Μοναχός Μανασσῆς, ὁ διά Χριστόν σαλός

ΜΟΝΑΧΌΣ ΜΑΝΑΣΣΗΣ , Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΌΣ .

Γράφει ο π. Ιωάννης Πίτερης:

Ο π. Μανασσής δεν είναι η μοναδική περίπτωση σύγχρονου αγίου ασκητή στον τόπο μου (το Ρέθυμνο),ούτε ο μόνος ξεχωριστός πνευματικός άνθρωπος από την επαρχία Αμαρίου.

Ο μοναχός Μανασσης κατά κόσμο Μανώλης Σιγανός, γεννήθηκε το 1892 στο χωριό Λαμπιώτες Αμαρίου και ήταν το δεύτερο παιδί μιας ευγενέστατης και πολύκλαδης οικογένειας.

Ήταν επτά αδέλφια, τέσσερα κορίτσια και τρία αγόρια.

Ο πατέρας του, Γιώργος Σιγανός, ήταν δάσκαλος και η μητέρα του Φωτεινή γόνος της φημισμένης οικογένειας των Πατρικαλάκηδων από το Πετροχώρι της ίδιας επαρχίας.

Από τον πατέρα του διδάχτηκε τα πρώτα γράμματα και στο Αμάρι τελείωσε το Ελληνικό Σχολείο.

Νέος μορφωμένος αυτής της εποχής, είχε όλα τα προσόντα να μπει στη ζωή και να ευδοκιμήσει,

αλλά ο Θεός τον καλούσε στον βίο τον μοναχικό.

Από παιδί εγκατέλειψε το σπίτι τους και ήλθε στου Κουδουμά,

όπως εκάρη μοναχός, από έναν άγιο γέροντα, που ασκήτευε εκεί.

Μετά το θάνατο του γέροντα κατέφυγε στην μονή Βοσάκου και έμεινε κάμποσα χρόνια εκεί.

Ἡ Παραβολὴ τοῦ Ἡγουμένου γιὰ τὸ Χωράφι τῆς Ψυχῆς!!!

ΜΕΤΆΝΟΙΑ

Η Παραβολή του Ηγουμένου για το Χωράφι της Ψυχής!!!

+

Κάποτε, ο Ηγούμενος είπε στους αδελφούς την εξής παραβολή:

«Ένας άνθρωπος βγήκε στο χωράφι του και είδε ότι ήταν κατάφυτο από ζιζάνια. Άρχισε να μαζεύει το αγκαθωτό χορτάρι και τις τσουκνίδες και μοχθούσε για πολλή ώρα. Αλλά μόλις κουράστηκε και έφυγε, τα ζιζάνια ξαναβγήκαν. Τότε ο άνθρωπος κατάλαβε: δεν αρκεί να ξεριζώνεις το χωράφι - πρέπει να το οργώνεις και να το σπέρνεις με καλό σπόρο. Γιατί αν το έδαφος είναι άγονο, ο κακός σπόρος θα πετάξει μέσα και θα βλαστήσει».

Ο Ηγούμενος σώπασε και κοίταξε τους μοναχούς:

«Έτσι είναι και στις ψυχές μας. Η εξομολόγηση είναι ξεριζώματα. Βγάζουμε αμαρτίες, πάθη, κακές συνήθειες. Αλλά αν περιοριστούμε σε αυτό, η καρδιά παραμένει άδεια και ο κακός σπόρος θα βλαστήσει γρήγορα ξανά». Γι' αυτό οι Άγιοι Πατέρες λένε: «Απομακρυνθείτε από το κακό και κάντε το καλό». Το να «απομακρυνθείτε» απλώς δεν είναι αρκετό, γιατί το κενό από μόνο του δεν είναι σωτηρία.

