Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης. Ἀλάνθαστος ἰατρός

ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ. ΑΛΑΝΘΑΣΤΟΣ ΙΑΤΡΟΣ.

Μαρτυρία ανώνυμης μοναχῆς

Ἀλάνθαστος ἰατρός

Μοῦ ἦταν ξεκάθαρο πώς κάθε φορά πού πήγαινα ὁ Ἅγιος γνώριζε τούς λογισμούς μου, τίς ἀνησυχίες μου καί γενικότερα τήν κατάσταση τῆς ψυχῆς μου. Συνήθως πρίν νά τοῦ μιλήσω, ἄρχιζε καί μοῦ τά ἔλεγε καί ἀνέπαυε τόσο πολύ τήν ψυχή μου πού ἔφευγα εύτυχισμένη. Όμως γνώριζε καί τό μέλλον τῆς ὑγείας μου, διότι μία φορά μοῦ εἶπε:

Βλέπω ὁτὴν κοιλιἀ σου ἔχεις ἕνα πρόβλημα καί ἀργότερα θα ἔχεις αἰμορραγίες,

Τι λέτε, Γέροντα; Δέν ἔχω τίποτα... Γιατρός εἶμαι.

Ἅα.,, Καλά, καλά.

«Νηστεία πρὸ τῆς Θείας Μεταλήψεως; Ναί!» (Μέρος Γ΄)

«Νηστεία προ της Θείας Μεταλήψεως; Ναι!»

(Ξενίας δεσποτικής και αθανάτου τραπέζης, εν υπερώω τόπω ταις υψηλαίς φρεσί, πιστοί, δεύτε απολαύσωμεν – Μ. Τετάρτη Εσπέρας)

ΜΕΡΟΣ Γ΄

Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός

Υπάρχει μια κλιμάκωση της προετοιμασίας προ της Θ. Μεταλήψεως στα όρια του χρόνου μέχρι το «μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε», από τους υπεύθυνους πνευματικούς.

Αν, όμως, κανείς υιοθετήσει τη θεολογική γραμμή (γέφυρα) που ένωσε τους Ισραηλίτες με το όρος Σινά, με το Νόμο του Θεού και με την παρουσία Του, θα κατανοήσει την σκοπιμότητα-αναγκαιότητα της τριήμερης νηστείας προ της Θ. Κοινωνίας.

Στην Π. Διαθήκη (Έξοδος, κεφ. 19, 9-15), διαβάζουμε:

«Είπε δε Κύριος προς Μωϋσήν· ιδού εγώ παραγίνομαι προς σε εν στύλω νεφέλης, ίνα ακούση ο λαός λαλούντος μου προς σε και σοί πιστεύσωσιν εις τον αιώνα. Ανήγγειλε δε Μωϋσής τα ρήματα του λαού προς Κύριον. Είπε δε Κύριος προς Μωϋσήν· καταβάς διαμάρτυραι τω λαώ και άγνισον αυτούς σήμερον και αύριον, και πλυνάτωσαν τα ιμάτια· και έστωσαν έτοιμοι εις την ημέραν την τρίτην· τη γάρ ημέρα τη τρίτη καταβήσεται Κύριος επί το όρος το Σινά εναντίον παντός του λαού. και αφοριείς τον λαόν κύκλω λέγων· προσέχετε εαυτοίς του αναβήναι εις το όρος και θιγείν τι αυτού· πας ο αψάμενος του όρους θανάτω τελευτήσει. Ουχ άψεται αυτού χείρ∙ εν γάρ λίθοις λιθοβοληθήσεται ή βολίδι κατατοξευθήσεται· εάν τε κτήνος εάν τε άνθρωπος, ου ζήσεται. Όταν αι φωναί και αι σάλπιγγες και η νεφέλη απέλθη από του όρους, εκείνοι αναβήσονται επί το όρος. Κατέβη δε Μωϋσής εκ του όρους προς τον λαόν και ηγίασεν αυτούς και έπλυναν τα ιμάτια. Και είπε τω λαώ· γίνεσθε έτοιμοι, τρείς ημέρας μη προσέλθητε γυναικί».

