Μνήμη ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου:«Ἀσθενούντω ἰατρός» π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

Μνήμη αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«ΑΣΘΕΝΟΥΝΤΩΝ ΙΑΤΡΟΣ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 6-5-2002]

Σήμερα, αγαπητοί μου, έχουμε την μνήμην του αγίου μεγαλομάρτυρος Γεωργίου. Τον αγαπούμε πάρα πολύ. Η Εκκλησία μας τον τιμά πάρα πολύ. Και όταν μάλιστα ακούει από το τροπάριόν του τις εξής θέσεις: «Ἀσθενούντων ἰατρός· τροπαιοφόρε μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν», τότε αισθάνεται θαυμάσια η Εκκλησία, οι Χριστιανοί. Ναι. «Ἀσθενούντων ἰατρός». Ας δοξάσουμε, λοιπόν, τον Θεό, γιατί έδωσε το χάρισμα της θεραπείας στους αγίους Του, για να γινόμαστε καλά. Και οι Χριστιανοί, όπως σας είπα, όταν αισθάνονται μία τέτοια χάριν σε κάποιον άγιον, τον τιμούν πολύ και τρέχουν, για να γιατρευτούν.

Μετά το ένδοξον μαρτύριον του αγίου Γεωργίου, που έγινε το 303, μετά Χριστόν βέβαια, χτίστηκε μεγαλοπρεπής ναός στη Λύδδα της Παλαιστίνης και μεταφέρθηκε εκεί το άγιον λείψανό του. Από τότε αναρίθμητα θαύματα έγιναν εκεί. Έτσι εξηγείται γιατί κι εμείς σήμερα, ύστερα από τόσους αιώνες, ερχόμαστε να τιμήσουμε τον άγιο και να ζητήσουμε την θεραπεία των ασθενειών μας, όπως ήδη σας το είπα.

Αξίζει, όμως, να αναλύσομε τι είναι αρρώστια· πώς προκαλείται και πώς θεραπεύεται. Διότι η αρρώστια είναι εις τον τομέαν της φθοράς. Έχουμε, όπως θα γνωρίζετε, δυστυχώς, τα πρόσωπα της πτώσεώς μας στο πρόσωπο του Αδάμ είναι δύο: η φθορά και ο θάνατος. Και ο θάνατος είναι ο γνωστός θάνατος: Ο χωρισμός της ψυχής από το σώμα. Η φθορά είναι η ηλικία αυτή καθ’ εαυτήν, η οποία προκαλεί, βέβαια, την φθορά σώματος, η ηλικία αυτή καθ’ εαυτήν· βλέπουμε ότι έζησε ο Αδάμ, λέγει, 930 χρόνια. Ο Μαθουσάλας έζησε 960 χρόνια. Ο Ιώβ τόσα κ.λπ. κ.λπ. Κατεβαίνουμε δε, βλέπουμε πόσο, πόσο έζησε ο Αβραάμ, μετά ο Δαβίδ. Ο Δαβίδ λέγει: «Η ζωή του ανθρώπου είναι εβδομήντα χρόνια. Εβδομήντα. Ἐὰν δὲ ἐν δυναστείαις, ὀγδοήκοντα -Δηλαδή εάν ο άνθρωπος είναι γερής κράσεως, τότε ζει ογδόντα χρόνια- Καὶ τὸ πλεῖον αὐτῶν κόπος καὶ πόνος». «Και το περισσότερο είναι ο κόπος και ο πόνος». Αυτός όλος ο χώρος λέγεται φθορά. Φθορά· η οποία φθορά αρχίζει από την εμβρυική ηλικία του ανθρώπου. Όταν σπείρεται η ύπαρξις του ανθρώπου, ταυτοχρόνως σπείρεται και η φθορά. Ταυτοχρόνως!

«Ἡ γνωριμία καὶ ἡ σχέσις τοῦ Ἁγίου Ραφαὴλ μὲ τὸν Ἅγιον Μᾶρκον τὸν Εὐγενικόν».

