Βαδίζοντας στό μονοπάτι…

Βαδίζοντας στὸ μονοπάτι…

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Τὰ τελευταῖα χρόνια, καλοί μου φίλοι, ὑπάρχει μία ἔντονη τάση γιὰ τὴν ὕπαιθρο, τὴν πεζοπορία, τὴν ὀρειβασία καὶ βέβαια γιὰ τὰ μονοπάτια. Εἴτε μόνοι, εἴτε μὲ παρέα καὶ μὲ φίλους, εἶναι ὅ,τι καλύτερο. Βλέπετε γιὰ τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο, εἶναι μία μεγάλη ἀνάγκη. Μᾶς ἐπανασυνδέουν ὅλα αὐτὰ μὲ τὴν φύση καὶ μᾶς κάνουν νὰ ξεφεύγουμε ἀπὸ τὰ πιεστικὰ προβλήματα τῆς καθημερινότητας, τὸ ἄγχος, τὴν καθιστικὴ ζωὴ κ.λπ.

Ἔτσι ὅλο καὶ ἀνακαλύπτονται τὰ μονοπάτια, πού βρίσκονται παντοῦ, σὲ πόλεις καὶ σὲ χωριά. Εἶναι ἐκεῖνα διὰ μέσου τῶν ὁποίων πραγματοποιοῦνται ὅλα αὐτά. Μάλιστα ἡ Χώρα μας διαθέτει ἕνα ἐκτεταμένο καὶ πανέμορφο δίκτυο αὐτῶν, ἀπὸ ἱστορικὰ καλντερίμια, μέχρι ἀπαιτητικὲς ὀρεινὲς ἀναβάσεις. Ὁπότε εἴτε ψάχνει κανεὶς γιὰ μία βόλτα στὴ φύση, εἴτε γιὰ μία ἔντονη ὀρειβατικὴ ἐμπειρία, οἱ ἐπιλογὲς εἶναι ἀμέτρητες.

* * *

Βαδίζοντας κανεὶς σ’ ἕνα μονοπάτι νοιώθει ὅλα ν’ ἀλλάζουν. Τὸ σῶμα λειτουργεῖ διαφορετικά, τὸ μυαλὸ ἡσυχάζει, οἱ σκέψεις τακτοποιοῦνται, οἱ ἀποφάσεις διευκολύνονται, ἡ συζήτηση ἀναβαθμίζεται, ἀλλὰ καὶ ἡ σιωπὴ φέρνει τὰ δικά της εὐεργετικὰ ἀποτελέσματα.

Εἰδικὰ γιὰ τοὺς ὀρειβάτες εἶναι κάτι ξεχωριστό! Εἶναι τόποι καὶ τρόποι ἄσκησης καὶ προσωπικῆς ἐξερεύνησης. Προσφέρονται γιὰ συζήτηση, ἀλλὰ καὶ γιὰ σιωπή. Ὅπως καὶ γιὰ ἐνδυνάμωση τῶν σχέσεων καὶ γιὰ ἀναζήτηση ἐσωτερικῆς γαλήνης. Βαδίζοντας σ’ αὐτὰ ξεφεύγει κανεὶς ὁπωσδήποτε!

Μέσα ἀπὸ τὰ μονοπάτια ἐμπνεύστηκαν φιλόσοφοι, ποιητές, καλλιτέχνες καὶ συγγραφεῖς. Πολλοὶ ἐξ αὐτῶν εἶπαν: «Βαδίζοντας στὰ μονοπάτια δὲν κατακτοῦμε τὸ βουνό, ἀλλὰ τοὺς ἴδιους μας τοὺς ἑαυτούς»! Ἢ «ἂν ψάχνεις γιὰ δημιουργικὲς ἰδέες, βγὲς ἔξω καὶ περπάτα σ’ ἕνα καλντερίμι, σ’ ἕνα μονοπάτι»!

Ὅπως καὶ νὰ τὸ κάνουμε τὰ μονοπάτια μᾶς ὠφελοῦν πολὺ ὄχι μόνο στὴ σωματική, ἀλλὰ καὶ στὴν ψυχική μας ὑγεία.

Ὅταν βαδίζει κανεὶς σ’ ἕνα μονοπάτι, ἐν τέλει περπατᾶ στὰ βήματα ποὺ ἔκαναν γιὰ αἰῶνες ἀγρότες, ἀγωγιάτες, ἀσκητές. Ἄνθρωποι τοῦ καθημερινοῦ μόχθου, ἀλλὰ καὶ τοῦ πνεύματος, ὅπως καὶ τῆς προσέγγισης τοῦ Θεοῦ!

Ὑπόψη ὅτι αὐτὰ ποὺ βρίσκονται εἰδικὰ στὰ ὀρεινὰ μέρη, εὔκολα ἐξαφανίζονται. Εἴτε ἀπὸ τὴ βλάστηση, εἴτε ἀπὸ τὶς βροχές, τὰ χιόνια καὶ τὶς ἐν γένει καιρικὲς συνθῆκες. Γι’ αὐτὸ καὶ θέλουν φροντίδα καὶ παρακολούθηση.

* * *

Ἀλλὰ ὑπάρχουν καὶ τὰ πνευματικὰ μονοπάτια. Ἐκεῖ­να ποὺ καλούμαστε νὰ περπατήσουμε ἀκόμη περισσότερο στὴ ζωή μας. Εἶναι οἱ προσωπικὲς διαδρομὲς ποὺ ἐπιλέγει ὁ καθένας μας, γιὰ νὰ ξεφύγει ἀπὸ τὴ χαμοζωή, γιὰ νὰ συνδεθεῖ μὲ κάτι μεγαλύτερο ἀπ’ τὸν ἑαυτό του, γιὰ νὰ φθάσει στὸ ἀνώτερο, τὸ μεγάλο, τὸ ἰδανικό.

Ἕνα καλὸ βιβλίο, ἕνας πνευματικός, ἕνας ἐμπνευσμένος δάσκαλος, ἕνας καλὸς φίλος, ἕνας εὐλογημένος ἄνθρωπος, ναὶ ὅλα αὐτά, εἶναι μονοπάτια καὶ μάλιστα πνευματικά. Χωρὶς αὐτὰ δὲν πάει κανεὶς σὲ κάτι σημαντικό. Οὔτε καὶ πρόκειται νὰ βρεῖ κάτι ὑψηλό, ἐνάρετο, ἁγιασμένο.

Σὲ ἀντίθεση μὲ τὶς καλοστρωμένες, τὶς χωρὶς ἐμπόδια, καὶ τὶς «ἄνετες» λεωφόρους ποὺ τὶς ἀκολουθοῦν οἱ πολλοί, ἔρχεται τὸ μονοπάτι, ἐκεῖνο τὸ στενό, τὸ δυσδιάκριτο καὶ τὸ κρυμμένο, ἀλλὰ καὶ τὸ ἕτοιμο νὰ χαθεῖ!

Τὸ μονοπάτι σαφῶς ἔχει καὶ τὸν συμβολισμό του. Ναί, συμβολίζει τὴν ἀτομικὴ πορεία ποὺ ἐπιλέγει νὰ χαράξει κανείς, μακριὰ ἀπὸ τὴ μᾶζα καὶ τὶς ἀνέσεις. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀξίζει καὶ μάλιστα πολύ. Πάρα πολύ!

