Ἡ ἀσφαλέστερη ἄμυναΓράφει η Εὐδοξία Αὐγουστίνου , Φιλόλογος - ΘεολόγοςΠαρά τίς διακηρύξεις στήν ἐποχή μας καί τήν προώθηση τοῦ δικαιωματισμοῦ, πού ἔφτασε στό ἀπόγειό του, διεθνεῖς ὀργανισμοί ἐπιβεβαιώνουν τή σκληρή πραγματικότητα: Ὁ Χριστιανισμός παραμένει ἡ ἀπηνέστερα διωκόμενη θρησκεία παγκοσμίως. Ἡ πλέον προβληματική ἐξέλιξη ὅμως εἶναι ἡ αὐξανόμενη πολεμική κατά τῆς ἁγίας Γραφῆς. Δέν περιορίζεται πλέον σέ αὐταρχικά καθεστῶτα, ἀλλά ἐκδηλώνεται ἀπροκάλυπτα στήν καρδιά τῶν δυτικῶν χωρῶν. Ὑπό τήν ἐπίδραση ἐπικρατούντων ἰδεολογικῶν ρευμάτων, ὅπως ἡ λεγόμενη woke agenda, ἡ ἐλευθερία τοῦ ἀτόμου ἀναγορεύεται σέ ἀδιαμφισβήτητο κριτήριο ἀλήθειας. Ἡ χριστιανική διδασκαλία γιά τό ἦθος, τήν οἰκογένεια καί τήν ἱερότητα τῆς ζωῆς ἀντιμετωπίζεται ὡς «ἐμπόδιο», ὁδηγώντας στή στοχοποίηση καί τόν νομικό περιορισμό της.Τά δεδομένα ἀπό τήν ἐπικαιρότητα εἶναι κραυγαλέα καί ἀνησυχητικά:Στόν Καναδᾶ ἡ αὐστηροποίηση τοῦ ποινικοῦ κώδικα γιά τή «ρητορική μίσους» στοχοποιεῖ ἄμεσα τήν ἁγία Γραφή καί προετοιμάζει τό ἔδαφος, ὥστε νά ποινικοποιεῖται ἡ δημόσια ἀνάγνωση ἤ τό κήρυγμα, ἐάν στρέφεται κατά τῆς ὁμοφυλοφιλίας, τῶν ἐκτρώσεων, τοῦ παρά φύσιν «γάμου» ἤ ὁποιουδήποτε ἄλλου ὀρθοπολιτικοῦ «δόγματος».
ΔΕΝ ΘΑ ΓΕΡΑΣΕΙ. ΆΓΙΟΣ ΠΟΡΦΎΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΊΤΗΣ.Δέν θά γεράσει .Μαρτυρία κ. Γεωργίας Σαμαρτζῆ, ἈθήναΜία γνωστή µου κυρία, ἡ Αἰκατερίνη, ὅταν ἦταν 24-25 χρονῶν, οἱ γιατροί τῆς εἴχανε πεῖ τελεσίδικα: «Ἔχεις πολύ σοβαρό γυναικολογικό πρόβλημα καί δέν θά µπορέσεις νά ἀποκτήσεις ποτέ παιδιά». Τό 1986 πῆγε στόν Ἅγιο καί τοῦ εἶπε: "Γέροντα, τό ἀποφάσισα, θά υἱοθετήσω ἕνα παιδί. Νά τό ἔχω, γιά να μέ φροντίζει στά γεράµατά µου...
