"Εἰ γάρ τις μόνον εἰς τὴν ἱστορίαν βλέποι, πὼς ἡ θεοπρεπὴς ἔννοια τοῖς γεγενῆσθαι λεγομένοις διασωθήσεται;" (Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης – «Εἰς τὸν βίον του Μωϋσέως») (ΜΕΡΟΣ Α΄)

"Ει γαρ τις μόνον εις την ιστορίαν βλέποι, πως η θεοπρεπής έννοια τοις γεγενήσθαι λεγομένοις διασωθήσεται;".

(Άγιος Γρηγόριος Νύσσης – «Εις τον βίον του Μωϋσέως»)

ΜΕΡΟΣ Α΄

Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός

Ερμηνεία - Μετάφραση:

«Γιατί πως θα διαφυλάξει κανείς το θείο νόημα για όσα λέγεται ότι έγιναν, όταν προσέχει μόνο στη διήγηση;»

Αναμφίβολα, σημαντική είναι η ανωτέρω παρατήρηση-θέση του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης, ως στοχαστού, που προσεγγίζει θεολογικώς και ιστορικώς (σε πανοραμική εποπτεία) το Βίο του Προφήτη Μωυσή και τις ανάλογες συμπεριφορές του Ισραηλιτικού λαού.

Η προσπάθεια του Αγίου Γρηγορίου αποβλέπει να περιγράψει, να ανασυνθέσει και να ερμηνεύσει (θεολογικά) το παρελθόν (των Εβραίων) από τα βάθη της ιστορίας, της καταγεγραμένης στις σελίδες της Εξόδου από τον Μωυσή· να ερμηνεύσει τα γεγονότα πνευματικά, με φωτισμό του Αγίου Πνεύματος και με συνειδησιακή φόρτιση αναξιότητας (ταπεινοφροσύνης) ικανής να ρίξη το μολύβι από τα χέρια.

Νηστεία πρό τῆς Θείας Κοινωνίας, Ν. Σωτηρόπουλου Τό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιο. Ἀρχ. Σάββας Ἀγιορείτης

Νηστεία πρό τῆς Θείας Κοινωνίας, Ν. Σωτηρόπουλου

Τό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιο

Ὁμιλία τοῦ Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου στίς 01-05-2026

«Ὁ τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου τό αἷμα ἔχει ζωήν αἰώνιον, καί ἐγώ ἀναστήσω αὐτόν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ»[1]. «Ἐπειδή τό μυστήριο τῆς Θείας Κοινωνίας δέν εἶχε ἱδρυθεῖ ἀκόμη», λέει ὁ μακαριστός θεολόγος Νικόλαος Σωτηρόπουλος, «γι' αὐτό τίς μετοχές ἐνεστῶτος «τρώγων» καί «πίνων» πρέπει νά θεωρήσουμε ὡς μελλοντικῆς σημασίας. Ὡς μελλοντικῆς δέ σημασίας πρέπει συνεπῶς νά θεωρήσουμε καί τό ρῆμα «ἔχει». Κι ἔτσι μεταφράζουμε: ὅποιος θά τρώγει τήν Σάρκα μου καί θά πίνει τό Αἷμα μου θά ἔχει ζωή αἰώνια κι ἐγώ θά τόν ἀναστήσω κατά τήν τελευταία ἡμέρα.

Στόν προηγούμενο στίχο», αὐτός εἶναι ὁ πεντηκοστός τέταρτος τοῦ ἕκτου κεφαλαίου τοῦ κατά Ἰωάννου, στόν προηγούμενο, στόν πεντηκοστό τρίτο στίχο, «ὁ Χριστός τήν ἀλήθεια, ὅτι ἡ αἰώνια ζωή ἐξαρτᾶται ἀπό τήν βρῶσι τῆς Σάρκας του καί τήν πόσι τοῦ Αἵματός του ἐξέφρασεν ἀρνητικῶς. Στόν παρόντα δέ στίχο ἐκφράζει θετικῶς. Προηγουμένως εἶπε: «ἐάν δέν φάγετε τήν Σάρκα τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου καί δέν πίετε τό Αἷμα του δέν θά ἔχετε ζωή μέσα σας. Τώρα λέγει: ὅποιος θά τρώγει τήν Σάρκα μου καί θά πίνει τό Αἷμα μου θά ἔχει ζωή αἰώνια»[2].

