Ἀρχιμ. Εἰρηναῖος Βαϊόπουλος, Ἅγιος Εἰρηναῖος, ὁ πατέρας τῆς Παραδόσεως

Λίγα λόγια του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονή Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Πυργετού Λαρίσης, Αρχιμανδρίτου Ειρηναίου Βαϊοπούλου, στο τέλος της Θείας Λειτουργίας της Κυριακής 23 Αυγούστου 2026, την ημέρα της μνήμης του Αγίου Ειρηναίου.

(youtube.com)

https://aktines.blogspot.com/2026/10/blog-post_420.html#more

Ἡ προσευχή γιά παραμονή τῆς φυσικῆς διάκρισης καί τῆς φωτιστικῆς χάρης, Ἁγ. Μαξίμου Ὁμολογητοῦ-Β' Ἑκατοντάς Πρός Θαλάσσιον - Περί Θεολογίας καί τῆς Ἔνσαρκου Οἰκονομίας τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, Φιλοκαλία, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Ἡ προσευχή γιά παραμονή τῆς φυσικῆς διάκρισης καί τῆς φωτιστικῆς χάρης, Ἁγ. Μαξίμου Ὁμολογητοῦ-Β' Ἑκατοντάς Πρός Θαλάσσιον - Περί Θεολογίας καί τῆς Ἔνσαρκου Οἰκονομίας τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, Φιλοκαλία, 14-10-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com

Μοναχὸς Ἰωσὴφ Κουτλουμουσιανοσκητιώτης (1886 – 30 Μαΐου 1992).Ο Γέροντας Ἰωσήφ, ὁ λάτρης τῆς Ἀθωνίτισσας Θεοτόκου.Γέροντας Ἰωσὴφ ὁ Κύπριος, «τὸ ψαλτήρι, τὸ Εὐαγγέλιο καὶ ὁ Ἀπόστολος μοῦ ἀρέσουν».

Γέροντας Ιωσήφ ο Κύπριος, «το ψαλτήρι, το Ευαγγέλιο και ο Απόστολος μου αρέσουν».

Ο Γέροντας-Ιωσήφ με τον Δικαίο Άνθιμο στη φτωχική Καλύβη του.

Ο επί επταετία γείτονας μου Γερο-Ιωσήφ ο Κύπριος έχει μία ωραία ιστορία, γεμάτη περιπέτειες, απλότητα και ταπεινότητα. Κατά κόσμον ονομαζόταν Ιωάννης Χατζηπαναγιώτου. Τους ευλαβείς, καλοσυνάτους, απλούς και φτωχούς γονείς του τους έλεγαν Νικόλαο και Παναγιώτα. Γεννήθηκε στο χωριό Ριζοκάρπασο, της σήμερα κατεχόμενης από τους Τούρκους Καρπασίας, το 1886. Το 1902 ήλθε στο Άγιον Όρος. Στην Κύπρο δεν ξαναπήγε ποτέ. Την αγαπούσε όμως, προσευχόταν γι’ αυτή, και τη θυμόταν. Έλεγε: «Ποτέ δεν έχω βγάλει την Κύπρο από την καρδιά μου, γιατί γέννησε αγίους». Θυμόταν τις πολλές εκκλησιές του χωριού του με τα ωραία ήθη κι έθιμα.

Είχε μάθει λίγη ξυλουργική στο χωριό του. Είχε λογισμό να εργασθεί στην αρχή ως μαραγκός. Στα πρόσωπα των μοναχών όμως συνάντησε τον Θεό. «Να, εδώ είναι ο Θεός…» είπε, και αποφάσισε να καλογερέψει. Διήλθε διάφορα μέρη του Αγίου Όρους. Κατέληξε στην Καλύβη του Αγίου Ιωαννικίου του Μεγάλου στη σκήτη του Αγίου Παντελεήμονος, που ανήκει στη μονή Κουτλουμουσίου υπό τον ενάρετο Γέροντα Ιωαννίκιο († 1909), όπου έλαβε το μέγα σχήμα των μοναχών.

Σε μία αγρυπνία της μονής Καρακάλλου, στην πανήγυρη της μνήμης των αγίων Αποστόλων, καθώς προσευχόταν, είδε τον Απόστολο Παύλο να στέκεται στον δεσποτικό θρόνο: «Με τη φαλακρίτσα του, τα γενάκεια του, τον αναγνώρισα από την εικόνα του που ήξερα, να κηρύττει… Δεν καταλάβαινα αν είμαι ξύπνιος ή αν κοιμάμαι. Το μόνο που θυμάμαι από τα λόγια του είναι: “Και μία ημέρα να ζήσει ο άνθρωπος επάνω στη γη, αν δεν προσέξει, δύναται να κολασθεί…” Τούτος ο λόγος έμεινε μέχρι τώρα σαν κατακάθι μέσα στην καρδιά μου». Πράγματι, παρότι είχαν περάσει πάνω από εβδομήντα χρόνια το έλεγε σαν να ήταν χθεσινοβραδινό γεγονός.