«Και εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα»(Απ. Παύλος – Πράξ. 20, 30)ΜΕΡΟΣ Γ΄Νίκος Σακαλάκης, ΜαθηματικόςΟ ρυθμός των αιρετικών εξελίξεων και οι (ανάλογες) μεταμορφώσεις των ποιμένων έχουν λάβει το χαρακτήρα θυέλλης, ενώ το πλήθος των πιστών (γενικά) δεν έχει συλλάβει το αληθινό νόημα των καιρών. Αυτός ο ραγδαίος ρυθμός των αιρετικών διδασκαλιών έχει συμπυκνωθεί στον οικουμενισμό, στην ψευδοσύνοδό του και στο Π.Σ.Ε.Παραδείγματα διεστραμμένων διδασκαλιών, ρήγματα στο Σώμα της Εκκλησίας, είναι και οι αποφάσεις του Π.Σ.Ε., τις οποίες η άγνοια, η αναζήτηση ευζωίας και ικανοποίησης των αισθήσεων δεν επιτρέπουν στους ανθρώπους να κατανοήσουν τις αναιμικές (δήθεν σωτήριες) αιωνιότητες που υπόσχονται.Αυτές τις αποφάσεις τις έχει υπογράψει η Εκκλησία της Ελλάδος, δημιουργώντας, έτσι, ασταμάτητο ολοφυρμό για την απομάκρυνση από το καθαρό πνεύμα της Ορθοδοξίας. Παραθέτουμε (ως παραδείγματα) αποφάσεις, οι οποίες επιθυμούν εκκλησιολογική δόξα που δεν τους ανήκει.1. Κείμενο Ραβέννας: Το οποίο προβάλλει - προπαγανδίζει το πρωτείο μέσα στην Εκκλησία (του πάπα δηλ.).2. Σαμπεζύ: Εδώ προσβάλλεται η ορθόδοξη Χριστολογία, αναγνωρίζοντας εκκλησιαστικότητα στους μονοφυσίτες.3. Μπελαμέντ: Εδώ έχουμε αναγνώριση εκκλησιαστικότητας στους παπικούς και προώθηση της κακοδοξίας μιας διαιρεμένης εκκλησίας.4. Πόρτο Αλέγκρε, Πουσάν: Υιοθετήθηκε η προτεσταντική θεολογία.
Εν Θεσσαλονίκη τη 28η Οκτωβρίου 2026Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου, Θεολόγου- συγγραφέωςΗ μεγάλη θεομητορική εορτή της Αγίας Σκέπης, την οποία καθιέρωσε η αγία μας Εκκλησία να εορτάζουμε σήμερα κατόπιν μεταθέσεώς της από την 1η Οκτωβρίου, όπου εορταζόταν παλαιότερα, είναι ταυτόχρονα για μας τους Έλληνες και εθνική εορτή. Είναι ημέρα εθνικής χαράς και ευγνωμοσύνης προς την Υπεραγία Θεοτόκο, όχι μόνο διότι πολλές φορές κατά το παρελθόν στην ιστορική πορεία της πατριδος μας κατ’ εξαίρετο τρόπο έδειξε στο μικρό έθνος μας την πρόνοια και την προστασία της, αλλά και διότι για μια ακόμη φορά απέδειξε την θαυμαστή σκέπη της στο έπος του 40, στην θαυμαστή νίκη της απέναντι στις πανίσχυρες στρατιωτικές δυνάμεις του ιταλικού φασισμού. Η Υπεραγία Θεοτόκος υπήρξε για μια ακόμη φορά η Υπέρμαχος Στρατηγός, στην οποία οφείλει το έθνος μας να αναγράψει «τα νικητήρια». Δεν χωράει αμφιβολία, ότι η ένδοξος νίκη των Ελλήνων το 1940 αποτελεί ένα θαύμα της Υπεραγίας Θεοτόκου.Όπως και άλλοτε έχουμε τονίσει, στα κρίσιμα εκείνα χρόνια του πολέμου οι Έλληνες, άνδρες και γυναίκες, εμπιστεύθηκαν τον αγώνα τους στα χέρια της Παναγίας. Δεν είχαν στη διάθεσή τους τα σύγχρονα πολεμικά όπλα, που διέθεταν οι Ιταλοί. Είχαν όμως ως ισχυρό εφόδιο μέσα στην καρδιά τους την την θερμή πίστη προς τον Χριστό και την Παναγία. Καθημερινά γέμιζαν οι ναοί της Ελλάδος και έψαλλαν οι πιστοί την Παράκληση της Παναγίας και ζητούσαν να υπερασπιστεί το δίκαιό τους. Και την έβλεπαν τα παλληκάρια μας ζωντανή, να τους εμψυχώνει και να τους σκεπάζει, όταν πολεμούσαν στο μέτωπο. Γράφουν: «Λίγες στιγμές πριν ορμήσουμε είδαμε σε απόσταση καμιά δεκαριά μέτρων μία ψηλή μαυροφόρα να στέκει ακίνητη.
