357. Τι είναι η προσευχή;Ερώτηση ενός ενορίτη : Τι είναι η προσευχή;Η απάντηση του ιερέα . «Η προσευχή», λέει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος , «είναι, εκ φύσεως, η συνύπαρξη και η ένωση του ανθρώπου με τον Θεό· με την ενέργειά της, η διατήρηση της ειρήνης, η συμφιλίωση με τον Θεό, η μητέρα και ταυτόχρονα η κόρη των δακρύων, ο καθαρισμός των αμαρτιών, η γέφυρα ανάμεσα στους πειρασμούς, η προστασία από τις θλίψεις, η παύση του εσωτερικού πολέμου, η αγγελική ενασχόληση, η τροφή για όλα τα ασώματα όντα, η μέλλουσα χαρά, η αδιάλειπτη δραστηριότητα, η πηγή αρετών, η αιτία των χαρισμάτων, η αόρατη πρόοδος, η τροφή της ψυχής, ο φωτισμός του νου, το όπλο κατά της απελπισίας, η επιβεβαίωση στην ελπίδα, η απαλλαγή από τη θλίψη, ο πλούτος των μοναχών, ο θησαυρός του ησυχαστή, το σημάδι της δόξας, η καταστροφή του θυμού, ο καθρέφτης της πνευματικής επιτυχίας, ο δάσκαλος της σωφροσύνης, η αποκάλυψη του μέλλοντος. Για αυτόν που προσεύχεται, η προσευχή είναι βήμα κρίσης και βάσανο, είναι η κρίση του Κυρίου, πριν από τη μέλλουσα κρίση » . 30358. Πώς πρέπει να κάνει κανείς όρκους;Ερώτηση ενός ενορίτη : Πώς πρέπει να δίνει κανείς όρκους;Η απάντηση του ιερέα : Οι όρκοι πρέπει να γίνονται μετά από ήρεμη και ώριμη σκέψη, με σαφή κατανόηση του τι υπόσχεται κανείς, με δική του ελεύθερη βούληση και όχι υπό πίεση ή βία.α) Ένα άτομο που δίνει όρκο ενώπιον του Θεού πρέπει να έχει το δικαίωμα να διαθέσει τον εαυτό του και την περιουσία του, διαφορετικά να μην δώσει όρκο, παρά μόνο με τη συγκατάθεση εκείνων από τους οποίους εξαρτάται. ( Αριθμοί 30:4-17 ).
Η οσία Όλγα (Λοζκίνα), η διά Χριστόν σαλή Γερόντισσα της Μόσχας (1973)Η Μάτουσκα Όλγα (Λοζκίνα) η Γερόντισσα της Μόσχας, ήταν μεγάλη ενώπιον του Κυρίου: έβλεπε το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, της αποκαλύπτονταν η ψυχή του κάθε ανθρώπου, η πνευματική του διάθεση, τι τον περίμενε στη ζωή. Σε όποιον ήταν χρήσιμο, του έλεγε απευθείας, αλλά συχνά μιλούσε αλληγορικά, και μερικές φορές συμπεριφερόταν σαν σαλή….Γεννήθηκε στην επαρχία της Μόσχας σε μια μεγάλη οικογένεια. Οι ευσεβείς γονείς της Ιβάν και Αγριππίνα ενστάλαξαν στα παιδιά τους την αγάπη για τον Θεό από μικρή ηλικία. Ήδη στη νεότητά της, διακρινόταν από θάρρος και αφοβία, φοβόταν μόνο να παραβεί τις εντολές του Θεού.