Γράφει ο Αρχιμ. Κύριλλος Κεφαλόπουλος, ιστορικός, Δρ. Αρχαίας Ιστορίας Παν/μίου B.I.U. Μαδρίτης

Οι Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη συγκαταλέγονται στη χορεία των Νεοφανών Αγίων και μάλιστα εκείνων που μαρτύρησαν σχεδόν αμέσως μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως. Σχετικά με τον βίο τους γνωρίζουμε λίγα πράγματα. Οι πρώτες πληροφορίες για την ύπαρξη των Αγίων ιστορούνται με θαυματουργικό και αποκαλυπτικό τρόπο από το έτος 1959 μ.Χ. Από μία ανασκαφή που έγινε στη Θερμή της Λέσβου, ανακαλύφθηκε ο τάφος ενός αγνώστου προσώπου, που όπως αποκαλύφθηκε σε συνεχή οράματα, ανήκε στον Άγιο Ιερομάρτυρα Ραφαήλ, ο οποίος μαρτύρησε μαζί με τον Άγιο Οσιομάρτυρα Νικόλαο και την Αγία Ειρήνη. Ο τάφος και το λείψανο του Αγίου Νικολάου ανακαλύφθηκε στις 13 Ιουνίου 1960 μ.Χ.

Όσα γνωρίζουμε για το βίο τους προέρχονται από εμφανίσεις των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης σε πιστούς της Λέσβου, οι οποίοι έλαβαν τις πληροφορίες αυτές από οράματα και ενύπνια, στα οποία οι Άγιοι γνωστοποιούσαν στοιχεία από τον βίο τους και το μαρτύριόν τους. Αυτά εν συνεχεία κατεγράφησαν σε επιστολές και σε βιβλία που εξεδόθησαν. Ταυτοχρόνως, η αρχαιολογική σκαπάνη επιβεβαίωσε με τα ευρήματά της τον τόπο του μαρτυρίου και της ταφής των Αγίων, πάντοτε σύμφωνα με τις θαυματουργικές υποδείξεις των Αγίων.

Εκείνο το στοιχείο το οποίον δεν είναι ιδιαιτέρως γνωστό και δεν έχει δοθεί η δέουσα σημασία, είναι ότι στους δύσκολους χρόνους πριν την Άλωση της Βασιλεύουσας, όταν η Βυζαντινή Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία όδευε προς το εναγώνιο τέλος της και η επικείμενη κατάκτηση από τους Οθωμανούς ήταν προ των θυρών, στις τελευταίες στιγμές της αυτοκρατορίας, όταν απειλητικά σύννεφα από Ανατολή και Δύση πύκνωναν, οι διαδρομές και τα βήματα των δύο Αγίων, Ραφαήλ και Αγίου Μάρκου του Ευγενικού, διεσταυρώθησαν και συναντήθησαν. Σκοπός του παρόντος άρθρου είναι να αναδείξει αυτήν ακριβώς την διάσταση μέσα από τις υπάρχουσες πληροφορίες και με συνεκτίμηση των ιστορικών στοιχείων να καταλήξει στο συναγόμενο ιστορικό συμπέρασμα της γνωριμίας και της διασυνδέσεως των δύο Αγίων.

Ὑπόθεση Μητροπολίτη Πάφου Τυχικοῦ — Ὅταν ἡ Ἐκκλησιαστικὴ Ἐξουσία Συγκρούεται μὲ τὸ Κράτος Δικαίου

Υπόθεση Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού — Όταν η Εκκλησιαστική Εξουσία Συγκρούεται με το Κράτος Δικαίου

Οι νομικές συνέπειες των απειλών και της αμφισβητούμενης διαδικασίας εναντίον του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού

Δρ. Νικόλαος Νικοδήμου, Δρ. Νομικών Επιστημών

Η δημόσια αντιπαράθεση γύρω από την υπόθεση του μητροπολίτη Πάφου Τυχικού εγείρει σοβαρά ζητήματα όχι μόνο εκκλησιαστικής τάξης, αλλά και θεμελιωδών αρχών του κράτους δικαίου. Εάν πράγματι έχουν παραβιαστεί βασικές αρχές δίκαιης διαδικασίας και στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα, τότε η υπόθεση δεν αποτελεί πλέον εσωτερικό εκκλησιαστικό ζήτημα, αλλά θέμα που υπάγεται στην ευρωπαϊκή έννομη τάξη.

Παραβίαση Θεμελιωδών Δικαιωμάτων

Η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κατοχυρώνει σαφώς:


Το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη (Άρθρο 6)
Την ελευθερία έκφρασης και υπεράσπισης (Άρθρο 10)
Το δικαίωμα αποτελεσματικής προσφυγής (Άρθρο 13)
Την ελευθερία θρησκευτικής διοίκησης με σεβασμό στη νομιμότητα (Άρθρο 9)


Γεώργιος Ἀποστολάκης: Ξεχάσαμε τὸν Θεό – μας θυμήθηκαν οἱ ἀρρώστιες

Η εικόνα που έρχεται από τη Λέσβο με τον αφθώδη πυρετό δεν είναι απλώς μια ακόμη είδηση αγροτικής κρίσης. Είναι ένα προειδοποιητικό σήμα. Κοπάδια θανατώνονται, παραγωγοί καταστρέφονται, ολόκληρες οικογενειακές δραστηριότητες αφανίζονται μέσα σε λίγες ημέρες. Και το κράτος; Τρέχει πίσω από τα γεγονότα με αποζημιώσεις που δεν καλύπτουν ούτε το παρόν, πόσο μάλλον το μέλλον.

