Ἀριθμοί κέφ.25-26, Ἡ ἁμαρτία τῶν Ἰσραηλιτῶν, ὁ ζῆλος καί ἡ ἀμοιβή τοῦ δικαίου Φινεές, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἀριθμοί κέφ.25-26, Ἡ ἁμαρτία τῶν Ἰσραηλιτῶν, ὁ ζῆλος καί ἡ ἀμοιβή τοῦ δικαίου Φινεές, 19-6-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Ἀριθμοί κέφ. 24-25, Οἱ τελευταῖες προφητεῖες τοῦ Βαλαάμ καί ἡ ἁμαρτία τῶν Ἰσραηλιτῶν, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Ἀριθμοί κέφ. 24-25, Οἱ τελευταῖες προφητεῖες τοῦ Βαλαάμ καί ἡ ἁμαρτία τῶν Ἰσραηλιτῶν, 19-6-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

 http://hristospanagia3.blogspot.com, 

 

Κυριακή Γ Ματθαίου:«Ἡ διδάσκουσα φύσις» π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[:Ματθ.6,22-33]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

« Η ΔΙΔΑΣΚΟΥΣΑ ΦΥΣΙΣ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 6-7-1997]

(Β358)

Σήμερα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας μάς μετέφερε στην επί του Όρους Ομιλία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, σε εκείνη την περικοπή ότι δεν μπορούμε να έχομε δύο αφεντικά, τον Θεό και τον διάβολο. Και είναι αλήθεια ότι οι Χριστιανοί μας έχουν και τα δύο αφεντικά. Δηλαδή και την πνευματική ζωή και την κοσμική ζωή. Μας μίλησε ακόμη και για την αγωνιώδη φροντίδα, μέριμνα. Και μας παρέπεμψε στα πετεινά του ουρανού, που φροντίζουν για την τροφή τους χωρίς την αγωνιώδη μέριμνα, αύριο τι θα φάνε. Γιατί στο βάθος, όπως λέγει εδώ ο Ιερός Ευαγγελιστής, στο βάθος «ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος τρέφει αὐτά».

Και κατόπιν μας μίλησε για την αμφίεσή μας· που τόση φροντίδα διαθέτουμε. Το πώς θα ντυθούμε. «Τί περιβαλλόμεθα», λέει. Και πάλι μας παραπέμπει ο Κύριος στα λουλουδάκια του αγρού, τα αγριολούλουδα και μας λέγει: «Καταμάθετε τὰ κρίνα τοῦ ἀγροῦ πῶς αὐξάνει· οὐ κοπιᾷ οὐδὲ νήθει». Για να προσθέσει: «Λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι οὐδὲ Σολομὼν ἐν πάσῃ τῇ δόξῃ αὐτοῦ περιεβάλλετο ὡς ἓν τούτων». «Σας βεβαιώνω», λέγει ο Κύριος, ούτε ο ένδοξος βασιλεύς –βασίλευσε 40 ολόκληρα χρόνια χωρίς πόλεμον και ήταν ο πλουσιότερος βασιλιάς- σας βεβαιώνω ούτε ο Σολομών, καθ΄όλη την διάρκεια της βασιλικής του δόξης δεν ντύθηκε όπως ένα απ’ αυτά τα αγριολούλουδα». «Κρίνα», «κρινάκια» είναι μία ονομασία των αγριολούλουδων.

Αυτή η διδασκαλία του Κυρίου μας, εκτός από την πίστη στην Πρόνοια την Θεία που μας διδάσκει, έχει και ένα πλαίσιο πολύ σπουδαίο, το οποίο, θα παρακαλέσω να προσέξομε, που αναφέρεται στην φύση, την κτίση και που καλούμεθα να καταμάθομε και να μιμηθούμε. Κοιτάξτε τι είπε: «Καταμάθετε τὰ κρίνα τοῦ ἀγροῦ». Δηλαδή «φροντίσετε να μελετήσετε τα μικρά αγριολούλουδα, το σχήμα τους, το χρώμα τους, την ομορφιά τους». «Καταμάθετε». «Μάθετε πολύ καλά, με κάθε λεπτομέρεια». Και ακόμη να μιμηθούμε αυτά τα κρινάκια του αγρού. Θα μου πείτε: «Σε τι;».