Φοβοῦ τοὺς Δαναοὺς καὶ δῶρα φέροντας

Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Την προώθηση από την κυβέρνηση Μητσοτάκη αύξησης κατά 90% του μισθού των Αρχιερέων, δια άρθρου εις πολυνομοσχέδιο που ετέθη σε δημόσια διαβούλευση, προκάλεσε σκανδαλισμό στους πιστούς, αρνητικά σχόλια στην κοινή γνώμη και διαφοροποιήσεις στην Ιεραρχία ως προς την αντιμετώπιση του ζητήματος. Ορισμένοι Αρχιερείς μάλιστα εξέφρασαν επιφυλάξεις έως και άρνηση στην αύξηση του μισθού τους, με τη λογική του «Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας»*.

Ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος υποστήριξε την ενέργεια της Κυβέρνησης και την αύξηση των μισθών, του δικού του και των άλλων Αρχιερέων. Στην δήλωσή του εξέφρασε τη λύπη του «για τη διαστροφή του όλου πράγματος» και πρόσθεσε πως «αυτά που έχει πάρει το Κράτος από την Εκκλησία είναι απείρως απέραντα (sic) από αυτά που λένε. Όλα αυτά δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια». Ο Μακαριώτατος προφανώς δεν έχει αντιληφθεί ότι ο σκανδαλισμός των πιστών και οι κατηγορίες των αντιθέων δεν έχουν σχέση με την ανταπόδοση των όσων έχει πάρει το Κράτος από την Εκκλησία, αλλά με τη χρονική συγκυρία και το ύψος της αύξησης. Δηλαδή ο διπλασιασμός του μισθού του και των άλλων Αρχιερέων έρχεται σε περίοδο μακράς λιτότητας του λαού και των απλών ιερέων, οι οποίοι είναι έγγαμοι, συνήθως πολύτεκνοι και χωρίς τις παροχές, που έχουν οι Μητροπολίτες.

Ὁμιλία ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ. Ὁμιλία κατά τήν ἑορτή τῶν Ἁγίων καί κορυφαίων Ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου

AΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ

ΟΜΙΛΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΚΟΡΥΦΑΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΕΤΡΟΥ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΥ

Η μνήμη κάθε αγίου, που έρχεται την εόρτιο ημέρα της, είναι κοινή αφορμή ευφροσύνης σε δήμους και πόλεις, σε πολίτες και πολιτάρχες, και γίνεται πρόξενος μεγάλης ωφέλειας σε όλους τους εορτάζοντες. Διότι «μνήμη δικαίων μετ᾿ ἐγκωμίων(:κάθε φορά που οι άνθρωποι ενθυμούνται όσους δίκαιους έχουν ήδη φύγει από την παρούσα ζωή, η ενθύμησή τους αυτή συνοδεύεται πάντοτε από εγκώμια και επαίνους, διότι η αρετή τους αναγνωρίζεται από όλους)», λέγει ο σοφός Σολομών[Παρ.10,7], «ἐγκωμιαζομένου δὲ δικαίου εὐφρανθήσονται λαοί (:και όταν εγκωμιάζεται δίκαιος ευφραίνονται οι λαοί)». Διότι, όπως κατά την νύκτα, όταν αναφθεί λαμπάδα, το φως φέγγει για την ανάγκη και απόλαυση όλων των παρόντων, έτσι και ο θεάρεστος βίος κάθε αγίου και το μακάριο τέλος του και η δοσμένη σε αυτόν από τον Θεό χάρις, λόγω της καθαρότητας του βίου, σαν ολόλαμπρος πυρσός που προβάλλεται στη μέση δια της μνήμης, προσφέρει κοινή στους συναθροισμένους την πνευματική ευφροσύνη και την ωφέλεια.