Στην εφηβεία, με τη συμβουλή του πατέρα της, μπήκε στο μοναστήρι του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Νικήτα Κασίρσκι στην επαρχία Τούλα.Οι μοναχές της μονής ήταν υπό την πνευματική καθοδήγηση των Γερόντων της Όπτινα. Στις 23 Μαΐου 1895, η Μαρία Λοζκίνα έγινε μοναχή με το όνομα του Μωυσή.Το 1919 το μοναστήρι μετατράπηκε σε εργατικό κολχόζ και έκλεισε στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Όταν έκλεινε το μοναστήρι άρχισαν να καταστρέφουν τα προσκυνητάρια της μονής, κι εκείνη έσπευσε να τα προστατεύσει…, η μητέρα ξυλοκοπήθηκε άγρια, της έσπασαν το κεφάλι με ένα βαρύ αντικείμενο κι η Μάτουσκα υπέφερε πολύ. Για αρκετούς μήνες βρισκόταν μεταξύ ζωής και θανάτου. Έμεινε ζωντανή μόνο με τη χάρη του Θεού. Μια από τις μοναχές, κόρη ενός πλούσιου εμπόρου, πήγε στο σπίτι του πατέρα της αφού έκλεισε το μοναστήρι και πήρε μαζί της τη μητέρα Μοϊσέγια.Μετά έζησε για κάποιο διάστημα στο χωριό της, και στη συνέχεια πήγε στη Μόσχα. Εδώ, ένας από τους πιστούς κανόνισε να μείνει σε ένα γωνιακό δωμάτιο πέντε τετραγωνικων μέτρων με παράθυρο, στο υπόγειο ενός διώροφου σπιτιού από τούβλα (όχι μακριά από την πλατεία Ταγκάνσκαγια).Στην αρχή, ζούσε σε αυτό το δωμάτιο με δύο μοναχές, οι οποίες κοιμόντουσαν εναλλάξ σε ένα μονό κρεβάτι. Οι μοναχές έπιασαν δουλειά ως «εργάτριες» σε ένα κολχόζ παραγωγής, στο σπίτι έραβαν κουβέρτες με καπιτονέ και τις έδιναν στο κολχόζ.Η μητέρα, ακόμη και στα χρόνια της αθεΐας, δεν έβγαζε τα μοναχικά της ρούχα, προσευχόταν στο σπίτι μέρα και νύχτα και επισκεπτόταν τις εκκλησίες της Μόσχας. Συχνά την προσκαλούσαν να διαβάσει το Ψαλτήρι για τους νεκρούς (για το οποίο τις έδιναν φαγητό).Η Μάτουσκα συνελήφθη πολλές φορές· μετά από μια σύντομη παραμονή στη φυλακή, επέστρεφε στο «κελί της Ταγκάνκα». Πήγε και σε GULAG αλλά σχεδόν τίποτα δεν είναι γνωστό για αυτήν την περίοδο της ζωής της.
Ἱερεῖς ὑπέρ τῆς καύσεως τῶν νεκρῶν;Τοῦ Πρεσβυτέρου π. Γερασίμου ΒουρνᾶΤά μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης τῆς Πατρίδας μας ἔχουν ἐπιλέξει νά προωθοῦν ὅ,τι ἀνήθικο, ἄσχημο καί φαῦλο ὑπάρχει. Ἀντιθέτως, ὁ,τιδήποτε ἀνορθώνει τόν ἄνθρωπο, τοῦ χαρίζει αἰσιοδοξία, γνώση, ἦθος, ἐνεργοποιεῖ τό νοῦ καί τήν καρδιά του, οἱ ἄρχοντες καί προπαγανδιστές τοῦ κόσμου τούτου ἐπιχειροῦν νά τό ἀφανίσουν.