Κάτι παρόμοιο ἔκανε ὁ Κύριος καί μέ τή διδασκαλία του περί συγχωρήσεως. Μᾶς εἶπε καί ἀρνητικῶς καί θετικῶς τό ἴδιο πρᾶγμα. «Ἐάν μή ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τά παραπτώματα αὐτῶν οὐδέ ὁ Πατήρ ὑμῶν ὁ Οὐράνιος ἀφήσει τά παραπτώματα ὑμῶν. Καί ἐάν ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τά παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καί ὁ Πατήρ ὑμῶν ὁ Οὐράνιος τά παραπτώματα ὑμῶν»[3]. Τονίζει λοιπόν μέ διπλό τρόπο τίς μεγάλες ἀλήθειες.

Σταυρομαχία

Φωτο

ΣΤΑΥΡΟΜΑΧΙΑ

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Ἰωάννου Κ. Διώτη, Θεολόγου – Δημοσιογράφου – Συγγραφέως – Ἐκδότου,ὅπως ἐτίμησεν αὐτὸν ἡ Ἀκαδημία Ἀθηνῶν

Πρὸ δύο μηνῶν περίπου παρετήρησα θλιβερῶς ὅτι ἀπὸ τὰς μονίμως ἀνηρτημένας σημαίας εἰς τὰ τρία κτιριακὰ διαμάντια τῶν Ἀθηνῶν ἐπὶ τῆς ὁδοῦ Πανεπιστημίου (Πανεπιστήμιον, Ἀκαδημία Ἀθηνῶν καὶ Ἐθνικὴ Βιβλιοθήκη) ἔχει ἀφαιρεθῆ ὁ Τίμιος Σταυρὸς ἀπὸ τὸν κοντὸν τῶν σημαιῶν αὐτῶν.

Κατήγγειλα δημοσιογραφικῶς τὸ σκανδαλῶδες αὐτὸ φαινόμενον καὶ ἐζήτησα ἀπὸ τοὺς ἁρμοδίους κρατικοὺς νὰ θέσουν ἐνώπιον τῶν εὐθυνῶν των τοὺς δράστας αὐτοῦ τοῦ ἀνοσιουργήματος καὶ ἡ Ἱερὰ Σύνοδος νὰ ἐνεργήσῃ διὰ τὴν ἐπανατοποθέτησιν τοῦ Τιμίου Σταυροῦ εἰς τὰς σημαίας. Ἀπὸ παντοῦ προκλητικὴ σιγὴ καὶ προδοτικὴ ἀδιαφορία.

Ἐπισημαίνω ἀκόμη ὅτι μία διαφήμισις ἀφήρεσε τὸν δεσπόζοντα Τίμιον Σταυρὸν ἀπὸ Ἱεροὺς Ναούς. Ἐπίσης παρατηρῶ ἐπισταμένως τὸν τελευταῖον καιρὸν ὅτι καὶ ὅλαι αἱ παρουσιάστριαι τῶν τηλεοπτικῶν καναλιῶν ἀφῄρεσαν καὶ αὐταὶ ἀπὸ τὸν λαιμόν των τὸν Τίμιον Σταυρόν.

Κυριακὴ Ε΄ Λουκᾶ - Ποιά εἶναι ἡ ἔννοια τῆς πτωχείας του Λαζάρου;

 Ποιά εἶναι ἡ ἔννοια τῆς πτωχείας τοῦ Λαζάρου;

Ἀποσπάσματα ὁμιλίας Ἀστερίου Ἐπισκόπου Ἀμασείας, ἀπό τό κατά Λουκᾶν Εὐαγγέλιον εἰς τόν πλούσιον καί εἰς τόν Λάζαρον (1). 

«Ἄνθρωπός τις ἦν πλούσιος καί ἐνεδιδύσκετο πορφύραν καί βύσσον». 