Λόγος ἐγκωμιαστικός στόν Ἅγιο Μάρτυρα Ἰουλιανό. Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος

IEΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

ΛΟΓΟΣ ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΙΚΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΜΑΡΤΥΡΑ ΙΟΥΛΙΑΝΟ

Εάν στη γη είναι τέτοιες οι τιμές για τους μάρτυρες, ποια στεφάνια πλέκονται στους ουρανούς για τα άγια κεφάλια τους μετά την αποδημία τους από εδώ; Εάν πριν από την ανάσταση είναι τόσο μεγάλη η δόξα τους, πόση θα είναι η λαμπρότητά τους μετά την ανάσταση; Εάν απολαμβάνουν τόση τιμή από τους συνδούλους τους, πόση εύνοια θα επιτύχουν από τον Κύριο; Εάν εμείς, οι πονηροί, γνωρίζομε να τιμάμε τόσο πολύ εκείνους από τους συνδούλους μας που πέτυχαν κατορθώματα και να τους θαυμάζουμε, επειδή αγωνίσθησαν υπέρ του Χριστού, πόσο περισσότερο ο Πατέρας μας ο ουράνιος θα δώσει μύρια αγαθά σε εκείνους που κοπίασαν υπέρ Αυτού; Διότι και μεγαλόδωρος είναι και φιλάνθρωπος· όμως δεν τους περιμένουν γι'αυτό ακριβώς το πράγμα μεγάλες τιμές, αλλά και επειδή είναι οφειλέτης αυτών. Δεν σφάχθηκαν για μας οι μάρτυρες, και όμως συγκεντρωνόμαστε για να τους τιμήσουμε. Εάν λοιπόν, εμείς, για τους οποίους δεν σφάχθηκαν αυτοί, συγκεντρωνόμαστε για να τους τιμήσουμε, ο Χριστός, για τον Οποίο πρόσφεραν τα κεφάλια τους, τι δεν θα κάνει; Εάν έδωσε τόσα πολλά αγαθά σε εκείνους που δεν όφειλε τίποτε, αυτούς, στους οποίους είναι οφειλέτης, με πόσες δωρεές δεν θα τους αμείψει; Τίποτε δεν όφειλε στην οικουμένη πριν απ’ αυτό· διότι λέγει ο Παύλος «πάντες γὰρ ἥμαρτον καὶ ὑστεροῦνται τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ(:διότι όλοι ανεξαιρέτως αμάρτησαν και στερούνται τη δόξα που κατέχει και παρέχει ο Θεός)»[Ρωμ.3,23]· ή, καλύτερα, όφειλε κόλαση και τιμωρία· αλλ’ όμως, ενώ όφειλε κόλαση και τιμωρία, της χάρισε ζωή αιώνια.

Ἡ Ὀρθοδοξία εἰς τὴν Βαλτικὴν ὑπὸ πίεσιν.

Τοῦ κ. Ρουσλὰν Πανκράτοφ (Ρίγα, Λετονία)*

Ἀγαπητοὶ πατέρες καὶ ἀδελφοί,

Γιὰ μένα, ὡς ὀρθόδοξο ἄνθρωπο καὶ ὡς εἰδικὸ στὶς χῶρες τῆς Βαλτικῆς, εἶναι πολὺ ἀνησυχητικὸ καὶ ὀδυνηρὸ νὰ παρακολουθῶ τὶς διεργασίες ποὺ ἐκτυλίσσονται ἐκεῖ. Δὲν πρόκειται μόνο γιὰ νεοναζιστικὰ φαινόμενα, ἀλλὰ γιὰ ἀνοικτὸ σατανισμό· διαφορετικὰ δὲν μπορεῖ νὰ ὀνομαστεῖ.

Γι’ αὐτὸ θὰ ἤθελα νὰ στρέψω τὴν προσοχή σας σὲ αὐτὲς τὶς διεργασίες καὶ στὰ γεγονότα ποὺ σήμερα ἔχω τὴν τιμὴ νὰ παρουσιάσω στὴν εἰσήγησή μου. Ἡ Λετονία, ἡ Λιθουανία καὶ ἡ Ἐσθονία δὲν ἀποτελοῦν περιφερειακὸ θέμα, ἀλλὰ νευραλγικὸ σημεῖο τοῦ σύγχρονου ἀγώνα γιὰ τὸν ἄνθρωπο.

Ἂν αὐτὸ τὸ πείραμα πετύχει, ἡ ἀπώθηση τῆς Ὀρθοδοξίας θὰ συμβεῖ σὲ ὁλόκληρο τὸν κόσμο. Νομίζω ὅτι αὐτὸ δὲν πλήττει μόνο τὴν Ὀρθοδοξία.