Ἡ Θεοτόκος Μαριάμ. Ἡ Μήτηρ τοῦ Κυρίου καί Μήτηρ τῆς ζωῆς ἡμῶν!

[Ὁμιλία εἰς τήν Συνεδριακήν Αἴθουσαν τοῦ Ἱεροῦ Προσκυνήματος

Ἁγίου Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου Ζόγκα Ἄργους Ἀργολίδος

τήν 5ην Ὀκτωβρίου 2026 ν.ἡ., ἡμέραν Δευτέραν τό ἑσπέρας].

Γέροντος ΜΑΞΙΜΟΥ Ἰβηρίτου

Σοί, τῇ εὐγενεῖ Βασιλίδι τῶν οὐρανῶν καί Παρθένῳ ἀληθῶς, ὑπερυμνήτῳ Μητρί τοῦ Θεοῦ, κρατίστῃ δέ καί φιλοστόργῳ Προστάτιδι τοῦ Ἁγιωνύμου Ὄρους Ἄθω, Παναγίᾳ Πορταΐτίσσῃ καλουμένῃ, πανευλαβῶς ταῦτα ἀνατίθημι.

Φίλτατοί μοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, κατόπιν τιμίας προσκλήσεως τοῦ εὐλαβεστάτου Ἁγιορείτου Ἱερομονάχου Ἰγνατίου Γρηγοριάτου, Πνευματικοῦ πατρός τοῦ λαμπροῦ Προσκυνήματος τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου Ζόγκα Ἄργους Ἀργολίδος, ὅπως προσέλθω ἐνταῦθα καί ὁμιλήσω εἰς τήν ἀγάπην σας διά τήν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον, τήν Μητέρα τοῦ Κυρίου καί Μητέρα τῆς ζωῆς ἡμῶν, ἰδού πάρειμι, ἀποβαλών τόν ἔσωθεν φόβον τῆς ἀναξιότητος, ἕνεκα τῆς πολλῆς ἀγάπης πρός τό Πανάγιον πρόσωπον αὐτῆς· ἄλλως τε, κατά τόν Εὐαγγελιστήν Ἰωάννην, «φόβος οὐκ ἔστι ἐν τῇ ἀγάπῃ, ἀλλ’ ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τόν φόβον, ὅτι ὁ φόβος κόλασιν ἔχει, ὁ δέ φοβούμενος οὐ τελείωται ἐν τῇ ἀγάπῃ» (Α΄ Ἐπιστ. Ἰωάννου, δ΄, 18).

Εἰς τόν χῶρον τοῦτον εἶχον τήν τιμήν νά ὁμιλήσω καί πάλιν τήν Κυριακήν τῶν Μυροφόρων 17/30 Ἀπριλίου 2023, διά τήν Συμβολήν τῆς Ἐκκλησίας εἰς τόν Ἱερόν Ἀγῶνα τοῦ 1821. Τό σημερινόν ὅμως θέμα μας ἔχει ἰδιαίτερον ἀπαύγασμα. Ὁ οὐράνιος νοῦς τῆς Θεολογίας, Ὅσιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, τό ὄνομα τοῦ ὁποίου ἔλαβον κατά τήν Μοναχικήν κουράν, καί ὅστις τόν 7ον αἰῶνα συνέγραψε τόν κατά πλάτος ἀρχαιότερον καί θεολογικώτερον Βίον τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, θεωρεῖ τά ὅσα ἔγραψε κατώτερα ἀπό τήν περιγραφομένην πραγματικότητα, ὡς ἀνεπαρκῆ καί ἀντάξια τῆς ὑπερευλογημένης Θεομήτορος, αὐτοχαρακτηριζόμενος δέ ὡς «ἀμαθής καί βραδύγλωσσος, ἀσθενής καί ἀνάξιος». Ἀλλ’ εὐελπιστεῖ, καθώς λέγει, ὅτι ἡ ὑπερευλογημένη Μήτηρ τοῦ Κυρίου, τοῦ ἐλεήμονος καί φιλανθρώπου, θά δεχθῇ τήν πραγματείαν του «ὡς μικρόν ἀντίδωρον».