«Πτωχός δέ τις ἧν ὀνόματι Λάζαρος». Εἶναι διπλῆ ἡ ἔννοια τῆς πτωχείας τοῦ Λαζάρου· δηλώνει ἀφ’ ἑνός μέν τήν ἔλλειψη τῶν ἀναγκαίων, ἀφ’ ἑτέρου δέ τήν μετριοφροσύνην καί τήν ταπεινότητα τοῦ ἤθους. Δέν ἐπαινεῖται ὁ κατ’ ἀνάγκην πτωχός, ἀλλά θαυμάζεται ἐκεῖνος πού ἔχει καί ἐσωτερικήν μετριοφροσύνην. Εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι ἡ Γραφή ἐδῶ μακαρίζει τόν πτωχόν ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ὑπομένει τούς μόχθους μέ ψυχήν φιλόσοφον, καρτερεῖ δέ μἐ γενναιότητα στίς διάφορες περιστάσεις τῆς ζωῆς καί δέν καταφεύγει σέ καμμίαν κακουργία γιά νά χαρίσει στήν σάρκα τήν ἀπόλαυση τῆς τρυφῆς. 

Ἡ Ἐκκλησία ἀποδέχεται ὡς ἀναμφισβήτητη ἀλήθεια ὅτι τὸ Σκέπασμα (Ποκρὸβ) τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου ἁπλώνεται πάνω σὲ ὁλόκληρο τὸ ἀνθρώπινο γένος.

Η Εκκλησία αποδέχεται ως αναμφισβήτητη αλήθεια ότι το Σκέπασμα (Ποκρόβ) της Υπεραγίας Θεοτόκου απλώνεται πάνω σε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος —και, ειδικότερα, πάνω στον χριστιανικό λαό, καθώς και πάνω στον καθένα από εμάς ξεχωριστά. Η Υπεραγία Παρθένος, ως στοργική Μητέρα, αγαπά το ανθρώπινο γένος και, πάνω απ’ όλα, τους Χριστιανούς.

Αρχιμανδρίτης Κύριλλος (Παβλόφ)

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/10/blog-post_196.html

12 Νοεμβρίου. Ἰωάννου τοῦ ἐλεήμονος, πατριάρχου Ἀλεξανδρείας (†616-620)· Νείλου ὁσίου τοῦ ἀσκητοῦ. Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Πέμπτης κδ´ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Α´ Θεσ. δ´ 18 - ε´ 10).

Α Θεσ. 4,18        Ὥστε παρακαλεῖτε ἀλλήλους ἐν τοῖς λόγοις τούτοις.

Α Θεσ. 4,18               Ωστε, λοιπόν, παρηγορείτε και ενισχύετε ο ένας τον άλλον με τα λόγια αυτά, που σας γράφω και τα οποία είναι λόγοι του Κυρίου.

Α Θεσ. 5,1         Περὶ δὲ τῶν χρόνων καὶ τῶν καιρῶν, ἀδελφοί, οὐ χρείαν ἔχετε ὑμῖν γράφεσθαι·

Α Θεσ. 5,1                 Ως προς δε τους χρόνους και τους καιρούς της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου δεν έχετε ανάγκην, αδελφοί, να σας γράψωμεν ημείς,

Α Θεσ. 5,2         αὐτοὶ γὰρ ἀκριβῶς οἴδατε ὅτι ἡ ἡμέρα Κυρίου ὡς κλέπτης ἐν νυκτὶ οὕτως ἔρχεται.

Α Θεσ. 5,2                 διότι σεις ξέρετε πολύ καλά, σύμφωνα με εκείνα, που προφορικώς σας έχομεν διδάξει, ότι δηλαδή η ημέρα της Παρουσίας του Κυρίου θα έλθη έξαφνα εις ώραν, που δεν περιμένομεν, όπως ακριβώς έρχεται ο κλέπτης κατά την νύκτα. (Κατά τον ίδιον τρόπον έξαφνα έρχεται και η ημέρα της εκδημίας μας από τον κόσμον αυτόν).

