Μικρόν καί ὄψεσθε με, Ἡ Ἀνάσταση καί ἡ συνεχής φροντίδα τοῦ Κυρίου, Ν. Σωτηρόπουλου-Τό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιο, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Μικρόν καί ὄψεσθε με, Ἡ Ἀνάσταση καί ἡ συνεχής φροντίδα τοῦ Κυρίου, Ν. Σωτηρόπουλου-Τό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιο, 10-4-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Ἴδε ὁ ἄνθρωπος- ἡ φραγγέλωση τοῦ Κυρίου, Ν. Σωτηρόπουλου-Τό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιο, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἴδε ὁ ἄνθρωπος- ἡ φραγγέλωση τοῦ Κυρίου, Ν. Σωτηρόπουλου-Τό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιο, 10-4-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου *Αγιογραφία δια χειρός Βάιος Γαλάνης Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Προφήτης Ἠσαϊας, Κεφ.53ο έδαφ.9-12, Π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΣΑΪΑΣ, Κεφάλαιο 53ο

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

στα εδάφια Ησ. 53,9-12:

«Καὶ δώσω τοὺς πονηροὺς ἀντὶ τῆς ταφῆς αὐτοῦ καὶ τοὺς πλουσίους ἀντὶ τοῦ θανάτου αὐτοῦ· ὅτι ἀνομίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ. Καὶ Κύριος βούλεται καθαρίσαι αὐτὸν ἀπὸ τῆς πληγῆς. ἐὰν δῶτε περὶ ἁμαρτίας, ἡ ψυχὴ ὑμῶν ὄψεται σπέρμα μακρόβιον· καὶ βούλεται Κύριος ἀφελεῖν ἀπὸ τοῦ πόνου τῆς ψυχῆς αὐτοῦ, δεῖξαι αὐτῷ φῶς καὶ πλάσαι τῇ συνέσει, δικαιῶσαι δίκαιον εὖ δουλεύοντα πολλοῖς, καὶ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν αὐτὸς ἀνοίσει. Διὰ τοῦτο αὐτὸς κληρονομήσει πολλοὺς καὶ τῶν ἰσχυρῶν μεριεῖ σκῦλα, ἀνθ᾿ ὧν παρεδόθη εἰς θάνατον ἡ ψυχὴ αὐτοῦ, καὶ ἐν τοῖς ἀνόμοις ἐλογίσθη· καὶ αὐτὸς ἁμαρτίας πολλῶν ἀνήνεγκε καὶ διὰ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν παρεδόθη».

[Η ομιλία εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 16/10/1995]

Αγαπητοί μου, συνεχίζομε από το βιβλίον του προφήτου Ησαΐου. Ευρισκόμεθα εις το 53ον κεφάλαιον, αυτό που, κατά έναν καταπληκτικόν τρόπον, δείχνει τα παθήματα του Μεσσίου, του Υιού της Παρθένου και ότι θα πρέπει κάποτε να αντιληφθούμε ότι αυτό το πρόσωπον του Μεσσίου, όπως το περιγράφει ο προφήτης, ταυτίζεται απολύτως, είναι το ίδιο δηλαδή, με τον Ιησούν Χριστόν. Και έτσι θα γνωρίζουμε Ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός.

Ευρισκόμεθα εις τον ένατον στίχον: «Καὶ δώσω τοὺς πονηροὺς ἀντὶ τῆς ταφῆς αὐτοῦ καὶ τοὺς πλουσίους ἀντὶ τοῦ θανάτου αὐτοῦ· ὅτι ἀνομίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ». Και να σας το αποδώσω σε μίαν μετάφρασιν, να το αναλύσουμε μετά: «Και θα παραδώσω σε τιμωρία και θάνατο τους πονηρούς για την Ταφή Του, και για την εκδίκησή της - που φθάνει, δηλαδή, να Τον θανατώσουν και να Τον θάψουν - και τους πλουσίους σαν αντάλλαγμα για τον θάνατό Του. Γιατί ο δούλος μου, ὁ παῖς Κυρίου, ο δούλος μου, δεν έκανε καμία παράβαση του νόμου, ούτε βρέθηκε δόλος ή λόγος ψεύτικος στο στόμα Του».