Ἔτσι, καί στήν περίπτωση τῆς καύσης τῶν νεκρῶν, ἐντελῶς… “ἀμερόληπτα”, ἀνασύρονται ἀπό τά μέσα παραπληροφόρησης ἀπόψεις ἀπαράδεκτες ἀκόμη καί ἀπό παιδιά τοῦ νηπιαγωγείου! Μιά τέτοια περίπτωση δημοσιεύτηκε στό διαδίκτυο τελευταῖα καί ἀφορᾶ σέ κάποιον Κληρικό, ὁ ὁποῖος ὑπερασπίζεται τήν καύση τῶν νεκρῶν. Ἄς δοῦμε μερικά ἀπό τά γραφόμενα του:Κατ’ ἀρχάς ἀναφέρει ὅτι, ὅταν παλαιότερα βρέθηκε στό ἐξωτερικό, ὁ τοπικός Ἐπίσκοπος τοῦ ἔδωσε ὁδηγία νά τελέσει κηδεία ἀνθρώπου, τοῦ ὁποίου τό σῶμα ἐπρόκειτο νά καεῖ. Ὑποστηρίζει μάλιστα ὅτι τοῦ εἶπε μεταξύ ἄλλων: «τό πῶς θά τό διαχειριστεῖ (ἐνν. τό νεκρό σῶμα) ἡ οἰκογένεια καί ποιά ἦταν ἡ ἐπιθυμία τοῦ ἀνθρώπου ἐν ζωῇ, δέν εἶναι δική μας ὑπόθεση».Θά ἔπρεπε ὡστόσο νά εἶναι πιό προσεκτικός στό πῶς μεταφέρει τά λόγια τοῦ Ἐπισκόπου, διότι μᾶλλον κάτι δέν κατενόησε σωστά καί τελικά προβάλλει τίς δικές του ἀπόψεις. Δέν μποροῦμε νά δεχθοῦμε ὅτι ποιμένας τῆς Ἐκκλησίας μας μιλᾶ μέ αὐτόν τόν τρόπο. Πῶς τό «πῶς θά διαχειριστεῖ ἡ οἰκογένεια» τό νεκρό σῶμα, «δέν εἶναι δική μας ὑπόθεση»; Τά πάντα εἶναι ὑπόθεση τῆς Ἐκκλησίας! Ἰδιαιτέρως δέ ὅποιος προσέρχεται στούς κόλπους Της καί αἰτεῖται κάποιο ἀπό τά Ἅγια Μυστήρια Της. Ὡς ποιμένες, ἔχουμε χρέος νά πληροφορήσουμε τούς πιστούς γιά τό πῶς θέλει ὁ Θεός νά γίνουν τά πάντα. Διαφορετικά δέν θά λέγαμε «γενηθήτω τό θέλημά Σου ὡς ἐν Οὐρανῷ καί ἐπί τῆς γῆς», ἀλλά γενηθήτω τό θέλημα τῶν δῆθεν προοδευτικῶν ἀνθρώπων πού τόσο πολύ σέβονται τό ἀνθρώπινο σῶμα, «τό κατ’ εἰκόνα Χριστοῦ σῶμα μας», πού ἐπιθυμοῦν νά καεῖ «ὅπως καῖμε τά σκουπίδια»! Ἐξάλλου, «οἱ πιστοί γνωρίζουμε ὅτι οἱ Εἰκόνες δέν καίγονται. Οἱ ναοί τοῦ Θεοῦ δέν καίγονται καί ὅποιος αὐτά τά ἱερά καί τά ὅσια καίει εἶναι ἱερόσυλος καί βέβηλος».[1]
Πνευματική ἀνατομία τῆς ἐλευθεριότητοςΤοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Μάρκου Κ. Μανώλη (†)Ἔχομε ἀπό τήν μιά τούς κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας καί ἀπό τήν ἄλλη τόν θαυμάσιο ἑρμηνευτή τῶν κανόνων, ἰδίως τῶν Δεσποτικῶν, Θεομητορικῶν ἑορτῶν, τόν Ἅγιο Νικόδημο τόν Ἁγιορείτη. Κάτι πού ἰδιαιτέρως βέβαια πρέπει νά προσέξουμε, γιατί τό λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός καί τό ἀκούσαμε στούς ὕμνους ἀπόψε εἶναι ὅτι ὑπάρχει σημαντική διαφορά μεταξύ τοῦ πρώτου Ἀδάμ καί τοῦ δευτέρου Ἀδάμ.