Διήλθε πολλές δοκιμασίες. Εκούσια και ακούσια πείνα, φτώχεια, στέρηση, κακουχία και ταλαιπωρία. Πυκνές ασθένειες και πολλοί πειρασμοί τον κούρασαν αλλά δεν τον απογοήτευσαν. Τα δεχόταν όλα ως από Θεού.

Μερικές φορές ως άνθρωπος αντιδρούσε. Ήταν απλός και σύντομα μετανοούσε. Είχε κάποιες φυσικές θα λέγαμε παραξενιές, δεν μπορούσες όμως να τον παρεξηγήσεις, γιατί σεβόσουν την πολυχρόνια άσκησή του. Είχε εμπιστοσύνη στον Θεό και μεγάλη ευλάβεια στην Παναγία, την «Καλλονή των ωραίων», όπως την έλεγε. Είχε δίπλα στην κλίνη του και μία μικρή εικόνα της Παναγίας της Οικονόμισσας. «Ό,τι της ζητώ με οικονομεί», έλεγε. Έπαιρνε τις αθωνίτισσες, θαυματουργές, θεομητορικές εικόνες με τη σειρά και τις επικαλούνταν: «Τραβάω κομποσχοίνι στη Γλυκοφιλούσα της Φιλοθέου, για να με φυλάει, στην Οικονόμισσα της Λαύρας, για να με συντηρεί, στην Παραμυθία της Βατοπεδίου, για να με παραμυθεί στις θλίψεις μου». Αν κάποιος τον αδικούσε, τον άφηνε στον Θεό. Παρότι επί εξήντα χρόνια ήταν με πατερίτσες, δεν έμενε αργός. Εκατόχρονος ανέβηκε στη σκεπή να φτιάξει τα κεραμίδια της σκεπής του. Τα τελευταία πενήντα χρόνια της ζωής του έζησε στη διπλανή μας Καλύβη του Αγίου Νικολάου. Είχε πάει στη μονή Ξενοφώντος να μαζέψει ελιές. Επιστρέφοντας βρήκε τη σκεπή της Καλύβης του Αγίου Ιωαννικίου, να έχει φύγει, ύστερα από ένα δυνατό νοτιά. Από τη στενοχώρια του σάλεψε ο νους του. Έμεινε τρεις ημέρες και τρεις νύχτες στο νάρθηκα του Κυριακού. Ο ιερεύς του διάβαζε Παρακλήσεις. Ο άγιος Παντελεήμων του παρουσιάσθηκε μέσα σε σύννεφο και τον έκανε καλά.

Συχνά έλεγε: «Ευχαριστώ τον άγιο Θεό, που μου έδωσε τούτο το καλό, την αρρώστια, κι έτσι κάθομαι και κάμω περισσότερα πνευματικά». Όποιος τον βοηθούσε του έκανε κομποσχοίνι. Τις ακολουθίες έκανε με κομποσχοίνι. Αγαπούσε πολύ το Ψαλτήρι. Μου έλεγε μια μέρα: «Δόξα τω Θεώ. Κάθομαι, τραβάω κομποσχοίνι. Διαβάζω το Ψαλτήρι. Είναι το πιο ωραίο βιβλίο του κόσμου. Τί λόγια ωραία λέει αυτού. Ο Θεός μιλάει. Βρήκε, λέει, άνδρα κατά την καρδία του. Τον Δαυίδ. Ακούς τι λέει του Θεού το στόμα; Σαν την καρδιά του Θεού ήταν ο Δαυίδ. Μεγάλος άνθρωπος. Τις Κυριακές διαβάζω Ψαλτήρι. Το Ψαλτήρι, το Ευαγγέλιο και ο Απόστολος. Αυτά τα τρία μ’ αρέσουν. Αυτά κυριαρχούν στην Εκκλησία. Έχω κι άλλα βιβλία. Βίους αγίων. Τα έχω διαβάσει πολλές φορές. Αυτά τα νέα βιβλία που γράφουν οι παπάδες δεν μου αρέσουν».

Όταν πέρασε τα εκατό χρόνια, διερωτάτο γιατί δεν τον παίρνει από τη ζωή ο Θεός. Περίμενε τον θάνατο. Είπε να του ετοιμάσουν τον σταυρό του τάφου του, να τον βλέπει καθημερινά. Μου έδωσε λίγα χρήματα που είχε μαζέψει για τα μνημόσυνά του. Όταν του πήγα κάποιους φίλους να πάρουν την ευχή του, τους ζητούσε χρήματα, για να προσεύχεται, για να με ντροπιάσει, να χαλάσει την εικόνα του, και να μην του ξαναπάω κόσμο, να τον τιμούν… Την ελπίδα του είχε πάντοτε στο έλεος του Θεού. Οι Βατοπεδινοί πατέρες θέλησαν να τον γηροκομήσουν, μα εκείνος ζήτησε να γυρίσει ν’ αναπαυθεί στο καλύβι του. Ανεπαύθη εν Κυρίω το Ψυχοσάββατο της Πεντηκοστής, στις 30.5.1992, κι ετάφη στο κοιμητήρι της σκήτης μας την Κυριακή της Πεντηκοστής, κατά την οποία «Πνεύματος Αγίου επιδημία και ελπίδος συμπλήρωσις».