Εδώ τώρα αναφέρεται, όπως θα δούμε, εις τον βέβαιον θάνατον, τον διαπιστωθέντα θάνατον, αφού θα εθάπτετο· όταν λέμε «θα θάψουμε κάποιον», σημαίνει ότι είναι νεκρός, ότι έχει διαπιστωθεί ο θάνατός του. Προσέξατέ το, είναι πολύ σημαντικό αυτό. Διότι αν δεν έχω βεβαίωση, πίστωση του θανάτου, πώς θα έχω Ανάσταση; Διότι η Ανάστασις δεν είναι μία… το να συνέλθω από μίαν λιποθυμία. Έχω πραγματικό θάνατον, έχω ταφήν πραγματικήν, άρα πραγματικόν θάνατον και ανάσταση πραγματική. Και συνεπώς αφού ετάφη, τότε τα πράγματα είναι σίγουρα ότι έχει πεθάνει. Και ακούστε τώρα την Ιστορίαν, όπως ακριβώς -αυτά είναι η προφητεία-, όπως ακριβώς η Καινή Διαθήκη πλέον μας την αποκαλύπτει την Ιστορία· και μην ξεχνάμε, είναι κάτι που θα το επαναλαμβάνω διαρκώς: Όταν πραγματώνεται μία προφητεία, πραγματώνεται από την Ιστορία, από τα γεγονότα, έχω το πιο σίγουρο και ασφαλές στοιχείον.

Ἅγιον Φῶς, τὸ μέγιστον Θαῦμα πάντων θαυμάτων

Ἅγιον Φῶς, τὸ μέγιστον Θαῦμα πάντων θαυμάτων

Τοῦ Μητροπολίτου Ἀντινόης Παντελεήμονος

Ἐπειδὴ τὴν περίοδο τοῦ Πάσχα γίνεται πολὺς λόγος γιὰ τὸ Ἅγιο Φῶς, ἐὰν εἶναι ἀληθινὸ θαῦ­μα ἢ ὄχι, γι’ αὐτὸ προβαίνω στὴν δημοσίευση τῆς παρούσης μαρτυρίας πρὸς ὑπεράσπιση τοῦ μέγιστου Θαύματος ὅλων τῶν θαυμάτων.

Στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία Ἅγιο Φῶς ὀνομάζεται ἡ Φωτιὰ («Φῶς»), ἡ ὁποία συμβολίζει τήν Ἀνάσταση. Στήν Ἑλληνορθόδοξη παράδοση ἐκλαμβάνεται ὡς θαῦμα, ποὺ ἐπαναλαμβὰνεται κάθε χρόνο λίγο πρὶν τὸν ἑορτασμὸ τῆς Ἀνάστασης στὸ Ναὸ τῆς Ἀναστάσεως στὰ Ἱεροσόλυμα, κατὰ τὸ ὁποῖο ἡ φλόγα ἀνάβει μὲ θαυματουργὸ τρόπο ἐντός τοῦ Παναγίου Τάφου καὶ μόνον ὑπὸ τὴν παρουσία τοῦ Ἑλληνορθόδοξου Πατριάρχη Ἱεροσολύμων. Τὸ Πατριαρχεῖο ἀναφέρει ὅτι ὁ χῶρος ἐλέγχεται γιὰ προϋπάρχουσες φλόγες ἀπὸ τὶς στρατιωτικὲς καὶ πολιτικὲς Ἀρχές, τοὺς ἑτερόδοξους (Ἀρμενίους, Κόπτες, Ρωμαιοκαθολικούς).

Τὸ θαῦμα τοῦ Ἁγίου Φωτὸς ἔλαβε χώρα γιὰ πρώτη φορὰ στὸν Τάφο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅταν τὴν ὥρα τῆς Ἀναστάσεώς Του ἕνα ἄπλετο Φῶς ἀσύγκριτης φωτεινότητας πλημμύρισε τὸν χῶρο τοῦ Τάφου. Ἡ πρώτη παρουσία τοῦ θαύματος τοῦ Ἁγίου Φωτὸς συναντᾶται ἀκριβῶς τὴν ὥρα ποὺ ἡ λογικὴ Ψυχὴ τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἐπιστρέφουν στὸ Σῶμα Του ἀπὸ τὸν κόσμο τῶν νεκρῶν, τὸν Ἅδη.