Αὐτὲς οἱ τάσεις εἶναι πολὺ ἀνησυχητικές. Ὡστόσο, σήμερα θὰ μιλήσουμε πρωτίστως γιὰ τὴν πίστη μας, γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὶς χῶρες τῆς Βαλτικῆς σήμερα δὲν εἶναι ἁπλῶς μία μειονότητα. Τὴ μετατρέπουν σκόπιμα σὲ ἀντικείμενο ἐλεγχόμενης ἀπομόνωσης, σὲ ξένο στοιχεῖο, σὲ εἰκόνα ἐχθροῦ, μὲ τὴν ὁποία τὸ κράτος θεωρεῖ ὅτι ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ κάνει ὅ,τι κρίνει χρήσιμο γιὰ τὸν γεωπολιτικό του προσανατολισμό.

Τυπικά, καὶ τὰ τρία κράτη ἐγγυῶνται τὴν ἐλευθερία τῆς θρησκευτικῆς πίστεως. Στὴν πράξη, ὅμως, βλέπουμε κάτι διαφορετικό. Ἡ ἐλευθερία τοῦ κράτους μετατρέπεται σὲ ἀναδιαμόρφωση τοῦ ὁμολογιακοῦ χάρτη. Στὸ παράδειγμα τῆς Λετονίας, τὸ Κοινοβούλιο, χωρὶς τὴ συμμετοχὴ τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, ἀνακηρύσσει τὴ Λετονικῆ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία νομικὰ ἀνεξάρτητη ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας. Αὐτὲς δὲν εἶναι κανονικὲς διαδικασίες, ἀλλὰ πολιτικὸς καταναγκασμός.

Κυριακή Γ Ματθαίου: «Ἡ ἐκκοσμίκευσις τῶν χριστιανῶν» π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[:Ματθ.6,24]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

« Η ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΙΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 23-6-1985]

(Β138)

«Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν… Οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ». Ένα βασικό γνώρισμα, αγαπητοί μου, του αρχαίου κόσμου ήταν ότι μπορούσε ένας άνθρωπος να αποδέχεται μέσα εις τον χώρον της θρησκευτικότητος άνετα κάθε ετερόκλητο στοιχείο. Μπορούσε, δηλαδή, να πιστεύει κανείς εις το δωδεκάθεο του Ολύμπου, όσο και στο ρωμαϊκό πάνθεο ή τις μικρασιατικές θεότητες ή τις αιγυπτιακές. Ακόμη, μπορούσε να μετέχει άνετα στα μυστήρια της Δήμητρος, της Ίσιδος ή τα Ορφικά μυστήρια. Ταυτοχρόνως μπορούσε να μετέχει σε όλα αυτά. Δηλαδή δεν υπήρχε καμία αποκλειστικότης. Καμία θρησκεία και κανένα μυστήριον από τα αρχαία μυστήρια δεν ζητούσε από τους μύστας του αποκλειστικότητα. Ότι, δηλαδή, «μόνον εκείνο που εγώ σου προσφέρω θα δέχεσαι· τίποτε απολύτως άλλο».

Ένα άλλο γνώρισμα ακόμη του αρχαίου κόσμου, αγαπητοί, ήταν ότι η ηθική δεν συνεδέετο με την θρησκεία. Εάν προσέφερες τις θυσίες σου και ελάτρευες τον θεό που πίστευες όπως θα έπρεπε, τότε δεν είχε σημασία ποια μπορούσε να είναι η ζωή σου. Ήταν δηλαδή η ηθική και η θρησκευτικότης δύο εντελώς ξεχωριστά πράγματα.

Αυτά, όμως, όλα δεν συμβαίνουν μέσα εις τον χώρον του Χριστιανισμού. Ο Χριστός θέλει απόλυτη αποκλειστικότητα. Δεν μπορείς να πιστεύεις σε τίποτε άλλο, παρά μόνον εις τον αληθινόν Θεόν. Δεν μπορείς να ζεις διαφοροτρόπως έξω από εκείνο που σου υπαγορεύει ο αληθινός Θεός. Συνεπώς ο Χριστός θέλει, όπως σας είπα, αποκλειστικότητα. Ο Χριστιανισμός είναι μία αποκλειστική, ολότελα, θρησκεία.

