Ὅταν φεύγουμε ἀπό τόν Θεό, ἀπομακρύνεται καί ἡ Θεία βοήθεια ἀπό μᾶς, γινόμαστε ἐπικατάρατοι...

❈ Ὁ Ἅγιος Θεός μᾶς λέει: "Ἐπικατάρατος πᾶς ὅς στηρίζει βραχίονα αὐτοῦ" (Ἱερ. 17,5), δηλαδή ἄν πιστέψεις στά μπράτσα σου, στήν ἐξυπνάδα σου, στά πτυχία σου, στίς ὅποιες ἱκανότητες καί δεξιότητές σου, γίνεσαι ἐπικατάρατος! Καταραμένος θά πεῖ χωρισμένος ἀπό τόν Θεό, ἀλλά καί ὑποκείμενος μετά στό ἀντίθετο τῆς εὐλογίας, πού εἶναι ἡ κατάρα. Πού εἶναι τί ἡ κατάρα; Εἶναι καί τιμωρία. Ἕνας πού εἶναι καταραμένος, εἶναι τιμωρημένος, χωρισμένος ἀπό τόν Θεό, μακριά ἀπό κάθε Θεϊκή εὐλογία.

Ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος μπορεῖ νά προοδεύσει; Πουθενά δέν μπορεῖ νά προοδεύσει, σέ τίποτε. Οὔτε στά πράγματα τοῦ κόσμου αὐτοῦ, οὔτε πολύ περισσότερο στά πνευματικά, οὔτε φυσικά μπορεῖ νά σωθεῖ. Πόσο λοιπόν πρέπει νά προσέχουμε νά μήν ἔχουμε θάρρος στόν ἑαυτό μας.

"Ἐνδυναμοῦσθε ἐν Κυρίῳ" (Ἐφ. 6,10), λέει. Δέν λέει "ἐνδυναμοῦσθε ἐν τοῖς βραχίοσι ἡμῶν", νά ἐνδυναμώνεστε μέ τά μπράτσα σας.

"Μείζων πασῶν τῶν ἀρετῶν ἡ διάκρισις".

Πάντα πρέπει νά ὑπάρχει ἡ διάκριση. "Μείζων πασῶν τῶν ἀρετῶν ἡ διάκρισις".

Ἦταν ἕνας μοναχός καί πῆγε στόν Ἅγιο Παΐσιο καί τοῦ ἔκανε τό ἑξῆς ἐρώτημα:

- Γέροντα, εἶμαι στό μοναστήρι καί ἔχω τό τάδε διακόνημα - ἦταν ἕνα σχετικά εὔκολο διακόνημα - καί σέ τέσσερις ὧρες τελειώνω τό διακόνημά μου. Ἕνας ἄλλος ἀδελφός ἔχει ἕνα βαρύ διακόνημα. Ἐγώ ἔχω ἀρκετό ἐλεύθερο χρόνο. Νά πηγαίνω νά τόν βοηθάω;

Τοῦ λέει ὁ Ἅγιος Παΐσιος:

- Πήγαινε νά τόν βοηθᾶς ἔτσι, ὥστε καί ὁ ἄλλος ἀδελφός νά ἔχει χρόνο νά πηγαίνει στό κελλί του νά κάνει τά πνευματικά του.

Γονέας ἀληθινός δέν εἶναι αὐτός πού ἁπλῶς γεννᾶ τά παιδιά, ἀλλά καί τά ἀναγεννᾶ πνευματικά καί τά βοηθᾶ νά μποῦν στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ

❈ Ἄν οἱ γονεῖς δέν ζοῦν σωστά, δέν μποροῦν καί νά ἀναθρέψουν σωστά καί καλά παιδιά. Καί ἔχουν βεβαίως τεράστια εὐθύνη ἀπέναντι στόν Θεό, γιατί γονέας ἀληθινός δέν εἶναι αὐτός πού ἁπλῶς γεννᾶ τά παιδιά, ἀλλά καί τά ἀναγεννᾶ πνευματικά καί τά βοηθᾶ νά μποῦν στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

"Δέν ἀμφιβάλλουμε", λέει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Διάλογος, "ὅτι ὅλα τά βαπτισμένα νήπια τά ὁποῖα πεθαίνουν σέ ἡλικία πού ἀκόμα δέν μιλοῦν, πηγαίνουν στήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Δέν πρέπει ὅμως νά πιστέψουμε τό ἴδιο καί γιά ὅσα ἀρχίζουν νά μιλοῦν, γιατί σέ πολλά τέτοια νήπια ἡ θύρα τῆς Οὐράνιας Βασιλείας κλείνεται καί ἐξαιτίας τῶν γονιῶν τους, ἄν τά ἀνατρέφουν μέ κακό τρόπο.