Ὁ πρῶτος Ἀδάμ ὁ πρωτόπλαστος, ὁ δεύτερος Ἀδάμ ὁ Χριστός μας. Καί ὁ μέν πρῶτος Ἀδάμ ἦτο ἁπλοῦς καί ἔπεσε κι᾿ ὅλας καί ἡμάρτησε, ἀλλά ὁ δεύτερος Ἀδάμ, ὁ Χριστός μας, ὅπως λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, δέν εἶχε τίποτα ἀπό αὐτή τήν ἀφέλεια, νά πῆ κανείς, ἤ τήν ἀδυναμία τοῦ πρώτου Ἀδάμ. Ἦτο τέλειος Θεός, ὅπως ἀκούσαμε καί στήν ὑμνολογία, τέλειος Θεός ἡνωμένος μετά τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως «ἀσυγχύτως καί ἀδιαιρέτως» καί εἶχε ὅλη τήν θεότητα, εὐθύς ἀμέσως μέ τήν ἐνανθρώπησή Του.Τό γεγονός ὅτι δέν ἐφανερώθη εὐθύς ἐξ ἀρχῆς ἡ ἕνωσή τους ἦτο μία οἰκονομία, ὅπως μᾶς λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, διότι ἀλλοίμονο θἄτανε πολύ παράδοξο, ἕνα βρέφος τρόπον τινα καί ἐν συνεχείᾳ ἕνα πολύ μικρό παιδί νά φανερώνη ὅλα αὐτά, τά ὁποῖα ἦσαν τῆς θεότητος. Μόλις δωδεκαετής, φανερώνει ἀρκετά βέβαια· «ἐξίσταντο ἐπί τῇ συνέσει καί ταῖς ἀποκρίσεσι αὐτοῦ» μέσα στόν ναό καί ἀργότερα ὁ Κύριος ἀποκαλύπτει ὅλο τό μεγαλεῖο τῆς θεότητος, ὅταν εἰσῆλθε στήν δημόσια δράση.
σ.σ. Βλέπουμε πώς όλοι αυτοί οι παραβάτες χρησιμοποιούνε την φαντασία για να δημιουργήσουν έναν ψεύτικα ωραιοποιημένο κόσμο, που δεν έχει απολύτως καμμία σχέση με την Εκκλησία του Χριστού. Ο Χριστός ήλθε να βάλει μάχαιρα, όχι να μονιάσει με την αίρεση και το ψεύδος.Ρώμη, Βασιλική του Αγίου Παύλου εκτός των Τειχών25 Ιανουαρίου 2026Ο Σεβασμιώτατος, Μητροπολίτης Ιταλίας και Έξαρχος Νοτίου Ευρώπης, κ.κ. Πολύκαρπος, συμμετείχε στον Εσπερινό της Εορτής της αποκαλύψεως του Χριστού στον Απόστολο Παύλο, στον δρόμο προς Δαμασκό, (μεταστροφή του Παύλου στον Χριστό), ο οποίος τελέστηκε με προεξάρχοντα τον Πάπα Λέοντα ΙΔ΄, με την ευκαιρία της λήξης της Εβδομάδας Προσευχής για την Ενότητα των Χριστιανών.
Κάθε ιερός ναός είναι και ένα κομμάτι του ουρανού επάνω στην γη.Και όταν είσαι μέσα στον ναό, ήδη βρίσκεσαι στον ουρανό.Έτσι, όταν ή γη σε συνθλίβει με την κόλαση της, τρέξε στον ναό, μπες μέσα και να, είσαι μέσα στον παράδεισο.Αν οι άνθρωποι σε ενοχλούν με την κακία τους, να προσφεύγεις στον ναό, να γονατίζεις μπροστά στον Θεό και Εκείνος θα σε προσλάβει κάτω από την γλυκιά και παντοδύναμη προστασία Του.
«Ἔλεγε ἕνας Ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας:Αὐτός πού νηστεύει ἀπό τροφή, ἀλλά δέν νηστεύει καί ἀπό τά πάθη του, αὐτός ματαίως νηστεύει καί μοιάζει μέ τό διάβολο, ὁ ὁποῖος ποτέ δέν τρώει λάδι, ἀλλά δέν ἀλλάζει γνώμη καί ζωή»https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/01/blog-post_809.html
Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα. Τριθέκτης (Ἰωήλ Β´ 12-26).