Ακριβώς αυτό σημαίνει, αυτή η αποκλειστικότητα, εκείνο που αναφέρει η Παλαιά Διαθήκη, κατά τρόπον ανθρωποπαθή, ότι «ο Θεός είναι ζηλωτής». «Ἐγώ», λέει ο Θεός, «Θεός ζηλωτής». «Ζηλωτής» θα πει ζηλιάρης. Και έτσι γεννιώνται οι έννοιες «μοιχός» και «μοιχαλίς» και «γενεά μοιχαλίς». Διότι πρόκειται περί πνευματικής μοιχείας. Και όχι περί μοιχείας της γνωστής μεταξύ δύο ανθρώπων. Όπως δηλαδή στους συζύγους, όταν ο ένας αφήσει τον άλλον, όταν η σύζυγος αφήσει τον σύζυγον, λέγεται «μοιχεία», έτσι και ο λαός του Θεού, εάν αφήσει τον Θεό, που είναι ο λαός, η νύμφη, η Εκκλησία, η Εκκλησία των Εβραίων παλιά, η Εκκλησία μετά ταύτα, η Εκκλησία του Χριστού, αφήσει τον Νυμφίον, δηλαδή τον Θεόν, στην Καινή Διαθήκη τον Ιησούν Χριστόν, τον Νυμφίον της Εκκλησίας, τότε διαπράττει πνευματική μοιχεία.

Ἡ εὐαγγελική περικοπή τῆς Κυριακῆς Γ Ματθαίου. Παναγιώτης Τρεμπέλας

Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Γ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Κατά Ματθαίον, κεφ. ΣΤ΄ εδάφια 22-33

22 ῾Ο λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀφθαλμός· ἐὰν οὖν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου φωτεινόν ἔσται· 23 ἐὰν δὲ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρὸς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου σκοτεινὸν ἔσται. Εἰ οὖν τὸ φῶς τὸ ἐν σοὶ σκότος ἐστί, τὸ σκότος πόσον; 24 Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει. οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ.

25 Διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν, μὴ μεριμνᾶτε τῇ ψυχῇ ὑμῶν τί φάγητε καὶ τί πίητε, μηδὲ τῷ σώματι ὑμῶν τί ἐνδύσησθε· οὐχὶ ἡ ψυχὴ πλεῖόν ἐστι τῆς τροφῆς καὶ τὸ σῶμα τοῦ ἐνδύματος; 26 Ἐμβλέψατε εἰς τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, ὅτι οὐ σπείρουσιν οὐδὲ θερίζουσιν οὐδὲ συνάγουσιν εἰς ἀποθήκας, καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος τρέφει αὐτά· οὐχ ὑμεῖς μᾶλλον διαφέρετε αὐτῶν; 27 Τίς δὲ ἐξ ὑμῶν μεριμνῶν δύναται προσθεῖναι ἐπὶ τὴν ἡλικίαν αὐτοῦ πῆχυν ἕνα; 28 Καὶ περὶ ἐνδύματος τί μεριμνᾶτε; Καταμάθετε τὰ κρίνα τοῦ ἀγροῦ πῶς αὐξάνει· οὐ κοπιᾷ οὐδὲ νήθει· 29 λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι οὐδὲ Σολομὼν ἐν πάσῃ τῇ δόξῃ αὐτοῦ περιεβάλετο ὡς ἓν τούτων. 30 Εἰ δὲ τὸν χόρτον τοῦ ἀγροῦ, σήμερον ὄντα καὶ αὔριον εἰς κλίβανον βαλλόμενον, ὁ Θεὸς οὕτως ἀμφιέννυσιν, οὐ πολλῷ μᾶλλον ὑμᾶς, ὀλιγόπιστοι;

31 Μὴ οὖν μεριμνήσητε λέγοντες, τί φάγωμεν ἢ τί πίωμεν ἢ τί περιβαλώμεθα; 32 πάντα γὰρ ταῦτα τὰ ἔθνη ἐπιζητεῖ· οἶδε γὰρ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος ὅτι χρῄζετε τούτων ἁπάντων. 33 Ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν. 34 Μὴ οὖν μεριμνήσητε εἰς τὴν αὔριον· ἡ γὰρ αὔριον μεριμνήσει τὰ ἑαυτῆς· ἀρκετὸν τῇ ἡμέρᾳ ἡ κακία αὐτῆς.