Λαλίστατοι μόνον ὅταν πρόκειται περὶ ἀποδοχῶνΘεοφάνης ΓρηγορίουὉ Μητροπολίτης Μεσσηνίας ἀπεδείχθη ἰδιαιτέρως λαλίστατος, ὅταν ἐτέθη τὸ ζήτημα τῆς προκλητικῆς αὐξήσεως τῶν ἀποδοχῶν τῶν Μητροπολιτῶν. Διὰ τὸ συγκεκριμένον ζήτημα εὑρέθησαν ἀμέσως καὶ τὰ νομικὰ ἐπιχειρήματα καὶ ἡ διάθεσις διὰ δημοσίαν παρέμβασιν καὶ ὁ ἀπαραίτητος τηλεοπτικὸς χρόνος.Τὸ ἐρώτημα, ὅμως, παραμένει ἀμείλικτον: ποῦ ἦτο αὐτὴ ἡ μαχητικότης, ὅταν ὁ ἑλληνικὸς λαὸς κατήρχετο εἰς τὰ συλλαλητήρια διὰ τὴν Μακεδονίαν; Ποῦ ἦτο ἡ δυναμικὴ φωνὴ τῶν Ἱεραρχῶν, ὅταν οἱ ἱεροὶ ναοὶ ἐκλείσθησαν κατὰ τὴν περίοδον τοῦ κορωνοϊοῦ, ὅταν οἱ πιστοὶ ἀπεκλείοντο ἀπὸ τὴν θείαν λατρείαν καὶ ὅταν ἀκόμη καὶ ἡ συμμετοχὴ εἰς τὰ Μυστήρια ἀντιμετωπίζετο περίπου ὡς ἀπειλὴ διὰ τὴν δημοσίαν ὑγείαν; Ποῦ ἦτο ἡ ἀντίδρασις, ὅταν ἡ Πολιτεία ἐνομοθέτει κατὰ τρόπον εὐθέως ἀντίθετον πρὸς τὴν ὀρθόδοξον ἀνθρωπολογίαν, τὴν οἰκογένειαν καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴν παράδοσιν;
Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Δευτέρας κγ΄ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Α΄ Θεσ. α΄ 1-5).
Α Θεσ. 1,1 Παῦλος καὶ Σιλουανὸς καὶ Τιμόθεος τῇ ἐκκλησίᾳ Θεσσαλονικέων ἐν Θεῷ πατρὶ καὶ Κυρίῳ Ἰησοῦ Χριστῷ· χάρις ὑμῖν καὶ εἰρήνη ἀπὸ Θεοῦ πατρὸς ἡμῶν καὶ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Α Θεσ. 1,1 Ο Παύλος και ο Σιλουανός και ο Τιμόθεος προς την Εκκλησίαν των Θεσσαλονικέων, η οποία ιδρύθη και υπάρχει εν τω Θεώ και Πατρί και εν τω Κυρίω Ιησούς Χριστώ· είθε να είναι εις σας η χάρις και η ειρήνη και αι άλλαι δωρεαί από τον Θεόν Πατέρα ημών και από τον Κυριον Ιησούν Χριστόν.
Μίτρα καὶ ποιμαντορικὴ ῥάβδος!Τοῦ κ. Νικολάου Ρωμανοῦ, θεολόγουὉ μοναχισμὸς συχνά στήν ἐποχή μας παύει νὰ νοεῖται ὡς δρόμος ἀπαρνήσεως καὶ μετατρέπεται σὲ προθάλαμο ἐπισκοποιήσεως. Ὁρισμένοι δὲν γίνονται ἀρχιμανδρίτες, γιὰ νὰ ζήσουν ὡς μοναχοί· σχεδὸν δίνεται ἡ ἐντύπωση ὅτι γίνονται μοναχοὶ, γιὰ νὰ μπορέσουν κάποτε νὰ γίνουν ἐπίσκοποι.
