Εἶναι ἀνθρώπινη ἀδυναμία οἱ πτώσεις μας; Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος μετανοεῖ, λειτουργοῦν οἱ πνευματικοί νόμοι; Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ὁ ὑπερβολικός πόνος καί ἡ θλίψη στίς πτώσεις εἶναι τοῦ διαβόλου, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Γιατί καταριέται ὁ Ἰώβ τήν ἡμέρα γέννησής του, Ἁγ. Ἀναστασίου Σιναϊτου-Ἐρωταποκρίσεις, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Γιατί καταριέται ὁ Ἰώβ τήν ἡμέρα γέννησής του, Ἁγ. Ἀναστασίου Σιναϊτου-Ἐρωταποκρίσεις, 22-7-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

 http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Δευτερονόμιο κέφ. 5-6, Παράδοση δεκαλόγου-Ὑπακοή στίς θεῖες ἐντολές Ἱερ. Σάββα Ἁγιορείτου

Δευτερονόμιο κέφ. 5-6, Παράδοση δεκαλόγου-Ὑπακοή στίς θεῖες ἐντολές (νέοι- παιδιά), 22-7-2026, Ἱερ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Δευτερονόμιο κέφ. 3-4, Κατάκτηση τοῦ Ὤγ-Β΄ μέρος λόγου τοῦ Μωυσέως , Ἱερ. Σάββα Ἁγιορείτου

Δευτερονόμιο κέφ. 3-4, Κατάκτηση τοῦ Ὤγ-Β΄ μέρος λόγου τοῦ Μωυσέως , 22-7-2026 (νέοι- παιδιά), Ἱερ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Μνήμη Ἁγίας Ὀλυμπιάδας τῆς Διακόνισσας. Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

ΜΝΗΜΗ ΑΓΙΑΣ ΟΛΥΜΠΙΑΔΑΣ ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΣΣΑΣ

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ ΤΗΝ ΔΙΑΚΟΝΙΣΣΑ 1

Στην δέσποινά μου, την πλέον αξιοσέβαστη και θεοφιλέστατη, την διακόνισσα Ολυμπιάδα, ο επίσκοπος Ιωάννης εύχεται να χαίρεται εν Κυρίῳ.

Όσο εντείνονται οι πειρασμοί και αυξάνονται οι δοκιμασίες, τόσο αυξάνεται και η θεία παρηγοριά προς εμάς και τόσο πιο αισιόδοξες γίνονται οι ελπίδες μας για το μέλλον. Και τώρα όλα μάς έρχονται ευνοϊκά και ταξιδεύουμε με ούριο άνεμο2. Ποιος είδε ποτέ κάτι τέτοιο; Ποιος άκουσε κάτι παρόμοιο; Ύφαλοι και απότομα, κοφτερά βράχια, ανεμοστρόβιλοι και καταιγίδες ξεσπούν με τρομερή ορμή παντού γύρω μας· νύχτα χωρίς καθόλου φως φεγγαριού, βαθύ σκοτάδι, γκρεμοί απόκρημνοι και βράχοι ύπουλοι και απειλητικοί. Κι όμως, ενώ πλέουμε μέσα σε τέτοια θάλασσα, δεν βρισκόμαστε σε χειρότερη κατάσταση από εκείνους που κλυδωνίζονται ενώ βρίσκονται στο λιμάνι3.

Γι’ αυτό κι εσύ, δέσποινά4 μου θεοφιλεστάτη, συλλογιζόμενη όλα αυτά, στάσου πάνω από αυτούς τους θορύβους και τους κλυδωνισμούς και αξίωσέ με να μάθω νέα για την κατάσταση της υγείας σου. Διότι εμείς ζούμε με υγεία και καλή ψυχική και πνευματική διάθεση (:χωρίς αθυμία). Γιατί πράγματι και το σώμα μας έχει γίνει πιο δυνατό και αναπνέουμε καθαρό αέρα. Και οι αξιωματούχοι των επαρχιών που ταξιδεύουν μαζί μας5, μας περιποιούνται με τέτοιο τρόπο, ώστε δεν μας αφήνουν να νιώσουμε ούτε την έλλειψη υπηρετών6, αφού εκτελούν οι ίδιοι τα καθήκοντα των υπηρετών· γιατί πράγματι άρπαξαν7 με λαχτάρα αυτή την υποχρέωση (της διακονίας), εξαιτίας της μεγάλης αγάπης που τρέφουν για εμάς. Και παντού σχηματίζονται τιμητικές συνοδείες (γύρω μας), καθώς ο καθένας τούς μακαρίζει (: τους θεωρεί ευλογημένους) γι΄ αυτήν ακριβώς τη διακονία που μας προσφέρουν.