Ερμηνευτική απόδοση από τον μακαριστό Παν. Τρεμπέλα

22 Και δεν είναι μικρή συμφορά να κολλήσει ο νους και η καρδιά σας στα γήινα και μάταια. Για να το καταλάβετε αυτό, σας φέρνω μια εικόνα:

Ἀποστολική περικοπή Κυριακῆς Γ Ματθαίου. Παναγιώτης Τρεμπέλας

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Γ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ:

Προς Ρωμαίους, κεφ. 5, εδάφια 1-10

1 Δικαιωθέντες οὖν ἐκ πίστεως εἰρήνην ἔχομεν πρὸς τὸν Θεὸν διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ 2 δι᾿ οὗ καὶ τὴν προσαγωγὴν ἐσχήκαμεν τῇ πίστει εἰς τὴν χάριν ταύτην ἐν ᾗ ἑστήκαμεν, καὶ καυχώμεθα ἐπ᾿ ἐλπίδι τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ. 3 Οὐ μόνον δέ, ἀλλὰ καὶ καυχώμεθα ἐν ταῖς θλίψεσιν, εἰδότες ὅτι ἡ θλῖψις ὑπομονὴν κατεργάζεται 4 ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα, 5 ἡ δὲ ἐλπὶς οὐ καταισχύνει, ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐκκέχυται ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν διὰ Πνεύματος ῾Αγίου τοῦ δοθέντος ἡμῖν. 6 ῎Ετι γὰρ Χριστὸς ὄντων ἡμῶν ἀσθενῶν κατὰ καιρὸν ὑπὲρ ἀσεβῶν ἀπέθανε 7 μόλις γὰρ ὑπὲρ δικαίου τις ἀποθανεῖται· ὑπὲρ γὰρ τοῦ ἀγαθοῦ τάχα τις καὶ τολμᾷ ἀποθανεῖν 8 συνίστησι δὲ τὴν ἑαυτοῦ ἀγάπην εἰς ἡμᾶς ὁ Θεός, ὅτι ἔτι ἁμαρτωλῶν ὄντων ἡμῶν Χριστὸς ὑπὲρ ἡμῶν ἀπέθανε. 9 Πολλῷ οὖν μᾶλλον δικαιωθέντες νῦν ἐν τῷ αἵματι αὐτοῦ σωθησόμεθα δι᾿ αὐτοῦ ἀπὸ τῆς ὀργῆς. 10 Εἰ γὰρ ἐχθροὶ ὄντες κατηλλάγημεν τῷ Θεῷ διὰ τοῦ θανάτου τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, πολλῷ μᾶλλον καταλλαγέντες σωθησόμεθα ἐν τῇ ζωῇ αὐτοῦ.

Ερμηνευτική απόδοση από τον μακαριστό Παν. Τρεμπέλα

1 Αφού λοιπόν γίναμε δίκαιοι μέσω της πίστεως, έχουμε ειρήνη με τον Θεό διαμέσου της μεσιτείας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, 2 ο Οποίος με την πίστη μας προς Αυτόν μας έχει ήδη φέρει στην κατάσταση αυτή της χάριτος, στην οποία στεκόμαστε στερεά.

Προσέξτε: Ἄλλο εἶναι τό πρόσωπο Ἅγιο Πνεῦμα καί ἄλλο ἡ ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

❈ Προσέξτε: Ἄλλο εἶναι τό πρόσωπο Ἅγιο Πνεῦμα, τό Ὁποῖο εἶναι ἕνα ἀπό τά πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος καί ἄλλο ἡ ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία καί αὐτή λέγεται Ἅγιο Πνεῦμα.

21 Ἰουνίου. † ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ. Ἰουλιανοῦ μάρτυρος (γ΄-δ΄ αἰ.). Τερεντίου ἱερομάρτυρος (α΄ αἰ.), Νικήτα ἱερομ. τοῦ Νισυρίου (†1732). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Κυριακῆς γ´ ἐπιστολῶν (Ῥωμ. ε´ 1-10).

Ρωμ. 5,1            Δικαιωθέντες οὖν ἐκ πίστεως εἰρήνην ἔχομεν πρὸς τὸν Θεὸν διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ,

Ρωμ. 5,1                    Αφού, λοιπόν, ελάβομεν την δικαίωσιν δια της πίστεως, έχομεν ειρήνην με τον Θεόν δια μέσου του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ. Ὁμιλία στήν Γ Κυριακή Ματθαίου

Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ Γ΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Εκφωνήθηκε τον καιρό του θερισμού, όπου γίνεται λόγος και για πνευματικό θέρος)

