Κυριακή τῶν Ἁγίων Πάντων. Ὀ Ἱερός Χρυσόστομος γιά τήν ὁμολογία τῆς πίστης στόν Χριστό

KYΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ [:Ματθ.ι΄32-33,37-38,ιθ΄27-30]

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ

[Υπομνηματισμός των χωρίων της ευαγγελικής περικοπής

της Κυριακής των Αγίων Πάντων]

Αφού απάλλαξε τους μαθητές Του από τον φόβο και την αγωνία που συντάρασσαν την ψυχή τους επειδή προηγουμένως τους είχε ομιλήσει για τους επερχόμενους διωγμούς, τους ενισχύει ενθαρρύνοντάς τους και πάλι με τα ακόλουθα λόγια, εκβάλλοντας τον φόβο με τον φόβο, και όχι μόνο με τον φόβο, αλλά και με την ελπίδα για μεγάλα έπαθλα. Και τους απειλεί με πολλή την εξουσία, προτρέποντάς τους από κάθε άποψη στο να κηρύττουν με παρρησία την αλήθεια και τους λέγει τα εξής: «Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. ὅστις δ᾿ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς(:Μη λογαριάζετε λοιπόν τους διωγμούς και τους κινδύνους, αλλά να λογαριάζετε τις μεγάλες αμοιβές που σας περιμένουν. Καθένας που θα με ομολογήσει ως Σωτήρα του και Θεό του μπροστά στους ανθρώπους που καταδιώκουν την πίστη μου, θα τον ομολογήσω και εγώ ως δικό μου πιστό μπροστά στον Πατέρα μου που είναι στους ουρανούς. Εκείνος όμως που θα με αρνηθεί ως Θεάνθρωπο Σωτήρα μπροστά στους ανθρώπους, αυτόν θα τον αρνηθώ κι εγώ και δεν θα τον αναγνωρίσω ως δικό μου μπροστά στον Πατέρα μου που είναι στους ουρανούς)»[Μτθ.10,32-33].Δεν προτρέπει, λοιπόν, μόνο με τα αγαθά, αλλά και με τα αντίθετα και καταλήγει στα δυσάρεστα. Και πρόσεξε την ακρίβεια των λόγων Του. Δεν είπε «ἐμένα» αλλά «ἐν ἐμοὶ», για να δείξει ότι αυτός που ομολογεί δεν ομολογεί με τη δική του δύναμη, αλλά με τη βοήθεια της χάριτος από τον ουρανό. Για εκείνον που το αρνείται όμως δεν είπε «ἐν ἐμοὶ» αλλά «ἐμένα», διότι αυτός, επειδή στερήθηκε τη δωρεά, Τον αρνείται κατ’ αυτόν τον τρόπο. «Ναι, αλλά για ποιο λόγο κατηγορείται», θα μπορούσε να ρωτήσει κάποιος, «εάν αρνείται τον Χριστό, αφού προηγουμένως τον εγκατέλειψε η θεία χάρη;». Κατηγορείται διότι η εγκατάλειψη αυτή οφείλεται σε εκείνον που τον εγκατέλειψε ο Κύριος εξαιτίας των πονηρών του έργων.

Για ποιον λόγο όμως ο Κύριος δεν αρκείται στη νοερή πίστη, αλλά ζητεί και την δια του στόματος ομολογία; Επειδή θέλει να μας εξασκήσει στην παρρησία και τη μεγαλύτερη αγάπη και την αγαθή διάθεση και να μας ανεβάσει σε πνευματικά υψηλότερο επίπεδο. Γι' αυτό και απευθύνεται προς όλους γενικώς τους ανθρώπους και δεν αναφέρεται μόνο στους μαθητές Του, αλλά ήδη και τους μαθητές αυτών τους καθιστά γενναίους. Πραγματικά, εκείνος που θα μάθει αυτό δεν θα διδάξει μόνο με παρρησία, αλλά και θα υποφέρει τα πάντα εύκολα και με μεγάλη προθυμία.

