Ἕνας ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἔχει κάνει πολιτικό γάμο, γιά τήν Ἐκκλησία καί γιά τόν Θεό δέν εἶναι ἔγγαμος, εἶναι ἄγαμος...

❈ Ἕνας ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἔχει κάνει πολιτικό γάμο, γιά τήν Ἐκκλησία καί γιά τόν Θεό δέν εἶναι ἔγγαμος, εἶναι ἄγαμος. Καί ὄχι μόνο εἶναι ἄγαμος, εἶναι καί πόρνος. Κάνει μία ἐπίσημη πορνεία μέ τή σφραγίδα τῆς Πολιτείας. Αὐτός ὁ ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά γίνει ἀνάδοχος, ὅταν ἡ ζωή του εἶναι κραυγαλέα ἀντίθετη μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Δέν ἐπιτρέπεται νά γίνει ἀνάδοχος, νά γίνει νονός δηλαδή. Γιατί τί θά διδάξει στόν ὑποψήφιο πιστό; Βέβαια τότε εἶναι νήπιο, ἀλλά μετά θά γίνει μεγάλος ἄνθρωπος. Οὔτε μπορεῖ νά γίνει κουμπάρος σ' ἕναν γάμο. Τί νά παντρέψει;..

Τρεῖς χοροί ἐπιτρέπονται...

❈ Οἱ Ἅγιοί μας, πού εἶναι τό στόμα τοῦ Χριστοῦ, λένε ὅτι δέν ἐπιτρέπεται νά χορεύουμε. Κάποιοι λένε, ὅτι δέν εἶναι κακό νά χορεύουμε δημοτικούς χορούς. Καί ὅμως, οὔτε δημοτικούς χορούς πρέπει νά χορεύουμε. Τρεῖς χοροί ἐπιτρέπονται.

Ὁ ἕνας χορός εἶναι ὁ χορός τῆς μετανοίας μας. Ἄν κάνουμε τίς μετάνοιές μας, τότε κάνουμε τόν χορό πού ἀρέσει στόν Χριστό.

Ἕνας ἀκόμα χορός πού κάνουμε εἶναι ὁ χορός γύρω ἀπό τήν κολυμβήθρα τήν ὥρα πού κάποιος βαφτίζεται.

Ὅλοι οἱ Ἀπόστολοι ἔφθασαν στήν θέωση τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς

❈ Λέει ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης: "διαβάζοντας τήν Παλαιά καί Καινή Διαθήκη, ποιοί βλέπουμε ὅτι ἔφθασαν στήν θέωση (δηλ. ὅρασις τοῦ ἀκτίστου Φωτός);

Στήν Παλαιά Διαθήκη ἦταν οἱ Προφῆτες καί στήν Καινή Διαθήκη ἦταν οἱ Ἀπόστολοι. Πρῶτα ὅμως στήν Καινή Διαθήκη ἔφθασε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος. Μετά ὁρισμένοι Ἀπόστολοι. Ὄχι ὅλοι μαζί οἱ Ἀπόστολοι".

Οἱ πρῶτοι πού θεώθηκαν ἦταν οἱ τρεῖς κορυφαῖοι, ὁ Ἅγιος Πέτρος, ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος καί ὁ Ἅγιος Ἰωάννης. Στό ὄρος Θαβώρ εἶδαν τήν δόξα τοῦ Θεοῦ, θεώθηκαν.