Ο ποιητής των όλων και Δεσπότης, που εποίησε τα πάντα από τα μη όντα λόγω αγαθότητος, μετά από όλα, κατά την περίσσεια της δυνάμεώς Του και τον άφραστο και ακατάληπτο πλούτο της σοφίας και χρηστότητάς Του, κατασκεύασε τον άνθρωπο με έναν παράδοξο τρόπο, αφού συνάθροισε σε ένα πλάσμα, και μάλιστα μικρό, και θα λέγαμε αφού συγκεφαλαίωσε ολόκληρη την κτίση. Γι΄αυτό και τον δημιούργησε τελευταίο, να μετέχει και των δύο κόσμων και να στολίζει και τους δύο κόσμους, δηλαδή τον ορατό αυτόν και τον αόρατο. Πραγματικά συνήψε σε αυτόν με άρρητο τρόπο νου και αίσθηση, χρησιμοποιώντας σαν μέσους γνησιότατους συνδέσμους φαντασία και δόξα και διάνοια· και έτσι κατασκεύασε το ίδιο ζώο νοερό και ορώμενο, όπως και τον αεικίνητο ουρανό συνήψε με την ακίνητη γη δια των ενδιαμέσων και έκαμε τον ίδιο κόσμο συγχρόνως πάντοτε σταθερό και κινούμενο. Όπως δηλαδή κατά τον τρόπο της κατασκευής ο άνθρωπος και ο κόσμος είναι ενός τεχνίτη, έτσι έχουν πολλή συγγένεια μεταξύ τους· υπερέχουν δε αλλήλων ο ένας με το μέγεθος, ο άλλος με τη σύνεση. Και είναι ο άνθρωπος ενθησαυρισμένος στον κόσμο σαν κάποιο πολύτιμο πράγμα σε μεγαλοπρεπή οικία, κατά πολύ πολυτιμότερο από το περιέχον, σαν κάποια βασιλική σκευή σε ανάκτορα, ποικίλη και πολυτίμητη· διότι τα μεν ανάκτορα είναι κατασκευασμένα από ογκώδεις λίθους αλλά ευκολοεύρετους και από τους τυχαίους, η δε σκευή είναι κατασκευασμένη από μικρούς λίθους, αλλά δυσπόριστους και πολύτιμους.

Πόσο ανώτερος του ουρανού είναι ο ανθρώπινος νους, ο οποίος είναι εικόνα του Θεού και γνωρίζει τον Θεό, και μόνο αυτός από τα εγκόσμια μπορεί να γίνει Θεός, αν θέλει, συνανυψώνοντας το σώμα της ταπεινώσεως; Πόσο διαφέρει από τη γη η ανθρώπινη αίσθηση, η οποία όχι μόνο αντιλαμβάνεται τα μέτρα και τις ποικίλες ποιότητες αυτής, αλλά ήδη διάφορες κινήσεις και έμαθε πολύσχημες και ίσως πολυσήμαντες συνόδους και διαστάσεις άστρων και αστέρων και έτσι χάρισε την αρχή στις λογικές επιστήμες; Και τα μεταξύ ουρανού και γης δε είναι κατώτερα από τα στο μεθόριο νου και αισθήσεως κατά την αξία· είναι τα ίδια κατά την αρχή της αναλογίας, αλλά διαφέρουν πολύ κατά τους περιέχοντας όγκους.

Διότι ο Θεός στόλισε τη φύση μας κατά τέτοιο τρόπο, για να γίνει περιβολή δική Του· επειδή επρόκειτο να την ενδυθεί από παρθενικά αίματα και να τη μετασκευάσει προς τα ανώτερα και να την τοποθετήσει άνω, υπεράνω κάθε αρχής και εξουσίας και κάθε ονόματος αναφερομένου, είτε στον παρόντα αιώνα είτε στον μέλλοντα. Τούτο λοιπόν προρρυθμίζοντας με σοφό και φιλάνθρωπο τρόπο μαζί τίμησε τη φύση μας με πολλές, μάλλον δε με παντοειδείς χάριτες. Επειδή λοιπόν μας έδωσε και διπλές, μάλλον δε και πολλαπλές γνωστικές δυνάμεις, χαρίζοντας νου και αίσθηση, και τα ενδιάμεσα σε αυτά, γι΄αυτό και τα αντικείμενα που πρόκεινται ενώπιόν μας για γνώση και πράξη τα έκαμε διπλό και πολλαπλό το καθένα.

Εἰς τιμὴν καὶ μνήμην τοῦ Πολυνείκους-Γεωργίου Θεοδωροπούλου. Ἡ συνέπεια λόγων καί ἔργων τοῦ π. Ἐπιφανίου.