Περί κβαντικῆς ἰατρικῆς καί ἄλλων ἐναλλακτικῶν μεθόδων (Ἁγ. Πορφυρίου) , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος: Οἱ σύμμαχοι τί μᾶς ἀνταπέδωσαν;

Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος: Οι σύμμαχοι τί μας ανταπέδωσαν;

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Στις 28 Οκτωβρίου του 1957 και στην πανηγυρική συνεδρίαση της Ακαδημίας Αθηνών για την επέτειο του έπους του ΟΧΙ των Ελλήνων και του θριάμβου τους κατά των ανάνδρων φασιστών εισβολέων, ομιλητής ήταν ο κατά το 1946 Πρόεδρος του Συμβουλίου Επικρατείας και προσωρινός πρωθυπουργός Παναγιώτης Πουλίτσας. Θέμα του ήταν το «Τί ανταπέδωκαν ημίν;» οι σύμμαχοι.

Μεταξύ των διδαγμάτων, που θα έπρεπε να συναγάγουν οι Έλληνες από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Παν. Πουλίτσας σημείωσε ότι ήταν η μετά τον πόλεμο προς αυτούς διαγωγή των ισχυρών της Γης. Και εξήγησε (Σημ. μεταφορά στην καθομιλουμένη): « Ενώ από της ενάρξεως και καθ΄ όλη τη διάρκειά του εξυμνούσαν μέχρις εβδόμου ουρανού την προβληθείσα αντίσταση και τα περίλαμπρα πολεμικά κατορθώματα της Ελλάδος και ομολογούσαν την από την προβληθείσα αντίστασή Της επελθούσα ευνοϊκή υπέρ τους τροπή του πολέμου, αναγνώριζαν τις βαρύτατες θυσίες Της και με μελιστάλακτους και πομπώδεις λόγους υπόσχονταν την μετά τη λήξη του πολέμου πλήρη ικανοποίηση των δικαίων εθνικών αξιώσεών Της, μετά τον πόλεμο οι ύμνοι εσίγησαν και οι υποσχέσεις λησμονήθηκαν τελείως».

Και εξηγεί ο Παν. Πουλίτσας ότι η, μετά τη νίκη των Ελλήνων επί των φασιστικών στρατευμάτων της Ιταλίας, απελευθερωθείσα για τρίτη φορά Βόρειος Ήπειρος, με την δια της ισχύος των ισχυρών της Γης επιβολή της θέλησης των, επανήλθε πάλι υπό τον ζυγό της δουλείας, ο οποίος μάλιστα υπό το κομμουνιστικό καθεστώς του Ενβέρ Χότζα, κατέστη ακόμη περισσότερο αμείλικτος και φρικτότερος και απείλησε με ολοκληρωτική εξόντωση τον απομείναντα πολυπαθή και μαρτυρικό ελληνικό, ελληνικότατο, λαό της. Τα όσα είπε το 1957 ο Παν. Πουλίτσας ισχύουν και σήμερα και με το, υποτίθεται, δημοκρατικό καθεστώς της Αλβανίας.

Τὸ δὶς ἐξαμαρτεὶν οὐκ ἀνδρὸς σοφοῦ

Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού

Του Γεωργίου Αποστολάκη

Γράφω με αποκλειστικό σκοπό την υπεράσπιση της τιμής του Αγίου Ραφαήλ της Θερμής Λέσβου και την αποκατάσταση μιας σοβαρής συγχύσεως γύρω από τον βίο και το μαρτύριό του. Δεν επιθυμώ προσωπική αντιπαράθεση με τον π. Ευάγγελο Παπανικολάου. Ο γενικός σεβασμός, όμως, προς το πρόσωπο ενός κληρικού δεν μπορεί να αποκλείει τον έλεγχο δημόσιων ισχυρισμών του, ιδίως όταν αυτοί αφορούν έναν Άγιο της Εκκλησίας.

Το ζήτημα προκύπτει από δύο ομιλίες του: την πρώτη, στις 15 Δεκεμβρίου 2021, στην επέτειο των εκατό χρόνων του παρεκκλησίου Οσίας Ξένης Αχαρνών, με τίτλο «Τα δύο ξανθά γένη και η Τουρκοκρατία», και τη δεύτερη, στις 11 Οκτωβρίου 2026, στον Άγιο Ανδρέα, με τίτλο «Ο Άγιος Ραφαήλ και οι προϋποθέσεις της εποχής του».