Α. Τά τέσσερα ἀπαραίτητα πνευματικά ὅπλα Β. Δέν πρέπει νά ἐμπιστευόμαστε τόν ἑαυτό μας Ἁγ. Νικοδήμου - Ἀόρατος Πόλεμος - Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Α. Τά τέσσερα ἀπαραίτητα πνευματικά ὅπλα

Β. Δέν πρέπει νά ἐμπιστευόμαστε τόν ἑαυτό μας

Ἁγ. Νικοδήμου - Ἀόρατος Πόλεμος

Ὁμιλία τοῦ Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου στίς 11-12-2013

Λέγαμε τήν προηγούμενη φορά, μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, ὅτι οἱ χριστιανοί μπερδεύουν -κάποιοι χριστιανοί- τίς ἀρετές μέ τόν σκοπό τῆς χριστιανικῆς ζωῆς καί νομίζουν ὅτι ἡ τελειότητα τῆς χριστιανικῆς ζωῆς εἶναι νά κάνει κανείς κάποιες ἀσκήσεις, ὅπως εἶναι ἡ νηστεία, ὅπως εἶναι ἡ ἀγρυπνία, ἀκόμα καί ἡ προσευχή καί ἐξαπατῶνται ἀπό αὐτό καί ὑπερηφανεύονται καί, ὅπως λέει ἐδῶ ὁ Ἅγιος Νικόδημος, κατακρίνουν τούς ἄλλους καί χάνουν καί οἱ ἴδιοι τόν σκοπό τους.

Καί μᾶς λέει λοιπόν -γιά νά κάνουμε μία σύνδεση μέ τά προηγούμενα- τώρα πού κατάλαβες, πού γνώρισες πολύ καλά, ὅτι ἡ πνευματική ζωή καί τελειότητα δέν βρίσκονται σ’ αὐτές οἱ ἀρετές, γιατί αὐτές οἱ ἀρετές εἶναι ἁπλῶς τά μέσα γιά νά πετύχουμε τόν σκοπό, μᾶς λέει καί τόν σκοπό. Ποιός εἶναι ὁ σκοπός; Ἡ τελειότητα γνώριζε ὅτι δέν βρίσκεται σ’ αὐτές οἱ ἀρετές ἀλλά στή γνώση τῆς ἀγαθότητας καί τῆς μεγαλειότητας τοῦ Θεοῦ∙ στό νά γνωρίσει κανείς τόν Θεό, ὄχι ἐγκεφαλικά, ἔτσι σάν μία γνώση, ὅπως τά μαθηματικά, ἡ φυσική, ἀλλά βιωματικά, ὅταν ζήσει τόν Θεό. Αὐτό εἶναι λοιπόν ἡ τελειότητα. Καί ἀπό τήν ἄλλη μεριά, νά γνωρίσεις τήν δική σου μηδαμινότητα, τό μηδέν καί τήν κλίση πού ἔχεις σέ κάθε κακό. Ἀκόμα ἡ τελειότητα εἶναι τό ν’ ἀγαπήσεις τόν Θεό καί νά μισήσεις τόν ἑαυτό σου, τόν κακό ἑαυτό σου, τά πάθη σου. Ἐπίσης, εἶναι ἡ ὑποταγή, καί μάλιστα ὄχι μόνο στόν Θεό ἀλλά καί σέ ὅλα τά κτίσματα γιά χάρη τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ἡ ἀποστροφή κάθε δικοῦ μας θελήματος καί ἡ τέλεια ὑπακοή στό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖ μάλιστα κατεξοχήν φαίνεται ἄν ὁ ἄνθρωπος ἔχει προοδεύσει πνευματικά, στό μέτρο πού δέχεται ὅλα ὅσα τοῦ συμβαίνουν μέ χαρά, ὡς θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὡς παραχώρηση τοῦ Θεοῦ. Γιατί τίποτα δέν γίνεται ἀθεΐ, δηλαδή χωρίς ὁ Θεός νά τό εὐδοκεῖ ἤ νά τό παραχωρεῖ. Καί ἀκόμα, ἀπό τό νά θέλουμε ὅλα αὐτά καί νά τά κάνουμε ξεκάθαρα γιά τήν δόξα τοῦ Θεοῦ. Ὅ,τι κάνουμε καί θέλουμε, νά τό θέλουμε μόνο γιά τόν Θεό καί γιά τήν δόξα Του. «Μόνο καί μόνο γιά νά ἀρέσουμε σέ Αὐτόν, καί γιατί ἔτσι θέλει Αὐτός καί γιατί ἔτσι πρέπει νά Τόν ἀγαπᾶμε καί νά Τόν ὑπηρετοῦμε.