Ένα μόνο πράγμα είναι εκείνο που μας στενοχωρεί: το ότι δεν έχουμε τη βεβαιότητα πως κι εσύ η ίδια ζεις χωρίς αθυμία8. Φανέρωσέ μας με επιστολή, λοιπόν, καθαρά αυτό το πράγμα, για να απολαύσουμε κι εμείς9 τη χαρά που θα προέλθει από αυτήν την είδηση και έτσι στον κύριό μου και εξαιρετικά αγαπημένο μας πνευματικό παιδί, τον Περγάμιο10, θα είμαστε βαθύτατα υπόχρεοι. Και αν θέλεις να μας στέλνεις γράμματα, να χρησιμοποιείς αυτόν για τον σκοπό αυτό, επειδή είναι άνθρωπος ειλικρινής και γνήσιος, πολύ αφοσιωμένος σε εμάς, και τρέφει απέραντο σεβασμό για την κοσμιότητα και την ευσέβειά σου.

1. Το ιστορικό πλαίσιο της συγκεκριμένης επιστολής εντοπίζεται στην επώδυνη περίοδο της οριστικής εξορίας του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου (404–407 μ.Χ.). Την επιστολή αυτήν την απέστειλε μάλλον από τον πρώτο σταθμό της εξορίας του, την Νίκαια, τον Ιούνιο του 404 μ.Χ. προς την πνευματική του κόρη, την Ολυμπιάδα την Διακόνισσα. Τα βασικά στοιχεία που συνθέτουν το ιστορικό και ψυχολογικό πλαίσιο της αλληλογραφίας είναι τα εξής:

Μιά Μοναχή ὁδηγημένη κατά θαυματουργικό τρόπο στο Μοναστήρι εἶναι καί ή ΣμυρναίαΚαταφυγή Μαρκοπούλου.

«Μιά Μοναχή ὁδηγημένη κατά θαυματουργικό τρόπο στο Μοναστήρι εἶναι καί η Σμυρναία Καταφυγή Μαρκοπούλου. Γεννήθηκε στη Σμύρνη. Σε μικρή ηλικία παντρεύθηκε, ἀλλά εἶχε τήν ἀτυχία νά χάση νωρίς το σύζυγό της. Γιά νά παρηγορηθῆ καί ἐνισχυθῆ πνευματικά ὕστερα ἀπ' τό τραγικό συμβάν τοῦ συζύγου της, θέλησε νά ἔλθη στήν Παναγία τῆς Τήνου νά προσκυνήση. Ὅταν ἔφθασε στο νησί καί καθώς εἰσήρχετο στο Ναό τῆς Εὐαγγελιστρίας συνέβη αὐτό τό ἀξιοθαύμαστο. Ένας δαιμονιζόμενος πού τόν εἶχαν δεμένο μέ ἁλυσίδες στήν κολώνα δίπλα στο προσκυνητάριο τῆς Παναγίας, ἄρχισε νά φωνάζη δυνατά:

«Ρεϊκι: Μία ἀνορθόδοξη καὶ ἀνορθολογικὴ «Ἐνεργειακὴ Θεραπευτική». (Ἱστορικὴ προέλευση, θεωρητικὲς βάσεις, ἐπιστημονικὴ ἀξιολόγηση καὶ ὀρθόδοξη θεολογικὴ ἀποτίμηση)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 10η Ιουλίου 2026

ΡΕΪΚΙ: ΜΙΑ ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΑΙ ΑΝΟΡΘΟΛΟΓΙΚΗ «ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ»

(Ιστορική προέλευση, θεωρητικές βάσεις, επιστημονική αξιολόγηση και ορθόδοξη θεολογική αποτίμηση)

Όπως έχουμε επανειλημμένως επισημάνει στις ανακοινώσεις μας, ο σύγχρονος άνθρωπος βιώνει μια πρωτοφανή πνευματική σύγχυση. Παρά τον καταιγισμό πληροφοριών που του προσφέρει η σύγχρονη τεχνολογία, εξακολουθεί, σε μεγάλο βαθμό, να παραμένει πνευματικά αποπροσανατολισμένος, γεγονός που δεν συνάδει με τις πραγματικές δυνατότητες και τα επιτεύγματα της εποχής μας.