Ὅλα τους εἶναι γεμᾶτα μὲ ἀνηφόρες, ὅπως καὶ μὲ πέτρες καὶ κακοτοπιές. Πρόκειται γιὰ ὅλες τὶς δυσκολίες καὶ τὶς δοκιμασίες ποὺ συναντᾶ κανεὶς στὴν πορεία του πρὸς τὰ ἄνω. Δὲν εἶναι τυχαῖο ποὺ τὰ βάδισαν ἄνθρωποι ποὺ ξεχώρισαν, οἱ ἥρωες καὶ οἱ ἅγιοι! Ἐκεῖνοι ποὺ μὲ τὸν ἀγώνα τους, καὶ μάλιστα τὸν συνεχῆ, τὰ ξεπέρασαν σιγὰ – σιγὰ ὅλα καὶ ἔφθασαν στὴν κορυφή!

Ἔπειτα τὸ μονοπάτι μᾶς ἀναγκάζει νὰ τὸ βαδίζουμε ἕνας – ἕνας. Σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς δρόμους, καὶ περισσότερο τὶς λεωφόρους, ὅπου ὅλοι πᾶνε μαζί. Γι’ αὐτὸ καὶ δίνει κανεὶς πολὺ σημασία στὸν συναγωνιστή του κι εἶναι ἕτοιμος νὰ τὸν βοηθήσει καὶ νὰ τοῦ συμπαρασταθεῖ στὴν κοινή τους πορεία. Στὸ μονοπάτι ἔχει ἀνάγκη πιὸ πολὺ ὁ ἕνας τὸν ἄλλο. Κι αὐτὸ σαφῶς ἑνώνει! Δὲν εἶναι τυχαῖο ποὺ στοὺς μεγάλους δρόμους ὑπάρχει τόση ἀδιαφορία!

Ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ ἴδιο τὸ μονοπάτι, γιὰ νὰ φθάσουμε στὰ ὑψηλά, τὰ ἀνώτερα καὶ τὰ μεγάλα. Στὸν ἴδιο τὸν Θεὸ καὶ τὴν οὐράνια βασιλεία Του. Νὰ τί μᾶς τονίζει: «Ἐγὼ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή. Οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν Πατέρα εἰ μὴ δι’ ἐμοῦ» (Ἰω.14,6)

Γι’ αὐτὸ καὶ μᾶς ζήτησε νὰ μποῦμε ἀπὸ τὴ στενὴ πύλη. Καὶ τοῦτο «γιατί εἶναι πλατιὰ ἡ πύλη καὶ εὐρύχωρη ἡ ὁδὸς ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ἀπώλεια καὶ πολλοὶ μπαίνουν σ’ αὐτήν. Ἀντίθετα εἶναι στενὴ ἡ πύλη καὶ γεμάτη δυσκολίες ἡ ὁδὸς ποὺ ὁδηγεῖ στὴ ζωή, καὶ λίγοι εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ τὴν βαδίζουν» (Ματθ.7,13-14)

Ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ ὅτι οἱ πρῶτοι Χριστιανοὶ ἀποκαλοῦνταν «οἱ τῆς Ὁδοῦ», δηλαδὴ οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι ποὺ ἀκολουθοῦσαν αὐτὸ τὸ συγκεκριμένο Μονοπάτι.

* * *

Ἀλλ’ αὐτὸ τὸ «δύσβατο μονοπάτι», αὐτὴ ἡ «τεθλιμμένη ὁδός», οὐσιαστικὰ εἶναι στάση ζωῆς. Εἶναι ἡ ὑπέρβαση τῆς εὐκολίας, ἡ ἀπόφαση γιὰ ἀγῶνες καὶ στερήσεις, ἡ ἀντοχὴ στὶς κακουχίες, ἡ ἐπιστράτευση τῆς ὑπομονῆς μας.

Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ θέλει «ἐλαφρὺ σακκίδιο», διαφορετικὰ δὲν θὰ βαδίσει καὶ πολὺ κανείς, πέραν τοῦ ὅτι κινδυνεύει πολὺ εὔκολα νὰ πέσει! Δηλαδὴ δὲν θέλει περιττὰ βάρη, ὅπως εἶναι τὰ πάθη καὶ οἱ κακίες μας.

Ἐκεῖνο δὲ τὸ «λίγοι εἶναι ἐκεῖνοι πού τὴν βαδίζουν», τί ἄλλο σημαίνει παρὰ τὴν μοναχικότητα; Γιατί ὅταν ἐπιλέγει κανεὶς νὰ ζεῖ μὲ ἀρχὲς καὶ μὲ ἀξίες καὶ νὰ εἶναι πιστὸς στὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, ἀμέσως πηγαίνει κόντρα στὸ ρεῦμα τῆς ἐποχῆς του. Ὡστόσο ἔχει πάντα δίπλα του ἐκείνους ποὺ ἔκαναν τὴν ἴδια μὲ αὐτὸν ἐπιλογή.

Ὅμως ἀξίζει, ὅπως εἴπαμε, καὶ μάλιστα πολύ. Καὶ τοῦτο γιατί «ἡ στενότητα εἶναι προσωρινή, ἡ γλυκύτητα αἰώνια», ὅπως τονίζει ὁ ἱ. Χρυσόστομος. Καὶ συνεχίζει μὲ τὰ ἑξῆς ὑπέροχα: «Μὴ κοιτᾶς ποὺ τὸ μονοπάτι εἶναι στενό, ἀλλὰ κοίτα ποῦ ὁδηγεῖ. Μὴν κοιτᾶς ποὺ ὁ ἄλλος δρόμος εἶναι φαρδύς, ἀλλὰ ἀναλογίσου ποῦ καταλήγει»!

* * *

Τὸ φυσικὸ μονοπάτι δὲν φέρνει κακουχία στὴ ζωή μας, ἀλλ’ ὅλες ἐκεῖνες τὶς ὠφέλειες ποὺ εἴπαμε. Τὸ πνευματικὸ μονοπάτι μὲ τίποτα δὲν τὴν στενεύει, ἀλλὰ τὴν πλαταίνει ἐσωτερικά. Πόσο μᾶλλον τὸ μονοπάτι ποὺ λέγεται Χριστὸς ποὺ μᾶς ἀπελευθερώνει ἀπ’ ὅλα τὰ δεσμὰ καὶ μᾶς κάνει ἀπὸ τώρα νὰ γευόμαστε τῆς γλύκες τοῦ Παραδείσου.

orthodoxostypos

https://aktines.blogspot.com/2026/10/blog-post_09.html#more

Ἐπιστολές Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ 7

ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ 7

Γιά τόν ὅσιο Μακάριο τῆς Ὄπτινα

(στόν ἀδελφό του Πέτρο Αλεξάντροβιτς)

Έλαβα τό γράμμα σου τῆς 31ης Οκτωβρίου καί χάρηκα μαθαίνοντας ὅτι ὁ νέος μητροπολίτης ἔδειξε ἐνδιαφέρον γιά τήν Ερημο τοῦ Ἁγίου Σεργίου καί τόν ἡγούμενό της. Εὔχομαι τό ἐνδιαφέρον του αὐτό νά διατηρηθεῖ γιά τό καλό τῆς μονῆς, γιά τή σωτηρία τῶν ἀδελφῶν της, γιά τήν ὠφέλεια τῶν κοσμικῶν χριστιανῶν καί γιά τόν ἴδιο τόν ἱεράρχη, ὁ ὁποῖος γιά πρώτη φορά στή ζωή του γνωρίζει μοναχούς μέ ὀρθή αντίληψη τοῦ μοναχισμοῦ. Τό νά κλοτσήσεις καί νά σκορπίσεις τούς μοναχούς εἶναι πολύ εὔκολο τό νά τούς ἑλκύσεις καί νά τούς καλλιεργήσεις εἶναι πολύ δύσκολο ἤ καί ἀδύνατο χωρίς τή βοήθεια καί τή χάρη τοῦ Θεοῦ.