Η ελληνική κτηνοτροφία δέχεται αλλεπάλληλα πλήγματα: ασθένειες, κόστος παραγωγής, εισαγωγές, αδυναμία στήριξης. Το αποτέλεσμα είναι ορατό: εγκατάλειψη της υπαίθρου, ερημοποίηση της παραγωγής, εξάρτηση της χώρας από εισαγόμενα τρόφιμα. Δεν πρόκειται μόνο για οικονομικό ζήτημα. Είναι θέμα εθνικής επιβίωσης.

Μέσα σε αυτή την ασφυκτική κατάσταση, οι κτηνοτρόφοι κάνουν αυτό που είναι φυσικό: αντιδρούν, διαμαρτύρονται, διεκδικούν αποζημιώσεις. Και ορθώς το πράττουν. Όμως εδώ αναδύεται ένα βαθύτερο ερώτημα, που δεν είναι ούτε γραφικό ούτε παρωχημένο: Πού είναι η πίστη;

“Ο μεγάλος νοῦς τοῦ Πλάστη δέν μπορεῖ νά κάνη τίποτε τό ἄχρηστο στον κόσμο"

Κάποια δυστυχισμένη εἶπε στὸν Ἅγ. Ἰωάννη τῆς Κρονστάνδης: «“είμαι δυστυχής, ἄχρηστη στον κόσμο". “Ο μεγάλος νοῦς τοῦ Πλάστη δέν μπορεῖ νά κάνη τίποτε τό ἄχρηστο στον κόσμο", τῆς ἀπάντησε ἀμέσως ὁ μπάτουσκα»

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/04/blog-post_28.html

23 Ἀπριλίου. † Γεωργίου μεγαλομάρτυρος τοῦ τροπαιοφόρου (†303). Τοῦ Ἁγίου Γλυκερίου τοῦ γεωργού. Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Τοῦ ἁγίου, Σαββάτου δ´ ἑβδ. Πράξεων (Πρξ. ιβ´ 1-11).

Πραξ. 12,1         Κατ᾿ ἐκεῖνον δὲ τὸν καιρὸν ἐπέβαλεν Ἡρῴδης ὁ βασιλεὺς τὰς χεῖρας κακῶσαί τινας τῶν ἀπὸ τῆς ἐκκλησίας.

Πραξ. 12,1                Κατά τον καιρόν εκείνον, ο βασιλεύς Ηρώδης Αγρίππας, άπλωσε τα χέρια και επιασε μερικούς από τους πιστούς της Εκκλησίας, δια να τους κακοποιήση.

Ἡ δύναμη τῆς ὑπακοῆς

Σ' αὐτό τό σημεῖο ἡ ἀδελφή Εφραιμία ταίριαζε ἀπόλυτα μέ τόν Γέροντά μου παπα-Χαράλαμπο. Θ' αναφέρω ἀκόμα δύο περιστατικά σχετικά μέ τήν ἀδελφή Εφραιμία καί τόν Γέροντα παπα-Χαράλαμπο.

Ὅταν ἀγοράστηκε τό κτῆμα στην Πορταριά, ἤδη ἄρχισαν οἱ έργασίες γιά τά πρῶτα κτίσματα. Κατά τό 1962, ἡ ἀείμνηστη Γερόντισσα Μακρίνα ζήτησε ἀπό τήν ἀδελφή Εφραιμία, ἡ ὁποία ἦταν ἄρρωστη μέ πυρετό, νά μεταφέρει ἀπό τίς Σταγιάτες στο νέο μοναστήρι τήν θαυματουργή εἰκόνα τῆς Παναγίας μας. Προς στιγμήν ἡ Ἐφραιμία πῆγε να διστάσει γιατί γνώριζε πόσο βαριά ἦταν ἡ εἰκόνα, ἀλλά καί πόσο δύσκολος ὁ δρόμος μέχρι τήν Πορταριά, γιά νά τόν ἀνεβεῖ ἄρρωστη μέ τόσο βάρος. Αμέσως, ὅμως, ξεπερνᾶ τόν δισταγμό. Βάζει μπροστά τήν εὐχή τῆς Γερόντισσας καί τρέχει. Καθώς μέ διαβεβαίωσε ἡ ἴδια, τόση δύναμη ἔλαβε, ὥστε ἡ εἰκόνα τῆς φάνηκε ἐλαφριά σάν φύλλο. Καί ἀπό πίσω αἰσθανόταν σάν κάποιος νά τήν ἔσπρωχνε.