Καί ἀναφέρει τό παρακάτω περιστατικό:

Ψυχοσάββατο πρό Πεντηκοστῆς:«Ἠ ἀνάστασις τῶν νεκρῶν» π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ ΠΡΟ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«Η ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ»

[Από τη σειρά: «Ομιλίες εις προσκυνητάς Θεσσαλονικείς» Δ97Α’]

[Εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 13-6-1992]

Αν ο θάνατος, αγαπητοί μου, έθετε την τελική του σφραγίδα σε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, τότε, θα λέγαμε, ας αρχίσομε να θρηνούμε γι΄ αυτήν την φοβερή αιχμαλωσία μας εις τον κόσμον αυτόν. Τότε μόνιμο τραγούδι μας, μόνιμο, μάλλον, ελεγείο μας, ας είναι το «Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης». Και μάλιστα όταν σήμερα, Ψυχοσάββατο προ της Πεντηκοστής, μάς ζωντανεύει αυτή η θέσις του θανάτου, η πραγματικότητα του θανάτου για να τα πούμε αυτά, τότε θα λέγαμε: «Γιατί να έρχονται νέοι άνθρωποι στον κόσμον αυτόν αφού θα πεθάνουν;».

«Γιατί να γεννιώνται άνθρωποι;». Ή, ακόμη, τότε μία γέννηση θα μπορούσε να είναι ένα προκαταβολικόν πένθος. Μάλιστα μεταφορικώς λέγεται ότι το παιδί μόλις γεννιέται, κλαίει και αυτό σημαίνει ότι μπαίνει μέσα στα βάσανα αυτού του κόσμου. Τότε… γιατί ο ήλιος λάμπει; Ή ακόμη γιατί τα πουλιά κελαηδούν; Δεν θα υπήρχε λόγος. Τότε η Δημιουργία στο βάθος της, παρά την επιφανειακή ομορφιά της κρύβει την πιο απαίσια αντίφαση, την υπαρξιακή ανυπαρξία της. Και είναι μία, τότε η Δημιουργία, μία εξοργιστική κωμωδία. Αν βέβαια όλα αυτά, τον τελικό λόγο, τον έχει ο θάνατος. Έτσι, ύπαρξις και ανυπαρξία, ζωή και θάνατος, είναι η πιο ακραία αντίφασις.

Αλλά ο Θεός που εδημιούργησε τα πάντα με τόση σοφία, με τόση δύναμη και με τόση αγάπη, αντιφάσκει εις εαυτόν; Δημιουργεί μάταια πράγματα ο Θεός; Βεβαίως όχι. Μη γένοιτο να υποστηρίξομε μία τέτοια θέση. Τότε; Ε, απλώς ο θάνατος είναι ένας μεγάλος παρείσακτος. Και πρέπει να δούμε πώς μπήκε αυτός ο θάνατος ως παρείσακτος μέσα στην πολύ ωραία Δημιουργία του Θεού. Όπως κάπου στην «Σοφία Σολομώντος» λέγει ότι «Είσαι φιλόζωος, Κύριε, και δεν έκανες κανένα δημιούργημά Σου να υποφέρει και κανένα δημιούργημά Σου δεν βδελύσσεσαι, δεν σιχαίνεσαι, και όλα είναι πολύ ωραία». Πώς, λοιπόν, υπάρχει ο θάνατος; Που είναι ο θάνατος πάντοτε, η πιο χτυπητή αντινομία, όπως ήδη σημειώσαμε, και η πιο απαίσια ασχημία.

Ο θάνατος, αγαπητοί μου, είναι ο καρπός της παρακοής των Πρωτοπλάστων. Και το σημαντικόν είναι ότι ο Θεός ειδοποίησε για την περίπτωσιν αυτήν, λέγοντας: «Μην παραβείτε την εντολή μου· «ἐν ᾗ δ᾿ ἂν ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ᾿ αὐτοῦ, θανάτῳ ἀποθανεῖσθε». «Θα πεθάνετε με θάνατο εάν θα φάτε από τον καρπόν αυτόν». Όχι βεβαίως ότι ο καρπός της γνώσεως ήταν καρπός δηλητηριώδης, ήταν κάτι άλλο, είχε μεταφυσικά στοιχεία. Όχι, τίποτε απ’ όλα αυτά. Ένα φυσικόν δέντρον ήτο. Αλλά ετέθη επάνω εις το καρπόν του δέντρου αυτού, ετέθη η εντολή της υπακοής. Και εφόσον οι Πρωτόπλαστοι παρέβησαν την εντολή της υπακοής, εισήλθε ο θάνατος.