Ἡ Ἀποκαθήλωση τοῦ Ἐσταυρωμένου: Ἀπὸ τὴ Ρώμη ἕως τὴν Ὀρθόδοξη Ἀνατολή, τὸ Ὕπουλο Σχέδιο Μετάλλαξης τῆς Πίστης

Η Αποκαθήλωση του Εσταυρωμένου: Από τη Ρώμη έως την Ορθόδοξη Ανατολή, το Ύπουλο Σχέδιο Μετάλλαξης της Πίστης

Γράφει ο Βασίλειος Ξεσφίγγης

Η συντονισμένη προσπάθεια υποβάθμισης του κορυφαίου συμβόλου της θυσίας του Κυρίου, του Εσταυρωμένου Χριστού, δεν είναι τωρινό φαινόμενο, αλλά έχει βαθιές ρίζες που ξεκινούν από τη δυτική χριστιανοσύνη. Η απαρχή αυτής της ολέθριας τάσης τοποθετείται χρονικά στη δεκαετία του 1960, και συγκεκριμένα αμέσως μετά τη Δεύτερη Βατικανή Σύνοδο (1962–1965). Στο όνομα μιας υποτιθέμενης «λειτουργικής ανανέωσης» και «προσαρμογής στους μοντέρνους καιρούς», εισήχθη η πρακτική της τέλεσης της λειτουργίας των Ρωμαιοκαθολικών με τον ιερέα στραμμένο προς τον λαό (versus populum).

Το αιτιολογικό της απόφασης των νεοτερικών θεολόγων της Δύσης ήταν ότι ο παραδοσιακός μεγάλος Εσταυρωμένος πίσω ή πάνω στην Αγία Τράπεζα εμπόδιζε την οπτική επαφή του πιστού με τον ιερέα και «αποσπούσε» την προσοχή από το τραπέζι της Ευχαριστίας. Ήθελαν να παρουσιάσουν τη Μάζα περισσότερο ως ένα «κοινοτικό δείπνο» παρά ως αναίμακτη θυσία. Έτσι, ξεκίνησε η σταδιακή αφαίρεση του Εσταυρωμένου από το κέντρο του Ιερού Βήματος. Σε πολλές περιπτώσεις, ο Σταυρός του Μαρτυρίου αντικαταστάθηκε από αφηρημένα καλλιτεχνήματα, αναστάσιμα σύμβολα χωρίς το Σώμα του Χριστού (Corpus) ή μετακινήθηκε σε απόκεντρα σημεία των ναών.

21 Ὀκτωβρίου. Ἱλαρίωνος ὁσίου (†371). Χριστοδούλου τοῦ ἐν Πάτμῳ· Ἰωάννου νεομάρτυρος τοῦ ἐκ Μονεμβασίας (†1773), Φιλοθέου ὁσίου. Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Τετάρτης κα΄ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Κλσ. α΄ 18-23).

Κολ. 1,18           καὶ αὐτός ἐστιν ἡ κεφαλὴ τοῦ σώματος, τῆς ἐκκλησίας· ὅς ἐστιν ἀρχή, πρωτότοκος ἐκ τῶν νεκρῶν, ἵνα γένηται ἐν πᾶσιν αὐτὸς πρωτεύων,

Κολ. 1,18                   Και αυτός είναι η κεφαλή και ο αρχηγός του σώματος, δηλαδή της Εκκλησίας· η αρχή και η ζωοποιός δύναμις της Εκκλησίας, ο πρώτος που ανεστήθη εκ των νεκρών, δια να γίνη αυτός και ως άνθρωπος πρώτος εις όλα.

Μονὴ Εἰκοσιφοινίσσης: Νέες «Πρέσπες» – Πουλήσαν τὴν Ὀρθοδοξία γιὰ 48 «ἀργύρια»!