Ιωηλ. 2,12 καὶ νῦν λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ὑμῶν· ἐπιστράφητε πρός με ἐξ ὅλης τῆς καρδίας ὑμῶν καὶ ἐν νηστείᾳ καὶ ἐν κλαυθμῷ καὶ ἐν κοπετῷ·
Ιωηλ. 2,12 Και τώρα, λέγει προς σας Κυριος ο Θεός σας· επιστρέψατε εν μετανοία προς εμέ με όλην σας την καρδίαν, με νηστείαν, με θρήνους και κοπετούς.
Ιωηλ. 2,13 καὶ διαῤῥήξατε τὰς καρδίας ὑμῶν καὶ μὴ τὰ ἱμάτια ὑμῶν καὶ ἐπιστράφητε πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν ὑμῶν, ὅτι ἐλεήμων καὶ οἰκτίρμων ἐστί, μακρόθυμος καὶ πολυέλεος καὶ μετανοῶν ἐπὶ ταῖς κακίαις.
Ιωηλ. 2,13 Σχίσατε τας καρδίας από τον πόνον της μετανοίας και την συναίσθησιν της ενόχης σας, και όχι τα ενδύματά σας. Επιστρέψατε προς Κυριον τον Θεόν σας, διότι αυτός είναι ελεήμων και οικτίρμων, μακρόθυμος και πολυέλεος, λυπούμενος δια τας παρανομίας των ανθρώπων και μεταβάλλων γνώμην ως προς τας τιμωρίας των αμαρτωλών.
346. Ποιες είναι οι κακίες που αντιτίθενται στην αποχή;Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιες είναι οι κακίες που είναι αντίθετες με την αποχή;Η απάντηση του ιερέα . Τα ελαττώματα που αντιτίθενται στην αποχή είναι: οι λιχουδιές και η υπερφαγία. Οι άκρατοι άνθρωποι καταστρέφουν τις δυνάμεις της ψυχής και του σώματος, διεγείρουν την επιθυμία στον εαυτό τους και υποβιβάζουν τον εαυτό τους σχεδόν στο επίπεδο των ζώων. Ο Λόγος του Θεού απειλεί αυτούς τους ανθρώπους με αυστηρές τιμωρίες. Σε πάρα πολλά γεύματα θα έρθει η ασθένεια, και η λαιμαργία θα φέρει ακόμη και χολέρα ( Σερ. 37:33 ). Σύμφωνα με τη μαρτυρία του αποστόλου, βέβαιη καταστροφή περιμένει εκείνους των οποίων ο θεός είναι η κοιλιά τους και η δόξα τους είναι στην ντροπή τους ( Φιλ. 5:9 ). Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος αποκαλεί τον πρόωρο και συχνό κορεσμό έργο χοίρου (Λόγος 67, σελ. 416) και λέει ότι αυτός που εντρυφεί στην κοιλιά στερείται της σοφίας και της γνώσης του Θεού (Λόγος 58, σελ. 345).347. Είναι ωφέλιμο για την οικογένεια να διαβάζει τις Αγίες Γραφές;Ερώτηση ενός ενορίτη : Είναι ωφέλιμο για τα μέλη της οικογένειας να διαβάζουν τις Αγίες Γραφές ;Η απάντηση του ιερέα : Πολύ χρήσιμη. Ακούστε τι λέει η Αγία Γραφή σχετικά με αυτό· λέει:Αυτά τα λόγια, που σε προστάζω σήμερα, θα είναι στην καρδιά σου και στην ψυχή σου· και θα δίνεις εντολή στα παιδιά σου μαζί τους, και θα μιλάς γι' αυτά όταν κάθεσαι στο σπίτι, και όταν περπατάς στον δρόμο, και όταν ξαπλώνεις, και όταν σηκώνεσαι. Και θα τα δέσεις ως σημείο στο χέρι σου, και ας είναι στερεωμένα μπροστά στα μάτια σου. ( Δευτ. 6:6-8 ) Ξέρω