Και, όπως όταν γίνει ευφορία στη γη, δεν τέρπονται μόνο οι γεωργοί, αλλά και όλοι οι άνθρωποι(διότι η από τους καρπούς της γης απόλαυση είναι κοινή σε όλους), έτσι και η προς τον Θεό καρποφορία των αγίων δια της αρετής δεν ευφραίνει μόνο τον γεωργό των ψυχών, αλλά και όλους εμάς, αφού πρόκειται για κοινή τρυφή και απόλαυση των ψυχών μας. Άλλωστε και όταν είναι ακόμη παρόντες σε αυτόν τον βίο οι άγιοι, είναι όλοι προτροπή προς αρετή για όλους όσοι τους ακούουν και τους βλέπουν με σύνεση, διότι είναι έμψυχες εικόνες αρετής· αυτοκίνητες στήλες κάθε καλού· βιβλία ζωντανά και ομιλούντα τα απαραίτητα για την κατεύθυνση του ανωτέρου· και όταν μεταβούν από τον βίο αυτόν, δια της μνήμης των σε εκείνους καλών, συντηρούν για χάρη μας αθάνατη την ωφέλεια από αυτούς. Η δε μνήμη των αγαθών έργων εκείνων είναι εγκώμιό τους, το οποίο χρεωστείται από εμάς σε εκείνους για την προγενέστερη ωφέλεια, είναι δε χρήσιμο σε εμάς και τώρα, για το όφελος που προσγίνεται σε εμάς και τώρα από αυτούς.

Γ΄ Παύλεια Θεσσαλονίκης. Ἀντιδράσεις

 

Γ’ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΠΑΥΛΕΙΑ – ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΝΗΜΗΣ ΓΙΑ ΤΑ 200 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΣΚΟΠΙΜΩΣ ΑΠΟΚΡΥΒΕΙ Η ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 20 Ιουνίου 2026, στον Άγιο Παύλο Άνω Πόλης, άλλη μια αποτυχημένη εκδήλωση της Ιεράς Μητρόπολης Θεσσαλονίκης , στα πλαίσια της αποϊεροποίησης των Ιερών Ναών και της μετατροπής τους σε αίθουσες καλλιτεχνικών εκδηλώσεων.

Στον αύλειο χώρο του ναού από νωρίς είχαν συγκεντρωθεί ενορίτισσες, οι οποίες αντιδρώντας σ’ αυτήν  την βλασφημία, διένειμαν στους προσερχόμενους ένα ενημερωτικό φυλλάδιο με σταχυολογήματα λόγων των Αγίων Πατέρων για την ιερότητα του ναού και τη χρήση μουσικών οργάνων εντός των ναών, το οποίο παραθέτουμε παρακάτω.

Ο προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αρχιμ. Ν. κάλεσε την αστυνομία κατηγορώντας ψευδώς τις ενορίτισσες ότι παρεμπόδιζαν τους προσερχόμενους στην εκδήλωση να εισέρθουν στον Ιερό Ναό. Οι αστυνομικοί της ομάδας Δίας, οι οποίοι κατέγραψαν το γεγονός, διαπίστωσαν ότι οι κυρίες απλώς διένειμαν ένα έντυπο χριστιανικού περιεχομένου.

Ὁ Ὕμνος τῆς ἀγάπης. Παναγιώτης Τρεμπέλας

Ο ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Α΄προς Κορινθίους, κεφ. ΙΓ΄, εδάφια 1-8

1 Ἐάν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον. 2 καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι. 3 καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσωμαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι. 4 ῾Η ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, 5 οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, 6 οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· 7 πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει. 8 ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει.

Ερμηνευτική απόδοση από τον μακαριστό Παν. Τρεμπέλα

1 Εάν υποθέσουμε ότι μιλώ τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, δεν έχω όμως αγάπη, μοιάζω με τον άψυχο χαλκό που βουίζει όταν τον χτυπούν ή με το κύμβαλο που βγάζει θορυβώδη ήχο χωρίς κάποια σημασία.

Βλασφημεῖ τό Ἅγιο Πνεῦμα, ὅποιος λέει ὅτι....

Ὅποιος λέει ὅτι αὐτά πού ζητάει ὁ Θεός δέν γίνονται, ὅτι εἶναι ἀκατόρθωτα, βλασφημεῖ τό Ἅγιο Πνεῦμα. ➤Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

(Ὁμιλία 18 - 6 - 2018)

29 Ἰουνίου. † Πέτρου (†64) καὶ Παύλου (†67) τῶν πανευφήμων καὶ πρωτοκορυφαίων ἀποστόλων. Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Τοῦ ἀποστόλου Παύλου, Ἰουνίου 29 (Β´ Κορ. ια´ 21 - ιβ´ 9).