Πηγές – Βιβλιογραφία

Μωυσέως Αγιορείτου μοναχού, Συνομιλία μ’ έναν υπεραιωνόβιο Γέροντα, Πρωτάτον 21/1990, σσ. 7-9. Συνεσίου Αγιορείτου μονάχου, Ο Γέροντας Ιωσήφ ο Αγιορείτης (ο φίλος της Παρθένου), Ορθόδοξη Μαρτυρία 39/1993, σσ. 29-32.

Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, «Μέγα Γεροντικό ενάρετων αγιορειτών του εικοστού αιώνος, τόμος Γ΄ 1984-2000, σελ. 1335 – 1341

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/10/1886-30-1992.html

Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης. Τό νεκρό παιδάκι.

ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ. ΤΟ ΝΕΚΡΟ ΠΑΙΔΑΚΙ.

Μαρτυρία Ανώνυμης μοναχής.

Τό νεκρό παιδάκι

Μία ἡμέρα ήρθε στό ἰατρεῖο µου ἕνας τσιγγάνος καί μοῦ ἔφερε τό παιδί του. Ηταν 5-6 ἐτῶν καί τό κρατοῦσε ἀνάποδα. Ἐρχότανε ἀπό τό Χαλκούτσι. Εἶχε δέσει ἀπό τό ποδαράκι τό παιδί του µέ ἕνα σκοινί γιά νά παίζει καί νά µήν πέσει στἠ θάλασσα, ἀλλά λύθηκε τό σκοινί καί τό βρῆκε μπρούμυτα µέσα στό νερό. Ὅταν µου τό ἔφερε, εἶχε ἤδη περάσει µία ὥρα καί μοῦ εἶπε: «Ἐάν μπορεῖς, σῶσε το...!».

Ὁ κερατοειδής τῶν ματιῶν του ἦταν θολός. Ἄρχισα νά τοῦ κάνω τεχνητή ἀναπνοή καί µασάζ. Τοῦ ἔβαλα ὀξυγόνο καί ἔκανα ἕνεση ἀδρεναλίνης στήν καρδιά του μήπως καὶ ξεκινήσει, ἀλλά μάταια. Λυπημένη, ἐνημέρωσα τὀν πατέρα ὅτι τό γυφτόπουλο ἦταν νεκρό... Κάλεσα ἕνα ἀσθενοφόρο, τό πῆρε καί ἔφυγε. Τήν ἄλλη µέρα πῆγα στὀν Ἅγιο καὶ συγκλονισµένη ἀπό τό θλιβερό γεγονός τοῦ εἶπα:

«Γέροντα, εἶμαι πάρα πολύ στεναχωρηµένη. Ἐχθές μοῦ φέρανε στό ἰατρεῖο ἕνα νεκρό παιδάκι Εἶχε πνιγεῖ κα δὲν μπόρεσα νά κάνω κάτι...

Ἀπὸ τὸ Ἱερὸν Βῆμα εἰς τά Μέσα Κοινωνικῆς Δικτυώσεως

Ἀπὸ τὸ Ἱερὸν Βῆμα εἰς τά Μέσα Κοινωνικῆς Δικτυώσεως

Τοῦ κ. Νικολάου Ρωμανοῦ, θεολόγου

Ὅταν τὸ ράσον γίνεται προσωπικὸν brand (προσωπικὴ ἐπωνυμία) καὶ τὸ Εὐαγγέλιον μετατρέπεται εἰς «περιεχόμενον»

Ἡ ἐποχὴ τοῦ «ἱερέως-influencer» (ἱερέως μὲ διαδικτυακὴν παρουσίαν καὶ ἐπιρροὴν εἰς τὸ κοινόν) φαίνεται νὰ ἔχῃ πλέον καὶ τὸ ἀναπόφευκτον ἑπόμενον στάδιόν της: τὴν ἀποχώρησιν ἀπὸ τὸ ἱερατικὸν λειτούργημα, χωρὶς ὅμως ἀποχώρησιν ἀπὸ τὴν δημοσιότητα. Τὸ ράσον ἀφαιρεῖται, τὸ μικρόφωνον παραμένει, οἱ followers (ἀκόλουθοι) παραμένουν καὶ τὸ προσωπικὸν brand (προσωπικὴ ἐπωνυμία) συνεχίζει κανονικῶς τὴν λειτουργίαν του. Ὁ Ἀνδρέας Κονάνος καὶ ὁ Alberto Ravagnani, προερχόμενοι ἀπὸ διαφορετικὰς ἐκκλησιαστικὰς παραδόσεις, προσφέρουν δύο χαρακτηριστικὰ παραδείγματα αὐτῆς τῆς νέας πραγματικότητος.