Προφήτης Ἠσαΐας: κεφ.53ο, έδαφ 6-8. Π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΣΑΪΑΣ, Κεφά

λαιο 53ο

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

στα εδάφια Ησ. 53,6-8:

«Πάντες ὡς πρόβατα ἐπλανήθημεν, ἄνθρωπος τῇ ὁδῷ αὐτοῦ ἐπλανήθη· καὶ Κύριος παρέδωκεν αὐτὸν ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Καὶ αὐτὸς διὰ τὸ κεκακῶσθαι οὐκ ἀνοίγει τὸ στόμα αὐτοῦ· ὡς πρόβατον ἐπὶ σφαγὴν ἤχθη καὶ ὡς ἀμνὸς ἐναντίον τοῦ κείροντος αὐτὸν ἄφωνος, οὕτως οὐκ ἀνοίγει τὸ στόμα. Ἐν τῇ ταπεινώσει ἡ κρίσις αὐτοῦ ἤρθη· τὴν δὲ γενεὰν αὐτοῦ τίς διηγήσεται; ὅτι αἴρεται ἀπὸ τῆς γῆς ἡ ζωὴ αὐτοῦ, ἀπὸ τῶν ἀνομιῶν τοῦ λαοῦ μου ἤχθη εἰς θάνατον».

[Η ομιλία εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 9/10/1995]

Λοιπόν. Συνεχίζουμε, αγαπητοί μου, από το βιβλίον του προφήτου Ησαΐου σχετικά με το Πάθος του Μεσσίου. Όπως θα δούμε και εις τα θέματα που κάνουμε την Κυριακή στις «Πράξεις», στο τέλος της απολογίας του, ο απόστολος Παύλος ομιλεί περί του παθητού Μεσσίου· ότι ο Μεσσίας είναι παθητός. Δηλαδή, «ας πάνε οι Εβραίοι να διαβάσουν τους προφήτας και μάλιστα τον προφήτην Ησαΐαν και εκεί θα δουν ότι είναι παθητός ο Μεσσίας». Ο δε ίδιος ο Κύριος, όταν «πρόλαβε», εντός εισαγωγικών, τους δύο προς Εμμαούς εις τον δρόμον και άρχισε να ερμηνεύει, λέγει, από τους προφήτας και τον Μωυσή για τον εαυτό Του, «περὶ ἑαυτοῦ», κατεδείκνυε ότι ο Μεσσίας είναι παθητός: «Οὐχί (:Όχι –λέει-, δεν έπρεπε να πάθει ο Μεσσίας;)». Βλέπετε, λοιπόν, ότι αποτελεί κεντρικότατον σημείον για να προσεγγίσει κανείς τον Ιησούν Χριστόν και να πιστέψει. Ότι δεν είναι μια κατάστασις απαράδεκτη για έναν Μεσσία, αλλά είναι μία κατάστασις σχεδιασμένη από τον Θεόν.

Γι'αυτό λέγει ο ευαγγελιστής Ιωάννης εις την «Ἀποκάλυψιν» για το «ἐσφαγμένον ἀρνίον καὶ ἑστηκός». «Ἀρνίον» καταρχάς είναι το ζώον που θυσιάζεται. Άρα, θυσία του Μεσσίου. Ο Χριστός, η θεολογία, η χριστολογία της «Ἀποκαλύψεως» κινείται στο θέμα «ἀρνίον». Είναι το ζώο που θυσιάζεται. «Καί ἐσφαγμένον» ε; «Ἐσφαγμένον» … Και τι λέει; «Καὶ ἑστηκός». «Ενώ είναι σφαγμένο, όμως στέκεται»· σημαίνει ανάστασις. Και λέει κάτι καταπληκτικό ο ευαγγελιστής Ιωάννης: «Τὸ ἐσφαγμένον ἀρνίον πρὸ καταβολῆς κόσμου». «Πριν μπει το θεμέλιον της δημιουργίας»· που σημαίνει, ήτανε στο σχέδιο του Θεού ο Μεσσίας να ήτανε παθητός. Άλλο τώρα το γιατί θα ήτανε παθητός, αυτό θα το δούμε και θα το βλέπουμε συνεχώς στην πορεία του θέματός μας.