Οὐράνιες ἐμπειρίες τοῦ παπα-Φώτη.Τὸ ὅραμα τοῦ παπα-Φώτη στὸν Πανάγιο Τάφο!

Οὐράνιες ἐμπειρίες τοῦ παπα-Φώτη.

Τό όραμα τοῦ παπα-Φώτη στόν Πανάγιο Τάφο!

Στήν πλούσια βιογραφία τοῦ παπα-Φώτη, ἀνάμεσα στίς έπιστολές καί τίς διηγήσεις του, ξεχωρίζει μία πού φέρει την ήμερομηνία 7 Μαΐου 1973. Σε αὐτήν ὁ Γέροντας, μέ ἕναν ένθουσιασμό πού ξεχείλιζε ἀπό κάθε λέξη καί μιά χαρά πού ἔμοιαζε να πηγάζει από οὐράνιες πηγές, περιγράφει ἕνα γεγονός πού σημάδεψε ἀνεξίτηλα τὴν ψυχή του: Τήν «κατάπεμψη καί ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Φωτός».

Ἦταν μιά στιγμή πού ἡ ἐπίγεια πραγματικότητα συναντοῦσε τὸ θεῖο μυστήριο. Ὁ παπα-Φώτης, μέ τά ἴδια του τά μάτια, ἀξιώθηκε να δεῖ τὴν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Φωτός. Ἡ περιγραφή του εἶναι τόσο ζωντανή πού μεταφέρει τόν ἀναγνώστη στην καρδιά τοῦ Παναγίου Τάφου. «Καθ’ ἥν στιγμήν ὁ Ἅγιος Πέλης ὁ ἐδέετο», γράφει, «ἀστραπιαίως ἔλαμψεν τὸ Ἅγιον Κουβούκλιον ἄπλετον καί ἀδαμάντινον Φῶς ἐκβλύζον ἐκ τῶν παραθύρων τῆς διπλῆς σειρᾶς τῶν εὑρισκομένων ἐν τῷ Τυμπάνω τοῦ Τρούλλου τοῦ Κουβουκλίου».

Φανταστεῖτε τή σκηνή: Το ἱερό Κουβούκλιο, τό μικρό παρεκκλήσι πού περικλείει τόν Πανάγιο Τάφο, να πλημμυρίζει ξαφνικά ἀπό ἕνα ἄπλετο, ἀδαμάντινο φῶς. Δέν ἦταν ἕνα ἁπλό φῶς, ἀλλά μιά λάμψη πού ἔμοιαζε μέ διαμάντι, καθαρή, λαμπερή καί τόσο ἔντονη πού ξεχείλιζε ἀπό τά παράθυρα τοῦ τρούλου, φωτίζοντας τά πάντα γύρω του. Ήταν μιά στιγμή πού ὁ οὐρανός ἄνοιγε καί τό θεῖο φῶς κατέβαινε στή γῆ, ἐπιβεβαιώνοντας το μέγα θαῦμα τῆς Ἀνάστασης.

Ὁ Ἐπίσκοπος Καρπασίας Χριστόφορος καταγγέλλει τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Κύπρου γιὰ τὶς σχέσεις του μὲ τοὺς Λάϊονς.

Ο Επίσκοπος Καρπασίας Χριστόφορος καταγγέλλει τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου για τις σχέσεις του με τους Λάιονς.

Έγραψε κάποτε ο τότε αρχιμανδρίτης Χριστόφορος Τσιάκκας στο λεξικό του:“Κριτική Χριστιανική θεώρηση τῶν Λάϊονς:

Ἡ ὀργάνωση αὐτή ἀποτελεῖ ἕνα καθαρά διεθνιστικό ανθρωποκεντρικό σύστημα, που θέτει ὡς ύψιστο σκοπό τη δόξα τῶν Λάϊονς. Αυτό τονίζεται σαφέστατα ἀπό τήν ἴδια τήν ὀργάνωση βλ.The Lion, 130, Μάρτιος, Απρίλιος 97.