Ὁ Κονάνος ἀπεχώρησεν ἀπὸ τὸν κλῆρον τὸ 2020, μετὰ ἀπὸ πολυετῆ ἱερατικὴν παρουσίαν καὶ μεγάλην δημοφιλίαν. Τὸ 2023 ἐδημοσιοποίησε τὴν ὁμοφυλοφιλίαν του. Δὲν εἶναι ὀρθὸν νὰ ἰσχυρισθῶμεν ὅτι αὐτὴ ἀπετέλεσεν ἐπισήμως τὸν λόγον τῆς παραιτήσεώς του, ἀφοῦ ἡ παραίτησις προηγήθη τῆς δημοσίας ἀποκαλύψεως. Ὡστόσο, ὁ πρώην κληρικὸς ἠκολούθησε μίαν νέαν δημοσίαν πορείαν, συνδεδεμένην πλέον μὲ τὴν αὐτογνωσίαν, τὰς σχέσεις, τὴν προσωπικὴν ἀνάπτυξιν καὶ τὸ life coaching (συμβουλευτικὴ προσωπικῆς ἀναπτύξεως).

Ἡ περίπτωσις τοῦ Ravagnani παρουσιάζει μίαν διαφορετικὴν ὄψιν τοῦ ἰδίου φαινομένου. Ὁ νεαρὸς Ἰταλὸς ἱερεὺς ἔγινε γνωστὸς ὡς «prete influencer» («ἱερεὺς-influencer», δηλαδὴ ἱερεὺς μὲ ἰσχυρὰν παρουσίαν καὶ ἐπιρροὴν εἰς τὰ κοινωνικὰ δίκτυα), ἀποκτήσας μεγάλην ἀπήχησιν εἰς τὰ κοινωνικὰ δίκτυα. Τὸ 2026 ἀπεχώρησεν ἀπὸ τὴν ἱερατικὴν διακονίαν, ἔχων ὁμιλήσει δημοσίως περὶ τῆς δυσκολίας του νὰ ζήσῃ συμφώνως πρὸς τὴν ὑποχρέωσιν τῆς ἀγαμίας. Τὸ ζήτημα, ὅμως, δὲν εἶναι ἡ προσωπικὴ καταδίκη δύο ἀνθρώπων. Τὸ πρόβλημα εἶναι ἡ νοοτροπία, ἡ ὁποία ἀναπτύσσεται, ὅταν ἡ ἱερωσύνη συναντᾷ τὴν βιομηχανίαν τῆς διαδικτυακῆς δημοσιότητος.

Διότι τί βλέπομεν; Ἡ ἱερωσύνη κινδυνεύει νὰ μεταβληθῇ εἰς ἐπικοινωνιακὸν προϊόν. Ὁ ἱερεὺς γίνεται δημόσιον πρόσωπον, τὸ πρόσωπον γίνεται brand (ἐπωνυμία), τὸ brand (ἐπωνυμία) δημιουργεῖ κοινόν, καὶ τὸ κοινὸν δημιουργεῖ ἀκολούθους. Ὅταν κάποτε τὸ ράσον ἀφαιρεθῇ, ὁ μηχανισμὸς τῆς δημοσιότητος παραμένει ἐνεργός. Μόνον ποὺ τώρα ἡ ταμπέλα δύναται νὰ γράφῃ: Life Coach (σύμβουλος προσωπικῆς ἀναπτύξεως), Speaker (ὁμιλητής), Influencer (διαδικτυακὸν πρόσωπον μὲ ἐπιρροὴν εἰς τὸ κοινόν), Personal Development (προσωπικὴ ἀνάπτυξις).

Ὁ Χριστιανισμὸς ὅμως δὲν εἶναι life coaching (συμβουλευτικὴ προσωπικῆς ἀναπτύξεως). Τὸ Εὐαγγέλιον δὲν εἶναι σεμινάριον αὐτοβελτιώσεως. Ἡ μετάνοια δὲν εἶναι «personal growth» (προσωπικὴ ἀνάπτυξις), ἡ ἄσκησις δὲν εἶναι «wellness» (εὐεξία) καὶ ἡ πνευματικὴ ζωὴ δὲν εἶναι τεχνικὴ διαχειρίσεως συναισθημάτων. Ὁ Χριστὸς δὲν ἦλθε, διὰ νὰ μᾶς καταστήσῃ ἁπλῶς περισσότερον ἀποτελεσματικοὺς ἢ ἱκανοὺς νὰ διαχειριζώμεθα τὰ προβλήματά μας. Μᾶς καλεῖ εἰς μετάνοιαν, κοινωνίαν μετὰ τοῦ Θεοῦ καὶ μεταμόρφωσιν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ. Ἡ ἀντικατάστασις αὐτῆς τῆς γλώσσης ἀπὸ τὴν γλῶσσαν τῆς αὐτοβελτιώσεως φανερώνει μίαν βαθύτεραν μετατόπισιν: ἀπὸ τὸν Θεὸν εἰς τὸν ἄνθρωπον, ἀπὸ τὴν σωτηρίαν εἰς τὴν αὐτοπραγμάτωσιν, ἀπὸ τὴν μετάνοιαν εἰς τὴν αὐτοβελτίωσιν.