Ποιά ἡ σχέση τῆς "Ἐναλλακτικῆς" -"Ὁλιστικῆς" Ἰατρικῆς μὲ τὴν ἐπιστήμη, τὶς ἀνατολικὲς θρησκεῖες καὶ σέκτες. Προσηλυτισμὸς μὲ πρόσχημα τήν ...θεραπεία; Τὸ «νομικὸ καθεστὼς» καὶ ἡ ἄσκηση τέτοιου εἴδους "ἰατρικῆς" στὴν Ἑλλάδα

Ο όρος «εναλλακτική ιατρική» (alternative medicine) άρχισε να χρησιμοποιείται ευρέως κατά τον 19ο αιώνα, αλλά εδραιώθηκε μαζικά στις δεκαετίες του 1960 και 1970 στη Δύση ως μια μορφή «αντικουλτούρας» και αντίδρασης στην αλματώδη ανάπτυξη της κλασικής ιατρικής που δήθεν έγινε απρόσωπη και υπερβολικά τεχνοκρατική.

Η «ολιστική» προσέγγιση αποτελεί το θεωρητικό και φιλοσοφικό υπόβαθρο των περισσότερων εναλλακτικών θεραπειών.

Η λέξη προέρχεται από το ελληνικό «όλον». Η βασική της αρχή είναι ότι ο άνθρωπος δεν είναι απλώς ένα σύνολο από όργανα που νοσούν, αλλά μια αδιαίρετη ενότητα σώματος, μυαλού, ψυχής και περιβάλλοντος.

Αν και η ιατρική αποδέχεται τη σημασία της ψυχολογίας του ανθρώπου και στην σωματική του υγεία (ψυχοσωματικά), η «ολιστική ιατρική» στον εναλλακτικό χώρο συχνά ξεπερνά τα επιστημονικά όρια και ισχυρίζεται ότι η θεραπεία πρέπει να γίνεται αποκλειστικά μέσω της αποκατάστασης μιας υποτιθέμενης «συμπαντικής ή εσωτερικής ενέργειας» (ζωτική δύναμη), απορρίπτοντας τις στοχευμένες ιατρικές θεραπείες και τις φαρμακευτικές αγωγές.

Ποια η σχέση της «εναλλακτικής- ολιστικής» ιατρικής με τις ανατολικές Θρησκείες, λατρείες και σέκτες;

Η σχέση αυτή είναι δομική και ιστορική, καθώς η έκρηξη της εναλλακτικής ιατρικής στη Δύση τη δεκαετία του ’70 ταυτίστηκε απόλυτα με το «κίνημα της Νέας Εποχής» (New Age).

Οι εναλλακτικές θεραπείες δανείστηκαν και μετέφρασαν με δυτικούς όρους (συχνά ψευδοεπιστημονικούς) θεολογικές αντιλήψεις από τον Ινδουισμό, τον Βουδισμό και τον Ταοϊσμό π.χ «θεραπείες» όπως το Ρέικι, ο βελονισμός, το Σιάτσου και η κρυσταλλοθεραπεία βασίζονται στην πεποίθηση ότι το σώμα διαρρέεται από μια αόρατη ζωτική ενέργεια (που στον Ινδουισμό λέγεται Πράνα και στον Ταοϊσμό Τσι).

Για τις θρησκείες αυτές, η ενέργεια αυτή είναι θεϊκή.

Τά πάθη εἶναι παράσιτα πού ἐμποδίζουν τήν θεία ἐπικοινωνία...

Αὐτά τά ἴδια τά πάθη, παράγουν λογισμούς, οἱ ὁποῖοι παρεμβάλλονται καί ὁ ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά κάνει συγκεντρωμένος προσευχή. Δέν μπορεῖ νά ἔχει καθαρή προσευχή καί προσευχή μέ τήν δέουσα ἔνταση. Πρέπει νά καθαρίσει τά σκουριασμένα του καλώδια γιά νά γίνει καλός ἀγωγός καί νά μπορεῖ νά ἐπικοινωνεῖ μέ τόν Θεό. Καί ὅσο περισσότερο θά καθαρίζεται ἀπό τά πάθη, τόσο περισσότερο θά προχωράει στήν προσευχή.

"Τά πάθη εἶναι παράσιτα πού ἐμποδίζουν τήν θεία ἐπικοινωνία. Ἄν δέν φύγουν τά παράσιτα, πῶς θά μπορέσει ὁ ἄνθρωπος νά ἐπικοινωνήσει μέ τόν Θεό;

Μιά εὐχή καλή καρδιακή, ἔλεγε πάλι ὁ Ἅγιος Παΐσιος, "ἔχει περισσότερη δύναμη ἀπό χιλιάδες λόγια, ὅταν οἱ ἄλλοι δέν παίρνουν ἀπό λόγια. Παρόλο πού λένε ὅτι βοηθῶ τόν κόσμο πού ἔρχεται καί μέ βρίσκει, ὡς θετική προσφορά μου στόν κόσμο, βλέπω τήν μιάμιση ὥρα πού διαβάζω τό Ψαλτήρι. Τό ἄλλο τό θεωρῶ ψυχαγωγία∙ νά ποῦν οἱ καημένοι τόν πόνο τους, νά τούς δώσω καμιά συμβουλή.

Γι' αὐτό τήν βοήθεια δέν τήν θεωρῶ προσφορά δική μου. Ἡ προσευχή εἶναι πού βοηθάει. Ἄν εἶχα ὅλο τόν χρόνο γιά προσευχή, περισσότερο θά βοηθοῦσα τόν κόσμο.

Οἱ Ψευδομάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ καὶ τὸ «νέο φῶς» γιὰ τὸ αἷμα

ΟΙ ΨΕΥΔΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ ΚΑΙ ΤΟ «ΝΕΟ ΦΩΣ» ΓΙΑ ΤΟ ΑΙΜΑ

Χρήστος Σαλταούρας

Το δόγμα της Εταιρίας Σκοπιά σχετικά με το αίμα έχει υποστεί σημαντικές αλλαγές και σταδιακή εξέλιξη κατά τη διάρκεια της ιστορίας της οργάνωσης των Ψευδομαρτύρων του Ιεχωβά. Από την πλήρη αποδοχή και τον έπαινο των μεταγγίσεων, η ηγεσία πέρασε στην καθολική απαγόρευση, στη συνέχεια στον διαχωρισμό «κύριων συστατικών» και «κλασμάτων», και πρόσφατα σε μια ιστορική αλλαγή.