Περί Ἀναβολής

❈ Βλέπουμε γιά παράδειγμα πῶς ἔφτασε ὁ Ἅγιος Αὐγουστίνος στήν μετάνοια. Ἄκουσε τήν φωνή τοῦ Θεοῦ πού τοῦ εἶπε: "ἄνοιξε καί διάβασε τήν Ἁγία Γραφή".

Ἄνοιξε τήν Γραφή καί ἔπεσε καί διάβασε τό χωρίο ἐκεῖ πού λέει "ἰδού νῦν καιρός εὐπρόσδεκτος, ἰδού νῦν ἡμέρα σωτηρίας" (Β' Κορ. 6,2). Τώρα νά μετανοήσεις, ὄχι αὔριο! Καί ἔκλεισε τό βιβλίο καί ἔτρεξε καί ἐξομολογήθηκε καί βαφτίστηκε, γιατί ἦταν ἀβάπτιστος.

Ἔτσι καί ὁ καθένας ἀπό μᾶς πρέπει νά κάνει ὅταν δεχτεῖ μέσα του τήν νεύση τοῦ Θεοῦ καί τοῦ πεῖ μέσα του ἡ φωνή τοῦ Θεοῦ "μετανόησε τώρα, ὄχι αὔριο". Νά μήν ἀναβάλλει. Γιατί ἡ πολύ μεγάλη καί ἡ πιό ἀποτελεσματική παγίδα τοῦ Διαβόλου, ξέρετε ποιά εἶναι; Ἡ ἀναβολή.

Φορεῖς προτεσταντικοῦ πνεύματος ὑπάρχουν καί στήν Ὀρθοδοξία, πού λένε: "ἐγώ ἔτσι νομίζω, ἔτσι σκέφτομαι...".

Γιά νά ἑρμηνευτεῖ σωστά ἡ Ἁγία Γραφή θά πρέπει ὁ ἑρμηνευτής νά εἶναι θεόπτης, νά εἶναι θεοφόρος, νά ἔχει ἐνεργό μέσα του τό Ἅγιο Πνεῦμα καί νά ἔχει θεογνωσία γιά νά μπορέσει νά θεολογήσει. Ἤ τουλάχιστον, ἄν δέν εἶναι σ' αὐτά τά μέτρα, νά εἶναι "ἑπόμενος τοῖς ἁγίοις Πατράσι", δηλαδή νά ἀκολουθεῖ ὅ,τι ἔχουν πεῖ οἱ Ἅγιοι Πατέρες.

Θέλεις νά ἑρμηνεύσεις τήν Ἁγία Γραφή; Δέν θά κάτσεις μέ ἄλλους δυό - τρεῖς - πέντε νά κάνετε ἕναν κύκλο καί νά πεῖτε τί σκέφτεστε μέ βάση τό χωρίο.

Θά πρέπει νά μελετήσεις τόν Ἅγιο Ἰωἀννη τόν Χρυσόστομο, τόν Μέγα Βασίλειο, τόν Ἅγιο Κύριλλο τί ἔχουν πεῖ.

Κυριακή Α Ματθαίου. Ἑρμηνεία τῆς ἀποστολικῆς περικοπῆς ἀπό τόν Ἱερό Χρυσόστομο

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[: Εβρ. 11, 32-40 και 12,1-2]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

«Καὶ τί ἔτι λέγω; ἐπιλείψει γάρ με διηγούμενον ὁ χρόνος περὶ Γεδεών, Βαράκ τε καὶ Σαμψὼν καὶ Ἰεφθάε, Δαυΐδ τε καὶ Σαμουὴλ καὶ τῶν προφητῶν (:Και τι ακόμη να λέω και να διηγούμαι; Πρέπει να σταματήσω, διότι δεν θα μου φτάσει ο χρόνος να διηγούμαι για τον Γεδεών και τον Βαράκ, τον Σαμψών και τον Ιεφθάε, για τον Δαβίδ και τον Σαμουήλ και τους προφήτες)»[Εβρ.11,32].