Ἡ συνέπεια λόγων καί ἔργων τοῦ π. Ἐπιφανίου

Κάθε Πρωτοχρονιά τό μεσημέρι, ὁ π. Επιφάνιος, ὁ Πολυνείκης καί ἡ οἰκογένειά του καὶ ὁ ἀδελφός τους Αντώνης μέ τήν οἰκογένειά του (ὅταν βρισκόταν στη Ελλάδα), συμμετείχαν στο μεσημεριανό γεῦμα τῆς Πρωτοχρονιᾶς, τό ὁποῖο εὐλογοῦσε ὁ π. Επιφάνιος, στο σπίτι τῆς ἀδελφῆς τους Φωτεινῆς. Καί ἐκείνη μέ τήν οἰκογένειά της, βέβαια, ὅπως καί ὁ πατέρας τους μέ τή σύζυγό του, ἐπίσης. Σέ κάποια ἀπό αὐτές τίς οἰκογενειακές συναντήσεις, ήταν προσκεκλημένος καί ἕνα πνευματικό παιδί τοῦ π. Επιφανίου, κληρικός, πού τότε έμενε στήν ἴδια πολυκατοικία, στην ὁδό Μακεδονίας 24.

Ο Πολυνείκης συνεννοήθηκε μέ τόν π. Ἐπιφάνιο, να πάει μέ τό αὐτοκίνητό του να τους πάρει μια συγκεκριμένη ὥρα. Ἐκεῖνος πῆγε νωρίτερα την οικογένειά του στο σπίτι τῆς ἀδελφῆς του καί γύρισε πίσω, γιά νά πάρει τούς δύο κληρικούς.

Περίμενε στήν εἴσοδο τῆς πολυκατοικίας καί ἀμέσως κατέβηκε μόνος του ὁ π. Επιφάνιος. Ἀφοῦ τόν καλωσόρισε καί πῆρε τήν εὐχή του, ὁ Πολυνείκης τοῦ εἶπε: «Νά περιμένουμε λίγο να κατέβει καί ὁ π...». Ὁ π. Ἐπιφάνιος τοῦ ἀπάντησε: «Ὄχι ἀδελφέ μου, ξεκίνα καί θά σοῦ πῶ».

Κυριακή Γ Ματθαίου:«Ἡ ἱστορία τῆς δικαιώσεως τοῦ ἀνθρώπου» π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[:Ρωμ.5,10]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

« Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 20-6-1999]

(Β400)

Σήμερα, αγαπητοί μου, έχει πολύ σπουδαία πράγματα να μας πει ο Απόστολος Παύλος εις την προς Ρωμαίους επιστολήν του. Αναφέρεται στο μέγα θέμα της δικαιώσεως του ανθρώπου έναντι του Θεού. Γράφει - ο πρώτος στίχος που ακούσαμε εις την αποστολική περικοπήν: «Δικαιωθέντες οὖν ἐκ πίστεως εἰρήνην ἔχομεν πρὸς τὸν Θεὸν διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ». Δηλαδή: «Λοιπόν, αφού δικαιωθήκαμε με την πίστη, έχομε ειρήνη προς τον Θεόν και τούτο δια του Κυρίου μας Ιησού Χριστού».

Αλλά τι σημαίνει «δικαίωσις»; Σημαίνει σωτηρία, που μας δίδει ο Θεός. Δικαιούμεθα, δικαιωνόμαστε δηλαδή. Ο άνθρωπος, δηλαδή, είναι άγιος πλέον και συνεπώς αποδεκτός από τον Θεόν. Δικαιώνεται από τον Θεόν και έχει όλα τα προνόμια που δίδει ο Θεός. Η δικαίωσις είναι ταυτόσημος με την σωτηρίαν. Καλόν είναι, λοιπόν, να δούμε και την ιστορία της δικαιώσεως. Γιατί τα μέσα δεν ήσαν πάντοτε τα ίδια. Συνεπώς, ιστορία θα πούμε.