Ακολουθεί η αναλυτική χρονολογική εξέλιξη με παραπομπές στα επίσημα έντυπα της οργάνωσης:

1. Η Πρώιμη Περίοδος: Αποδοχή των Μεταγγίσεων (Έως το 1944)

Στα πρώτα χρόνια του κινήματος, υπό την προεδρία του Καρόλου Τέηζ Ρώσσελ και του Ιωσήφ Ρόδερφορντ, δεν υπήρχε καμία απαγόρευση για τις μεταγγίσεις αίματος. Μάλιστα, η ιατρική αυτή πράξη αντιμετωπιζόταν θετικά.

• 1940: Το περιοδικό Παρηγορία δημοσιεύει άρθρο που επαινεί έναν γιατρό ο οποίος έδωσε ένα τέταρτο από το δικό του αίμα για να σώσει τη ζωή μιας γυναίκας, χαρακτηρίζοντάς τον «ήρωα».

• Παραπομπή: Περιοδικό Παρηγορία (πρόδρομος του Ξύπνα), 25 Δεκεμβρίου 1940, σελ. 19.

2. Η Θεσμοθέτηση της Απαγόρευσης (1944–1945)

Υπό την προεδρία του Νάθαν Νορ, η Σκοπιά άλλαξε ριζικά γραμμή, ερμηνεύοντας τα εδάφια της Γραφής (Γένεση 9:4, Λευιτικό 17:10, Πράξεις 15:29) ως καθολική απαγόρευση όχι μόνο της βρώσης, αλλά και της ιατρικής μεταφοράς αίματος.

• 1944: Γίνεται η πρώτη έμμεση αρνητική αναφορά στη μετάγγιση.

• Παραπομπή: Σκοπιά , 1 Δεκεμβρίου 1944, σελ. 362. (οι υπογραμμίσεις δικές μας):

«Όχι μόνο ως απόγονος του Νώε, αλλά τώρα επίσης και ως κάποιος που δεσμευόταν από τον νόμο του Θεού προς τον Ισραήλ —ο οποίος ενσωμάτωνε την αιώνια διαθήκη σχετικά με την ιερότητα του αίματος που συντηρεί τη ζωή— στον ξένο απαγορευόταν να φάει ή να πιει αίμα, είτε μέσω μετάγγισης είτε από το στόμα.»

• 1945: Θεσπίζεται επίσημα το δόγμα της απαγόρευσης του αίματος. Ορίζεται ότι η μετάγγιση ολόκληρου του αίματος (ετερόλογου ή αυτόλογου) αντιτίθεται στον νόμο του Θεού.

• Παραπομπή: Σκοπιά, 1 Ιουλίου 1945, σελ. 198-201. (οι υπογραμμίσεις δικές μας):

4 Νοεμβρίου. Ἰωαννικίου ὁσίου τοῦ μεγάλου (†846), Νικάνδρου καὶ Ἑρμαίου ἱερομαρτύρων. Ἰωάννου Βατάτζη τοῦ βασιλέως καὶ ἐλεήμονος. Γεωργίου ὁσίου (Καρσλίδη) τοῦ ἐν Δράμᾳ (†1959). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Τετάρτης κγ΄ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Α΄ Θεσ. β΄ 1-8).

Α Θεσ. 2,1         Αὐτοὶ γὰρ οἴδατε, ἀδελφοί, τὴν εἴσοδον ἡμῶν τὴν πρὸς ὑμᾶς ὅτι, οὐ κενὴ γέγονεν,

Α Θεσ. 2,1                 Περί του έργου μας εις την Θεσσαλονίκην δεν έχω ανάγκην να σας γράψω· διότι, αδελφοί, σεις οι ίδιοι γνωρίζετε καλά, ότι η έλευσίς μας εις σας δεν υπήρξε ματαία και ανωφελής,

Α Θεσ. 2,2         ἀλλὰ προπαθόντες καὶ ὑβρισθέντες, καθὼς οἴδατε, ἐν Φιλίπποις, ἐπαῤῥησιασάμεθα ἐν τῷ Θεῷ ἡμῶν λαλῆσαι πρὸς ὑμᾶς τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Θεοῦ ἐν πολλῷ ἀγῶνι.

Α Θεσ. 2,2                αλλά, μολονότι προηγουμένως είχομεν κακοποιηθή και ταλαιπωρηθή στους Φιλίππους, όπως άλλωστε και σεις γνωρίζετε, εν τούτοις χωρίς κανένα δισταγμόν, αλλά με θάρρος και τόλμην, που μας τα ενέπνεε ο Θεός ημών, εκηρύξαμεν εις σας το Ευαγγέλιον του Θεού, εν μέσω βέβαια πολλού και μεγάλου αγώνος εξ αιτίας του διωγμού, που εξήγειραν εναντίον μας οι Εβραίοι.

Αἰωνιότητα!!!!

Αιωνιότητα 

Αν γεμίζουμε τον εαυτό μας με καλές σκέψεις και ευγενείς επιδιώξεις, θα τις βρούμε στην αιωνιότητα. Εκείνες οι σκέψεις που εμπεριέχουν το καλό εδώ, μας χαρίζουν ειρήνη στην αιωνιότητα. Αν όμως καταγινόμαστε με άλλες σκέψεις —κολασμένες, γεμάτες φθόνο και κακία— τότε, περνώντας στην αιωνιότητα, θα δούμε ότι σπαταλήσαμε τον χρόνο κατά τον οποίο θα μπορούσαμε να είχαμε διορθώσει τη ζωή μας, αλλά δεν το κάναμε. Τότε θα αρχίσουν οι τύψεις της συνείδησης για τον χαμένο χρόνο. Ποιος, λοιπόν, θα μας λυτρώσει από αυτό στην αιωνιότητα;

Ἔλεγε ἕνας σύγχρονος Ἅγιος, ὁ Ἅγιος Πορφύριος:

❈ Ἔλεγε ἕνας σύγχρονος Ἅγιος, ὁ Ἅγιος Πορφύριος:

"Θέλετε νά βρεῖτε τήν χαρά στή ζωή; Νά διαβάζετε Ἁγία Γραφή. Νά ἐκκλησιάζεσθε. Νά πλησιάζετε τόν Χριστό, νά Τόν ἀγαπήσετε. Νά προσέχετε τίς ἀκολουθίες:

Ποιός ὁ σωζόμενος πλούσιος Β', Παραβολή τοῦ πλουσίου & τοῦ Λάζαρου, Ἱερ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Ποιός ὁ σωζόμενος πλούσιος Β', Παραβολή τοῦ πλουσίου & τοῦ Λάζαρου, 1-11-2026, Ἱερ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ποιός ὁ σωζόμενος πλούσιος Α', Ἁγ. Γρηγορίου Παλαμᾶ-Παραβολή τοῦ πλουσίου καί τοῦ Λάζαρου (Ε' Κυριακή Λουκᾶ), , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ποιός ὁ σωζόμενος πλούσιος Α', Ἁγ. Γρηγορίου Παλαμᾶ-Παραβολή τοῦ πλουσίου καί τοῦ Λάζαρου (Ε' Κυριακή Λουκᾶ), 1-11-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Ἐπιστολές ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ 6

ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ 6

Γιά τήν παρούσα καί γιά τή μέλλουσα ζωή (στόν ἀδελφό του Πέτρο Αλεξάντροβιτς)

Ὁ πολυέλεος Κύριος ἄς σοῦ χαρίσει ὑπομονή. Ἡ ὑπομονή ἐμφανίζεται στήν ψυχή, ὅταν ἐμπιστευόμαστε τόν ἑαυτό μας στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ καί ὅταν εὐχαριστοῦμε τόν Θεό γιά τίς θλίψεις μας, πού μᾶς καθαρίζουν ἀπό τίς ἁμαρτίες.