Έτσι, ευρισκόμενοι εις το 53ον κεφάλαιον, εις τον έκτον στίχον, διαβάζουμε: «Πάντες ὡς πρόβατα ἐπλανήθημεν, ἄνθρωπος τῇ ὁδῷ αὐτοῦ ἐπλανήθη· καὶ Κύριος παρέδωκεν αὐτὸν ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν»· που θα πει: «Όλοι πλανηθήκαμε σαν τα πρόβατα. Ο κάθε άνθρωπος στον δρόμο του, στον δρόμο της ζωής του, πλανήθηκε και έτσι ο Κύριος παρέδωσε τον Μεσσίαν για τις δικές μας αμαρτίες». Έκανα μια μεταφρασούλα. Αλλά γιατί έπαθε ή γιατί θα έπασχε ο Μεσσίας; Εξηγεί ο παρών στίχος που μόλις διαβάσαμε. Γιατί όλοι ἐπλανήθημεν, σαν πρόβατα χαμένα.

Θυμηθείτε, εξάλλου, και την παραβολή που είπε ο Κύριος για το χαμένο Του πρόβατο. Και ήρθε τώρα Εκείνος να γίνει ποιμένας μας και να μας περισυλλέξει, να μας μαζέψει. Ο Ίδιος είπε: «Ἐγώ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός». Γιατί λέει «ὁ καλός»; Θα το δούμε. «Ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ τῶν προβάτων (:Ο καλός ποιμήν θέτει, καταθέτει, λέγει, την ζωή του για τα πρόβατα)». Αυτό το «καταθέτει την ζωή του» είναι ακριβώς η κατάθεσις της ζωής του Χριστού στον Σταυρό για τους ανθρώπους. «Ἐγώ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός καὶ γινώσκω τὰ ἐμά καὶ γινώσκομαι ὑπὸ τῶν ἐμῶν (:Γνωρίζω τα δικά μου πρόβατα και εκείνα ομοίως με γνωρίζουν). Καί τήν ψυχήν μου τίθημι ὑπὲρ τῶν προβάτων».

Προφήτης Ἠσαΐας, Κεφ. 53ο 53,4-5, π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΣΑΪΑΣ, Κεφάλαιο 53ο

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

στα εδάφια Ησ. 53,4-5:

«Οὗτος τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει καὶ περὶ ἡμῶν ὀδυνᾶται, καὶ ἡμεῖς ἐλογισάμεθα αὐτὸν εἶναι ἐν πόνῳ καὶ ἐν πληγῇ ὑπὸ Θεοῦ καὶ ἐν κακώσει. αὐτὸς δὲ ἐτραυματίσθη διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν καὶ μεμαλάκισται διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν· παιδεία εἰρήνης ἡμῶν ἐπ᾿ αὐτόν. τῷ μώλωπι αὐτοῦ ἡμεῖς ἰάθημεν».

[Η ομιλία εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 2/10/1995]

Σεβαστοί πατέρες, αγαπητοί μου αδελφοί. Η αγάπη και η ανοχή του φιλανθρώπου Αγίου Τριαδικού Θεού επέτρεψε πάλι να ακουστεί ο θείος Του λόγος. Οφείλομε συνεπώς πολλή την ευχαριστίαν και την δοξολογίαν. Τα θέματά μας, τα κατά Δευτέραν θέματά μας, είναι, όπως γνωρίζετε από το βιβλίον του προφήτου Ησαΐου. Θέματα εξόχως ενδιαφέροντα, διαχρονικά και επίκαιρα. Προπαντός όμως, είναι η προβολή του θεανθρωπίνου προσώπου του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Και επειδή είναι προϊούσα η απιστία στη θεία και ανθρωπίνη φύση του Ιησού Χριστού, γι'αυτό οι πιστοί είναι ανάγκη να κατοχυρώνονται. Κι ο Ησαΐας ο προφήτης με εκείνα τα οποία μας αναφέρει, μας εκθέτει, μας δίνει μία θαυμαστή κατοχύρωση.