ότι (ο Αβραάμ) θα δώσει εντολή στους γιους του, και στην οικογένειά του μετά από αυτόν, να φυλάττουν τους δρόμους του Κυρίου, να πράττουν δικαιοσύνη και κρίση . ( Γέν. 18:19 )348. Βρίσκονται οι ψυχές των αγίων στο ίδιο επίπεδο μετά θάνατον;Ερώτηση ενός ενορίτη : Είναι οι ψυχές των αγίων στο ίδιο επίπεδο μετά θάνατον;Η απάντηση του ιερέα : Αφού οι ψυχές δεν απομακρύνονται από αυτόν τον κόσμο με το ίδιο μέτρο χάρης, τότε μετά την απομάκρυνσή τους από τον κόσμο δεν τοποθετούνται στον ίδιο βαθμό ευδαιμονίας, όπως διδάσκει ο Χριστός: Εν τω οίκω του Πατρός μου πολλά οικήματα είναι ( Ιωάννης 14:2 ). Και αλλού: Αι πολλάι αμαρτίαι αυτής αφέθηκαν· διότι ηγάπησε πολύ· ολίγα δε μένει εις αυτόν, διότι ηγάπησε ολιγότερον ( Λουκάς 7:47 ). Ομοίως, ο απόστολος λέει: ότι (ο Θεός) ανταμείβει τον καθένα κατά τα έργα αυτού ( Ρωμ. 2:6 ).
Πέθανε Απρίλη μήνα, 60 χρόνια μετά, χάρη στον θαυμαστό γέροντα ΣεραφείμΑικατερίνη ΣατσκόβαΟ γλυκός απριλιάτικος αέρας περιτύλιγε τρυφερά τα πάντα γύρω και μας ζάλιζε το κεφάλι, προαναγγέλλοντας το πανηγύρι της ζωής. Σμήνη μελωδικών πουλιών έπαιζαν πάνω στις μηλιές στα ευωδιαστά κλαδιά, ρίχνοντας κατά γης τα λευκά βελούδινα πέταλα των ανθισμένων λουλουδιών. Και ο ήλιος, ο ήλιος έκαιγε τόσο τρυφερά, που ήθελες να τυλιχτείς στις ακτίνες του και να ζεις, να ζεις, να ζεις! Όμως, εκείνος πέθαινε, ξαπλωμένος στα δυνατά και ροζιασμένα από τη σκληρή δουλειά χέρια της μητέρας του. Πέθαινε ήσυχα, όπως αρμόζει στους αγγέλους...Ο μικρός ήταν μόλις τριών μηνών. Είχε γεννηθεί πολύ αδύναμος. Δεν ζούσε, απλώς επιβίωνε. Σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της, η φέρουσα γυναίκα δούλευε σε φορτηγό πλοίο, σε μια βαριά εργασία ακατάλληλη για γυναίκα, πόσο μάλλον σε περίοδο εγκυμοσύνης. Η δουλειά της ήταν να μεταφέρει με κουβάδες κάρβουνο που έπρεπε να το αδειάζει στο λέβητα του πλοίου. Τα μεταπολεμικά χρόνια ήταν βαριά για όλους τους ανθρώπους, χωρίς εξαιρέσεις. Μέσα σε αυτή τη φορτηγίδα, στα μέσα του χειμώνα, γέννησε το πρώτο της παιδί. Ήταν σαφές ευθύς εξαρχής ότι το παιδί δεν θα ζούσε, αλλά η μητρική καρδιά πίστευε ότι η ζωή δεν θα εγκατέλειπε αυτό το εύθραυστο, ζεστό κορμάκι. Όμως, ήρθε η στιγμή που το παιδί σταμάτησε να τρώει, εξασθένησε πλήρως και μόλις που στέναζε με εκείνη τη απαλή μωρουδίστικη φωνούλα του. Ο τρόμος έσφιγγε σαν μέγγενη την καρδιά της νεαρής μητέρας. Καταλάβαινε ότι το τέλος πλησίαζε. Και τότε, μέσα στη θλίψη της, η γυναίκα βγαίνει έξω σε αυτή την όμορφη, γεμάτη ζωή ανοιξιάτικη μέρα κρατώντας αγκαλιά τον γιο της.