Πολύ ὡραῖα εἶπε γιά τήν παρούσα ζωή ὁ ἅγιος μάρτυς Τιβούρτιος: «Μου φαίνεται ὅτι ὑπάρχει, ἀλλά δέν ὑπάρχει». Ετσι εἶναι! Θαρροῦμε πώς τήν ἔχουμε μπροστά στα μάτια μας, μά ὅλο χάνεται θαρροῦμε πώς τήν ἔχουμε μέσα στά χέρια μας, μά ὅλο ξεγλιστρᾶ.

Ἀρωματοθεραπεία: Φυσικὴ εὐεργεσία ἢ πνευματικὴ πλάνη; (Μιὰ ὀρθόδοξη ἀπολογητικὴ προσέγγιση στὰ ὅρια μεταξὺ φυσικῆς θεραπείας καὶ ἀποκρυφιστικῶν ἀντιλήψεων)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 12η Οκτωβρίου 2026

ΑΡΩΜΑΤΟΘΕΡΑΠΕΙΑ: ΦΥΣΙΚΗ ΕΥΕΡΓΕΣΙΑ Ή ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΛΑΝΗ;

(Μια ορθόδοξη απολογητική προσέγγιση στα όρια μεταξύ φυσικής θεραπείας και αποκρυφιστικών αντιλήψεων)

Σε συνέχεια της σειράς ανακοινώσεων του Γραφείου μας, για τις σύγχρονες ανορθόδοξες πρακτικές «θεραπείας», «υγείας» και «ευεξίας», οι οποίες έχουν στενή σχέση με τον σύγχρονο αποκρυφισμό και προωθούνται από τους ιθύνοντες του «πνεύματος» της «Νέας Εποχής του Υδροχόου», θα ασχοληθούμε στην παρούσα ανακοίνωσή μας με μια ακόμη ανορθόδοξη «θεραπευτική», την «Αρωματοθεραπεία», η οποία, όπως θα αποδείξουμε, δεν αρκείται στις όποιες «θεραπευτικές της ιδιότητες και δυνατότητες», αλλά αποτελεί έναν ακόμη δίαυλο διοχέτευσης αποκρυφιστικών στοιχείων στις σύγχρονες κοινωνίες.

Η «Αρωματοθεραπεία» παρουσιάζεται σήμερα ως μια φυσική μέθοδος προαγωγής της υγείας και της ευεξίας μέσω της χρήσης αιθέριων ελαίων. Τα τελευταία χρόνια όμως δεν προβάλλεται μόνο ως συμπληρωματική πρακτική χαλάρωσης, αλλά συχνά εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο εναλλακτικής πνευματικότητας, όπου συνδέεται με έννοιες όπως οι «ενέργειες», οι «δονήσεις», η «θεραπεία των τσάκρα», η «αφύπνιση της συνείδησης» και η «ισορροπία της κοσμικής ενέργειας». Με άλλα λόγια αποτελεί έναν ακόμα δρόμο, ο οποίος οδηγεί στον νεοεποχίτικο αποκρυφισμό.

Η διάκριση αυτή είναι εξαιρετικά σημαντική για την ορθόδοξη απολογητική. Η Εκκλησία δεν απορρίπτει συλλήβδην τη χρήση των αρωμάτων ή των φυτικών ελαίων. Αντίθετα, τόσο η Αγία Γραφή όσο και η λειτουργική ζωή της Εκκλησίας είναι γεμάτες από τη χρήση ευωδιών. Εκείνο όμως που απορρίπτει είναι κάθε απόδοση πνευματικών ή υπερφυσικών ιδιοτήτων στα υλικά αντικείμενα ανεξάρτητα από τη χάρη του Θεού.

1. Η βιβλική χρήση των αρωμάτων

Η Αγία Γραφή αναφέρει πολλές φορές αρώματα, έλαια και ευώδη φυτά.

Στην Παλαιά Διαθήκη, λ.χ. ο Θεός δίνει στον Μωυσή συγκεκριμένες οδηγίες για την παρασκευή του ιερού μύρου (Έξ.30,22-33), το οποίο χρησιμοποιείται αποκλειστικά για λατρευτικούς σκοπούς.

Ἀπὸ τὸ Πρόσωπον εἰς τὸν Ἀριθμόν: Ἡ μεθοδικὴ ἀποϊεροποίησις τῆς ζωῆς

Ἀπὸ τὸ Πρόσωπον εἰς τὸν Ἀριθμόν: Ἡ μεθοδικὴ ἀποϊεροποίησις τῆς ζωῆς

Τοῦ κ. Δημητρίου Λογοθέτου, θεολόγου

Ἡ ἀποξένωση τῆς νέας γενιᾶς ἀπὸ τὴν ζωὴ καὶ τὸ μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας δὲν συνιστᾶ οὔτε τυχαῖο ἱστορικὸ ἀτύχημα οὔτε μιὰ αὐθόρμητη, «φυσικὴ» ἐξέλιξη τῶν κοινωνικῶν ἠθῶν. Ἂν παρατηρήσει κανεὶς τὴν ἑλληνικὴ πραγματικότητα τῶν τελευταίων πέντε δεκαετιῶν μὲ νηφάλιο θεολογικὸ βλέμμα καὶ ἱστορικὴ ἀκρίβεια, θὰ διακρίνει ἕνα μεθοδικό, διαρκὲς καὶ βαθειὰ ἐνορχηστρωμένο σχέδιο ἀποϊεροποίησης. Ἕνα σχέδιο ποὺ τέθηκε σὲ ἐφαρμογὴ ἀμέσως μετὰ τὴ Μεταπολίτευση καὶ εἶχε ὡς ἀπώτερο σκοπὸ τὴν προοδευτικὴ ἀποκοπὴ τοῦ κοινωνικοῦ ἱστοῦ ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἐμπειρία καὶ παράδοση.

Στὸ ὄνομα ἑνὸς ἐπιφανειακοῦ εὐρωπαϊκοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ, μιᾶς κακῶς ἐννοούμενης ἐκκοσμίκευσης καὶ ἑνὸς ἄκριτου δικαιωματισμοῦ, τὸ ἑλληνικὸ κράτος καὶ οἱ ἑκάστοτε πολιτικὲς ἐλὶτ ἐπιδόθηκαν σὲ μιὰ συστηματικὴ ἀποδόμηση τῶν ἁρμῶν ποὺ κρατοῦσαν συνδεδεμένο τὸν λαὸ μὲ τὴν λατρευτικὴ πράξη. Tὸ ἐγχείρημα αὐτὸ δὲν ὑπῆρξε πάντοτε μετωπικό· ἀντιθέτως, ὑπῆρξε ὑπόγειο, σταδιακὸ καί, δυστυχῶς, ἐξαιρετικὰ ἀποτελεσματικό. Ξεκίνησε ἀπὸ τὴν νομικὴ κατοχύρωση θεσμῶν ποὺ παρουσιάστηκαν ὡς «ἁπλὲς ἐναλλακτικὲς ἐπιλογές», γιὰ νὰ καταλήξει σήμερα στὴν σχεδὸν πλήρη περιθωριοποίηση τῆς ὀρθόδοξης αὐτοσυνειδησίας.