Β Κορ. 11,21      κατὰ ἀτιμίαν λέγω, ὡς ὅτι ἡμεῖς ἠσθενήσαμεν. ἐν ᾧ δ᾿ ἄν τις τολμᾷ, ἐν ἀφροσύνῃ λέγω, τολμῶ κἀγώ.

Β Κορ. 11,21             Προς εντροπήν και ταπείνωσίν μου το λέγω, σαν να υπήρξαμεν ημείς ασθενείς και αδύνατοι μεταξύ σας, και δεν μπορούσαμε τάχα να κάμωμεν όσα οι ψευδαπόστολοι σας έκαμαν. Σας λέγω όμως τούτο· εις οτιδήποτε τολμά να καυχηθή κανείς τολμώ και εγώ-με αφροσύνην το λέγω αυτό.

Television, internet, Hieromonk Savvas Athonite

  Television, internet, fr. Josef, Airlington 27-6-2026, Hieromonk Savvas Athonite

Μνήμη τῶν πρωτοκορυφαίων Ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου. Ἑρμηνεία τῆς ἀποστολικῆς περικοπῆς ἀπό τόν Ἱερό Χρυσόστομο

ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΠΡΩΤΟΚΟΡΥΦΑΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΕΤΡΟΥ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΥ[:Β΄Κορ.11,21-33 και 12,1-9]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

«Κατὰ ἀτιμίαν λέγω, ὡς ὅτι ἡμεῖς ἠσθενήσαμεν. ἐν ᾧ δ᾿ ἄν τις τολμᾷ, ἐν ἀφροσύνῃ λέγω, τολμῶ κἀγώ (:Με ντροπή μου το λέω, σαν να υπήρξαμε εμείς ασθενείς και να μην μπορούσαμε να σας κάνουμε ό,τι σας έκαναν εκείνοι. Μάθετε όμως ότι για οτιδήποτε κι αν τολμά να καυχηθεί κανείς –με αφροσύνη το λέγω αυτό– τολμώ κι εγώ να καυχηθώ)»[Β΄Κορ.11,21].

Κοίταξέ τον πώς αναδύεται πάλι και πώς χρησιμοποιεί και απολογία και εκ των προτέρων διόρθωση· αν και έχει πει ήδη πολλά τέτοια: Β΄ Κορ. 11,1 «Ὄφελον ἀνείχεσθέ μου μικρὸν τῇ ἀφροσύνῃ · ἀλλὰ καὶ ἀνέχεσθέ μου (:Μακάρι να μου δείχνατε ανοχή σε κάποια μικρή ανοησία που θα κάνω με το να σας διηγηθώ τα όσα ο Κύριος κατόρθωσε μέσα από εμένα. Αλλά έχω πεποίθηση ότι με ανέχεστε)» ·και πάλι: Β΄Κορ. 11,16: «Πάλιν λέγω, μὴ τίς με δόξῃ ἄφρονα εἶναι(:Πάλι λέω εκείνο που σας είπα προηγουμένως˙ δηλαδή, μη με θεωρήσει κανείς από σας ότι είμαι άφρων και ανόητος, επειδή θα επαινέσω τον εαυτό μου)»· Β΄Κορ. 11,17-19: «Ὃ λαλῶ οὐ λαλῶ κατὰ Κύριον, ἀλλ᾿ ὡς ἐν ἀφροσύνῃ, ἐν ταύτῃ τῇ ὑποστάσει τῆς καυχήσεως. Ἐπεὶ πολλοὶ καυχῶνται κατὰ τὴν σάρκα, κἀγὼ καυχήσομαι· ἡδέως γὰρ ἀνέχεσθε τῶν ἀφρόνων φρόνιμοι ὄντες (:Εκείνο που θα πω επαινώντας τον εαυτό μου, δεν θα το πω ως δούλος ταπεινός του Κυρίου, αλλά θα το πω σαν να έγινα άμυαλος και ανόητος από την πεποίθησή μου ότι έχω κι εγώ δικαίωμα να καυχιέμαι. Αφού πολλοί καυχώνται για εξωτερικά ανθρώπινα προτερήματα, θα καυχηθώ κι εγώ. Και θα καυχηθώ, διότι με μεγάλη ευχαρίστηση ανέχεστε τους άφρονες και ανόητους, ενώ είστε συνετοί)». Και εδώ πάλι: «Ἐν ᾧ δ᾿ ἄν τις τολμᾷ, ἐν ἀφροσύνῃ λέγω, τολμῶ κἀγώ(:Μάθετε όμως ότι για οτιδήποτε κι αν τολμά να καυχηθεί κανείς – κάνω τρέλα που το λέω – τολμώ κι εγώ να καυχηθώ)»[Β΄Κορ.11,21].