Μονή Εικοσιφοινίσσης: Νέες «Πρέσπες» – Πουλήσαν την Ορθοδοξία για 48 «αργύρια»!

Ελευθέριος Ανδρώνης

Το ένα μετά το άλλο, η κυβέρνηση Μητσοτάκη παραδίνει όλα τα πνευματικά προπύργια του Ελληνισμού σε αλλοεθνή αρπακτικά. Αφού αδιαφόρησαν για τη βεβήλωση της Αγιάς Σοφιάς και της Μονής της Χώρας, τα οποία ο Ερντογάν μετέτρεψε σε τζαμιά. Αφού παράτησαν τα προσκυνήματα των Αγίων Τόπων στη μοίρα τους, εν μέσω πολεμικών συγκρούσεων και καταστροφών. Αφού έβαλαν πλάτη στο ξεπούλημα της Αγίας Αικατερίνης του Σινά με προωθούμενη αλλαγή του ιδιοκτησιακού καθεστώτος. Τώρα ήρθε και η σειρά της ιστορικής Μονής Εικοσιφοινίσσης της Δράμας να συμβιβαστεί (εξαναγκαστικά) με την αρπαγή των κειμηλίων της το 1917, από τους Βούλγαρους κομιτατζήδες.

Η υπουργός εκποίησης Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, υπέγραψε «μνημόνιο κατανόησης» με τον Βούλγαρο ομόλογό της, Evtim Miloshev, για την επιστροφή της κάρας και των οστών του Τσάρου Σαμουήλ στη Βουλγαρία. Με αντάλλαγμα τον επαναπατρισμό μόλις 48 κλεμμένων εκκλησιαστικών κειμηλίων στην χώρα μας, από τα χιλιάδες που οι Βούλγαροι λήστεψαν από τη Βόρεια Ελλάδα, λεηλατώντας μοναστήρια και κατασφάζοντας χιλιάδες Έλληνες. Με λίγα λόγια, έχουμε μια ακατανόητη συμφωνία που αφορά αδιανόητα ιστορικά εγκλήματα, ξεπλυμένα σε ένα έγγραφο «κατανόησης».

Γιά τόν πόνο

«Όταν ακούς ότι κάποιος πονάει, προσευχήσου γι᾽αυτόν.

Όχι ότι ο Θεός θα τελειώσει τον πόνο του, αλλά να του δώσει υπομονή.

Γιατί, μέσα στον πόνο είναι ο Θεός» 

Όσιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης 

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/10/blog-post_795.html

Ἐπιτρέπει ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ ἕως 3 γάμους; , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ὁ λόγος τοῦ Μ. Βασιλείου γιά ὅσους πόρνευσαν πρό γάμου , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Τό δαιμονικό κίνημα τοῦ φεμινισμοῦ , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

«Μιὰ ἐπίσκεψη στὸ Ἅγιον Ὅρος...»

«ΜΙΑ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ…»

Στέφανος Κισιώτης

Είναι αλήθεια ότι πολλοί επισκέπτονται το Άγιον Όρος. Κάθε επίσκεψη είναι καλή και ωφέλιμη. Αφήνει ένα ιδιαίτερο αποτύπωμα στον επισκέπτη.

Οι επισκέπτες είναι δυο ειδών. Όσοι πηγαίνουν και επιστρέφουν στον κόσμο και όσοι πηγαίνουν και μένουν εκεί…

Αυτοί που μένουν, αφιερώνονται δια βίου εκεί, ως μοναχοί, στο Περιβόλι της Παναγίας. Σε όσους μείνουν εκεί δημιουργείται μια αλλοίωση μέσα τους, μικρή ή μεγάλη. Αυτή εξαρτάται από, την προαίρεση, τη διάθεση, την επιθυμία, τη λαχτάρα, την αναζήτηση, την ανησυχία μπροστά στα απλά και τα δύσκολα που θέτει, πρώτα και κύρια στον εαυτό του, και ταυτόχρονα από το πόσο αφίεται στα χέρια του Χριστού, της Παναγίας και τελικά του γέροντά του στον οποίο έχει εμπιστευθεί τον εαυτό του.