Ἐνταῦθα βρίσκεται καὶ ὁ κίνδυνος τῆς νοοτροπίας τοῦ «ἱερέως-influencer» (ἱερέως μὲ διαδικτυακὴν παρουσίαν καὶ ἐπιρροὴν εἰς τὸ κοινόν). Ὁ κληρικὸς δὲν κηρύττει τὸν ἑαυτόν του. Δὲν εἶναι ὁ πρωταγωνιστής. Ὀφείλει νὰ δεικνύῃ πρὸς τὸν Χριστόν, ὄχι πρὸς τὸ προφίλ του. Ἡ λογικὴ τῶν social media (μέσων κοινωνικῆς δικτυώσεως), ὅμως, εἶναι συχνὰ ἡ ἀντίθετος: «κοίτα ἐμένα, κάνε follow (ἀκολούθησέ με), δὲς τὸ βίντεό μου, ἄκουσε τὴν γνώμην μου». Οὕτως, τὸ πρόσωπον τοῦ κληρικοῦ κινδυνεύει νὰ ἀποκτήσῃ μεγαλυτέραν σημασίαν ἀπὸ τὸ μήνυμα, τὸ ὁποῖον ὑποτίθεται ὅτι μεταφέρει.

Τὸ πρόβλημα γίνεται ἀκόμη ἐντονώτερον, ὅταν ὁ ἱερεὺς ἐγκαταλείπῃ τὸ λειτούργημά του, ἀλλὰ συνεχίζῃ νὰ ἀξιοποιῇ τὴν δημοτικότητα, τὴν ὁποίαν ἀπέκτησεν ὡς ἱερεύς. Τότε γεννᾶται ἀναποφεύκτως τὸ ἐρώτημα: ἦτο ἡ δημοσιότης ὑπηρέτης τῆς διακονίας ἢ ἡ διακονία ὄχημα διὰ τὴν δημιουργίαν δημοσιότητος;

Ἡ Ἐκκλησία δὲν χρειάζεται celebrities (διασημότητας) μὲ ράσα. Χρειάζεται κληρικοὺς μὲ σταυρόν, μετάνοιαν, ἄσκησιν καὶ ἐκκλησιαστικὸν φρόνημα. Τὰ παραδείγματα Κονάνου καὶ Ravagnani πρέπει νὰ λειτουργήσουν ὡς προειδοποίησις, ὄχι διὰ νὰ καταδικάσωμεν δύο πρόσωπα, ἀλλὰ διὰ νὰ προβληματισθῶμεν περὶ μιᾶς νοοτροπίας, ἡ ὁποία μετατρέπει τὸν πνευματικὸν εἰς influencer (διαδικτυακὸν πρόσωπον μὲ ἐπιρροὴν εἰς τὸ κοινόν) καὶ τελικῶς τὸν ἱερέα εἰς life coach (σύμβουλον προσωπικῆς ἀναπτύξεως).

Διότι, ὅταν τὸ ράσον γίνεται στοιχεῖον τοῦ προσωπικοῦ brand (προσωπικῆς ἐπωνυμίας), τότε ἡ Ἐκκλησία δὲν ἐκκοσμικεύεται ἁπλῶς. Μετατρέπεται εἰς περιεχόμενον.

Καὶ τὸ Εὐαγγέλιον δὲν ἐδόθη εἰς τὸν κόσμον διὰ νὰ γίνῃ περιεχόμενον. Ἐδόθη διὰ νὰ γίνῃ ζωή.

orthodoxostypos

https://aktines.blogspot.com/2026/09/blog-post_343.html#more

Γιατί μισοῦνται οἱ δίκαιοι;

Πες μου, πάτερ, σε παρακαλώ, για ποιο λόγο οι περισσότεροι άνθρωποι μισούν τους δικαίους; Γιατί τους περιφρονούν; Γιατί σκανδαλίζονται μαζί τους; Αντίθετα, λίγοι είν’ εκείνοι που τους τιμούν…

-Πολύ συμφέρει τους δικαίους, παιδί μου, η περιφρόνηση των ανθρώπων. Τους ταιριάζει, θα ‘λεγα, όπως ταιριάζουν στον ουρανό τ’ αστέρια. Είδα μάλιστα ενάρετο, που κέρδισε πενήντα στεφάνια σε μια μέρα από τις κακολογίες των άλλων.