Αὐτός εἶναι ὁ νόμος τῆς ἀγάπης, αὐτός πού ἔχει γραφτεῖ ἀπό τό χέρι τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ στίς καρδίες τῶν πιστῶν δούλων Του. Αὐτή εἶναι ἡ ἀπάρνηση τοῦ ἑαυτοῦ μας, τήν ὁποία ζητεῖ ἀπό ἐμᾶς ὁ Θεός»[1]. Ἡ αὐταπάρνηση, αὐτό πού λέγει, «ὅποιος θέλει νά μέ ἀκολουθήσει, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν»[2]. Οὐσιαστικά εἶναι νά ἀρνηθεῖ κανείς τήν φιλαυτία του καί τό θέλημά του, τήν ἀγάπη πού ἔχει τήν ἄρρωστη στόν ἑαυτό του καί τήν ὑποταγή πού ἔχει στά θελήματά του, στίς ἐπιθυμίες του. Καί ὅταν τά ἀρνηθεῖ κανείς αὐτά καί πεῖ, ἐγώ δέν θέλω τίποτα, θέλω ὅ,τι θέλεις ἐσύ Χριστέ μου, αὐτός ἔχει τήν αὐταπάρνηση τήν ἀληθινή πού ζητάει ὁ Κύριος.

Νά θεωρεῖς ὅτι ἡ κάθε ἡμέρα εἶναι ἡ τελευταία τῆς ζωῆς σου...

Πόσες φορές κάνουμε σχέδια ἐπί σχεδίων καί μακροχρόνια καί πενταετή προγράμματα καί δεκαετή προγράμματα καί ἀνακοινώνουν προγράμματα ἀναπτύξεως καί ἕνα σωρό τέτοια πράγματα... καί αὔριο... Ἄ! Ξέρεις πέθανε! Πέθανε! Δέν ξέρουμε τί θά γίνει τήν αὐριανή ἡμέρα.

Καί ἄν πεθάνεις αὔριο; Τζάμπα καί ἡ φαιά οὐσία πού κατανάλωσες, γιά ὅλα αὐτά τά σχέδια! Ἀντί νά κάνεις λίγη προσευχή νά σέ ἐλεήσει ὁ Θεός γιατί μπορεῖ νά εἶναι ἡ τελευταία σου νύχτα ἀπόψε, ἐσύ κατατρωγόσουν μέ ὅλες αὐτές τίς ἱστορίες, τούς ἀνθρώπινους λογισμούς.

10 Ἰουνίου. Ἀλεξάνδρου καὶ Ἀντωνίνης μαρτύρων (†313). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Τετάρτης β΄ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Ῥωμ. δ΄ 13-25).

Ρωμ. 4,13          οὐ γὰρ διὰ νόμου ἡ ἐπαγγελία τῷ Ἀβραὰμ ἢ τῷ σπέρματι αὐτοῦ, τὸ κληρονόμον αὐτὸν εἶναι τοῦ κόσμου, ἀλλὰ διὰ δικαιοσύνης πίστεως.

Ρωμ. 4,13                  Διότι η υπόσχεσις, που εδόθη στον Αβραάμ, ότι με την πνευματικήν βασιλείαν του κατά σάρκα απογόνος του Ιησού Χριστού, θα γίνη αυτός κληρονόμος του κόσμου, δεν του εδόθη δια μέσου κανενός νόμου, αλλά δια μέσου της δικαιώσεως, που έλαβε από την πίστιν.