Έχοντας απομακρυνθεί από τις πνευματικές, θρησκευτικές και ηθικές αρχές που δοκιμάστηκαν και καταξιώθηκαν στο πέρασμα των αιώνων, υιοθετεί συχνά αντιλήψεις και πρακτικές που η ιστορική εμπειρία έχει προ πολλού απορρίψει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η αναβίωση αρχαίων μορφών θρησκευτικότητας, κυρίως ειδωλολατρικού χαρακτήρα, οι οποίες, ενώ είχαν περιπέσει στη λήθη επί αιώνες, επανέρχονται σήμερα ως δήθεν απάντηση στην πνευματική αναζήτηση του σύγχρονου ανθρώπου.

Παράλληλα, δεν περιορίζεται μόνο στην αναβίωση παρωχημένων θρησκευτικών σχημάτων, αλλά υιοθετεί ολοένα και περισσότερο έναν τρόπο ζωής που στηρίζεται σε ανορθολογικές αντιλήψεις και πρακτικές. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η διάδοση των λεγόμενων «εναλλακτικών θεραπειών», δηλαδή θεραπευτικών μεθόδων εμπειρικού χαρακτήρα, οι οποίες προέρχονται είτε από πανάρχαιες δοξασίες είτε από τις θρησκευτικές παραδόσεις της Ανατολής. Οι περισσότερες από αυτές διαπνέονται από μαγικές και αποκρυφιστικές αντιλήψεις και βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με τις αρχές της σύγχρονης ιατρικής επιστήμης. Η αποτελεσματικότητά τους δεν έχει τεκμηριωθεί επιστημονικά και, σε αρκετές περιπτώσεις, η εφαρμογή τους μπορεί να αποβεί επιζήμια για την ανθρώπινη υγεία.

Πέρα όμως από την επιστημονική τους ανεπάρκεια, οι πρακτικές αυτές βρίσκονται, όπως θα καταδειχθεί στη συνέχεια, σε πλήρη αντίθεση και προς την Ορθόδοξη πίστη. Δεν αποτελούν απλώς εναλλακτικές θεραπευτικές προσεγγίσεις, αλλά ενσωματώνουν συγκεκριμένες θρησκευτικές και αποκρυφιστικές αντιλήψεις, λειτουργώντας ως δίοδοι εισαγωγής του αποκρυφισμού στις σύγχρονες κοινωνίες. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι εντάσσονται στο ιδεολογικό και πνευματικό πλαίσιο της λεγόμενης «Νέας Εποχής του Υδροχόου», μέσα στο οποίο αναπτύσσεται και εκφράζεται το σύγχρονο αποκρυφιστικό φαινόμενο.

Είναι ιδιαίτερα διαφωτιστική η σχετική επισήμανση του Αναπληρωτή Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Πρωτοπρεσβυτέρου π. Βασιλείου Γεωργόπουλου: «Βασικός τρόπος έκφρασης και παρουσίας του άκρως αντιχριστιανικού φαινομένου της “Νέας Εποχής” στον χώρο της υγείας αποτελούν οι λεγόμενες ανορθόδοξες ή ενεργειακές “θεραπείες”, οι οποίες στερούνται επιστημονικού χαρακτήρα»[1].

Μία από τις πλέον διαδεδομένες μορφές αυτών των «ενεργειακών θεραπειών» είναι το Ρέικι (Reiki), το οποίο θα αποτελέσει αντικείμενο της παρούσας μελέτης.