-Και με ποιον τρόπο τα κέρδισε; ρώτησε απορημένος ο αδελφός.

-Άκουσε: Ο άνθρωπος αυτός έμενε στα Βούκολα. Ήταν επιφανής και αξιοσέβαστος. Έκανε πολλά καλά έργα στους συνανθρώπους του και όλους τους αγαπούσε σαν αγγέλους του Θεού.

Εκείνοι, ωστόσο, πλανέθηκαν από τον πονηρό και άρχισαν ν’ αντιπαθούν τον ευεργέτη τους σα να ήταν κακούργος. Άλλοι έλεγαν πως είναι δολερός, άλλοι ακόλαστος, άλλοι κλέφτης και άλλοι αιρετικός!

Έχει, βλέπεις, τη συνήθεια ο διάβολος να διασύρει τους αγίους με το στόμα των αμαρτωλών ανθρώπων. Ο άνθρωπος όμως για τον οποίο σου μιλάω, ακούγοντας τις συκοφαντίες αυτές, χαιρόταν ειλικρινά και ευχαριστούσε το Θεό. «Κύριε», έλεγε, «δείξε το έλεός Σου σ’ όσους με μισούν, με συκοφαντούν, με διασύρουν.

Ἀφαίρεσαν τὸν Ἐσταυρωμένο ἀπὸ τὸν Ι.Ν. Ἁγίων Θεοδώρων στὴν Θήβα καὶ ἀπὸ τὸ Παρεκκλήσιό του τὸν Ἅγιο Νεκτάριο.

Θήβα Ιερός Ναός Αγίων Θεοδώρων και Ιερός Ναός Αγίου Νεκταρίου 

Ληστεία – Βεβήλωση – Ιεροσυλία

Χέρια βέβηλα, χέρια βρώμικα, χέρια αντιχριστα, πέταξαν έξω από το ιερό Τον Εσταυρωμένο και μετέτρεψαν Την Αγία Τράπεζα σε μοντέλο αντιχρίστου Παπικού τραπεζιού.

Εκδίωξαν Τον Εσταυρωμένο από την ορθόδοξη θέση του, πίσω της Αγίας Τραπέζης, και έβαλαν επάνω στην Αγία Τράπεζα ανθοδοχεία με λουλούδια για να κρύψουν και να στολίσουν την κακοδοξία της αίρεσης.

Ιεροσυλία η εκδίωξη, Βεβήλωση η τοποθέτηση αντικειμένων ξένων της ορθοδόξου λατρείας.

Την Αγία Τράπεζα στους Αγίους Θεοδώρους την έκαναν όπως αρέσει στους αιρετικούς Παπικούς, ντροπή.

Στον Άγιο Νεκτάριο έβγαλαν από το ιερό Τον υπέροχο Εσταυρωμένο που τόσα χρόνια είχαμε εκεί για να παίρνουμε δύναμη και προστασία.

Πώς μπόρεσαν να πειράξουν το Ιερό του Αγίου Νεκταρίου;;;

Τον Εσταυρωμένο Χριστό δεν φοβήθηκαν …

Τον Άγιο Νεκτάριο που τιμούν και δοξάζουν και φέρνουν κάθε τόσο τα Αγία λείψανα του, δεν τον φοβήθηκαν;;;

Χωρίς τον Εσταυρωμένο σε ποιο όνομα τελούν την Θεία λατρεία;

15 Ὀκτωβρίου. Λουκιανοῦ πρεσβυτέρου Ἀντιοχείας τῆς μεγάλης (†310). Σαβίνου ὁσίου (†760), Βάρσου ὁμολογητοῦ. Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Πέμπτης κ΄ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Φιλιπ. γ΄ 1-8).

Φιλιπ. 3,1           Τὸ λοιπόν, ἀδελφοί μου, χαίρετε ἐν Κυρίῳ. τὰ αὐτὰ γράφειν ὑμῖν ἐμοὶ μὲν οὐκ ὀκνηρόν, ὑμῖν δὲ ἀσφαλές.

Φιλιπ. 3,1                  Λοιπόν, αδελφοί, επειδή τώρα έχετε μαζή σας τον Επαφρόδιτον, εμάθετε δε ότι και τα κατ' εμέ συντελούν εις την διάδοσιν του Ευαγγελίου εδώ εις την Ρωμην, χαίρετε με την αληθινήν και πλήρη χαράν, που δίδει ο Κυριος. Το να σας απευθύνω πάλιν γραπτήν αυτήν την προτροπήν της χαράς, όπως σας την είπα και προφορικώς, όταν ήμην μαζή σας, δι' εμέ μεν δεν είναι ενοχλητικόν, δια σας δε είναι ασφαλές, διότι σας στηρίζει εις την ορθήν πίστιν και ζωήν.