*Περί Νόμων*

❈ Οἱ νόμοι δέν εἶναι καί πάντοτε νόμιμοι. Εἶναι ἄνομοι νόμοι. Ὁ Θεός μᾶς ἔδωσε ἐντολή νά κάνουμε ὑπακοή στούς νόμους, αὐτούς πού δέν εἶναι ἀντίθετοι μέ τόν νόμο τοῦ Θεοῦ καί κάνουμε, γιά χάρη τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. Καί ἐπειδή, εἴπαμε, δέν εἶναι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι σωστοί, χρειάζεται νά ὑπάρχει καί αὐτή - ἄς τό ποῦμε - ἡ ἔννομη τάξη.

Παντοῦ καί πάντοτε πρέπει νά εἴμαστε ἀγωνιστές

❈ Παντοῦ καί πάντοτε πρέπει νά εἴμαστε ἀγωνιστές; Εἴτε εἶσαι διακοπές καί ἔχεις ἀργία ἀπό τήν ἐργασία σου, εἴτε εἶσαι στήν ἐργασία σου, δέν πρέπει νά ἀφήνεις τόν προσωπικό σου κανόνα.

Μέ ποιούς τρόπους πρέπει νά μιλᾶμε στούς ἄλλους γιά ζητήματα πίστεως καί τί νά ἀποφεύγουμε , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Μέ ποιούς τρόπους πρέπει νά μιλᾶμε στούς ἄλλους γιά ζητήματα πίστεως καί τί νά ἀποφεύγουμε , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com,

 

«Μισεῖς τὸν ἐχθρό σου; Νὰ ξέρης ὅτι εἶσαι τρελλός»

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

«Μισεῖς τὸν ἐχθρό σου; Νὰ ξέρης ὅτι εἶσαι τρελλός»

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς τονίζει: «Περὶ δὲ τῆς φιλαδελφίας οὐ χρείαν ἔχετε γράφειν ὑμῖν· αὐτοὶ γὰρ ὑμεῖς θεοδίδακτοί ἐστε εἰς τὸ ἀγαπᾶν ἀλλήλους·» (Θεσ. Α΄ δ, 9). (: Γιὰ τὴν ἀγάπη τώρα πρὸς τοὺς ἀδελφούς σας Χριστιανοὺς δὲν ἔχετε ἀνάγκη νὰ σᾶς γράψουμε, διότι ἐσεῖς μόνοι σας ἔχετε διδαχθῆ ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ ἀγαπᾶτε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο».

Γιατὶ νὰ ἔχουμε ἀγάπη; Λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Κρονστάνδης: «Ἡ ἀγάπη ἀναπαύει τὴν καρδιά, τὴν ἀνακουφίζει, τὴ ζωογονεῖ. Τὸ μῖσος, ἀπεναντίας, τὴν ταλαιπωρεῖ, τὴν βασανίζει, τὴν ταράζει. Ὅποιος, λοιπόν, μισεῖ, εἶναι ὁ πιὸ ἀνόητος ἀνάμεσα στοὺς ἀνοήτους, καθὼς γίνεται τύραννος τοῦ ἴδιου τοῦ ἑαυτοῦ του…

Μισεῖς τὸν ἐχθρό σου; Νὰ ξέρης ὅτι εἶσαι τρελλός. Γιατί; Ἐπειδή, ὅσο κι ἂν σὲ πολεμάη ὁ ἐχθρός σου ἐξωτερικά, ἐσὺ πολεμᾶς περισσότερο τὸν ἑαυτό σου ἐσωτερικά. Καὶ αὐτὸ δὲν εἶναι ὁ πιὸ σκληρὸς διωγμός, τὸ νὰ βασανίζης τὸν ἑαυτό σου μὲ τὸ μῖσος πρὸς τὸν ἐχθρό σου;…