Όταν ο Θεός εδημιούργησε τον άνθρωπον, προφανώς ήθελε την δικαίωσή του. Για να έφθανε ο άνθρωπος εις την θέωσιν. Να θεωθεί ο άνθρωπος. Αυτός ήταν ο σκοπός. Όπως έχομε τους αγίους αγγέλους, οι οποίοι είναι θεωμένοι. Πλην ενός μέρους εξ αυτών, οι οποίοι, υπερηφανευθέντες, έπεσαν. Κι έγιναν δαίμονες. Ο τρόπος δε που ο άνθρωπος θα εθεώνετο, θα ήταν η πίστις. Και ετέθη εις τον Αδάμ διαθήκη πίστεως. Πολύ απλά, αφάνταστα απλά, θα έλεγα απλοϊκά. Του είπε ο Θεός: «Μην δοκιμάσεις τον καρπόν ενός συγκεκριμένου δένδρου». Τόσο απλό. «Μην δοκιμάσεις τον καρπόν αυτού του δένδρου». Και πρόσθεσε ο Θεός, για να μη νομισθεί ότι αυτό ήτανε μία απλή κουβέντα του Θεού, αλλά ότι θα είχε συνέπειες. Ότι, δηλαδή, ο Αδάμ θα πάθαινε κάτι πολύ κακό εάν παρέβαινε αυτήν την εντολήν, δηλαδή δεν επίστευε εις αυτό που του είπε ο Θεός. Και του λέγει: «Οὐ φάγεσθε ἀπ’ αὐτοῦ (:και οι δυο σας· δεν θα φάτε απ’ αυτό το δένδρον, τον καρπό αυτού του δένδρου), οὐδὲ μὴ ἅψητε αὐτοῦ (:ούτε θα το αγγίξετε το δένδρον αυτόν), ἵνα μὴ ἀποθάνητε (:για να μην αποθάνετε)». Βέβαια ο Αδάμ δεν εγνώριζε ακόμη τι θα πει θάνατος. Δεν το εγνώριζε αυτό το πράγμα. Πάντως, όμως, ήτο σαφής η εντολή του Θεού: «Δεν θα δοκιμάσετε, γιατί αν δοκιμάσετε, θα πεθάνετε». Έπρεπε οι πρωτόπλαστοι να πιστεύσουν εις τον λόγον του Θεού.

Κυριακή Γ Ματθαίου. Ἑρμηνεία τῆς ἀποστολικῆς περικοπῆς ἀπό τόν Ἱερό Χρυσόστομο

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[:Ρωμ.5,1-10]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

«Δικαιωθέντες οὖν ἐκ πίστεως εἰρήνην ἔχομεν πρὸς τὸν Θεὸν διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ(:Αφού λοιπόν γίναμε δίκαιοι μέσω της πίστεως, έχουμε ειρήνη με τον Θεό διαμέσου της μεσιτείας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού)»[Ρωμ.5,1].

Τι σημαίνει: «εἰρήνην ἔχομεν»; Μερικοί λέγουν ότι σημαίνει «δεν διχογνωμούμε μετέχοντας σε λεκτικές διαμάχες για την εφαρμογή του μωσαϊκού νόμου», εμένα όμως μου φαίνεται πως μας μιλάει στο εξής για την όλη συμπεριφορά μας. Επειδή λοιπόν είπε πολλά για την πίστη και τη δικαίωση από τα έργα, αυτήν πρώτα έβαλε. Για να μη νομίσει κανείς πως τα λόγια αυτά είναι κάτι για το οποίο μπορούμε να αδιαφορήσουμε, λέγει: «έχουμε ειρήνη». Δηλαδή, ας μην αμαρτάνουμε ποτέ πια, ούτε να επιστρέφουμε προς τα προηγούμενα, γιατί αυτό σημαίνει ότι έχουμε πόλεμο με τον Θεό. «Και πώς είναι δυνατό», αναρωτιέται ίσως κάποιος, «το να μην αμαρτάνουμε ποτέ πια;». Πώς έγινε δυνατό το προηγούμενο; Γιατί, αν, ενώ ήμασταν υπεύθυνοι για τόσα αμαρτήματα, απαλλαχτήκαμε με τον Χριστό από όλα, πολύ περισσότερο θα μπορέσουμε με Αυτόν να μείνουμε σε εκείνα που είμαστε.

Γιατί δεν είναι το ίδιο να αποκτήσουμε ειρήνη που δεν υπήρχε, και να κρατήσουμε αυτήν που δόθηκε, επειδή βέβαια η απόκτηση είναι πιο δύσκολο πράγμα από τη φύλαξη. Αλλά όμως το πιο δύσκολο έγινε εύκολο και πραγματοποιήθηκε. Επομένως και το πιο εύκολο θα είναι ευκολοκατόρθωτο σε εμάς, αν ακολουθούμε Εκείνον που για χάρη μας κατόρθωσε και αυτά. Εδώ όμως μου φαίνεται πως δεν υπονοεί μόνο το εύκολο, αλλά και το εύλογο. Γιατί, αν Αυτός μας συμφιλίωσε, ενώ ήμασταν εχθροί Του, είναι εύλογο να παραμένουμε στη συμφιλίωση και να Του αποδώσουμε αυτήν την αμοιβή, για να μη φανεί πως έχει συμφιλιώσει με τον Πατέρα σκαιούς και αχαρίστους.