Τό βασικό εἶναι νά ἀλλάξουμε, νά μετανοήσουμε, νά μισήσουμε τά πάθη μας, ἀλλιῶς δέν φεύγουν

❈ Πρέπει νά παρακολουθοῦμε τόν ἑαυτό μας γιά νά δοῦμε ποιά πάθη ἔχουμε. Κατ' ἐξοχήν τά πάθη τά παρακολουθοῦμε μέ τούς λογισμούς. Ἀνάλογα μέ τούς λογισμούς μας καταλαβαίνουμε ποιά πάθη ἔχουμε.

Μιά ἄλλη ἐπίσης μέθοδος εἶναι μέ τά ὄνειρα. Συνήθως αὐτοί πού ἔχουν κάποια πάθη, φαίνεται καί στά ὄνειρα. Γιά παράδειγμα, ἕνας πού εἶναι γαστρίμαργος, καρβέλια ὀνειρεύεται! καί φαγητά κ.λπ. Κυρίως ὅμως ἀπό τούς λογισμούς.

Γι' αὐτό οἱ Πατέρες μᾶς παροτρύνουν νά παρακολουθοῦμε τούς λογισμούς μας. Στά μοναστήρια γίνεται συστηματική ἐξαγόρευση τῶν λογισμῶν καί ἔτσι φανερώνει ὁ κάθε μοναχός τόν ἑαυτό του. Βέβαια δέν ἀρκεῖ μόνο νά παρακολουθοῦμε τούς λογισμούς καί νά τούς ἀνακοινώνουμε στή συνέχεια στόν Πνευματικό - π.χ. ἔχω λογισμούς ἐναντίον σου, θέλω νά σέ σκοτώσω - τό θέμα εἶναι καί νά μετανοήσεις.

Ὁ πατὴρ Ἰωάννης Ρωμανίδης γιὰ τὰ ἱερατικὰ συνέδρια, τί σημαίνει Ἐπίσκοπος καὶ ποιό εἶναι τὸ ἐπίκαιρο μυαρὸ ἁμάρτημα τοῦ σοδομισμοῦ

π. Ιωάννης Ρωμανίδης

«…Δεν πηγαίνω ποτέ σε Ιερατικά συνέδρια ως ομιλητής. Διαπίστωσα ότι οι εκασταχού Μητροπολίτες πλην ενίων εξαιρέσεων, με βλοσυρότητα Σουλτάνων προσπαθούν να κατατρομοκρατήσουν τους Ιερείς, κυρίως αυτούς που σέβονται την Ορθόδοξη Πίστη και Παράδοση και να επιβάλλουν την αθεολόγητη ιδεοληψία τους, τον αδογμάτιστο κοινωνισμό τους ή ακόμη και τα πάθη της ατιμίας τους… Με τέχνη και τρομοκρατία προσπαθούν να τα επιβάλλουν και αυτά…

Οι γαστρίμαργοι λένε: <Δεν βλάπτουν τα φαγητά και τα ποτά! Τα εξερχόμενα βλάπτουν>. Φανερή η Δεσποτική σοφιστεία στην παρερμηνεία του Ευαγγελίου. Σε όλο το μεγαλείο της!