Ὅ,τι εἰπώθηκε γιὰ τὸ μῖσος, ἀφορᾶ καὶ τὰ ἄλλα πάθη. Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ὅρισε νὰ τιμωρούμαστε μέσα σ’ αὐτὰ καὶ ἀπ’ αὐτά. Κάθε πάθος εἶναι κι ἕνας βασανιστής, ἕνας δήμιος. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ κάνει κάποιο κακό, τιμωρεῖται μὲ τὸ ἴδιο τὸ κακὸ ποὺ κάνει, μὲ τὸ ἴδιο τὸ πάθος στὸ ὁποῖο εἶναι δοῦλος».Ἔλεγε ὁ Ἅγιος Πορφύριος ἕνα μῦθο μὲ τὸν βοριὰ καὶ τὸν ἥλιο. Μάλωναν και οἱ δύο ποιὸς εἶναι δυνατότερος. Ἔβαλαν τότε στοίχημα ποιὸς θὰ βγάλη τὴν κάπα τοῦ βοσκοῦ ποὺ ἐκείνη τὴν ὥρα ἀνηφόριζε τὸ βουνό. Φύσηξε λοιπὸν ὁ ἄνεμος ὅσο πιὸ δυνατὰ μποροοῦσε καὶ ὁ βοσκὸς ποὺ κρύωνε, περισσότερο σκεπαζόταν μὲ τὴν κάπα. Βγῆκε τότε ὁ ἥλιος ἀπὸ τὰ σύννεφα, σκόρπισε ἀγάπη, καλωσύνη καὶ ζεστασιά, ζεστάθηκε ὁ βοσκὸς καὶ ἔβγαλε τὴν κάπα του.

Κάθε στιγμή πρέπει νά κρατᾶς ἀντίσταση, γιά νά ἀπωθήσεις τόν ἐχθρό, ὁ ὁποῖος ζητᾶ νά σέ καταπιεῖ

❈ "Γρηγορεῖτε καί προσεύχεσθε, ἵνα μή εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν" (Ματθ. 26,41), εἶπε ὁ Κύριος στούς Ἀποστόλους. Καί πάλι λέει στήν Ἁγία Γραφή "νήψατε, γρηγορήσατε, γιατί ὁ διάβολος ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τινα καταπιεῖν" (Α' Πέτρ. 5,8).

Σκεφτεῖτε ἐδῶ μέσα τώρα νά ἔμπαινε ἕνα λιοντάρι καί νά βρυχιόταν... δέν θά εἴμαστε ὅλοι σέ μία ὑπερένταση; Νά γλιτώσουμε ἀπό τό λιοντάρι; Νά μήν μᾶς ἁρπάξει;

Ἔτσι πρέπει νά εἴμαστε κάθε στιγμή σέ ὑπερένταση, σέ νήψη. Αὐτή εἶναι ἡ νήψη, νά εἴμαστε σέ μιά ἐγρήγορση πνευματική νά μήν μᾶς ἁρπάξει τό λιοντάρι, ὁ Διάβολος. Ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τινα καταπιεῖν... Δέν μπορεῖς νά κοιμᾶσαι πνευματικά. Ὅσο ἀδρανοῦμε, αὐτή ἡ ἀδράνεια εἶναι ἀφορμή νά πληρωθοῦμε μέ τόν Διάβολο, μέ τό πονηρό πνεῦμα. Κάθε στιγμή πρέπει νά γεμίζεις μέ Ἅγιο Πνεῦμα.

Τί θά κάνεις; Κάθε στιγμή θά προσεύχεσαι, θά διαβάζεις, θά μελετᾶς πνευματικά, θά κάνεις μετάνοιες, θά κάνεις νηστεία. Ὅλα αὐτά σέ κρατᾶνε σέ ἐγρήγορση. Ἄν πεῖς γιά λίγο δέν θά κάνω τίποτε, θά ξεκουραστῶ. Δέν θά ξεκουραστεῖς, θά ἀρχίσεις νά γεμίζεις μέ τό πονηρό πνεῦμα, θά ἀρχίσει νά σέ δαγκώνει τό λιοντάρι μέχρι νά σοῦ φάει ὅλες τίς σάρκες. Αὐτό γίνεται.