Λέγει το βιβλίον της «Σοφίας Σολομώντος» στο 2ο κεφάλαιο: «ὅτι ὁ Θεὸς ἔκτισε τὸν ἄνθρωπον ἐπ᾿ ἀφθαρσίᾳ (:τον έκανε να είναι άφθαρτος) καὶ εἰκόνα τῆς ἰδίας ἰδιότητος ἐποίησεν αὐτόν· φθόνῳ δέ διαβόλου θάνατος εἰσῆλθεν εἰς τόν κόσμον».

Ἡ πνευματική ἐλεημοσύνη εἶναι ἀνώτερη ἀπό τήν ὑλική

❈ *Ἐρώτηση*: Ὅταν λέτε νά δίνουμε, τό μυαλό μας πηγαίνει κυρίως σέ ὑλικά πράγματα. Ἄν πονάει ὁ ἕνας καί προσεύχεται γιά τόν ἄλλον, αὐτό εἶναι ἀνώτερο ἤ κατώτερο ἀπό τό νά δίνει ὑλικά;

*Ἀπάντηση*: Ἄν πονάει καί προσεύχεται εἶναι ἀνώτερο καί τό καλύτερο εἶναι νά τό κάνει χωρίς νά τό ξέρει ὁ ἄλλος. Τό μεγαλύτερο δόσιμο εἶναι ἡ Χάρις, πού στέλνεις στόν ἄλλον δῶρο, ὅταν προσεύχεσαι γιά ἐκεῖνον. Κανένα ὑλικό δῶρο δέν ἔχει ἀξία μπροστά στή Χάρη τοῦ Θεοῦ, πού θά τοῦ στείλεις μέ τήν προσευχή. Αὐτή εἶναι πνευματική ἐλεημοσύνη, ἡ ὀποία εἶναι ἀνώτερη ἀπό τήν ὑλική καί μποροῦμε ὅλοι νά τήν προσφέρουμε. Ὑλική ἴσως κάποιος νά μή μπορεῖ. Νά ἀγαπήσουμε ὅλους τούς ἄλλους, νά πονέσουμε καί νά προσευχηθοῦμε γιά ὅλη τήν ἀνθρωπότητα.

Διαβάζουμε: «Στήν Ἰουδαϊκή ἀσκητική φιλολογία ὑπάρχει ἡ ἑξῆς ἱστορία:

Διαβάζουμε: «Στήν Ἰουδαϊκή ἀσκητική φιλολογία ὑπάρχει ἡ ἑξῆς ἱστορία: “Ο κάθε ἄνθρωπος συνδέεται μέ ἕνα νῆμα μέ τό Θεό. Κάθε φορά κατά τήν ὁποία αὐτός ἁμαρτάνει, κόβεται τό νῆμα.

Ὑπάρχουν ἐπίσης ἐκεῖνοι ποὺ βιώνουν τὴν ἀγγελικὴ ζωὴ ἐνῷ βρίσκονται ἀκόμα σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο

 

Ὑπάρχουν ἐπίσης ἐκεῖνοι ποὺ βιώνουν τὴν ἀγγελικὴ ζωὴ ἐνῷ βρίσκονται ἀκόμα σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο μὲ τὰ σώματά τους, ὅταν ὁλόκληρος ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἑνώνεται μὲ τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα τους καὶ γίνεται ἕνα μὲ αὐτοὺς τοὺς πνευματικοὺς ἀνθρώπους... 

Ἅγιος Συμεῶν ὁ Νέος Θεολόγος 

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/05/blog-post_740.html

29 Μαΐου. «Ἀπόδοσις τῆς ἑορτῆς τῆς Ἀναλήψεως». Θεοδοσίας παρθενομάρτυρος. [᾿Επέτειος τῆς ἀποφράδος ἡμέρας τῆς ὑπὸ τῶν Τούρκων γενομένης ἁλώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως (1453).] Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Παρασκευῆς ζ´ ἑβδ. Πράξεων (Πρξ. κζ´ 1 - κη´1).

Πραξ. 27,1         Ὡς δὲ ἐκρίθη τοῦ ἀποπλεῖν ἡμᾶς εἰς τὴν Ἰταλίαν, παρεδίδουν τόν τε Παῦλον καί τινας ἑτέρους δεσμώτας ἑκατοντάρχῃ ὀνόματι Ἰουλίῳ σπείρης Σεβαστῆς.

Πραξ. 27,1                Οταν δε απεφασίσθη να πλεύσωμεν δια την Ιταλίαν, παρέδωσαν και τον Παύλον και μερικούς άλλους κρατουμένους εις ένα εκατόνταρχον, ονόματι Ιούλιον, του τάγματος, που έφερε το όνομα “σπείρα Σεβαστή”.