Εξάλλου, ο ίδιος ο Κύριος είχε πει μελαγχολικά: «Πλὴν, ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐλθὼν ἆρα εὑρήσει τὴν πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς;». Αυτό το «ἐλθὼν» -εννοεί την Δευτέρα Του Παρουσία- «όταν θα ξανάλθω», δηλαδή, «θα βρω την πίστιν πάνω στη γη;». Άρα, η πίστις είναι κάτι που, πηγαίνοντας προς τα έσχατα, διαρκώς θα αδυνατίζει. Έχομε δε και την προϊούσαν αποστασίαν. Όταν βεβαίως, η πίστη αδυνατίζει, τότε φθάνομε εις το φαινόμενον της αποστασίας. Για την οποία αποστασία αναφέρεται ο απόστολος Παύλος και που φυσικά εννοεί την μείωση της πίστεως, γιατί αυτό θα πει «αποστασία», εμειώθη η πίστις ή εξέλιπεν η πίστις και παρατηρείται το φαινόμενον της αποστασίας, δηλαδή της απομακρύνσεως από τον Θεό. Το λέει στην δευτέρα του προς Θεσσαλονικείς επιστολή ο Παύλος.

Ταπείνωση: Πορεία πρός τόν θεάνθρωπο ἀλλά καί πρός τόν συνάνθρωπο

ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ:

ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ

Ἀρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ἱεροκήρυκος Ἱ. Μ. Πατρῶν - Δρος Θεολογίας

Μεταξὺ ἄλλων, φέρει ἐνώπιόν μας τὴν Μ. Τετάρτη ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, τὴν πράξη τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου νὰ ζωσθῇ τὸ λέντιον καὶ νὰ πλύνῃ τοὺς πόδας τῶν Μαθητῶν Του (Ἰωάν. 13, 4-5).

Μὲ αὐτὴν τὴν ἐνέργεια δίδαξε τοὺς Μαθητές Του καὶ ὅσους πίστευσαν σὲ Αὐτὸν τὴν βαθύτατη ἀλήθεια καὶ τὴν συμβουλὴ νὰ Τὸν ἀκολουθήσουν στὴν ὁδὸ τῆς ταπεινώσεως: «ὑπόδειγμα γὰρ δέδωκα ὑμῖν, ἵνα καθὼς ἐγὼ ἐποίησα ὑμῖν καὶ ὑμεῖς ποιῆτε» (Ἰωάν. 13, 15).

Καλεῖται ὁ κάθε βαπτισμένος στὸ Ὄνομα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ νὰ ἀκολουθήσῃ τόν Διδάσκαλο Ἰησοῦ καὶ νὰ βαδίσῃ στὰ ἴχνη Του. Ἐὰν ἀγωνίζεται συνειδητὰ καὶ ἀληθινὰ νὰ ἀκολουθῇ τὸν Κύριο, θὰ κατανοήση ὅτι, χωρὶς αὐτὴν τὴν πράξη τῆς ταπεινώσεως, δέν ἠμπορεῖ νὰ Τὸν συναντήσῃ, ὄχι μόνον στὸ Πάθος καὶ τὸν Σταυρό, ἀλλά οὔτε καὶ σὲ αὐτὴν τὴν Ἀνάστασή Του. Δὲν ὑπάρχει πορεία πρὸς τὴν Ἀνάσταση χωρὶς τὴν ταπείνωση.

Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, τὸ ἀληθινό μας Πάσχα.

π. Γεώργιος Καψάνης

Ὁ ἄνθρωπος δέν ἠμπορεῖ νά ἀναπαυθῇ στόν θάνατο, τόν ἐγωϊσμό, τήν μοναξιά καί τήν ἁμαρτία. Οὔτε ἡ συμμαχία καί ἡ ὑπακοή του στόν διάβολο ἠμπορεῖ νά τόν ἀναπαύσῃ οὐσιαστικά. Χωρισμένος ἀπό τόν Θεό εἶναι πάντοτε ἀνέστιος καί ἀνικανοποίητος. Ζητεῖ νά περάσῃ ἀπό τήν κατάστασι αὐτή σέ μία ἄλλη κατάστασι, ὅπου θά βρῇ τήν εἰρήνη τῆς ψυχῆς του, τήν ἀγάπη, τόν Θεό, τήν ἀθανασία, τήν δικαιοσύνη, τήν ἐλευθερία.

Πάσχα σημαίνει διάβασις, πέρασμα. Τό πάσχα ὡς πέρασμα γιά τόν ἄνθρωπο ἀποτελεῖ ὑπαρξιακή ἀνάγκη.

Ἀρχιμανδρίτης Κύριλλος (Παβλόφ). Θὰ ἔρθει ἐκείνη ἡ τρομερὴ μέρα.....