Από αυτή την άποψη κινεῖται σε ἐντελῶς ἀντίθετη γραμμή ἀπό τήν Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη που κέντρο της δέν εἶναι ὁ ἄνθρωπος καί ἡ ἱκανοποίηση τῶν ἐνδοκοσμικῶν του ἀναγκῶν, ἀλλά ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς καί ἡ ἕνωση τοῦ ἀνθρώπου με Αυτόν, δηλαδή ή θέωση τοῦ ἀνθρώπου διά τοῦ Θεανθρώπου […] Σέ έκδοση ἐντύπου με προσευχές για τούς Λάϊονς, στον πρόλογό του σημειώνεται ὅτι αὐτές γράφηκαν «μέ κάποιο φιλοσοφικό ὑπόβαθρο» ἀντικαθιστώντας το Βιβλικό κείμενο με «ἕνα ἄλλο προσαρμοσμένο και φιλοσοφημένο κείμενο, πάνω σέ ἔννοιες Χριστιανικές και ανάλογα πάλι μέ τήν περίπτωση καί τήν περίσταση» γιά νά χρησιμοποιοῦνται ἀπό τούς «ἀδελφούς Λάϊονς στις δικές τους συνεστιάσεις». Από αὐτό καί μόνο οἱ Λάϊονς διαφοροποιοῦνται ἀπό τήν Ἐκκλησία, αλλάζουν το περιεχόμενο τῆς πίστεως, ἀπό Χριστοκεντρικό, Πατερικό και ἐκκλησιαστικό, καί τό μετατρέπουν σε φιλοσοφικό μέ τήν χρήση Χριστιανικῶν ὅρων, που όμως δεν έχουν να κάνουν τίποτα μέ τήν Ὀρθόδοξη Χριστιανική Πίστη.

Ὅταν ἀνοίχτηκε ὁ τάφος τοῦ Ἁγίου Ἀμφιλοχίου της Πάτμου, ὅλη ἡ περιοχὴ γύρω εὐωδίασε...

Γράφει ο π. Ηλίας Μάκος

Καθώς η Εκκλησία μας στις 19 Σεπτεμβρίου εορτάζει την ανακομιδή των λειψάνων του αγίου Αμφιλοχίου (Μακρή), η περιγραφή του γεγονότος από τον ιερομόναχο π. Ηλία Καλατζή είναι αποδεικτική ότι ο γέροντας της Πάτμου ήταν ειλικρινής και άδολος και ανυστερόβουλος καλός στρατιώτης του Ιησού Χριστού

Αναφέρει, μεταξύ άλλων, ο π. Ηλίας: «Το 1981, στις 19 Σεπτεμβρίου, κατόπιν πιέσεων πολλών πιστών και των υπευθύνων της Μεγάλης Μονής του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, πραγματοποιήθηκε η εκταφή των λειψάνων του γέροντος.

Όταν ανοίχτηκε ο τάφος, ο οποίος βρίσκεται μέσα στα πεύκα, όλη η γύρω περιοχή ευωδίασε, με αποτέλεσμα οι παρευρισκόμενοι να αρχίσουν να αναρωτιούνται τι συμβαίνει. ῾Η ευωδία διαρκούσε και μετά την πλύση των αγίων λειψάνων.

Ο ηγούμενος της Μονής του Θεολόγου Ισίδωρος -ο μετέπειτα μακαριστός επίσκοπος Τράλλεων – ο οποίος παρευρισκόταν στην εκταφή, χρειάστηκε να φύγει για λίγο από το νησί για ανάγκες της Μονής μας. Όταν επέστρεψε μου είπε: -Μύρισε τα χέρια μου, ακόμη ευωδιάζουν μετά το άγγιγμα της κάρας του Γέροντα».

Τὸ ἰδανικὸ προφὶλ τοῦ «ἐκλεκτοῦ» μοιχεπιβάτη — τὴν ὥρα ποὺ ἀδικεῖται ὁ Τυχικός.

Το ιδανικό προφίλ του “εκλεκτού” μοιχεπιβάτη — την ώρα που αδικείται ο Τυχικός

Ενώ ο άξιος Τυχικός μένει στο περιθώριο, αναζητείται ο βολικός υποψήφιος με όλα τα… απαραίτητα προσόντα

Σε μια εποχή που η Εκκλησία χρειάζεται ποιμένες με πίστη, ταπείνωση και αγάπη για τον λαό, φαίνεται πως αναζητείται κάτι πολύ πιο… σύγχρονο. Το ιδανικό προφίλ του «εκλεκτού» μοιχεπιβάτη του θρόνου. Ένα προφίλ με σαφείς προδιαγραφές, για να μην υπάρξουν και παρεξηγήσεις.