Κατηγορούν μερικοί τον Παύλο, γιατί αναφέρει σε αυτό το σημείο τον Βαράκ και τον Σαμψών και τον Ιεφθάε. Τι λες; Αυτός που ανέφερε την πόρνη Ραάβ, δεν θα αναφέρει αυτούς; Μη μου αναφέρεις την άλλη ζωή τους, παρά μόνο το αν πίστεψαν ή έλαμψαν ως προς την πίστη.

«…τῶν προφητῶν, οἳ διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας(:…και τους προφήτες οι οποίοι, επειδή είχαν πίστη, καταπολέμησαν και υπέταξαν βασίλεια)». Βλέπεις ότι εδώ δεν παρουσιάζει τη λαμπρή ζωή τους· διότι δεν ήταν αυτό προηγουμένως το ζητούμενο· αλλά η εξέταση προηγουμένως ήταν για την πίστη. Διότι, πες μου, δεν τα κατόρθωσαν όλα με την πίστη; Πώς; «Με την πίστη», λέγει, «καταπολέμησαν βασίλεια οι όμοιοι με τον Γεδεών. Άσκησαν δικαιοσύνη». Ποιοι; Αυτοί οι ίδιοι οι παραπάνω. Τη φιλανθρωπία εδώ την ονόμασε ‘’δικαιοσύνη’’.

«Ἐπέτυχον ἐπαγγελιῶν(:Πέτυχαν την πραγματοποίηση των υποσχέσεων που τους έδωσε ο Θεός». Νομίζω ότι αυτό το λέγει για τον Δαβίδ. Και ποιες από αυτές τις υποσχέσεις πέτυχε; Αυτές που του είπε, ότι το σπέρμα του, ο Μεσσίας, θα καθίσει στον θρόνο του.

«Ἒφραξαν στόματα λεόντων, ἔσβεσαν δύναμιν πυρός, ἔφυγον στόματα μαχαίρας(:Έφραξαν στόματα λιονταριών, όπως ο Δανιήλ, έσβησαν την καταστρεπτική δύναμη της φωτιάς, διέφυγαν τον κίνδυνο της σφαγής)». Πρόσεχε πως ήταν μέσα στον ίδιο τον θάνατο, ο Δανιήλ περικυκλωμένος από τα λιοντάρια, οι τρεις παίδες μέσα στο καμίνι του πυρός, ο Αβραάμ, ο Ισαάκ, ο Ιακώβ, περιβαλλόμενοι από διάφορους πειρασμούς, και όμως δεν απογοητεύτηκαν. Πράγματι αυτό είναι πίστη· όταν τα γεγονότα εκπληρώνονται αντίθετα από ό,τι προσδοκούμε, τότε πρέπει να πιστεύουμε ότι τίποτε το αντίθετο δεν έγινε, αλλά όλα ήταν επακόλουθα. «Διέφυγαν τον κίνδυνο της σφαγής». Αυτό νομίζω πάλι ότι το λέγει για τους τρεις Παίδες.

«Ἐνεδυναμώθησαν ἀπὸ ἀσθενείας, ἐγενήθησαν ἰσχυροὶ ἐν πολέμῳ, παρεμβολὰς ἔκλιναν ἀλλοτρίων(:Πήραν δύναμη, και έγιναν καλά από αρρώστιες, αναδείχθηκαν ισχυροί και ανίκητοι στον πόλεμο· έτρεψαν σε φυγή τις εχθρικές παρατάξεις και τα πολυπληθή στρατεύματά τους)»[Εβρ.11,34]. Εδώ υπαινίσσεται εκείνα που συνέβησαν κατά την επάνοδό τους από τη Βαβυλώνα. «Από ασθένειες», λέγει· δηλαδή, από την αιχμαλωσία. Όταν πια είχαν εγκαταλείψει τα ιουδαϊκά, όταν δεν διέφεραν σε τίποτε από τα οστά των νεκρών, τότε έγινε η επάνοδός τους. Πράγματι, ποιος θα έλπιζε να επανέλθουν από τη Βαβυλώνα, και όχι μόνο να επανέλθουν, αλλά και να γίνουν ισχυροί και να τρέψουν σε φυγή τα στρατεύματα των εχθρών; «Σε μας όμως δεν συνέβη κάτι τέτοιο», λέγει. Αλλά αυτά είναι τύποι των μελλοντικών.