Θα έρθει εκείνη η τρομερή μέρα και ώρα που θα απογοητευτείτε πραγματικά. Κανείς δεν θα σας προστατεύσει τότε: ούτε η οικογένειά σας, ούτε ο αδελφός σας, ούτε ο πατέρας σας, αλλά μόνο οι δικές σας πράξεις θα σταθούν μαζί σας τότε.

Αρχιμανδρίτης Κύριλλος (Παβλόφ)

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/04/blog-post_8.html

11 Ἀπριλίου. † Μέγα Σάββατον. «Ἡ θεόσωμος ταφὴ καὶ ἡ εἰς ᾅδου κάθοδος τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ». Ἀντίπα ἐπισκόπου Περγάμου (†92). Τρυφαίνης ὁσίας τῆς ἐν Κυζίκῳ. Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἑσπερινοῦ (Ῥωμ. ς´ 3-11).

Ρωμ. 6,3            ἢ ἀγνοεῖτε ὅτι ὅσοι ἐβαπτίσθημεν εἰς Χριστὸν Ἰησοῦν εἰς τὸν θάνατον αὐτοῦ ἐβαπτίσθημεν;

Ρωμ. 6,3                    Η δεν γνωρίζετε, ότι όσοι εβαπτίσθημεν με την πίστιν στον Ιησούν Χριστόν, εβαπτίσθημεν συγχρόνως (εβυθίσθημεν τρόπον τινά και εγίναμεν μέτοχοι) στον θάνατον αυτού; (Δια της σταυρώσεως του παλαιού ανθρώπου).

Τό νίψιμο τῶν ποδῶν τῶν Ἀποστόλων ἀπό τόν Κύριο, Ν. Σωτηρόπουλου-Τό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιο, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Τό νίψιμο τῶν ποδῶν τῶν Ἀποστόλων ἀπό τόν Κύριο, Ν. Σωτηρόπουλου-Τό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιο, 9-4-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

 http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Ὁ Κύριος εἶναι βασιλεύς τῶν βασιλευόντων, Ν. Σωτηρόπουλου-Τό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιο, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ὁ Κύριος εἶναι βασιλεύς τῶν βασιλευόντων, Ν. Σωτηρόπουλου-Τό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιο, 9-4-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Προφήτης Ἠσαϊας Κεφ. 53ο έδάφ. 53,1-3

ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΣΑΪΑΣ, Κεφάλαιο 53ο

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

στα εδάφια Ησ. 53,1-3:

«Κύριε, τίς ἐπίστευσε τῇ ἀκοῇ ἡμῶν; καὶ ὁ βραχίων Κυρίου τίνι ἀπεκαλύφθη; ἀνηγγείλαμεν ὡς παιδίον ἐναντίον αὐτοῦ, ὡς ρίζα ἐν γῇ διψώσῃ. οὐκ ἔστιν εἶδος αὐτῷ οὐδὲ δόξα· καὶ εἴδομεν αὐτόν, καὶ οὐκ εἶχεν εἶδος οὐδὲ κάλλος· ἀλλὰ τὸ εἶδος αὐτοῦ ἄτιμον καὶ ἐκλεῖπον παρὰ πάντας τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων· ἄνθρωπος ἐν πληγῇ ὢν καὶ εἰδὼς φέρειν μαλακίαν, ὅτι ἀπέστραπται τὸ πρόσωπον αὐτοῦ, ἠτιμάσθη καὶ οὐκ ἐλογίσθη».

[Η ομιλία εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 10/4/1995]

Αγαπητοί μου, ευρισκόμεθα εις το βιβλίον του προφήτου Ησαΐου και εις το 53ον κεφάλαιον. Σας εξήγησα την περασμένη φορά πώς πεταχτήκαμε σε αυτό το κεφάλαιο -εξάλλου τα θέματά μας είναι κατ’ επιλογήν, για να δώσουμε μία εικόνα του προσώπου του Μεσσίου· του θεανθρωπίνου προσώπου του Ιησού Χριστού. Όμως, σας είχα πει δυο λόγια την περασμένη φορά, μια μικρή εισαγωγή, πολύ μικρή εις το 53ον κεφάλαιον, την οποία θα επαναλάβω, για να συνδέσω.