Βαίνομεν εἰς νέαν Εἰκονομαχίαν;

Βαίνομεν εἰς νέαν Εἰκονομαχίαν;

Τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Μαξίμου Καραβᾶ

Πολὺς θόρυβος γίνεται μὲ τὸν ἀξιολύπητον ἐπίσκοπον Περιστερίου Γρηγόριο, ποὺ ἔβγαλε τὸν Ἐσταυρωμένο ἀπὸ τὴν ἀνατολικὴν πλευρὰν τῆς Ἁγίας Τραπέζης, μᾶλλον γιὰ νὰ φαίνονται τὰ πρόσωπα τῶν ἐπισκόπων, ὅταν κάθονται εἰς τὸ Σύνθρονον. Ἐγὼ μπῆκα στὰ ἐνενῆντα καὶ ἐνθυμοῦμαι ὅτι στὴν ἐκκλησία τοῦ χωριοῦ μου πάντα ὑπῆρχε ὁ Ἐσταυρωμένος πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα. Καὶ εἰς τὸ μέσον τοῦ Συνθρόνου, λίγο κάτω ἀπὸ τὸ παράθυρο τοῦ ἱεροῦ, εὑρίσκετο ἡ εἰκόνα τῆς ἁγίας Τριάδος· ὄχι τῆς παπικῆς, ἀλλὰ τῆς Ὀρθόδοξης μὲ τὴν φιλοξενία τοῦ Ἀβραάμ.

Καὶ ἐρωτῶ τὸν Μητρ. Περιστερίου: Σὲ τί τὸν ἐμποδίζει καὶ εἰς ποίαν ἀσέβειαν ὑποπίπτουν ἐκεῖ­νοι ποὺ διατηροῦν τὸν Ἐσταυρωμένον πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγίαν Τράπεζαν; Ποία ἡ ἀσέβεια στὸ νὰ ὑπάρχει –ἔστω καὶ ὡς νεωτερισμός– ὁ Ἐσταυρωμένος πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα καὶ ἐνοχληθήκατε τόσο πολύ;

Ἐγὼ εἰς τὸ Μοναστήρι ἔχω τὸν Ἐσταυρωμένο εἰς τὸ μέσον τοῦ Κυρίως Ναοῦ, γιὰ νὰ τὸν βλέπουν οἱ εἰσερχόμενοι πιστοὶ· ὅτι ἕνας Θεὸς ἔγινε ἄνθρωπος, γιὰ νὰ κάνει τοὺς ἀνθρώπους θεούς! Ἐπίσης νὰ βλέπουν τί ἐκόστισαν εἰς τὸν Θεὸ οἱ ἁμαρτίες μας, γιὰ νὰ συνετίζονται καὶ νὰ τὶς ἀποφεύγουν.

Ἔτσι περίπου ἄρχισε ἡ πρώτη Εἰκονομαχία. Ἔλεγαν τότε ὅτι «οἱ εἰκόνες τῶν ἁγίων δὲν πρέπει νὰ εἶναι χαμηλά, ἀλλὰ ψηλὰ» καὶ ἔπειτα τὶς κατέβασαν τελείως, γιὰ νὰ μὴ τὶς ἀσπάζονται οἱ πιστοὶ καὶ τὶς τιμοῦν. Καὶ ἐν συνεχείᾳ ἐφτάσαμε στὴν ἀσέβεια, δηλαδὴ στὴν αἵρεση τῆς Εἰκονομαχίας, στὸ νὰ καταπατῶνται οἱ εἰκόνες τῶν ἁγίων, νὰ θεωροῦνται ὡς ἁπλᾶ ξύλα καὶ νὰ καίονται.

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀπέκτησε μιὰ νέα μάρτυρα!

Η Ορθόδοξη Εκκλησία απέκτησε μια νέα μάρτυρα!

Σε ηλικία 46 ετών, η Ράσα (Μουκλάσα) —μια Αραβίδα Ορθόδοξη Χριστιανή— απήχθη με αυτοκίνητο από τους ίδιους της τους τρεις γιους, οι οποίοι ήταν οπαδοί του ριζοσπαστικού Ισλάμ· την οδήγησαν στις όχθες του ποταμού Ιορδάνη, στη Ναζαρέτ, και την στραγγάλισαν με ένα σχοινί.

