Τὸ κυρίαρχο ἀφήγημα τῆς κλιματικῆς ἀλλαγῆς.

Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών

Δεν μπορούσε να απουσιάζει από το μείγμα κάθε νεοταξίτικης πολιτικής η δράση για το κλίμα, που αναδεικνύεται σε στρατηγικής σημασίας ζήτημα για τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, καθότι είναι άμεσα συνδεδεμένο με την ριζική μεταβολή του παραγωγικού μοντέλου ανάπτυξης και την ταχεία μετάβαση σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. (Α.Π.Ε.)

Μόλις πρόσφατα, ο Ευρωπαίος Επίτροπος για το κλίμα προχώρησε σε μια δραματική προειδοποίηση, τονίζοντας την επείγουσα ανάγκη της αύξησης των άμεσων επενδύσεων, με σκοπό την προστασία της Ευρώπης από τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις οικονομικών κύκλων της Κομισιόν η Ε.Ε. οφείλει να επενδύει σε έργα «κλιματικής προσαρμογής» 70 δισ. ευρώ ετησίως έως το 2050.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προτίθεται να παρουσιάσει μέχρι το τέλος του έτους το ολοκληρωμένο πλαίσιο για την αντιμετώπιση των κλιματικών καταστροφών, το οποίο θα περιλαμβάνει την ενσωμάτωση της «κλιματικής ανθεκτικότητας» σε κάθε στάδιο λήψης αποφάσεων από την χρηματοδότηση και την ενίσχυση των υποδομών μέχρι την χάραξη της νομοθεσίας. 

ΠΡΑΣΙΝΗ ΑΤΖΕΝΤΑ

Τα θεμέλια του αφηγήματος της κλιματικής αλλαγής τέθηκαν για πρώτη φορά (τουλάχιστον σε θεσμικό επίπεδο) στο μακρινό 1987, όταν ο Ο.Η.Ε. καθόρισε την έννοια της βιώσιμης ανάπτυξης, ενώ το επόμενο έτος συγκροτήθηκε η Διακυβερνητική Επιτροπή για την Αλλαγή του Κλίματος, η οποία προσπάθησε να αποδώσει την κλιματική μεταβολή στην ανθρώπινη δραστηριότητα που αλλάζει τη σύνθεση της ατμόσφαιρας σε παγκόσμια κλίμακα.

Ὁ ἅγιος Δημήτριος ἔδωσε τὴν καλὴ ὁμολογία τῆς πίστεως μέχρι θανάτου.

Εν Θεσσαλονίκη τη 26 Οκτωβρίου 2026

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου – συγγραφέως.

Σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί, εορτάζει η Εκκλησία μας την μνήμη του αγίου μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του μυροβλήτου και θαυματουργού, πολιούχου και προστάτου της πόλεως της Θεσσαλονίκης. Είναι γνωστός σχεδόν σε όλους μας ο βίος του άγιου. Τον έχουμε διαβάσει, ή τον έχουμε ακούσει πολλές φορές, όπως και πολλά από τα θαύματά του και νομίζω δεν χρειάζεται να τον επαναλάβουμε. Στη σημερινή εόρτια ημέρα, στην οποία η πόλις της Θεσσαλονίκης εορτάζει παράλληλα και την απελευθέρωσή της από τον τουρικικό ζυγό, (26.10.1912), κατά τον Α΄ Βαλκανικό πόλεμο, θα ήθελα, με αφορμή τον βίο του αγίου και το μαρτύριό του, να κάνω μόνο κάποιες επισημάνσεις σε ορισμένα πρακτικής φύσεως θέματα, που αφορούν την πνευματική μας πορεία και ζωή.

Κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα της ζωής του αγίου είναι ότι από την πρώτη στιγμή που έγινε χριστιανός, δεν φρόντιζε να εφαρμόζει, μόνον όσα θα του ήταν εύκολα, αλλά και όσα θα του στοίχιζαν. Αγωνιζόταν καθημερινά να εφαρμόζει το θέλημα του Θεού όχι μόνο στα εύκολα, αλλά και στα δύσκολα. Αυτό το βλέπουμε σε όλους τους άγιους. Ο άγιος Δημήτριος, δεν δυσκολεύτηκε τελικά να δώσει και τον ίδιο τον εαυτό του στο μαρτύριο, να θυσιάσει τη ζωή του, να χύσει το αίμα του για την αγάπη του Χριστού.

Έτσι γίνεται παράδειγμα προς μίμηση σε όλους εμάς. Βέβαια εμείς σήμερα δεν ζούμε σε περίοδο διωγμών και δεν μας καλεί ο Κύριος να χύσουμε το αίμα μας από αγάπη γι’ Αυτόν.