Στις ομιλίες αυτές αποδίδεται στον Άγιο Ραφαήλ, κατά κόσμον Γεώργιο Λάσκαρη ή Λασκαρίδη, ότι, ως λαϊκός ακόμη και αξιωματικός, συμμετείχε στην αυτοκρατορική και πατριαρχική αποστολή στη Φερράρα–Φλωρεντία και υπέγραψε υπέρ της ενώσεως της Ορθόδοξης Εκκλησίας με τους Λατίνους. Στη νεότερη ομιλία, από το 58ο λεπτό και εξής, ο ισχυρισμός συνδέεται και με την ερμηνεία του μαρτυρίου του: ο πριονισμός της σιαγόνας και ο επώδυνος θάνατός του παρουσιάζονται ως θεία παραχώρηση για την εξόφληση εκείνης της αμαρτίας.

Πρόκειται για δύο διαφορετικούς ισχυρισμούς, που χρειάζονται χωριστή τεκμηρίωση. Ο πρώτος αφορά ένα ιστορικό γεγονός: αν ο συγκεκριμένος άνθρωπος υπέγραψε συγκεκριμένη πράξη. Ο δεύτερος αφορά την κρίση και την πρόνοια του Θεού: για ποιον λόγο επετράπη ένα ορισμένο βασανιστήριο. Ο δεύτερος, μάλιστα, δεν αποδεικνύεται ακόμη και αν αποδειχθεί ο πρώτος.

Μακελειὸ στὴν Ἰορδανία: Χριστιανοὶ νεκροί - Δυτικὲς συνειδήσεις σὲ καταστολή

Μακελειό στην Ιορδανία: Χριστιανοί νεκροί - Δυτικές συνειδήσεις σε καταστολή

Ελευθέριος Ανδρώνης

Τον Ιούνιο του 2025, λίγο μετά το ανείπωτο μακελειό στην ορθόδοξη εκκλησία του Προφήτη Ηλία στη Ντουέιλαα της Δαμασκού στη Συρία, γράφαμε σε τούτη εδώ τη στήλη:

«Το βλέπουμε ξεκάθαρα πια. Η χριστιανοσύνη είναι ο αθώος ''Άβελ'' που θα θυσιάζεται ξανά και ξανά από τον Μεγάλο Αδερφό, όλο και πιο συχνά, όλο και πιο βάρβαρα, όλο και με πιο πλατιά κερκίδα στην αρένα των εθνών. Και οι σκοτεινές δυνάμεις καγχάζουν χαιρέκακα με τον αφανισμό του χριστιανισμού από τις αρχαίες κοιτίδες του».

Κανείς δεν έχει καταδικαστεί ακόμα γι’ αυτή τη σφαγή 23 πιστών της ελληνορθόδοξης κοινότητας, ενώ οι δυτικές κυβερνήσεις (συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας) είχαν αρκεστεί σε μερικές αποστειρωμένες δηλώσεις γενικόλογης «καταδίκης» και ο διωγμός κρύφτηκε βιαστικά και πάλι κάτω απ’ το χαλί των εξελίξεων. Ξανά και ξανά, παρουσιάζαμε στοιχεία μέσω σχετικών άρθρων για την ωμή πραγματικότητα ότι ο Χριστιανισμός είναι η αγριότερα διωκόμενη θρησκεία στον κόσμο σήμερα. Διεθνή παρατηρητήρια και χριστιανικές οργανώσεις καταγγέλλουν συνεχώς τα τελευταία χρόνια τη συστηματική εξόντωση χριστιανικών κοινοτήτων σε πολλά κράτη του κόσμου και δη μουσουλμανικά.

Τὸ ΟΧΙ τοῦ Μεταξᾶ – Ἡ ἱστορικὴ Ἀλήθεια ἀπέναντι στὸ ἀφήγημα τῆς ἀριστερᾶς καὶ τῶν ἱστορικῶν του ψαροντούφεκου.