Ἐκεῖνο πού παθαίνουμε λοιπόν εἶναι ὅτι δέν νήφουμε, δέν εἴμαστε σέ ἐγρήγορση. Τό παθαίνουμε ὅπως οἱ μωρές παρθένες πού τούς τέλειωσε τό λάδι.. τίς ἔπιασε καί ὁ ὕπνος καί μετά μείνανε ἐκτός νημφῶνος. Δηλαδή, ἡ πνευματική ζωή εἶναι μιά συνεχής δράση, δέν εἶναι μιά ἀπραξία.

*Περί Νοοτροπίας*

❈ Αὐτό πού πάντοτε λέγω, ὄχι ἡ φύσις τῶν πραγμάτων, ἀλλά ἡ δική μας ἡ διάνοια, μᾶς λυπεῖ ἤ μᾶς εὐφραίνει, μᾶς δίνει χαρά. Ἕνα γεγονός γιά ἕναν κοσμικό ἄνθρωπο μπορεῖ νά εἶναι πολύ λυπηρό. Τό ἴδιο γεγονός γιά ἕναν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νά εἶναι πολύ χαρούμενο γιατί τά βλέπει μέ πνευματικό τρόπο.

Γιά παράδειγμα, θά συμβεί κάποιος νά σέ ἀδικήσει. Γιά ἕναν κοσμικό εἶναι μεγάλη αἰτία λύπης καί δικαιολογημένα. Γιά ἕναν πνευματικό εἶναι μεγάλη αἰτία χαράς γιατί ξέρει ὅτι αὐτός πού θά συγχωρέσει αὐτόν πού τόν ἀδίκησε, συγχωρεῖται γιά τίς δικές του ἁμαρτίες. Ἀκόμη κι ἄν δέν ἔχει ἁμαρτίες - πού ποιός δέν ἔχει; - κάνει καθαρές καταθέσεις στόν οὐρανό.

Ἀγίου Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας. Ὑπόμνημα εἰς τόν τρίτον ψαλμό τοῦ Δαυϊδ

ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ

ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΤΡΙΤΟΝ ΨΑΛΜΟ ΤΟΥ ΔΑΥΙΔ

Στίχος 2: «Κύριε, τί ἐπληθύνθησαν οἱ θλίβοντές με; (: Κύριε, σε πόσο μεγάλο και αμέτρητο πλήθος έχουν αυξηθεί οι εχθροί που με καταθλίβουν!)»

Λέγει λοιπόν: «Γιατί πολλαπλασιάστηκαν;», χρησιμοποιώντας το «τί» αντί του «σφόδρα(:υπερβολικά, πάρα πολύ) -πολλαπλασιάστηκαν)». Γιατί μένει κατάπληκτος βλέποντας ότι είναι αναρίθμητοι αυτοί που παρασκευάζουν μηχανορραφίες γι’ αυτόν. Και φοβάται βέβαια ως άνθρωπος, ωστόσο δεν υποχωρεί μπροστά στους φόβους, αλλά έχοντας στηριγμένη την καρδιά του στον Θεό, ελπίζει ότι θα νικήσει εκείνους που τον επιβουλεύονται. Στενοχωρούσαν βέβαια τον Δαβίδ καθώς αυξάνονταν οι διακόσιοι άνδρες από την Ιερουσαλήμ που προστέθηκαν στον Αβεσσαλώμ [Β΄Βασ.15,11: «Καὶ μετὰ Ἀβεσσαλὼμ ἐπορεύθησαν διακόσιοι ἄνδρες ἐξ Ἱερουσαλὴμ κλητοὶ καὶ πορευόμενοι τῇ ἁπλότητι αὐτῶν καὶ οὐκ ἔγνωσαν πᾶν ῥῆμα(: Και όταν αναχώρησε ο Αβεσσαλώμ από την Ιερουσαλήμ, τον ακολούθησαν και διακόσιοι εκλεκτοί και επίσημοι άνδρες, οι οποίοι πήγαν μαζί του με όλη τους την απλότητα και με καλή διάθεση, χωρίς να γνωρίζουν τίποτε από τα συνωμοτικά του σχέδια)»], όταν προστέθηκαν σ’ αυτόν και ο Αχιτόφελ και ο Θεκών και όχλος ισχυρός και λαός πολύς μαζί με αυτόν. Γιατί όλοι αυτοί προξενούσαν στενοχώρια στον Δαβίδ, μεταξύ των οποίων ήταν και ο Σεμεεί, ο οποίος πορευόμενος καταριόταν τον Δαβίδ.