Πρώτη βασική προϋπόθεση: να είναι οικουμενιστής. Να προσαρμόζεται εύκολα σε κάθε νέα τάση και να μη δεσμεύεται από παραδόσεις, Ιερούς Κανόνες και Αγίους Πατέρες. Αυτά είναι παλιά πράγματα. Σήμερα χρειάζεται ευελιξία. Και κυρίως, προθυμία.

Δεύτερη προϋπόθεση: να είναι πειθήνιο όργανο. Να μην έχει δική του άποψη. Να μη φέρνει αντιρρήσεις. Να μη σηκώνει κεφάλι. Να ακούει, να υπακούει και να εκτελεί. Άλλωστε, οι ανεξάρτητες προσωπικότητες δημιουργούν προβλήματα. Οι βολικές προσωπικότητες λύνουν… καταστάσεις.

Τρίτη προϋπόθεση: να είναι αυταρχικός προς τον λαό, αλλά ευγενικός προς την εξουσία. Να μη δίνει σημασία στις φωνές των πιστών, αλλά να δίνει ιδιαίτερη προσοχή στους κύκλους επιρροής. Να μην είναι φιλακόλουθος, αλλά να είναι πάντα παρών σε δημόσιες σχέσεις, εκδηλώσεις και χειραψίες.

Ἀδελφοί! Ἤμουν σὲ ἕναν τάφο ποὺ μόλις εἶχε σκαφτεῖ γιὰ ἕναν νεκρό......

Αδελφοί! Ήμουν σε έναν τάφο που μόλις είχε σκαφτεί για έναν νεκρό, και στην επιφάνεια της άμμου του τάφου είδα πολλά ανθρώπινα κεφάλια, εντελώς γυμνωμένα από σάρκα - εκτός από τα οστά και τα ανοίγματα των προηγούμενων αισθήσεων (το στόμα - το οποίο, ίσως, δεν είχε καπνίσει ακόμα ένα μεθυστικό φίλτρο στην εποχή του και δεν γνώριζε εκείνα τα γαστρονομικά πιάτα και τα μεθυστικά ποτά με τα οποία οι σημερινοί προοδευτικοί ευχαριστούν τους φθαρτούς ουρανίσκους τους - τη μύτη, τα αυτιά, τα μάτια). Εδώ προεξείχαν σαγόνια με δόντια. τα σκοτεινά βάθη των οφθαλμικών κόγχων ήταν ορατά.

Ὅσιος Σιλουανὸς ὁ Ἀθωνίτης.

«Ευλογημένη η ψυχή που αγάπησε τον αδελφό της, γιατί ο αδελφός μας είναι η ζωή μας. Ευλογημένη η ψυχή που αγαπά τον αδελφό της: μέσα σε αυτήν, αισθητή, ζει το Πνεύμα του Κυρίου και του δίνει ειρήνη και χαρά, και κλαίει για όλο τον

κόσμο».

Όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης 

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/04/blog-post_341.html

22 Ἀπριλίου. Θεοδώρου ὁσίου τοῦ Συκεώτου (†613). Ναθαναὴλ ἀποστόλου (α΄ αἰ.), Θεοχάρους καὶ Ἀποστόλου ὁσίων τῶν ἐν Ἄρτῃ. Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Τετάρτης β´ ἑβδ. Πράξεων (Πρξ. δ΄ 13-22).

Πραξ. 4,13         Θεωροῦντες δὲ τὴν τοῦ Πέτρου παῤῥησίαν καὶ Ἰωάννου, καὶ καταλαβόμενοι ὅτι ἄνθρωποι ἀγράμματοί εἰσι καὶ ἰδιῶται, ἐθαύμαζον, ἐπεγίνωσκόν τε αὐτοὺς ὅτι σὺν τῷ Ἰησοῦ ἦσαν,

Πραξ. 4,13                Εκείνοι βλέποντες το θάρρος του Πετρου και του Ιωάννου και έχοντες υπ' όψιν των, ότι ήσαν αγράμματοι άνθρωποι του λαού, κατελαμβάνοντο από θαυμασμόν δια την σοφίαν και την δύναμιν του λόγου των και συγχρόνως ανεγνώριζαν και παρεδέχοντο ότι αυτοί ήσαν μαζή με τον Ιησούν.