Ὁ διάβολος μισεῖ τήν ἐν Χριστῷ ἕνωση , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ποιά εἶναι ἡ ἀληθινή φιλία -τό "νόσημα" τοῦ φθόνου καί τῆς ζήλιας , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

The philosophy of the deserts into the cities - The Ascetics of the Parish, f. Savvas Agioreitis

The philosophy of the deserts into the cities - The Ascetics of the Parish, f. Savvas Agioreitis, 26-5-2026 Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Περί Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ

❈ "Ἀπόδειξη τῆς Ἀνάστασης εἶναι τά θαύματα τῶν Ἀποστόλων", σημειώνει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος. "Ἄν ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ δέν ἦταν πραγματική, τότε οἱ Ἀπόστολοι πού σάν Τόν εἶδαν δεμένο σκορπίστηκαν, πῶς θά εἶχαν τήν δύναμη καί τήν ὤθηση νά σπείρουν στά πέρατα τῆς οἰκουμένης ἕνα φανταστικό γεγονός καί νά ἀντιστέκονται στίς ἀπειλές ἀπό ἀκονισμένα ξίφη, πυρακτωμένα τηγάνια καί τούς καθημερινούς μύριους θανάτους;", καί ὄχι μόνο αὐτοί, ἀλλά καί πάρα πολλοί Ἅγιοι, οἱ ὁποῖοι μαρτύρησαν καί ἔδωσαν τήν ζωή τους κηρύττοντας τόν θάνατο καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ.

"Ἄν δέν Τόν ἔβλεπαν ἀναστημένο οἱ Ἀπόστολοι καί εἶχαν μέγιστη ἀπόδειξη τῆς δυνάμεώς Του, δέν θά διακινδύνευαν τήν ζωή τους. Ρωτᾶνε πολλοί:

Περί Ἐμποδίου

❈ Λέει ὁ Θεός σέ μᾶς: Νά θυμᾶσαι πώς κάθε ἐμπόδιο εἶναι νουθεσία ἀπό τόν Θεό, καί γι' αὐτό νά βάλεις στήν καρδιά σου αὐτόν τό λόγο, πού σοῦ ἔχω ἀποκαλύψει τήν ἡμέρα αὐτή, ὅτι Ἀπό Μένα ἦταν αὐτό.

Ποιό δηλαδή; Τό ἐμπόδιο. Βλέπετε, καί ὁ λαός τό λέει πολύ σοφά: "Κάθε ἐμπόδιο γιά καλό".

Ἑπομένως, δέν πρέπει νά δυσανασχετοῦμε ὅταν μᾶς ἔρχεται ἕνα ἐμπόδιο.

"Πάντα μοι ἔξεστι ἀλλ' οὐ πάντα συμφέρει

❈ Λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: "Πάντα μοι ἔξεστι ἀλλ' οὐ πάντα συμφέρει" (Α΄Κορ. 6,12). "Ὅλα μοῦ ἐπιτρέπονται ἀλλά δέν μέ συμφέρουν τά πάντα".

Σήμερα πάρα πολλοί νέοι καί γενικότερα οἱ ἄνθρωποι λένε: "Μή μέ καταπιέζετε. Ἀφῆστε με ἐλεύθερο νά κάνω ὅ,τι θέλω" καί μάλιστα κυριαρχεῖ καί τό σύστημα ''ζῆσε ὅπως θέλεις καί κάνε ὅ,τι θέλεις''. Αὐτή εἶναι καί ἡ συνταγή πού λανσάρεται ὡς συνταγή εὐτυχίας.

Ἀλλά ὅταν κανείς τό κάνει αὐτό, οὐσιαστικά δέν γίνεται ἐλεύθερος, ἀλλά ὑποδουλώνεται στά πάθη καί στόν Διάβολο.

Εἶναι αὐτή ἡ συνταγή πού ἔδωσε καί ὁ ἀρχέκακος ὄφις στήν Εὔα καί στόν Ἀδάμ: "Τί σᾶς εἶπε ὁ Θεός; Νά μή φᾶτε ἀπ' ὅλα τά δέντρα;". Ψέμα! "Ὄχι", λέει ἡ Εὔα, "μᾶς εἶπε νά φᾶμε ἀπ' ὅλα, ἐκτός ἀπό ἕνα". Κακῶς ἔπιασε κουβέντα μαζί του, πρῶτο λάθος. Μετά ὁ διάβολος -κοιτᾶξτε τί πανοῦργος εἶναι!