Στίχος 4: «Σὺ δέ, Κύριε, ἀντιλήπτωρ μου εἶ, δόξα μου καὶ ὑψῶν τὴν κεφαλήν μου (: Εσύ, όμως, Κύριε, είσαι βοηθός μου και προστάτης μου. Εσύ θα με δοξάσεις και πάλι και θα σηκώσεις ψηλά την κεφαλή μου, την οποία τώρα ντροπιασμένος έχω σκυμμένη προς τα κάτω)».

Αφού ο Δαβίδ προανέφερε την πίεση και την αμηχανία που αισθανόταν από την επανάσταση των εχθρών του, τώρα διαστέλλει τη μελωδία με το διάψαλμα, και ανακτώντας θάρρος με εκείνο που με τρόπο απόρρητο ήχησε μέσα του, αφήνει να βγει αυτή η σωτήρια φωνή: «Συ, όμως, Κύριε, είσαι βοηθός μου». «Εκείνοι, βέβαια», λέγει, «κινούν όπλα και περιμένουν να με νικήσουν επειδή απογυμνώθηκα από τη χάρη Σου, εγώ, όμως, γνωρίζω τον Σωτήρα και Λυτρωτή μου. Δεν στηρίζω την ελπίδα μου στο τόξο και η ρομφαία μου δεν θα με σώσει, αλλά τείχος αδιάρρηκτο για μένα και πλήθος σωματοφυλάκων που δεν καταβάλλεται εύκολα είναι η δική Σου ευμένεια, Δέσποτα, και η βοήθειά Σου. Και δεν θα χρειαστώ κανένα, γιατί η αγαθότητά Σου μού απονέμει δόξα και υψώνει το κεφάλι μου, δηλαδή με καθιστά ένδοξο και πέρα από τους εχθρούς μου». Ή «κεφαλή» ονομάζει την εξουσία του, την οποία, αφού ταπεινώθηκε για λίγο, την έλαβε πάλι υψωμένη.

Ἡ εὐαγγελική περικοπή τῆς μνήμης τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας. Παναγιώτης Τρεμπέλας

Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ

Κατά Ματθαίον, κεφάλαιο Ε΄, εδάφια 14-19

14 ῾Ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου. Οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω ὄρους κειμένη· 15 οὐδὲ καίουσι λύχνον καὶ τιθέασι αὐτὸν ὑπὸ τὸν μόδιον, ἀλλ᾿ ἐπὶ τὴν λυχνίαν, καὶ λάμπει πᾶσι τοῖς ἐν τῇ οἰκίᾳ. 16 Οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσι τὸν πατέρα ὑμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς.

17 Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον καταλῦσαι τὸν νόμον ἢ τοὺς προφήτας· οὐκ ἦλθον καταλῦσαι, ἀλλὰ πληρῶσαι. 18 Ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἕως ἂν παρέλθῃ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ μὴ παρέλθῃ ἀπὸ τοῦ νόμου ἕως ἂν πάντα γένηται. 19 Ὅς ἐὰν οὖν λύσῃ μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων καὶ διδάξῃ οὕτω τοὺς ἀνθρώπους, ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν· ὃς δ᾿ ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν.

Ερμηνευτική απόδοση από τον μακαριστό Παν. Τρεμπέλα

14 Εσείς είστε το φως του κόσμου, διότι έχετε προορισμό με το φωτεινό σας παράδειγμα και με τα λόγια σας που μεταδίδουν το φως της αλήθειας να φωτίζετε τους ανθρώπους που βρίσκονται στο σκοτάδι της αμαρτίας και της πλάνης.