Tὸ πρῶτο μεγάλο πλῆγμα στὸν παραδοσιακὸ τρόπο ζωῆς ἦλθε στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1980 μὲ τὴν θεσμοθέτηση τοῦ πολιτικοῦ γάμου καὶ τοῦ λεγόμενου αὐτόματου διαζυγίου. Ἐκείνη ἡ νομοθετικὴ παρέμβαση ἦταν ἡ πρώτη ἐπίσημη δήλωση τῆς Πολιτείας ὅτι ἡ συζυγία παύει νὰ νοεῖ­ται ὡς «μυστήριον μέγα ἐν Χριστῷ καὶ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν», παύει νὰ ἀποτελεῖ εἰκονισμὸ τῆς ἀγαπητικῆς ἑνότητας τοῦ Χριστοῦ μὲ τὴν νύμφη Του Ἐκκλησία, καὶ ὑποβιβάζεται σὲ μιὰ διμερῆ σύμβαση ἀστικοῦ δικαίου. Μὲ τὸ αὐτόματο διαζύγιο, ἡ ἔννοια τῆς ὑπομονῆς, τοῦ πνευματικοῦ ἀγώνα, τῆς συγχώρησης καὶ τῆς συντριβῆς τοῦ ἐγωισμοῦ ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ τὴν εὐκολία τῆς μονομεροῦς διάλυσης, καλλιεργώντας τὴν ψευδαίσθηση ὅτι οἱ ἀνθρώπινες σχέσεις εἶναι ἀναλώσιμες.

Ἡ συνέχεια ὑπῆρξε ἀπολύτως συνεπὴς πρὸς αὐτὴ τὴν κατεύθυνση:Tὸ σύμφωνο συμβίωσης: Ἀκολούθησε ἡ εἰσαγωγή του, τὸ ὁποῖο σταδιακὰ ἐξισώθηκε πλήρως μὲ τὸν γάμο, ἀποδομώντας ἀκόμη περισσότερο τὴν ἱερότητα τῆς οἰκογενειακῆς ἑστίας. Ἡ οἰκογένεια ἔπαψε νὰ προβάλεται ὡς κατ᾿ οἶκον ἐκκλησία, ὡς ἕνα πνευματικὸ ἐργαστήριο σωτηρίας καὶ ἄσκησης, καὶ μετατράπηκε σὲ ἕνα σχῆμα νομικῶν καὶ περιουσιακῶν διευθετήσεων.

Ἡ νομοθέτηση τοῦ γάμου τῶν ὁμοφύλων: Ἀποτέλεσε τὴν κορύφωση αὐτῆς τῆς διαδρομῆς. Ἡ ἀρχέγονη διάκριση «ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς», ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὸν πυρήνα τῆς δημιουργίας καὶ τῆς συμπληρωματικότητας τοῦ ἀνθρώπου κατὰ τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, τέθηκε ὑπὸ διαγραφή. Ἡ Πολιτεία δίδαξε ἔμπρακτα στὶς νέες γενιὲς ὅτι ἡ ἀνθρώπινη φύση δὲν φέρει καμία ἱερότητα, ὅτι τὸ σῶμα δὲν εἶναι ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀλλὰ ἕνα ἄμορφο ὑλικὸ ποὺ πλάθεται κατὰ τὸ δοκοῦν ἀπὸ τὶς ἀτομικὲς ἐπιθυμίες καὶ τὶς ἑκάστοτε κοινοβουλευτικὲς πλειοψηφίες.

Ἡ πρόσφατη περίοδος τῆς ὑγειονομικῆς κρίσης τοῦ κορωνοϊοῦ ἀποκάλυψε τὸ βάθος τῆς ἀπαξίωσης μὲ τὴν ὁποία ἀντιμετωπίζεται πλέον τὸ θεῖο ἀπὸ τὴν πολιτικὴ καὶ πνευματικὴ ἡγεσία. Ἡ στάση τοῦ κράτους ἀπέναντι στὴν Ἐκκλησία κατὰ τὴν διάρκεια ἐκείνων τῶν ἐτῶν ὑπῆρξε πρωτοφανὴς στὰ μεταπολεμικὰ χρονικά.

Οἱ ἱεροὶ ναοὶ ἔκλεισαν μὲ μιὰ πρωτοφανῆ εὐκολία καὶ αὐστηρότητα, ἐνῷ ἡ τέλεση τῶν Ἱερῶν Ἀκολουθιῶν καὶ τῆς Θείας Εὐχαριστίας ἀντιμετωπίστηκε ὡς δραστηριότητα «ὑψηλοῦ κινδύνου». Ἡ Ἐκκλησία, στὰ μάτια τῶν κρατικῶν λειτουργῶν καὶ τῶν μέσων μαζικῆς ἐνημέρωσης, ἐξισώθηκε αὐθαίρετα μὲ κοσμικοὺς χώρους συνάθροισης, ὅπως τὰ ἐμπορικὰ κέντρα, τὰ θέατρα καὶ τὰ καταστήματα ἑστίασης.

Tὸ πιὸ τραγικὸ σημεῖο αὐτῆς τῆς περιόδου ὑπῆρξε ἡ εὐθεῖα, δημόσια ἀμφισβήτηση τοῦ Μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Πολιτικοὶ παράγοντες καὶ εἰδήμονες τόλμησαν νὰ ψιθυρίσουν ἢ καὶ νὰ δηλώσουν εὐθαρσῶς ὅτι τὸ ἴδιο τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ἡ ἴδια ἡ Κοινωνία τῆς Ἀφθαρσίας, θὰ μποροῦσε νὰ ἀποτελέσει ἑστία μετάδοσης ἀσθενειῶν. Ἡ ὑποτίμηση τοῦ θείου ἔφτασε στὸ ἀποκορύφωμά της. Ἀντὶ οἱ πιστοὶ νὰ ἐνθαρρυνθοῦν νὰ καταφύγουν στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Χριστοῦ, γιὰ νὰ λάβουν παρηγοριὰ καὶ θάρρος ἀπέναντι στὴν ἀπειλὴ τοῦ θανάτου, καλλιεργήθηκε συστηματικὰ ἕνα πνεῦμα τρόμου καὶ καχυποψίας.

Οἱ νέοι εἶδαν νὰ σφραγίζονται οἱ ναοί, εἶδαν τὴν ἀστυνομία νὰ ἐπιτηρεῖ τὶς εἰσόδους τῶν ἐκκλησιῶν καὶ ἄκουσαν τοὺς ταγοὺς τῆς κοινωνίας νὰ τοὺς λένε ὅτι ἡ προσευχὴ καὶ τὰ μυστήρια εἶναι δευτερεύουσας σημασίας, ἂν ὄχι ἐπικίνδυνα. Tὸ μήνυμα χαράχθηκε βαθειὰ στὴ συνείδησή τους: ὁ Θεὸς δὲν εἶναι παντοδύναμος, ἡ χάρη Του ὑποχωρεῖ μπροστὰ στὴ βιολογικὴ φθορά, καὶ ἡ Ἐκκλησία δὲν ἀποτελεῖ τὸ ἐργαστήριο τῆς αἰωνιότητας, ἀλλὰ ἕνα ἀναλώσιμο πολιτιστικὸ ἀπολίθωμα ποὺ μπορεῖ νὰ ἀνασταλεῖ μὲ μιὰ ὑπουργικὴ ἀπόφαση.