Οι ηθικιστές λένε: <Δράση θέλει ο Χριστός>. Εννοείται ποιμαντική δράση, χωρίς αγώνα εσωτερικής κατάστασης. Δράση, δράση…Βράση, βράση… Και στο τέλος εξατμίζονται όλα και μένει άδεια η κατσαρόλα.

Οι αμοραλιστές, εκεί να ακούσετε φωνές…<Δεν ασχολείται ο Θεός με το πώς λειτουργούν οι γενετήσιες ορμές μας αλλά με την καρδιά μας>. <Καλά, είπα σε κάποιον, ακρωτηριασμένοι θα μπούμε στη Βασιλεία του Θεού; Τα γεννητικά όργανα, δεν συντονίζονται λειτουργικά με την καρδιά; Αν είναι καθαρή η καρδιά, όλος ο άνθρωπος έχει την άκτιστη Χάρη του Θεού διότι δεν εκφεύγει λειτουργικά από την αρχή και το ατέλεστον τέλος της υποστάσεως, δηλαδή το κατ’ εικόνα και το καθ’ ομοίωσιν του Αρχετύπου Συνανάρχου Λόγου.

Κυριακή Δ Ματθαίου:«Μνημεῖα αὐτογνωσίας» π. ἈΘανάσιος Μυτιληναῖος

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[:Ματθ. 8,5-13]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«ΜΝΗΜΕΙΑ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 23-6-1991]

(Β248)

Στη σημερινή ευαγγελική περικοπή, Σεβασμιώτατε, αγαπητοί μου αδελφοί, με την ευκαιρία προβολής τόσο του θαύματος της θεραπείας του δούλου του εκατοντάρχου από τον Κύριον, όσο και της προβολής της πίστεως του Ρωμαίου αξιωματούχου, διακρίνουμε και κάτι ακόμη: την αυτογνωσία του. Ο εκατόνταρχος αυτός είχε βεβαίως κάποιο αξίωμα υπολογίσιμο. Σε μία μάλιστα επαρχιακή πόλη, όπως ήταν η Καπερναούμ. Ήταν καλός άνθρωπος, ο εκατόνταρχος αυτός, αν και ειδωλολάτρης, αν και αξιωματικός εκείνου του «σιδερένιου» ρωμαϊκού στρατού. Εντούτοις, η καλοσύνη του δεν τον εμπόδισε ακόμη να κτίσει συναγωγή των Εβραίων εις την Καπερναούμ. Και, αν θέλετε, τα ερείπιά της μέχρι σήμερα σώζονται. Αυτός, λοιπόν, ο άνθρωπος, ο εκατόνταρχος, που ήρθε να ζητήσει την θεραπεία του δούλου του, απεκαλύφθη μνημείον αυτογνωσίας.

Όταν ο Κύριος τού είπε: «Ἐγὼ ἐλθὼν θεραπεύσω αὐτόν», «Εγώ, αφού έλθω, θα θεραπεύσω τον δούλο σου», δηλαδή «θα έλθω εις το σπίτι σου», εκείνος απήντησε: «Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς». «Κύριε», λέγει, «δεν είμαι ικανός να έλθεις κάτω από τα κεραμίδια μου, μέσα στο σπίτι μου». Και όπως σχολιάζει σχετικά ο Ιερός Χρυσόστομος: «σφόδρα ἑαυτὸν ἀνάξιον ἔφη, οὐ μόνον τῆς εὐεργεσίας, ἀλλὰ καὶ τοῦ τῇ οἰκίᾳ δέξασθαι τὸν Κύριον». Ότι «πάρα πολύ τον εαυτόν του είπε ότι είναι ανάξιος, όχι μόνο να δεχθεί την ευεργεσία της θεραπείας του δούλου του, αλλά ακόμη και να τον δεχθεί εις το σπίτι του».