Στυλιανός Καβάζης

Πλησιάζοντας η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου, όπου να ’ναι θα αρχίσουν και πάλι τα γνωστά ιδεολογικά πανηγύρια! Ευκαιρία θα βρουν ορισμένοι να ξαναπιάσουν το ΟΧΙ του 1940 για να ξαναγράψουν την ιστορία στα μέτρα τους και να μοιράσουν εκ των υστέρων εύσημα και ευθύνες, ανάλογα με τις πολιτικές τους συμπάθειες. Οι γνωστοί αναθεωρητές, με την επιλεκτική μνήμη και τα γνωστά ιδεολογικά τους απωθημένα, θα επιχειρήσουν για άλλη μια φορά να θολώσουν τα ιστορικά γεγονότα, λες και η ιστορία είναι προπαγάνδιστικο φυλλάδιο που αλλάζει περιεχόμενο ανάλογα με την εποχή. Μόνο που η ιστορία δεν γράφεται με συνθήματα, ούτε η αλήθεια αλλάζει για να βολέψει ιδεολογίες και επειδή η εθνική μνήμη δεν προσφέρεται για μικροπολιτικά παιχνίδια, ας θυμηθούμε τι πραγματικά συνέβη εκείνη τη νύχτα και ποιος πήρε την απόφαση που έφερε την Ελλάδα απέναντι στο τελεσίγραφο του Μουσολίνι.

Στις σκοτεινές πρώτες ώρες της 28ης Οκτωβρίου 1940, η Ελλάδα βρέθηκε μπροστά σε μια αποφασιστική στιγμή της ιστορίας της. Η Ιταλία, εκπροσωπούμενη από τον πρεσβευτή της Εμμανουέλε Γκράτσι, επέδωσε το τελεσίγραφο στον Ιωάννη Μεταξά στην πρωθυπουργική του κατοικία. Η τύχη της χώρας κρεμόταν από μια λέξη από την απόφαση ενός ανθρώπου και μόνο του Ιωάννη Μεταξά.

Ἀφόρητη πίεση, ἐξευτελισμὸς καὶ διακωμώδηση: Ἰδοὺ ἡ ἐπιστολὴ Τυχικοῦ ποὺ ἐξηγεῖ γιατί δὲν παρέστη στὴν Ἱερὰ Σύνοδο

Aφόρητη πίεση, εξευτελισμός και διακωμώδηση: Ιδού η επιστολή Τυχικού που εξηγεί γιατί δεν παρέστη στην Ιερά Σύνοδο

Βαριές καταγγελίες για τη συμπεριφορά Αρχιερέων απέναντι του

Σε τρισέλιδη επιστολή ημερομηνίας 14 Οκτωβρίου 20206 ο πρώην Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός εξηγεί τους λόγους για τους οποίους απορρίπτει την πρόσκληση του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Γεώργιου να συμμετάσχει στη σημερινή συνεδρίαση της Ιεράς Συνόδου, η οποία πραγματοποιήθηκε το πρωί και μεταξύ άλλων εξέτασε το περιεχόμενο επιστολών που στάλθηκαν προς ιερείς της επαρχίας Πάφου για τη σύσταση νέου εκκλησιαστικού σχήματος.

Ο κληρικός διαμαρτύρεται για αλλαγή της προσφώνησης του από «Μητροπολίτης πρώην Πάφου» σε «πρώην ‘Επίσκοπος Πάφου» χωρίς να ενημερωθεί σχετικά, ενώ ισχυρίζεται ότι η προηγούμενη παρουσία του σε συνεδρίαση της Ιεράς Συνόδου μετατράπηκε σε δικαστική διαδικασία, με τον ίδιο κατηγορούμενο. Το γεγονός, υποστηρίζει ότι επιδείνωσε την κατάσταση της υγείας του, με αποτέλεσμα να παρουσιάσει καρδιολογικά νοσήματα.

Νήστευαν καί οἱ στρατιῶτες μας πού πολέμησαν τό 1940 στά βουνά τῆς Πίνδου.

Νήστευαν καί οἱ στρατιῶτες μας πού πολέμησαν τό 1940 στά βουνά τῆς Πίνδου.