«Ἒλαβον γυναῖκες ἐξ ἀναστάσεως τούς νεκροὺς αὐτῶν(:Με την πίστη που είχαν στην υπερφυσική δύναμη των προφητών οι γυναίκες που αναφέρει η Παλαιά Διαθήκη ξαναπήραν πίσω ζωντανά τα νεκρά παιδιά τους, που ανέστησαν οι προφήτες)». Εδώ αναφέρει εκείνα που έγιναν από τους προφήτες, τον Ελισαίο, τον Ηλία· διότι αυτοί ανέστησαν νεκρούς.

Ὑπάρχει ὅριο ἁγιασμοῦ;

Ὑπάρχει ὅριο ἁγιασμοῦ; Δέν ὑπάρχει. Στήν Ἁγία Γραφή λέει: "ὁ ἅγιος ἁγιασθήτω ἔτι καί ὁ ῥυπαρός ῥυπαρευθήτω ἔτι" (Ἀποκ. 22,11). Τό "ἔτι" θά πεῖ ἀκόμα. Ὁ ἅγιος νά γίνει ἀκόμα πιό ἅγιος καί ὁ ρυπαρός ἀκόμα πιό ρυπαρός. Ὄχι ὅτι παρακινεῖ ἡ Ἁγία Γραφή τόν κακό νά γίνει ἀκόμα πιό κακός, ἀλλά μέ ποιά ἔννοια;

Τό ἑρμηνεύουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες. Ἐννοεῖ ἐδῶ τό Πνεῦμα τό Ἅγιο ὅτι ὁ Θεός ἀφήνει τόν κάθε ἄνθρωπο ἐλεύθερο, τόν ἅγιο νά ἁγιαστεῖ ἀκόμα περισσότερο, καί τότε εἶναι ἅγιος ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ἁγιάζεται συνεχῶς, καί τόν ρυπαρό νά εἶναι ρυπαρός. Ἄν ἕνας ἅγιος δέν ἁγιάζεται ἔτι καί ἔτι, δηλαδή δέν πάει ὅλο καί πιό πάνω, τί θά κάνει; Θά πάει πιό κάτω.

Λέει ὁ Ἅγιος Πορφύριος:

❈ Λέει ὁ Ἅγιος Πορφύριος: "Φαντάσου μιά πόλη μέ 500.000 κατοίκους οἱ ὁποῖοι ἁμαρτάνουν. Σέ ἕνα μοναστήρι ἐκεῖ ζεῖ ἕνας μοναχός ἀσκητής, ὁ ὁποῖος σηκώνει τά καθαρά χέρια του στόν Θεό καί Τόν παρακαλεῖ νά μήν τιμωρήσει ὅλες αὐτές τίς χιλιάδες πού ἁμαρτάνουν.

Τά ρήματα τοῦ Θεοῦ εἶναι ζωή.

Λέει ὁ Χριστός: "Τά ῥήματα ἅ ἐγώ λαλῶ ὑμῖν, πνεῦμά ἐστι καί ζωή ἐστιν" (Ἰωάν. 6,63). Τά λόγια τοῦ Θεοῦ, κατεξοχήν ἡ Ἁγία Γραφή, ἡ Παλαιά καί ἡ Καινή Διαθήκη, εἶναι ζωή, δέν εἶναι κενά λόγια, ἔχουν μέσα τους τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ. Ὅταν κανείς τά διαβάζει μέ ταπείνωση καί μέ πίστη, ἁγιάζεται καί καθαρίζεται.