Όποιος γίνεται μοναχός, αφιερώνεται, «για να βρει την ψυχή του». Έχει μπροστά του ένα δρόμο με αγώνα και εκπλήξεις. Ξεκινώντας από την υπακοή, την προσευχή, την άσκηση, την μελέτη, την εργασία στο κοινόβιο, την απόταξη από όλα και κυρίως από το «Εγώ» του, από τον εαυτό του και το προσωπικό του θέλημα, για να φτάσει μέσα από την ασκητική ζωή, στην κάθαρση από τα πάθη, στον φωτισμό της Χάριτος και τελικά στη Θέωση… Αυτό θα συμβεί, μέσα από πολλά «σημαντικά» και «ασήμαντα», αφού έχει παραδώσει τον εαυτό του στον Χριστό, δια του γέροντά του και έχει ξανοιχτεί στο «μέγα πέλαγος» της μοναστικής ζωής.

Παρηγοριά στην «δια βίου» εν Χριστώ «εκπαίδευση» θα βρει στη λατρευτική – μυστηριακή ζωή και στην ενίσχυση κυρίως της Θεοτόκου, η οποία πάντοτε είναι σταθερή και σωτήρια σ’ αυτή «την πάλη με τον Θεό»… Στο τέλος πρέπει να νικήσει το ανθρώπινο θέλημά του που αντιστέκεται πεισματικά στο λόγο του Θεού και στην εν Χριστώ ζωή. Κι όπως λέει ο καρδιογνώστης απόστολος Παύλος, «ου γαρ ό θέλω τούτο πράσσω, αλλ’ ό μισώ, τούτο ποιώ»(Ρωμ.7,15).

Αυτός ο αγώνας των μοναχών είναι ατέλειωτος. Αλλά είναι ο μοναδικός προς τη Θεογνωσία ως βίωμα, ως εμπειρία. Και όσο ο μοναχός πλησιάζει δια της Χάριτος στην φανέρωση και αποκάλυψη του Θεού, το γεγονός της Θεοφάνειας που μπορεί να «γευτεί» - να βιώσει, δεν είναι το τέρμα, γιατί η παρουσία του Θεού είναι απέραντη, ατέλεστη και διαρκώς υπάρχει κι άλλο, κι άλλο και η πορεία τον οδηγεί «από δόξης εις δόξαν»(Β΄Κορ. 3,18), από έκπληξη σε έκπληξη… Και πάντα υπάρχει μια νέα αρχή κι ένα τέλος ατέλεστο… Πόσες δυνάμεις, πόση αγάπη, πόσο έρωτα πρέπει να διαθέτει ο κάθε μοναχός, ο κάθε άνθρωπος τελικά; Ο Θεός τα θέλει όλα δικά Του!! Πρόκειται για γεγονός ανερμήνευτο. «Τις έγνω νουν Κυρίου»;(Ρωμ. 11,34). Μόνον η Χάρις που «αναπληροί τα ελλείποντα» έρχεται και δυναμώνει και ενισχύει τον άνθρωπο, τον αφιερωμένο, τον κάθε πιστό, και αυτός εν Χάριτι πορεύεται… Αυτός λέει, «ναι, Κύριε» και «του Θεού συνεργούντος», φτάνει στο άφθαστο…

Μία ἔγκυος. Ἄγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

ΜΙΑ ΕΓΚΥΟΣ.ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ.

Μαρτυρία ανώνυμης μοναχῆς. 