Ἀποκρίσεις πρός τόν Ἀββᾶ Εὐθύμιο (151 κ.ε.), Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου- Βίβλος Βαρσανουφίου καί Ἰωάννου, Κείμενα διακριτικά καί ἡσυχαστικά Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἀποκρίσεις πρός τόν Ἀββᾶ Εὐθύμιο (151 κ.ε.), Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου- Βίβλος Βαρσανουφίου καί Ἰωάννου, Κείμενα διακριτικά καί ἡσυχαστικά (ἐρωταποκρίσεις 151 κ. ε.), τόμος Α', 13-10-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Ἡ βαθμιαία ἀποκάλυψη τοῦ Λόγου κατ' ἀναλογίαν τῆς καλλιέργειας τῶν ἀρετῶν, Ἁγ. Μαξίμου Ὁμολογητοῦ-Β' Ἑκατοντάς Πρός Θαλάσσιον - Περί Θεολογίας καί τῆς Ἔνσαρκου Οἰκονομίας τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, Φιλοκαλία, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἡ βαθμιαία ἀποκάλυψη τοῦ Λόγου κατ' ἀναλογίαν τῆς καλλιέργειας τῶν ἀρετῶν, Ἁγ. Μαξίμου Ὁμολογητοῦ-Β' Ἑκατοντάς Πρός Θαλάσσιον - Περί Θεολογίας καί τῆς Ἔνσαρκου Οἰκονομίας τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, Φιλοκαλία, 13-10-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Ἡ μεγαλύτερη αἵρεση εἶναι ὁ διαχωρισμός δόγματος καί ἤθους, πίστεως καί ζωῆς...

❈ Σήμερα, ὅποιον καί νά ρωτήσεις ἀπό τούς Ἕλληνες θά σοῦ πεῖ: "ναί πιστεύω". Βέβαια τελευταῖα εἶναι τῆς μόδας ἡ ἀθεΐα, ἀλλά κατά κανόνα οἱ περισσότεροι λένε πώς πιστεύουν καί μάλιστα λένε:

- Καί ἐγώ Ὀρθόδοξος Χριστιανός δέν εἶμαι; Τί θέλεις νά μᾶς παραστήσεις ἐσύ τώρα πού τρέχεις στούς παπάδες καί ὅλο ἐξομολογεῖσαι;

Εἶναι στό ὄνομα Χριστιανός. Στήν πράξη ὅμως, στήν ζωή του εἶναι αἱρετικός. Γιατί ἡ μεγαλύτερη αἵρεση εἶναι αὐτός ὁ διαχωρισμός δόγματος καί ἤθους, πίστεως καί ζωῆς. Δέν συμφωνεῖ δηλαδή ἡ ζωή μέ τό πιστεύω του. Ἐνῶ πιστεύει στόν Χριστό, κάνει π.χ. ἔκτρωση. Στήν πράξη ἀρνεῖται τόν Χριστό. Ἤ ἐνῶ λέει "πιστεύω στόν Χριστό", φοβᾶται τόν θάνατο. Ἀρνεῖται τήν νίκη τοῦ Χριστοῦ κατά τοῦ θανάτου. Ἐνῶ λέει "πιστεύω στόν Χριστό", ὅταν τοῦ ἔρθει μιά ἀρρώστια, τά βάζει μέ τόν Χριστό. Δέν ξέρει δηλαδή ὅτι ἡ ἀρρώστια εἶναι ἐπίσκεψη Θεοῦ. Στοιχειώδη πράγματα. Καί βλασφημεῖ τόν Θεό καί λέει:-

Ὁ ἅγιος Πατὴρ ἡμῶν Ἰωάννης Καλαΐδης - Ἡ συνάντησή του μὲ τὸν ἁγιασμένο ἐπίσκοπο Θεοδωρουπόλεως Γερμανό!

Ο άγιος Πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης - Η συνάντησή του με τον αγιασμένο επίσκοπο Θεοδωρουπόλεως Γερμανό!

Στην Κωνσταντινούπολη έζησε και εκοιμήθη το 2019, ο επίσκοπος του

Οικουμενικού Πατριαρχείου Γερμανός Θεοδωρουπόλεως! Ήταν οσιακή μορφή και όχι μόνο οι Έλληνες της Πόλης αλλά και οι Τούρκοι τον αποκαλούσαν "ο άγιος"! Ήταν ελεήμων προς όλους χωρίς διακρίσεις και η ταπείνωσίς του ήταν απεριόριστη! Τον μισθό του όλον τον έδινε σε ελεημοσύνες! Ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος τον είχε πνευματικό του Πατέρα! Στον ελεύθερο χρόνο του, για να μην μένει αργός, πήγαινε στα μνήματα των Ελλήνων της Πόλης και διάβαζε τρισάγιο σε όλους τους τάφους! Επίσης ήταν και πολύ αγαπητός στους μοναχούς του Αγίου Όρους! Όταν πήγαινε στο Περιβόλι της Παναγίας οι μοναχοί των διαφόρων ιερών μονών επιζητούσαν να τον φιλοξενήσουν και να πάρουν την ευλογία του! Μέχρι και ο άγιος Παΐσιος είχε μιλήσει με πολύ επαινετικά λόγια για τον ιεράρχη και αναγνώριζε την αγιότητά του!