Καὶ τότε ἀρχίζει ἡ σταδιοδρομία.Πρέπει νὰ γίνει γνωστός. Πρέπει νὰ δημιουργήσει γνωριμίες. Πρέπει νὰ βρίσκεται κοντὰ σὲ ἱεράρχες. Πρέπει νὰ φαίνεται. Πρέπει νὰ τοποθετηθεῖ στὸ κατάλληλο γραφεῖο. Πρωτοσύγκελλος, γραμματέας, ἱεροκήρυκας, ἀρχιερατικὸς ἐπίτροπος, ὑπεύθυνος τοῦ ἑνός, ὑπεύθυνος τοῦ ἄλλου. Ἡ φωτογραφία μὲ τὸν τάδε ἱεράρχη, ἡ παρουσία στὴ δεῖνα πανήγυρη, ἡ κατάλληλη γνωριμία, ἡ κατάλληλη δημόσια παρουσία.Καὶ κάποια στιγμή ἀρχίζει νὰ ψιθυρίζεται ἡ πολυπόθητη λέξη:«Ἐπισκοποιήσιμος».Τί παράδοξο! Ὁ μοναχὸς ὑποτίθεται ὅτι ἀπαρνήθηκε τὸν κόσμο καὶ τὴ φιλοδοξία του, καὶ ὅμως μπορεῖ νὰ καταλήξει νὰ κυνηγᾷ μία ἐκκλησιαστικὴ σταδιοδρομία μὲ ζῆλο ποὺ θὰ ζήλευε ἀκόμη καὶ ὁ πιὸ φιλόδοξος κοσμικὸς καριερίστας. Σήμερα ἀρχιμανδριτικὸς σταυρός, αὔριο διοικητικὴ θέση καὶ μεθαύριο — Θεοῦ θέλοντος καὶ ψήφων ὑπαρχουσῶν — μίτρα καὶ ποιμαντορικὴ ῥάβδος!
❈ Πολλοί ἔχουν τήν ἀντίληψη, "ὅτι ὁ Θεός εἶναι ἀγαθός καί ἑπομένως μπορεῖς ἐσύ νά ἁμαρτάνεις χωρίς φόβο, ἐπειδή καί ἡ ἀγαθότητα καί ἡ εὐσπλαχνία τοῦ Θεοῦ δέν θά Τόν ἀφήσουν νά σέ κολάσει".Πόσοι ἄνθρωποι τό λένε αὐτό; Πολλοί...
Ὁ πνευματικός ἀγώνΤοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου ΤάτσηΣυχνὰ οἱ κληρικοὶ μιλοῦν στοὺς πιστοὺς γιὰ τὶς ἀρετὲς καὶ τὰ πάθη. Στὸ κήρυγμά τους, ὅλα τὰ θεωροῦν εὔκολα· δίχως κόπο ἡ ἀπόκτηση τῶν ἀρετῶν, δίχως κόπο καὶ ἡ καταπολέμηση τῶν παθῶν. Ἡ πραγματικότητα ὡστόσο εἶναι διαφορετική.Ὁ κάθε καλοπροαίρετος χριστιανὸς ἔχει τὶς δικές του δυσκολίες στὸν διπλὸ αὐτὸν ἀγώνα. Οἱ δυσκολίες ποικίλλουν ἀνάλογα μὲ τὸ χαρακτήρα τοῦ καθενός, ἀλλὰ καὶ τὸν μέχρι τότε τρόπο ζωῆς του. Ἡ ἐμπειρία ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες εἶναι τὸ μεγάλο ἐμπόδιο γιὰ τὴν καταπολέμηση τῶν παθῶν, ὅπως καὶ ἡ ἀπόκτηση τῶν ἀρετῶν εἶναι μία συνεχὴς προσπάθεια καὶ ἐξάρτηση στὶς ἐπιθέσεις τοῦ πονηροῦ.Ὁ διπλὸς αὐτὸς ἀγώνας διεξάγεται ταυτοχρόνως, γιατί οἱ ἀρετὲς καὶ τὰ πάθη ἀντιμάχονται τὸ ἕνα τὸ ἄλλο. Οἱ ἀρετὲς νεκρώνουν τὰ πάθη καὶ τὰ πάθη ἐξαφανίζουν τὶς ἀρετές. Ὑπάρχει μία ἀδιάκοπη μάχη. Ὁ πνευματικὸς ἀγωνιστὴς βλέπει τὶς ἀρετὲς καὶ τὶς ἐπιθυμεῖ, πρέπει ὅμως νὰ εἶναι εἰλικρινὴς καὶ ἀποφασιστικὸς στὴν καταπολέμηση τῶν παθῶν, γιατί στὴν πράξη οἱ ἐπιδιωκόμενες ἀρετὲς δὲν ἀποκτῶνται, ὅταν δειλὰ ἀρέσκεται στὶς ἁμαρτωλές του ἐπιθυμίες.