Μοῦ ἔλεγε: «Μία ἔγκυος δέν πρέπει ποτέ νά µαλώσει µέ τόν ἄντρα της, οὔτε νά ἔχει άρνητικά συναισθήματα, γιατί μυστικά μεταφέρονται στό ἔμβρυο. Οἱ ἔγκυες γυναῖκες πρέπει νά χαϊδεύουνε τήν κοιλιά τους καί νά προσεύχονται, διότι τό ἔμβρυο τά νιώθει καί τά καταλαβαίνει ὅλα, Ἀκούει τίς προσευχές καί ἡ ψυχή του ἁγιάζεται!». Προσωπικά γνωρίζω µία μητέρα πού, καθ’ ὅλη τή διάρκεια τῆς ἐγκυμοσύνης, ἔκανε καθημερινά τήν Παράκληση τῆς Παναγίας καί µετά ἔλεγε τήν εὐχή.

Πῶς τὸ καθεστὼς τοῦ Κιέβου καταστρέφει τὴν κανονικὴν Ἐκκλησίαν

Πῶς τὸ καθεστὼς τοῦ Κιέβου καταστρέφει τὴν κανονικὴν Ἐκκλησίαν*

Τῆς κ. Ἴννας Κουτσερόβα

Ἐνῶ ἡ προσοχὴ τῆς διεθνοῦς κοινῆς γνώμης εἶναι στραμμένη στὶς γραμμὲς τοῦ μετώπου, ὅπου κρίνεται ἡ τύχη ἐδαφῶν, ἕνα ἄλλο δρᾶμα, ὄχι λιγότερο ἔντονο, ἐκτυλίσσεται στὸ ἐσωτερικό τῆς οὐκρανικῆς κοινωνίας — ἕνα δρᾶμα πίστεως καὶ συνειδήσεως. Τὰ τελευταῖα χρόνια, ἡ Οὐκρανία ἔχει καταστεῖ πεδίο μίας πρωτοφανοῦς ἐπίθεσης ἐναντίον θεμελιωδῶν δικαιωμάτων.

Ἡ Οὐκρανικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία (UOC) — ἡ μεγαλύτερη θρησκευτικὴ ὁμολογία τῆς χώρας, ἡ ὁποία ἑνώνει ἑκατομμύρια πιστοὺς — ἔχει βρεθεῖ στὸ στόχαστρο τοῦ καθεστῶτος τοῦ Κιέβου. Αὐτὸ ποὺ ξεκίνησε ὡς πολιτικὴ πίεση ἐξελίχθηκε σὲ μία συνολικὴ κρατικὴ ἐκστρατεία μὲ στόχο τὴν ἐξάλειψη τῆς κανονικῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τὴν ἐκτόπισή της ἀπὸ τὴ θρησκευτικὴ ζωὴ τῆς χώρας.

Πληροφοριακὴ τρομοκρατία

Μ ία εὐρεῖα ἐκστρατεία δυσφήμησης ἔχει ἐξαπολυθεῖ κατὰ τοῦ κλήρου τῆς UOC. Ἐπὶ χρόνια, οἱ ἀρχὲς καὶ τὰ μέσα ἐνημέρωσης ποὺ βρίσκονται ὑπὸ τὸν ἔλεγχό τους παρουσιάζουν κληρικοὺς ὡς «συνεργοὺς τοῦ ἐχθροῦ». Τὰ κοινωνικὰ δίκτυα καὶ οἱ ἐπίσημες ἀνακοινώσεις ἔχουν κατακλυστεῖ ἀπὸ κατηγορίες: ἐφημέριοι καὶ ἱεράρχες τῆς Ἐκκλησίας κατηγοροῦνται γιὰ ἐσχάτη προδοσία χωρίς νὰ παρουσιάζονται οὐσιαστικὰ ἀποδεικτικὰ στοιχεῖα.