Έτσι, ο Κύριος, επήνεσε, βέβαια, τον εκατόνταρχον για την πίστη του, λέγοντας ότι τέτοια πίστη δεν είδε ούτε εις τους Ισραηλίτας, επειδή είπε εκείνον τον λόγον: «ἀλλὰ μόνον εἰπὲ λόγῳ καὶ ἰαθήσεται ὁ παῖς μου», «δεν είναι ανάγκη να έλθεις στο σπίτι μου, πες λόγον, ένα λόγο και ο δούλος μου θα γίνει καλά». Μέσα εκεί, όμως, ήταν κρυμμένη η θαυμασία αυτογνωσία, και επαινώντας την πίστιν, επαινούσε και την αυτογνωσίαν του εκατοντάρχου ο Κύριος.

Αυτό, λοιπόν, το πελώριο, το μεγάλο, το σπουδαίο, το θεμελιακό, όπως θα δείτε, θέμα της αυτογνωσίας, με τη βοήθεια του Θεού, μπορούμε να δούμε και να πούμε λίγα λόγια. Τι είναι η αυτογνωσία; Είναι η γνώσις του εαυτού μας. Να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Γνώσις, όμως, αληθινή, γνώσις βεβαία και αντικειμενική. Όχι όπως θα θέλαμε να βλέπαμε τον εαυτό μας. Αλλά όπως είναι ο εαυτός μας να μπορούμε να τον βλέπομε. Βέβαια, η δυσκολία να δούμε τον εαυτό μας, βρίσκεται ακριβώς σ’ αυτό το σημείο.

Ἠ εὐαγγελική περικοπή τῆς Κυριακῆς Δ Ματθαίου.Παναγιώτης Τρεμπέλας

Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Δ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Κατά Ματθαίον, κεφάλαιο Η΄, εδάφια 5 - 13

5 Εἰσελθόντι δὲ αὐτῷ εἰς Καπερναοὺμ προσῆλθεν αὐτῷ ἑκατόνταρχος παρακαλῶν αὐτὸν καὶ λέγων· 6 Κύριε, ὁ παῖς μου βέβληται ἐν τῇ οἰκίᾳ παραλυτικός, δεινῶς βασανιζόμενος. 7 Καὶ λέγει αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· ἐγὼ ἐλθὼν θεραπεύσω αὐτόν. 8 Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἑκατόνταρχος ἔφη· Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς· ἀλλὰ μόνον εἰπὲ λόγῳ, καὶ ἰαθήσεται ὁ παῖς μου. 9 Καὶ γὰρ ἐγὼ ἄνθρωπός εἰμι ὑπὸ ἐξουσίαν, ἔχων ὑπ᾿ ἐμαυτὸν στρατιώτας, καὶ λέγω τούτῳ, πορεύθητι, καὶ πορεύεται, καὶ ἄλλῳ, ἔρχου, καὶ ἔρχεται, καὶ τῷ δούλῳ μου, ποίησον τοῦτο, καὶ ποιεῖ.

10 Ἀκούσας δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς ἐθαύμασε καὶ εἶπε τοῖς ἀκολουθοῦσιν· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐδὲ ἐν τῷ ᾿Ισραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον. 11 Λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι πολλοὶ ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ δυσμῶν ἥξουσι καὶ ἀνακλιθήσονται μετὰ ᾿Αβραὰμ καὶ ᾿Ισαὰκ καὶ ᾿Ιακὼβ ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν, 12 οἱ δὲ υἱοὶ τῆς βασιλείας ἐκβληθήσονται εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων. 13 Καὶ εἶπεν ὁ ᾿Ιησοῦς τῷ ἑκατοντάρχῳ· ὕπαγε, καὶ ὡς ἐπίστευσας γενηθήτω σοι. καὶ ἰάθη ὁ παῖς αὐτοῦ ἐν τῇ ὥρᾳ ἐκείνῃ.

Ερμηνευτική απόδοση από τον μακαριστό Παναγιώτη Τρεμπέλα

5 Και όταν ο Ιησούς μπήκε στην Καπερναούμ, ήλθε κοντά Του ένας εκατόνταρχος, ο οποίος Τον παρακαλούσε και Του έλεγε: