισμός – Ἀποφατισμός – Καταφατική Θεολογία»]

Θλίψιν πολλὴν ἐπροξένησεν εἰς ἡμᾶς ἡ ἀνάγνωσις μιᾶς διτεύχου θεολογικῆς πραγματείας ὑπὸ τὸν τίτλον: «Μυστικισμός – Ἀποφατισμός – Καταφατικὴ Θεολογία» τοῦ καθηγητοῦ κ. Παναγιώτου Τρεμπέλα.

Καὶ ἐνῶ δὲν εἶναι ἀποστολὴ τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος τοῦ Ἁγίου Ὄρους νὰ κρίνῃ ἐπιστημονικάς πραγματείας, ὅμως, ἐπειδὴ αἰσθανόμεθα ὡς συνεχισταὶ τῆς μακρᾶς ἡσυχαστικῆς Παραδόσεως καὶ μυστικῆς Θεολογίας, ἡ ὁποία κρίνεται εἰς τὰ ἐν λόγῳ τεύχη, μετὰ συνοχῆς καρδίας καὶ πολλῆς ἀγάπης πρὸς τὴν ἀλήθειαν καὶ τοὺς ἀδελφούς μας, εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ εἴπωμεν τὰ ἑξῆς:

1. Ἡ ἑνοειδὴς Παράδοσις τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ἡ ἁρμονική συμφυΐα θεολογίας καὶ ζωῆς – ἀπόδειξις τῆς ζώσης πιστότητος εἰς τὸ δόγμα τῆς Χαλκηδόνος – ἐφυλάχθη ἐντὸς τῆς ᾿Εκκλησίας μας ἀλώβητος καὶ διέθρεψεν ἀνέκαθεν τὸ ἐκκλησιαστικὸν πλήρωμα μέχρι καὶ κατ᾿ αὐτὴν τὴν περίοδον τῆς Τουρκοκρατίας μὲ τὰ ζωηφόρα δόγματα τῆς ἀληθείας καὶ τὴν χάριν τῆς ἀψευδοῦς ἁγιότητος.

Κατὰ τοὺς τελευταίους ὅμως αἰῶνας καὶ κυρίως μετὰ τὴν ἀνακήρυξιν τοῦ αὐτοκεφάλου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀρχίζει νὰ εἰσέρχεται ἐκ τῆς Δύσεως, ὑπὸ μορφὴν δῆθεν προόδου, τὸ μικρόβιον τοῦ πνευματικοῦ διχασμοῦ. Ἡ ἀσθένεια τοῦ χωρισμοῦ θεολογίας καὶ πνευματικότητος, θεολόγων καὶ «ἁγίων», ἡ ὁποία ἐμάστιζε τὸν «πεφωτισμένον» δυτικὸν πολιτισμὸν – συνέπεια τῆς δογματικῆς παρεκτροπῆς τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς ᾿Εκκλησίας – μεταφέρεται εἰς τὸν ἰδικόν μας χῶρον.

Ἡ θεολογία ἡ ὁποία ἐδιδάσκετο βασικῶς εἰς τὸν Μοναχικὸν χῶρον, διδάσκεται τώρα, μετὰ τὴν δημιουργίαν τοῦ ἑλληνικοῦ βασιλείου, εἰς τὰς νεοσυσταθείσας σχολὰς τῶν κρατικῶν Πανεπιστημίων. Ἡ πνευματικὴ ἀγωγὴ ἡ ὁποία ἠντλεῖτο φυσιολογικῶς ἀπὸ τὴν μετοχὴν εἰς τὴν ὅλην ζωὴν τῆς ἐνορίας, τώρα κυρίως προσφέρεται ἀπὸ τὰ κηρύγματα καὶ τὰ κατηχητικὰ τῶν λαϊκῶν.

Καὶ δύναται νὰ τεθῆ τὸ ἐρώτημα: Εἶναι καταδικαστέα αὐτὰ καθ᾿ ἑαυτὰ τὰ νέα σχήματα; Δὲν δύναται ἆραγε ἡ ὀρθόδοξος θεολογία νὰ διδάσκεται εἰς τὰ Πανεπιστήμια καὶ τὸ εὐσεβὲς ἦθος νὰ δίδεται εἰς τὰς χριστιανικάς κινήσεις; Ἐν προκειμένῳ δυνάμεθα νὰ δώσωμεν τὴν ἑξῆς διπλὴν ἀπάντησιν :

Πρῶτον, οὐδεὶς λόγος ὑπῆρχε ὑποτιμήσεως ἢ καταργήσεως τῶν παλαιῶν σχημάτων τὰ ὁποῖα προσφέρουν ὀρθοδόξως κάτι τὸ ἀναντικατάστατον.