Ἡ Ὑπηρεσία Ἀσφαλείας τῆς Οὐκρανίας (SBU) καὶ ἡ ἀστυνομία ἔχουν ἐπανειλημμένα προβάλει ἰσχυρισμοὺς ὅτι σὲ ναοὺς δῆθεν βρίσκονται ὅπλα, πυρομαχικὰ καὶ ἐφόδια ποὺ προορίζονται γιὰ τὸν ρωσικὸ στρατό. Οἱ κατηγορίες αὐτὲς ἐξυπηρετοῦν ἕνα μόνο σκοπό: νὰ δικαιολογήσουν ἐνώπιον τῆς κοινῆς γνώμης τὴ βίαιη κατάληψη ναῶν καὶ τὴ μετέπειτα «μεταβίβασή» τους στὴ σχισματικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας (OCU), ἡ ὁποία δημιουργήθηκε μὲ ἐνεργὸ συμμετοχὴ τοῦ κράτους.

Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς – Οἱ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι

ΑΓΙΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΤΟΥ ΤΣΕΛΙΕ (ΠΟΠΟΒΙΤΣ)

ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ «ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ» ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ:

ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΟΔΟΙ

Η αυτοσυνειδησία της Εκκλησίας του Χριστού είναι κατά βάθος πάντοτε καθολική, διότι είναι πάντοτε θεανθρώπινη [[Ο άγιος Ιουστίνος εδώ με τον όρο «καθολική» δεν εννοεί φυσικά «ρωμαιοκαθολική», αλλά «οικουμενική, ολόκληρη και πλήρης, που εκφράζει το σύνολο της Εκκλησίας και την ενότητα όλων των μελών της εν Χριστώ». Επειδή κεφαλή της Εκκλησίας είναι ο Θεάνθρωπος Χριστός, η ζωή της δεν περιορίζεται σε τόπο, έθνος, εποχή ή ομάδα ανθρώπων. Αγκαλιάζει το όλον, και κάθε αληθινό μέλος της μετέχει σε αυτήν την ενότητα και πληρότητα. Δεν αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως ένα τοπικό, εθνικό ή μεμονωμένο ανθρώπινο σχήμα, αλλά ως ολόκληρη την Εκκλησία του Χριστού, μέσα στην οποία υπάρχει η πληρότητα της θεανθρώπινης ζωής και αλήθειας]]. Ο Θεάνθρωπος Χριστός αποτελεί την ουσία και την εγγύηση του ενιαίου και μοναδικού χαρακτήρα της εκκλησιαστικής αυτοσυνειδησίας, αφού Αυτός είναι η μοναδική Κεφαλή της Εκκλησίας. Τα πάντα στην Εκκλησία είναι καθολικά: το φρόνημα, η καρδιά, η συνείδηση, η βούληση, η ζωή, η προσευχή, το κάθε ιερό μυστήριο και η κάθε αγία αρετή[[Και εδώ ο άγιος Ιουστίνος χρησιμοποιεί το επίθετο «καθολικά» ακριβώς με την ίδια έννοια. Δεν εννοεί απλώς ότι όλα αυτά υπάρχουν «σε όλη την Εκκλησία», αλλά ότι καθένα από αυτά μετέχει στην ολότητα, στην ενότητα και στην πληρότητα του θεανθρώπινου σώματος της Εκκλησίας. Εννοεί ότι τίποτε μέσα στην Εκκλησία δεν είναι απομονωμένο ή ατομικό. Το φρόνημα του πιστού είναι εκκλησιαστικό φρόνημα· η προσευχή του εντάσσεται στην προσευχή ολόκληρης της Εκκλησίας· τα Μυστήρια δεν είναι ατομικές πράξεις αλλά γεγονότα του όλου Σώματος· ακόμη και η αρετή του κάθε μέλους βιώνεται εν Χριστώ και σε κοινωνία με ολόκληρο το εκκλησιαστικό σώμα.]]. Τούτον τον ευαγγελισμό εκφράζει, θεοπνεύστως, ο Απόστολος Παύλος λέγοντας: «Ἡμεῖς δὲ νοῦν Χριστοῦ ἔχομεν(:Εμείς έχουμε τον νου και την σκέψη του Χριστού)» [Α΄ Κορ. 2, 16]. Αυτή η ολόπλευρη καθολικότητα αποκτά την δική της γλώσσα με τις Άγιες Οικουμενικές Συνόδους.