Όπως ήδη αναφέρθηκε, κατά τις τελευταίες δεκαετίες πληθαίνουν οι μορφές εναλλακτικής θεραπείας και πνευματικότητας, οι οποίες συχνά παρουσιάζονται ως ουδέτερες τεχνικές χαλάρωσης ή ως μέθοδοι ενεργειακής εξισορρόπησης. Ανάμεσά τους εξέχουσα θέση κατέχει το Ρέικι. Παρότι προβάλλεται ως μία απλή μέθοδος ευεξίας, η ιστορική του προέλευση, η φιλοσοφική του θεμελίωση και η πρακτική εφαρμογή του αποκαλύπτουν ότι πρόκειται για ένα ολοκληρωμένο θρησκειοφιλοσοφικό σύστημα με σαφές αποκρυφιστικό υπόβαθρο, ασυμβίβαστο προς την Ορθόδοξη χριστιανική πίστη. 

Τι είναι το Ρέικι;

Γυμνοὶ καὶ στοὺς ναούς; (Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου)

Ἐπίκαιρη διδαχὴ κατὰ τὸ θέρος

Του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου

Γυμνοί και στους ναούς;

Ἂς πάρουμε, ἀγαπητοί μου, τὸν ἔλεγχο τῆς ἠ­θι­κῆς ἀσχημίας καὶ κοινωνικῆς ἀ­θλιότητός μας ἀ­πὸ τὸ ἱερὸ Εὐ­αγγέλιο· αὐτὸ εἶνε ὁ καλύτερος πνευματικὸς καθρέφτης γιὰ ὅλους μας.

Τὸν καιρὸ τῆς ἐπιγείου ζωῆς τοῦ Κυρίου ἕ­νας ἄν­θρωπος στὴ χώρα τῶν Γαδαρηνῶν ἄ­φη­σε ἀνοιχτὴ τὴ θύρα του καὶ μπῆκε μέσα σὰν λῃστὴς ἀκάθαρτο δαιμό­νιο. Ἀπὸ τότε ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἀλλοιώθηκε· ὑπὸ τὴν ἐξ­ουσία τοῦ Ἑωσφόρου ἄλ­λαξε ἡ διάνοια, ἡ καρδιά, ἡ θέλησί του. Καὶ πρώτη ἐκδήλωσι τῆς δαιμονι­κῆς μεταβολῆς ἦταν ὅτι ὁ ἄν­θρωπος ἐ­κεῖνος ἔχασε τὴ ντροπή, ἔγινε ἀδι­άν­τροπος· ἔσχιζε τὰ ῥοῦχα του κ᾽ ἔβγαινε γυμνὸς μπροστὰ σὲ ὅλους· οἱ ἄλλοι ντρέπον­ταν γι᾽ αὐτόν, αὐτὸς δὲν ντρεπόταν γιὰ τὸ κα­τάν­τημά του. Κανένα δὲν ἄκουγε. Ὅταν οἱ δικοί του τὸν ἔ­­­πιαναν νὰ τὸν ντύσουν, ἔ­σχιζε τὰ ῥοῦ­χα του· κι ὅταν τὸν ἔδεναν, αὐτὸς ἔσπαζε σὰν κλωστὲς καὶ ἁλυσί­δες ἀ­κόμα. Λεγεώνα δαιμονί­ων κατοικοῦσε μέσα του, κι αὐ­τὸς ἔμενε μέσ᾽ στὰ μνήματα. Τρομοκρατοῦσε τὸν κό­­σμο, «κανείς δὲν μπο­ροῦ­σε νὰ τὸν δαμάσῃ» (Μᾶρκ. 5,4). Ἕ­νας μόνο μπόρεσε· ὁ Κύριός μας Ἰ­ησοῦς Χριστός. Πῆ­γε ἐκεῖ, ἔδιωξε μὲ τὴν ἐξουσία του τὰ δαιμόνια, ἐ­λευθέρωσε τὸ πλάσμα του, καὶ τότε ὁ ἄν­θρωπος ἐκεῖ­νος βρῆκε πά­λι τὴ ντροπή, σκέπασε τὴ γύμνια του καὶ τὸν εἶδαν «ἱματισμένον καὶ σωφρονοῦντα» (ἔ.ἀ. 5,15· βλ. & Λουκ. 8,35).

Τὸ γεγονὸς αὐτὸ διδάσκει. Ὑπὸ τὴν τυραν­νία τοῦ διαβόλου ἡ ντροπὴ χάνεται, ὑπὸ τὸν χρηστὸν ζυγὸν τοῦ Χριστοῦ ἡ ντροπὴ ἐ­πα­­νέρχεται· ὁ σατα­νᾶς γυμνώ­νει, ὁ Χριστὸς ντύ­νει.