Εδώ αναφέρεται ο προφήτης όχι μόνο ότι ο Μεσσίας είναι παθητός, αλλά και λεπτομέρειες περιγραφής του Πάθους του Μεσσίου. Όταν διαβάζει κανείς το κεφάλαιον αυτό, τότε νομίζει ότι διαβάζει ένα Ευαγγέλιον· την περιγραφή, δηλαδή, των παθημάτων του Μεσσίου, κατά τρόπον ώστε να ονομαστεί ο Ησαΐας «πέμπτος ευαγγελιστής». Ο Ησαΐας στις περιγραφές του, ειδικά εδώ τώρα, είναι πολύ ζωηρός· ώστε, όπως σας είπα, να νομίζουμε ότι διαβάζουμε το Ευαγγέλιο του Ματθαίου, του Λουκά, του Μάρκου, του Ιωάννου.

Γράφει στο 53ον κεφάλαιον, εις τον δεύτερον στίχον έως τον τέταρτον: «Καὶ εἴδομεν αὐτόν, καὶ οὐκ εἶχεν εἶδος οὐδὲ κάλλος. Οὗτος τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει καὶ περὶ ἡμῶν ὀδυνᾶται». «Τον είδαμε». Και μάλιστα σε χρόνο παρελθόντα. Δηλαδή, σε σχέση πώς βλέπει το όραμα, με τον χρόνο που θα γράψει την προφητεία. Ή, όπως λέγεται, υπάρχει τόση βεβαιότης ότι τα πράγματα έτσι θα είναι, ώστε να γράφει ο προφήτης- όλοι οι προφήται- σε χρόνο παρελθόντα. Αυτό το «είδαμε». «Ακούσαμε». Με τη βεβαιότητα ότι αυτά όλα θα γίνουν μία πραγματικότητα.

Έτσι αρχίζει ο Ησαΐας εδώ, το 53ο κεφάλαιο, με την σημείωση ότι το κήρυγμα του Μεσσίου δεν έγινε δεκτό. Είναι ο πρώτος στίχος -θα το δούμε αμέσως- και τούτο θα είχε ως αποτέλεσμα την απόρριψη, και συνεπώς το Πάθος. Το κήρυγμα του Μεσσίου θα απερρίπτετο με αποτέλεσμα το Πάθος.

Γνωριμία τῆς Γερόντισσας Μακρίνας μέ ἁγίες μορφές τοῦ σύγχρονου μοναχισμοῦ.

Γνωριμία τῆς Γερόντισσας Μακρίνας μέ ἁγίες μορφές τοῦ σύγχρονου μοναχισμοῦ

Ἡ ἀδελφή Εφραιμία φύλαττε μέ εὐλάβεια στην ψυχή της τίς νουθεσίες τῆς Γερόντισσας. Ἡ ὑπακοή της καί ἡ ἀνάπαυση πού πρόσφερε στη Γερόντισσα ἔκαναν ὥστε νά ἐνεργεῖ ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μυστικά ρήματα ζωῆς μέσα στήν ψυχή της. Ταυτόχρονα, μέ περισσή προσοχή συνέλεγε τά λόγια ἁγίων μορφῶν τῆς ἐποχῆς μας γιά τή Γερόντισσα στούς ὁποίους ἀποκαλυπτόταν χάριτι Θεοῦ ἡ ἁγιότητά της.

Από αὐτά εἶχε νά μᾶς διηγηθεῖ ἀρκετά, κάποια ἀπό τά ὁποῖα ἀναφέρουμε παρακάτω.

Η Γερόντισσα μαζί μέ τίς ἀδελφές Εφραιμία και Συγκλητική ἐπισκέφθηκαν τόν ἁγιασμένο Γέροντα τῆς Αἰγίνης, πατέρα Ἱερώνυμο, κατ᾽ ἐντολήν τοῦ Ὁσίου Ἰωσήφ, μέ σκοπό νά ὠφεληθοῦν ἀπό τόν Γέροντα ἀλλά καί ἀπό τήν μοναχή Ευπραξία πού τόν διακονοῦσε, καί ἦταν ἀδελφή τοῦ Γέροντος Ἀρσενίου, συνασκητοῦ τοῦ ὁσίου Ἰωσήφ.

Ἦταν ἀκόμη καί οἱ τρεῖς δόκιμες. Ὁ ὅσιος Γέροντας Ἱερώνυμος, μέ θεία πληροφορία, εἶχε στείλει τη μοναχή Ευπραξία στόν ἅγιο Νεκτάριο για νὰ τίς ὁδηγήσει στο ήσυχαστήριό του.