6 Ἰουνίου. «Ἀπόδοσις τῆς ἑορτῆς τῆς Πεντηκοστῆς». Ἱλαρίωνος ὁσίου τοῦ νέου, ἡγουμένου τῆς μονῆς τῶν Δαλμάτων (†845). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Σαββάτου α΄ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Ῥωμ. α΄ 7-13).

Ρωμ. 1,7            πᾶσι τοῖς οὖσι ἐν Ῥώμῃ ἀγαπητοῖς Θεοῦ, κλητοῖς ἁγίοις· χάρις ὑμῖν καὶ εἰρήνη ἀπὸ Θεοῦ πατρὸς ἡμῶν καὶ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ρωμ. 1,7                    Απευθύνομαι με την επιστολήν μου αυτήν εις όλους τους πιστούς, που ευρίσκεσθε εις την Ρωμην και οι οποίοι είσθε ιδαιαιτέρως αγαπητοί στον Θεόν και προσκεκλημένοι να γίνετε άγιοι, και εύχομαι να είναι μαζή σας πάντοτε η χάρις και η ειρήνη από τον Θεόν πατέρα μας και από τον Κυριον Ιησούν Χριστόν.

The “worldly”–married life, f. Savvas Agioreitis/The ascetics or the parish

The “worldly”–married life, f. Savvas Agioreitis/The ascetics or the parish, 4-6-2026

 

The philosophy of the deserts to the towns - Jesus prayer, 2-6-2026, Ier. Savvas Agioreitis

 

Ἀποκάλυψις Ἰωάννου 6, Ἄνοιγμα 6ης σφραγῖδος, π. Ἀθ. Μυτιληναίου, 3-6-2026, Ἱερ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ὁ χριστιανός θά πρέπει νά εἶναι συνετός, νά ἔχει αὐτή τήν καλή πανουργία γιά τήν ὁποία μᾶς μίλησε ὁ Μέγας Βασίλειος

Θά πρέπει αὐτός πού θέλει νά κάνει σωστή ἐργασία στόν ἑαυτό του νά ἀναζητήσει σωστό πνευματικό ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ καί σωστή ἐνορία. Ὑπάρχουν ἐνορίες πού διαστρέφουν τούς ἐνορῖτες. Ὑπάρχουν ἐνορίες πού λένε ὅτι οἱ γυναῖκες δέν πρέπει νά φορᾶνε μαντήλι, ἄν ὑπάρξει κάποια πού κάνει αὐτό.

Τίς λένε ἐμεῖς δέν εἴμαστε Ρῶσοι καί δέν πρέπει νά φορᾶνε μαντήλι. Λές καί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἦταν Ρῶσος, πού μᾶς λέει ὅτι πρέπει οἱ γυναῖκες νά φορᾶνε μαντήλι, μέσα στήν λατρεία, καταλάβατε. Καί τό λέει αὐτό κληρικός, ἔχω συγκεκριμένη καταγγελία ἀπό μία Μητρόπολη ἐδῶ τῆς Ἑλλάδας, πού εἶπε στή γυναῖκα ὅτι ἐσύ δέν θά ξαναφορέσεις ἐδῶ μαντήλι, γιατί ἐμεῖς δέν εἴμαστε Ρῶσοι.

Λές καί ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ δηλαδή εἶναι μόνο γιά τούς Ρώσους καί δέν εἶναι γιά τούς ὑπόλοιπους Ὀρθόδοξους. Καταλαβαίνετε δηλαδή πῶς ἡ διαστροφή γίνεται μέσα στίς ἐνορίες ἀπό διαστραμμένους κληρικούς. Ἀπό διαστραμμένους ἀνθρώπους πού φόρεσαν τό Ράσο καί οὐσιαστικά εἶναι πράκτορες.