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

Νήστευαν καί οἱ στρατιῶτες μας πού πολέμησαν τό 1940 στά βουνά τῆς Πίνδου. Ὁ αὐτόπτης μάρτυρας Ἀρχιμ. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος γράφει σέ βιβλίο του:

«Τό σπουδαῖο εἶναι, ὅτι τήν νηστεία τήν τηροῦσαν καί πολλοί στρατιῶτες, παρ΄ὅλες τίς δυσκολίες,περισσότερο καί ἀπό ἁγιορεῖτες μοναχούς. Μοῦ ἔλεγε, κατά τήν ὀπισθοχώρησι, ἕνα πολεμιστής τῆς πρώτης γραμμῆς:

«Μέ τήν βοήθεια τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας κράτησα ὅλη τή Τεσσαρακοστή. Τρώγοντας μόνο κουραμάνα καί λίγα γραμμάρια σταφίδα πού χωροῦσαν στήν φοῦχτα τοῦ ἑνός χεριοῦ».

«Τήν Μ. Ἑβδομάδα, πού γινότανε ἡ ὀπισθοχώρηση, οἱ στρατιῶτες παρ’ὅλη τήν κακουχία, τήν ἀϋπνία, τήν ἐξάντληση, διότι ὑποχωροῦσαν ἀμυνόμενοι, ὅλοι οἱ στρατιῶτες , νηστέψανε καί περάσανε τίς μέρες αὐτές σάν ἀσκητές. Μόνο μέ ψωμί καί νερό. Οἱ ἐφοδιασμοί εἶχαν ἄφθονα τυριά καί κονσέρβες, ἀλλά κανένας δέν γύριζε μάτια σ’αὐτά» (Τό θαῦμα τῶν Ἑλλήνων τοῦ Σαράντα. σελ.126-127).

28η Ὀκτωβρίου: Μόνο ὅταν ἡ Παναγία σκέπει, ἡ Ἑλλάδα μεγαλουργεῖ

28η Οκτωβρίου: Μόνο όταν η Παναγία σκέπει, η Ελλάδα μεγαλουργεί

Ελευθέριος Ανδρώνης

Πάει καιρός πολύς που το αήττητο μαφόριο της Θεοτόκου, η Αγία Σκέπη, κηρύχθηκε ανεπιθύμητη στα κοσμικά σαλόνια μας. Ο ξιπασμένος, απνευμάτιστος Γραικός, είπε πώς ο δροσερός ίσκιος της Υπερμάχου, του κρύβει τον ήλιο της «προόδου». Πώς η χώρα πρέπει να τραβήξει μπροστά, προς τους ατσάλινους ορίζοντες της Εσπερίας, αδέσμευτη από τη μάνα του Έθνους μας, ελεύθερη για να επιλέξει τη σκλαβιά της.

Και πράγματι αυτό βλέπουμε στους καιρούς μας. Μια χώρα τόσο χειραφετημένη που λησμόνησε πώς μοιάζει το χέρι που θα τη σώσει απ’ τον πνιγμό της. Κι όμως εκείνο το μικρό εικονισματάκι της Παναγίας που φώλιαζε στο στέρνο των στρατιωτών και ταξίδευε από τα τραίνα του Σταθμού Λαρίσης ως την Ήπειρο και τη χιονισμένη Πίνδο, ξέρει να διηγηθεί πολύ λαμπρότερες δόξες από μυριάδες πολιτικάντικα κοκορίσματα.

Εκείνο το ταπεινό εικονισματάκι εξασφάλιζε ηθικό και ψυχή βαθιά, κοινή θωριά προς τον ουρανό, απάντηση σε όλες τις λιγοψυχιές, παρηγοριά σε κάθε ρίγος πόνου, χαμόγελα μπροστά στον μπαρουτοκαπνισμένο Χάρο, λεβεντιά ισάξια με την αθάνατη γενιά του 21. Μια κλεφτή ματιά στην Αειπάρθενο έφτανε για να στηλώσουν το θάρρος τους μπροστά σε τάγματα και συντάγματα. Ένα ανέμισμα του θεομητορικού μανδύα πάνω από τα πεδία της μάχης, φυσούσε ούριο άνεμο στα φρονήματα, θέριευε τα κύματα της ένδοξης μας ιστορίας, ανέτρεπε όλες τις λογικές πιθανότητες.