Ἡ πνευματική πατρότητα καί ἡ πνευματική ὀρφάνια.

Πορφυρίτης

Τί μεγάλη εὐλογία εἶναι ὁ πνευματικός Πατέρας! Ὁ καλός, ὁ παραδοσιακός, ὁ ἅγιος πνευματικός Πατέρας εἶναι εὐλογία Θεοῦ! Ὁ λόγος του «ὕδωρ ζῶν»[1], «πηγὴ ὕδατος ζωῆς ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον»[2]· πηγαῖος, γάργαρος, καθαρός, ἀληθινός καί ἁγιασμένος, ὅπως εἶναι ὁ διαχρονικός λόγος τοῦ Θεοῦ. Ἀσυμβίβαστος μέ τούς ἐπιβαλλόμενους νεωτερισμούς καί κακοδοξίες, ἀνυποχώρητος στίς ἐκβιαστικές πιέσεις, «κουφός» πρός τίς κοσμικές σειρῆνες. Ἕνας ὀρθόδοξος πνευματικός Πατέρας μπορεῖ νά ἀλλάξει, μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ, ἕνα χωριό, μιά πόλη μία ὁλόκληρη χώρα! Μπορεῖ νά ἀλλάξει ριζικά καί νά ἁγιάσει τίς καρδιές τῶν λογικῶν προβάτων πού τοῦ ἐμπιστεύθηκε ὁ Θεός.

Ὁ πνευματικός πατήρ εἶναι ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ δίπλα στό ποίμνιό του. Τό ποίμνιο, τό πιστό ποίμνιο, δοξάζει τόν Θεό γι’ αὐτήν τήν εὐλογία πού τούς ἔχει στείλει ὁ Ζωοδότης Κύριος. Ἕνας τέτοιος Πατέρας, ἀτρόμητος στίς ὁρατές καί ἀόρατες ἐπιθέσεις τοῦ πονηροῦ καί τῶν ὀργάνων του, παρηγορητικός, ὑποστηρικτικός, ὁμολογητής, διώκτης τῶν αἱρέσεων, ἔχων θυσιαστική ἀγάπη, τήν ἀληθινή ἀγάπη, τήν συνοδευομένη μέ δικαιοσύνη καί ἀλήθεια, καί ὄχι τήν σατανική ψευτοαγάπη τῶν μεταπατερικῶν ἀγαπολόγων, ταπεινός, μή ζητῶν ἀξιώματα, εἶναι πόλος ἕλξης τοῦ θείου Μαγνήτη!

Εὐλογημένοι ὅσοι γνώρισαν καί γνωρίζουν τέτοιους Πνευματικούς. Εὐτυχῶς, ὁ πανάγαθος Θεός δέν μᾶς ἔχει ἀφήσει χωρίς αὐτούς τούς, κυρίως ἀφανεῖς, Πατέρες. Τούς ἁγίους πνευματικούς ὁδηγούς οἱ ὁποῖοι σκοπό ἔχουν νά ὁδηγήσουν τίς ψυχές, πού κρέμονται ἀπό τό πετραχήλι τους, στή σωτηρία καί ὄχι στόν ἑαυτό τους. Ἄλλωστε ἡ ἐπιθυμία τοῦ πνευματικοῦ ἀνθρώπου, σύμφωνα μέ τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο, «εἶναι ἕνα μόνο νά σκοπεύει τή σωτηρία καί ὅ,τι ὁδηγεῖ σ’ αὐτό νά τό θεωρεῖ σημαντικό, ὅ,τι ὅμως ὄχι, νά τό περιφρονεῖ ἀφοῦ δέν ἀξίζει τίποτα…»[3].

Ἀνοιχτὴ ἐπιστολὴ ὑπερπολύτεκνου Ὀρθόδοξου πρὸς τὸν Ἐπίσκοπο Θεσσαλονίκης κ. Φιλόθεο μὲ θέμα «Λατρευτικὴ Ἑβδομάδα».