Γιατί δέν μποροῦμε νά προσευχηθοῦμε;

❈ Γιατί δέν μποροῦμε νά προσευχηθοῦμε; Διότι ἀκριβῶς ὁ νοῦς μας εἶναι σκοτισμένος ἀπό λογισμούς καί ἄν προσπαθήσεις νά πᾶς τόν νοῦ σου στόν Θεό, δέν πηγαίνει. Ἐκτρέπεται, πάει ἀπό δῶ καί ἀπό ἐκεῖ. Αὐτός εἶναι σκοτισμένος νοῦς καί σημαίνει ὅτι χρειάζεται θεραπεία. Μετά τήν πτώση, ὁ νοῦς εἶναι σκοτισμένος. Γιατί; Διότι εἶναι γεμάτος ἀπό λογισμούς καί ἔχει σκοτισθεῖ ἀπό αὐτούς τούς λογισμούς.

Πότε συμβαίνει αὐτό, τό νά σκοτισθεῖ ὁ νοῦς ἀπό τούς λογισμούς; Συμβαίνει - αὐτό εἶναι πολύ σημαντικό - ὅταν οἱ λογισμοί τῆς διανοίας κατεβοῦν στήν καρδιά καί γίνουν λογισμοί τοῦ νοός. Οἱ λογισμοί τῆς διανοίας πού ὑπάρχουν στόν ἐγκέφαλο, οἱ ὁποῖοι δημιουργοῦνται ἀπό τόν ἐγκέφαλο, εἶναι ἡ σκέψη. Ὁ ἐγκέφαλος παίρνει ἐρεθίσματα ἀπό τό περιβάλλον, τά μάτια, τά αὐτιά, τίς αἰσθήσεις καί ἀπό μέσα, τίς ἐσωτερικές αἰσθήσεις πού ἔχουμε, τοῦ σώματος.

Ὅλα αὐτά τά μηνύματα ὁλοκληρώνονται μέσα στόν ἐγκέφαλο καί ἔτσι ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἀντίληψη τοῦ ποιός εἶναι, ἄν ἔχει ὑγεία ἤ ἄν πονᾶ κάπου.

Περί δειλίας

Ἡ δειλία, ἤ ἀλλιῶς ὀλιγοψυχία, φανερώνεται ὡς ἔλλειψη γενναιότητας, θάρρους καί ἀνδρείας. Μᾶλλον ἐκκλίνει πρός τήν ἀτολμία, τήν συστολή.

Μᾶς λέει ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος στήν Β΄ πρός Τιμόθεον ἐπιστολή του; "Οὐ γάρ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεός πνεῦμα δειλίας, ἀλλά δυνάμεως καί ἀγάπης καί σωφρονισμοῦ" (Β΄ Τιμ. 1,7). Δέν εἶναι δηλαδή φυσική κατάσταση, φυσιολογική κατάσταση γιά τόν ἄνθρωπο νά δειλιάζει. Ὁ Θεός δέν μᾶς ἔδωσε πνεῦμα δειλίας, ἀλλά πνεῦμα δυνάμεως καί ἀγάπης καί σωφρονισμοῦ.

Ἡ δειλία - ὀλιγοψυχία ἐμφανίζεται στόν ἄνθρωπο ὡς συνέπεια τῆς ἁμαρτίας καί εἶναι ξένη πρός τήν ἀληθινή φύση του. Ὁ Θεός μᾶς ἔδωσε πνεῦμα δυνάμεως καί ὄχι πνεῦμα ἀδυναμίας καί ὀλιγοψυχίας καί δειλίας.

Ἑπομένως, ἡ δύναμις εἶναι μία ἀπό τίς κύριες δωρεές τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καί ὅταν ὁ ἄνθρωπος χάνει τήν δύναμη, αὐτή τήν κύρια δωρεά, αὐτός εἶναι σέ κατάσταση μή φυσιολογική. Ἡ δειλία ὀφείλεται στήν ἁμαρτία καί εἶναι ξένη πρός τήν ἀληθινή μας φύση.