Σὲ αὐτὸ τὸ ἤδη ναρκοθετημένο τοπίο, ἔρχεται σήμερα νὰ προστεθεῖ μιὰ νέα, ἀκόμη πιὸ ὕπουλη μόδα, ἡ ὁποία πλήττει τὰ ἴδια τὰ θεμέλια τῆς εἰσόδου τοῦ ἀνθρώπου στὸν κόσμο. Πρόκειται γιὰ τὴν ἀποκοπὴ τοῦ νεογέννητου παιδιοῦ ἀπὸ τὴν εὐλογία τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν μετατροπὴ τῆς ὀνοματοδοσίας σὲ μιὰ ἀπογυμνωμένη, γραφειοκρατικὴ διαδικασία.

Ἀπὸ τοὺς πρώτους χριστιανικοὺς αἰῶνες, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀγκάλιαζε τὸ παιδὶ ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ τῆς ἐξόδου του ἀπὸ τὴν μήτρα. Tὸ Εὐχολόγιο τῆς Ἐκκλησίας μας μαρτυρεῖ μὲ ἀδιάψευστο τρόπο αὐτὴ τὴν τρυφερὴ καὶ ἁγιαστικὴ φροντίδα. Στὴν ἐκκλησιαστικὴ παράδοση, ἡ ὀνοματοδοσία εἶναι μιὰ ἱερὴ πράξη. Tὸ ὄνομα δίνεται τὴν ὀγδόη ἡμέρα ἀπὸ τὸν ἱερέα. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο, τὸ νέο πλάσμα ἀφιερώνεται στὸν Θεό, συνδέεται μὲ ἕνα συγκεκριμένο Ἅγιο προστάτη καὶ ἐντάσσεται ὀργανικὰ σὲ μιὰ πνευματικὴ οἰκογένεια, ποὺ ὑπερβαίνει τὰ ὅρια τῆς βιολογίας καὶ τοῦ χρόνου.

Ἡ ὀνοματοδοσία ὅμως σήμερα τείνει καὶ αὐτὴ νὰ ἀποσυνδεθεῖ ἀπὸ τὸ ἱερό της περιεχόμενο καὶ νὰ μετατραπεῖ σὲ μιὰ στεγνή, ἠλεκτρονικὴ ἢ γραφειοκρατικὴ πράξη ἐνώπιον ἑνὸς ληξιάρχου ἢ μιᾶς ψηφιακῆς πλατφόρμας. Οἱ γονεῖς καλοῦνται νὰ δώσουν ὄνομα στὸ παιδί τους συμπληρώνοντας ἕνα ψηφιακὸ ἔντυπο, ὑπογράφοντας ἕνα ἔγγραφο καὶ λαμβάνοντας ἕναν ἀριθμὸ πρωτοκόλλου.

Tὸ παιδὶ δὲν ὑποδέχεται πλέον ἡ κοινότητα τῆς ἀγάπης, δὲν ἀκούγονται οἱ εὐχὲς τῆς Ἐκκλησίας ποὺ ἐπικαλοῦνται τὸ ἔλεος καὶ τὴ σκέπη τοῦ Κυρίου. Tὸ παιδὶ εἰσέρχεται στὴν κοινωνία ὄχι ὡς μοναδικὴ ψυχὴ προορισμένη γιὰ τὴ θέωση, ἀλλὰ ὡς μιὰ νέα μονάδα καταγραφῆς γιὰ τὸ φορολογικὸ καὶ ἀσφαλιστικὸ σύστημα τοῦ κράτους. Πρόκειται γιὰ μιὰ πράξη πνευματικοῦ ἀκρωτηριασμοῦ ποὺ στερεῖ ἀπὸ τὸ ξεκίνημα τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης τὴν θεία χάρη καὶ τὴ ζεστασιὰ τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας.

Γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὸ μέγεθος τῆς καταστροφῆς ποὺ συντελεῖται, εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ἀνατρέξουμε στὴν ὀρθόδοξη θεολογία. Στὴν ὀρθόδοξη διδασκαλία, ὁ ἄνθρωπος εἶναι καί πρόσωπο.

Ἡ λέξη «πρόσωπο» ἐτυμολογεῖται ἀπὸ τὸ πρὸς καὶ τὴν ὦπα (ὄψη, μάτι). Σημαίνει αὐτὸν ποὺ ἔχει τὰ μάτια του στραμμένα πρὸς κάποιον ἄλλον, αὐτὸν ποὺ ὑπάρχει μόνο σὲ σχέση, σὲ κοινωνία ἀγάπης. Ὁ ἄνθρωπος πλάστηκε κατ᾿ εἰκόνα καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος δὲν εἶναι μιὰ ἀφηρημένη φιλοσοφικὴ οὐσία, ἀλλὰ κοινωνία τριῶν Προσώπων — τοῦ Πατρός, τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος — ἑνωμένων ἐν ἀγάπῃ.

Ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας ὁ ἄνθρωπος ἀναγνωρίζεται ὡς ἀνεπανάληπτος, ἀποκτᾶ ἐσχατολογικὴ προοπτικὴ καὶ ἐλευθερώνεται ἀπὸ τὸν ἀτομικισμό, διότι μαθαίνει νὰ ἀγαπᾶ, νὰ θυσιάζεται, νὰ συνυπάρχει καὶ νὰ συγχωρεῖ, βιώνοντας τὴν ἀληθινὴ ἐλευθερία, ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὴν αὐθυπέρβαση.

Ἀντιθέτως, ὁ σύγχρονος ἐκκοσμικευμένος καὶ ἀνθρωποκεντρικὸς πολιτισμὸς ἀλλοτριώνει αὐτὸ τὸ θεανθρώπινο μεγαλεῖο. Ὅταν ἡ ὕπαρξη ἀποκοπεῖ ἀπὸ τὴν πηγή της, τὸν Θεό, ἐγκλωβίζεται στὸν ἐγωκεντρισμό, στὸν φόβο καὶ στὸν ἀλληλοσπαραγμό. Ἀπογυμνωμένος ἀπὸ τὸ θεῖο του κάλλος καὶ τὴν αἰωνιότητα, ὁ ἄνθρωπος ἐκπίπτει τελικὰ σὲ ἕνα χρηστικὸ ἀντικείμενο καὶ σὲ ἕνα ἁπλὸ ἀριθμό.

Ὅταν ὁ Χριστὸς ἐξοβελίζεται ἀπὸ τὴν κοινωνία, ἀπὸ τὴ γέννηση, τὸν γάμο, τὴν ἀσθένεια καὶ τὸν θάνατο, ὁ ἄνθρωπος χάνει τὴν ὀντολογική του βάση. Χωρὶς τὴν θεία εἰκόνα, ποιά εἶναι ἡ ἀξία τοῦ ἀνθρώπου; Ἡ ἀπάντηση τῆς σύγχρονης ὑλιστικῆς ἐποχῆς εἶναι κυνική: ἡ ἀξία τοῦ ἀνθρώπου μετρᾶται ἀποκλειστικὰ μὲ οἰκονομικούς, παραγωγικοὺς καὶ βιομετρικοὺς δεῖκτες.