❝ ἐν νεκροῖς ἐλεύθερος ❞

 ❝ ἐν νεκροῖς ἐλεύθερος ❞

(λέξεις & φράσεις της εκκλησιαστικής γλώσσας)

Μια αινιγματική φράση του εξαψάλμου

❝ προσελογίσθην μετὰ τῶν καταβαινόντων εἰς λάκκον·

ἐγενήθην ὡς ἄνθρωπος ἀβοήθητος ἐν νεκροῖς ἐλεύθερος ❞

(Ψαλ. 87,5)

(μετάφρ.)

«Λογίστηκα μαζι με αυτούς που κατεβαινουν στον λάκκο

Έγινα αβοήθητος, ελεύθερος μέσα στους νεκρούς»

Δύο εικόνες σε έναν στίχο:

▪️ «Καταβαίνοντες εἰς λάκκον»

Ο λάκκος — το στεγνό πηγάδι, ο βόθρος χωρίς νερό — είναι κλασική εβραϊκή εικόνα για τον Άδη και τον θάνατο, που απαντά κατ' επανάληψη στους Ψαλμούς, στον Ησαΐα, στον Ιεζεκιήλ. Δεν είναι τυχαία η επιλογή του λάκκου αντί για κάποια άλλη εικόνα θανάτου: ο λάκκος είναι τόπος απόλυτης αφωνίας και ερημιάς. Και αυτό μοιάζει με ρητορικό όπλο του ψαλμωδού προς τον Θεό: λίγους στίχους αργότερα ρωτάει τον Θεό : ❝ μὴ διηγήσεταί τις ἐν τάφῳ τὸ ἔλεός σου; ❞ (87,11)

Δεν μπορώ να σε δοξολογήσω από τον λάκκο, άρα: κάνε κάτι τώρα, όσο ακόμα είμαι εδώ....

Διαβάζουμε...

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: «Μέ τήν αἰδημοσύνη, λόγῳ τῆς σωματικῆς ἀτελείας, ὁ ἄνθρωπος ἀμυδρῶς ἀναγνωρίζει ὅτι τοῦτο τό σῶμα του δέν εἶναι τό σῶμα τό ὁποῖο τοῦ ἁρμόζει. Μέ τήν αἰδημοσύνη λόγῳ τῆς πνευματικῆς ἀτελείας ὁ ἄνθρωπος ἀμυδρῶς ἀναγνωρίζει ὅτι τοῦτο τό πνεῦμα δέν εἶναι τό πνεῦμα τό ὁποῖο τοῦ ἁρμόζει.

Γράφει ὁ Ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος.

«Γιά νά ἀντιμετωπίση ὁ Χριστιανός τίς πολύπλοκες παγίδες τοῦ διαβόλου, χρειάζεται νά ἔχη τέσσερα ακαταμάχητα όπλα", σύμφωνα μέ τόν ὅσιο Γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο τῆς Πάρου.

24 Ἰουλίου. Χριστίνης μεγαλομάρτυρος (†300). Ἀθηναγόρου τοῦ ἀπολογητοῦ, Θεοφίλου νεομάρτυρος (†1635). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Παρασκευῆς η´ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Α´ Κορ. ια´ 8-23).

Α Κορ. 11,8        οὐ γάρ ἐστιν ἀνὴρ ἐκ γυναικός, ἀλλὰ γυνὴ ἐξ ἀνδρός·

Α Κορ. 11,8               Είναι άλλωστε ανώτερος ο άνδρας από την γυναίκα, όπως φαίνεται και εκ του γεγονότος, ότι δεν έγινε ο άνδρας από την γυναίκα, αλλά η γυναίκα από τον άνδρα.

Α Κορ. 11,9        καὶ γὰρ οὐκ ἐκτίσθη ἀνὴρ διὰ τὴν γυναῖκα, ἀλλὰ γυνὴ διὰ τὸν ἄνδρα.

Α Κορ. 11,9               Και διότι επί πλέον δεν επλάσθη από τον Θεόν ο άνδρας δια να βοηθή την γυναίκα και να υποτάσσεται εις αυτήν, αλλ' η γυναίκα επλάσθη, δια να υπηρετή τον άνδρα και να φέρεται με σεβασμόν και υποταγήν εις αυτόν.