Τσακιρίδης Μιχαήλ -Θεσσαλονίκη 27/3/2026

Επίσκοπε Θεσσαλονίκης κ. Φιλόθεε

Ως ορθόδοξος χριστιανός και με συναίσθηση της ευθύνης για την ορθόδοξη ενημέρωση και διαπαιδαγώγηση των 10 παιδιών που μου έδωσε ο θεός και παίρνοντας αφορμή από τον Άγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς που έλεγε ότι στα έσχατα χρόνια κάθε χριστιανός θα είναι υπεύθυνος για το σύνολο της χριστιανοσύνης και με αφορμή τις εκδηλώσεις της λατρευτικής εβδομάδας που γίνεται για τρίτη χρονιά στη θεσσαλονίκη θα ήθελα να μου απαντήσετε σε κάποια ερωτήματα.

1) Μήπως κάνει λάθος ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος που λέει ότι "ουκ έστι θέατρον η Εκκλησία ίνα προς τέρψιν ακούομεν.";

Σύμφωνα με τους ιερούς κανόνες οι ιεροί ναοί είναι χώροι με αποκλειστική χρήση από τους ορθοδόξους για την θεία λειτουργία τα ιερά μυστήρια της εκκλησίας μας και την προσευχή.

2) Μήπως έκαναν λάθος οι Άγιοι Πατέρες που θέσπισαν αυτούς τους κανόνες;

3) Μήπως αλλάζοντας κάποιος την αποκλειστική χρήση των ιερών ναών ομοιάζει με τα αντίχριστα καθεστώτα κρατών που βεβήλωσαν και βεβηλώνουν τους ιερούς ναούς μας και κίνησαν διωγμούς στους ορθόδοξους χριστιανούς;

31 Μαρτίου. Τρίτη πρὸ τῶν Βαΐων. Ὑπατίου ἐπισκόπου Γαγγρῶν ἱερομ. (†326), Ἀκακίου ὁμολογητοῦ ἐπισκόπου Μελιτινῆς. Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα. Τριθέκτης (Ἡσαΐας ΜΘ´ 6-10).

Ησ. 49,6            καὶ εἶπέ μοι· μέγα σοί ἐστι τοῦ κληθῆναί σε παῖδά μου τοῦ στῆσαι τὰς φυλὰς Ἰακὼβ καὶ τὴν διασπορὰν τοῦ Ἰσραὴλ ἐπιστρέψαι· ἰδοὺ δέδωκά σε εἰς διαθήκην γένους, εἰς φῶς ἐθνῶν τοῦ εἶναί σε εἰς σωτηρίαν ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς. -

Ησ. 49,6                   Ο Κυριος μου είπεν ακόμη· Είναι μεγάλη δια σε τιμή, να ονομασθής δούλος και υπηρέτης μου. Να αποκαταστήσης ελευθέρας τας φυλάς του Ιακώβ και να επαναφέρης τους ανά τα διάφορα έθνη διεσκορπισμένους Ισραηλίτας. Ιδού, εγώ σε έχω δώσει εις εκπλήρωσιν της διαθήκης μου προς το γένος το Ισραηλιτικόν. Ως φως δι' όλα τα έθνη. Να είσαι συ ο σωτήρ εις όλους τους λαούς, μέχρι και των περάτων της γης.

Πὼς ὁ μακαριστὸς Πατριάρχης Γεωργίας λύνει τὸ δημογραφικὸ πρόβλημα στὴν Γεωργία.

Στά τέλη τής δεκαετίας τού 2000, ή Γεωργία αντιμετώπιζε σοβαρό δημογραφικό πρόβλημα, μέ τά ποσοστά γεννήσεων νά μειώνονται δραματικά. Τό 2007, ό Πατριάρχης Ηλίας Β’, μία προσωπικότητα μέ τεράστια επιρροή στή χώρα, αποφάσισε νά δράσει πρακτικά.

Υποσχέθηκε δημόσια ότι θά βάπτιζε ό ίδιος προσωπικά κάθε τρίτο παιδί (καί τά επόμενα) κάθε ορθόδοξης οικογένειας, μέ τήν προϋπόθεση ότι οί γονείς είναι παντρεμένοι μέ θρησκευτικό γάμο.

Οί βαπτίσεις αυτές δέν γίνονται μεμονωμένα, αλλά διοργανώνονται ώς μεγάλες ομαδικές τελετές στόν Καθεδρικό Ναό τής Αγίας Τριάδας (Sameba) στήν Τιφλίδα, συνήθως αρκετές φορές τόν χρόνο.