Παρατηροῦμε σήμερα μὲ τρόμο τὴν πλήρη ἐπαλήθευση αὐτῆς τῆς πνευματικῆς ἔκπτωσης:Οἱ νέοι μας μεγαλώνουν μέσα σὲ ἕνα ψηφιακὸ λαβύρινθο, ὅπου ἡ ἀξία τους καθορίζεται ἀπὸ τοὺς ἀλγορίθμους τῶν κοινωνικῶν δικτύων, ἀπὸ τὸν ἀριθμὸ τῶν «ἀκολούθων» (followers), τῶν ἀντιδράσεων καὶ τῶν προβολῶν.

Στὴν καθημερινὴ ζωή, ὁ πολίτης εἶναι πλέον ἕνας ἀριθμὸς φορολογικοῦ μητρώου (ΑΦΜ), ἕνας ἀριθμὸς κοινωνικῆς ἀσφάλισης (ΑΜΚΑ), ἕνας προσωπικὸς ἀριθμὸς ταυτοποίησης, ἕνα σύνολο ψηφιακῶν δεδομένων ἀποθηκευμένων σὲ κάποιον ἀπομακρυσμένο διακομιστή.

Ὁ ἄνθρωπος-ἀριθμὸς εἶναι εὔκολα διαχειρίσιμος, χειραγωγήσιμος καὶ ἀναλώσιμος. Ὅταν παύει νὰ εἶναι παραγωγικός, ὅταν γερνᾶ ἢ ἀσθενεῖ, παύει νὰ ἔχει χρησιμότητα γιὰ τὸ σύστημα. Χωρὶς τὸν Χριστό, ὁ κόσμος ἐπιστρέφει στὴν ἀρχαία εἰδωλολατρικὴ βαρβαρότητα, ὅπου ἡ ἀξία τῆς ζωῆς ἐξαρτιόταν ἀπὸ τὴ δύναμη καὶ τὴ χρησιμότητα τοῦ καθενός.

Οἱ νέοι ἄνθρωποι βιώνουν αὐτὴ τὴν ἀπανθρωπιὰ μὲ τρόπο ὀδυνηρό, ἀκόμη κι ἂν δὲν μποροῦν πάντα νὰ κατονομάσουν τὴν αἰτία. Ἡ τρομακτικὴ αὔξηση τῆς μοναξιᾶς, ἡ κατάθλιψη, οἱ κρίσεις πανικοῦ, ἡ ἐπιθετικότητα καὶ ἡ ἀπόγνωση ποὺ θερίζουν τὴ νεολαία στὶς μέρες μας δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἡ κραυγὴ ἀγωνίας τοῦ προσώπου ποὺ ἀσφυκτιᾶ μέσα στὴν φυλακὴ τοῦ ἀριθμοῦ. Τοὺς ὑποσχέθηκαν ἀπόλυτη ἐλευθερία, τοὺς ἔπεισαν νὰ ἀπορρίψουν τὸν «σκοταδισμὸ» τῆς Ἐκκλησίας, καὶ τελικὰ τοὺς παρέδωσαν στὴν πιὸ στυγνή, ψυχρὴ καὶ ἀπρόσωπη μηχανὴ ποὺ γνώρισε ποτὲ ἡ ἀνθρωπότητα.

Ἡ τραγωδία τῆς ἀπομάκρυνσης ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία δὲν μπορεῖ νὰ θεραπευτεῖ μὲ ἠθικολογίες, οὔτε μὲ συντηρητικὲς νοσταλγίες ἑνὸς ἐξιδανικευμένου παρελθόντος. Ἡ ἀπάντηση τῆς θεολογίας ἀπέναντι σὲ αὐτὴ τὴν μεθοδικὴ διάβρωση ὀφείλει νὰ εἶναι προφητική.

Δυστυχῶς, ἡ ἐπίσημη ἱεραρχία ἀκόμα δὲν ἔχει κατανοήσει τὴν τρικλοποδιὰ ποὺ τῆς ἔχει βάλει ἡ Πολιτεία, ἀκόμα κι ἂν ἔχει φάει μέχρι τώρα τὰ μοῦτρα της κατ᾿ ἐπανάληψη. Εἴδομεν, εὐχόμαστε καὶ προσευχόμαστε νὰ ἀνοίξουν καὶ πάλι τὰ ὄμματα τῆς διανοίας τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, γιατὶ ὁ Χριστὸς δὲν χάνεται οὔτε χάνει· αὐτοὶ θὰ χάσουν τὸν Παράδεισο.

orthodoxostypos

https://aktines.blogspot.com/2026/10/blog-post_918.html

Ὁ Χριστός θέλει νά μᾶς βάλει ὅλους στόν Παράδεισο, ἐμεῖς δέν θέλουμε...

❈ *Ἐρώτηση* : Ὑπάρχει μία λαθεμένη ἐντύπωση Γέροντα, ὅτι ὁ Θεός εἶναι καλός καί θά συγχωρέσει ὅλο τόν κόσμο καί ἄς κάνουν ἁμαρτίες (καί τελικά θά τούς σώσει ὅλους).

*Ἀπάντηση* : Ὑπάρχει ὁλόκληρη αἵρεση τοῦ Ὠριγένη "περί ἀποκαταστάσεως τῶν πάντων". Ἀπό παλιά ὑπῆρχε αὐτή ἡ ἀντίληψη, ὅτι ὁ Χριστός θά μᾶς βάλει ὅλους στόν Παράδεισο. Νά σᾶς πῶ κάτι πολύ ἁπλό: Ὁ Χριστός θέλει νά μᾶς βάλει ὅλους στόν Παράδεισο, ἐμεῖς δέν θέλουμε.

Πάρτε ἕναν κοσμικό ἄνθρωπο καί πεῖτε του: "ἔλα νά πᾶμε στήν ἀγρυπνία". Τέσσερις ὧρες. Θά ἀντέξει; Κόλαση θά τοῦ φανεῖ. Οὔτε πέντε λεπτά δέν ἀντέχει. Λέει "μέ πειράζει τό θυμίαμα" κ.λπ. Ἄν τόν βάλεις μιά αἰωνιότητα νά εἶναι στήν Θεία Λειτουργία, γιατί αὐτό εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ μιά συνεχής Θεία Λειτουργία, πῶς θά τό νιώθει αὐτός; Σάν Παράδεισο; Σάν κόλαση θά τό νιώθει. Γιατί; Γιατί δέν ἀγαπάει τόν Χριστό.

Ἡ χαρά μας δηλαδή στόν Παράδεισο ποιά θά εἶναι; Ὅτι θά βλέπουμε τόν Χριστό, θά βλέπουμε τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, τό φῶς τοῦ Χριστοῦ καί θά χαιρόμαστε. Ὅπως χαιρόμαστε, ὅταν βλέπουμε ἕναν δικό μας ἄνθρωπο. Ὅμως πολλοί ἀπό αὐτούς, ὄχι μόνο δέν ἔχουν ἀγάπη, ἀλλά ἔχουν καί μίσος καί ἐχθρότητα γιά τόν Χριστό καί Τόν πολεμοῦν. Πῶς λοιπόν ὅταν Τόν βλέπουν συνέχεια μπροστά τους θά ἀντέχουν; Θά τούς φαίνεται κόλαση.