*Ποιά είναι ή βασιλεία τού Χριστού; Είναι ή Εκκλησία του. Ο Χριστός τήν κυβερνάει αόρατα καί έχει δώσει τήν εξουσία νά βασιλεύουν μαζί του καί οί άγιοί του. Γι΄αυτό καί εμείς ζητούμε τή βοήθεια τών αγίων καί αυτοί μάς βοηθούν μέ τά θαύματά πού κάνουν ή τίς προσευχές καί πρεσβείες τους στόν Κύριό μας. Τά χίλια χρόνια, πού σημαίνουν πολλά χρόνια, χωρίς νά ξέρουμε όμως πόσα ακριβώς, σημαίνουν όλα τά χρόνια από τότε, πού ήρθε ο Χριστός στόν κόσμο, ώσπου νά ξανάρθη γιά νά μάς κρίνη όλους καί νά μάς βάλη τόν καθένα στή θέση του.
ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ΛΟΥΚΑ[: Λουκά, 16, 19-31]Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίουμε θέμα:« Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΣΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ. ΔΥΟ ΨΥΧΟΓΡΑΦΙΕΣ»(Έκδοσις Β΄)[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 4-11-1995][Β323]Η παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου, αγαπητοί μου, που ακούσαμε στη σημερινήν ευαγγελική περικοπή, είναι μία κατασκευασμένη ιστορία, που ο Κύριος ήθελε να δώσει μία απάντηση εις τους Φαρισαίους.Σημειώνει ο ευαγγελιστής Λουκάς: «Ἤκουον δὲ ταῦτα πάντα καὶ οἱ Φαρισαῖοι φιλάργυροι ὑπάρχοντες, καὶ ἐξεμυκτήριζον αὐτόν». Κάθε κήρυγμα του Κυρίου, προπαντός περί πτωχείας, περί εκουσίου πτωχείας, όταν οι Φαρισαίοι άκουγαν αυτά, φιλάργυροι υπάρχοντες, ήσαν φιλοχρήματοι και φιλάργυροι άνθρωποι, τον εξεμυκτήριζον, τον κορόιδευαν τον Ιησούν. «Καὶ εἶπεν αὐτοῖς· ὑμεῖς ἐστε οἱ δικαιοῦντες ἑαυτοὺς ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων, ὁ δὲ Θεὸς γινώσκει τὰς καρδίας ὑμῶν· ὅτι τὸ ἐν ἀνθρώποις ὑψηλὸν, βδέλυγμα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ». «Σεις», λέει, «είσαστε εκείνοι οι οποίοι δικαιώνετε τους εαυτούς σας μπροστά στους ανθρώπους και δείχνετε ότι έχετε αγιότητα. Όμως ο Θεός γνωρίζει τις καρδιές σας, και εκείνο που είναι εις τους ανθρώπους υψηλόν, -δηλαδή υπερηφάνεια-, αυτό στον Θεό μπροστά είναι βδέλυγμα, είναι σίχαμα».
.jfif)