Διαρροὴ ἐγγράφου γιὰ τὸ παρασκήνιο τῆς Ἑνωτικῆς Συνόδου στὴν Οὐκρανία

Διαρροή εγγράφου για το παρασκήνιο της Ενωτικής Συνόδου στην Ουκρανία

Γράφει ο Αιμίλιος Πολυγένης

Ένα ιδιαίτερα αποκαλυπτικό χρονικό για όσα διαδραματίστηκαν στο Κίεβο τον Δεκέμβριο του 2018, λίγες ημέρες πριν από την λεγόμενη Ενωτική Σύνοδο για την ανάδειξη του Προκαθημένου της νέας Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ουκρανίας, έρχεται στο φως μέσα από έγγραφο που διέρρευσε και καταγράφει λεπτομερώς τις συναντήσεις, τις πιέσεις και τις κρίσιμες στιγμές εκείνων των ημερών.

Η εν λόγω έκθεση, η οποία φέρεται να συντάχθηκε από πρόσωπο που συμμετείχε στην αποστολή του Οικουμενικού Πατριαρχείου, παρουσιάζει μια διαφορετική εικόνα από εκείνη μιας ομαλής προετοιμασίας της Ενωτικής Συνόδου, καθώς περιγράφει έντονες διαφωνίες μεταξύ των εμπλεκομένων πλευρών, παρεμβάσεις πολιτικών παραγόντων, αλλά και ένα επεισόδιο κατά το οποίο μέλη της αντιπροσωπείας οδηγήθηκαν υπό ισχυρή αστυνομική συνοδεία στο Προεδρικό Μέγαρο.

Σύμφωνα με το χρονικό, η αποστολή είχε μεταβεί στο Κίεβο προκειμένου να συνδράμει τον τότε Μητροπολίτη Γαλλίας κ. Εμμανουήλ στην προετοιμασία της Ενωτικής Συνόδου, με στόχο τη δημιουργία των απαραίτητων εκκλησιολογικών και κανονικών προϋποθέσεων για την ίδρυση της νέας Εκκλησίας.

Όπως φαίνεται από την έκθεση, από τις πρώτες κιόλας συναντήσεις, ωστόσο, διαπιστώθηκαν σοβαρές εκκρεμότητες.

30 Ὀκτωβρίου. Ζηνοβίου καὶ Ζηνοβίας μαρτύρων (†285). Κλεόπα καὶ Ἀρτεμᾶ ἐκ τῶν 70 ἀποστόλων. Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Παρασκευῆς κβ΄ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Κλσ. δ΄ 10-18).

Κολ. 4,10           Ἀσπάζεται ὑμᾶς Ἀρίσταρχος ὁ συναιχμάλωτός μου, καὶ Μᾶρκος ὁ ἀνεψιὸς Βαρνάβα. -περὶ οὗ ἐλάβετε ἐντολάς· ἐὰν ἔλθῃ πρὸς ὑμᾶς, δέξασθε αὐτόν,-

Κολ. 4,10                   Σας χαιρετά ο Αρίσταρχος, που συμπαρίσταται εις την φυλακήν μου και έγινε έτσι συναιχμάλωτός μου, και Μάρκος ο ανεψιός του Βαρνάβα δια τον οποίον έχετε λάβει οδηγίας, εάν έλθη προς σας να τον δεχθήτε και να τον φιλοξενήσετε-.

Ξεπουλῶντας τὴ δόξα τῶν προγόνων μας

ΞΕΠΟΥΛΩΝΤΑΣ ΤΗ ΔΟΞΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΑΣ

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

Τις τελευταίες ημέρες υπογράφηκε Μνημόνιο Κατανόησης μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας για την επιστροφή 48 εκκλησιαστικών κειμηλίων στην Ελλάδα, ενώ παράλληλα η χώρα μας παραδίδει στη Βουλγαρία τα λείψανα που έχουν αποδοθεί στον τσάρο Σαμουήλ. Ασφαλώς, κάθε ελληνικό κειμήλιο που επιστρέφει στον τόπο του είναι καλοδεχούμενο. Αλλά, κυρία Μενδώνη, επιτρέψτε μου να μην πανηγυρίσω ακόμη.

Γιατί πριν μιλήσουμε για 48 κειμήλια που επιστρέφουν, ας μιλήσουμε για εκείνα που δεν έχουν επιστρέψει. Μόνο από την Ιερά Μονή Παναγίας Εικοσιφοινίσσης στο Παγγαίο, το 1917, οι βουλγαρικές κατοχικές αρχές αφαίρεσαν περίπου 1.300 τόμους από τη βιβλιοθήκη της, ανάμεσά τους περίπου 430 χειρόγραφα, ενώ αφαιρέθηκαν επίσης περίπου 470 πολύτιμα θρησκευτικά αντικείμενα. Χειρόγραφα αιώνων, χρυσοποίκιλτα Ευαγγέλια, χρυσοκέντητα άμφια, ιερά σκεύη κ.ο.κ Κειμήλια που δεν ήταν απλώς αντικείμενα, αλλά κομμάτια της ζωντανής μνήμης της Μακεδονίας και της ορθόδοξης παράδοσης του Ελληνικού έθνους.

Βέβαια η Εικοσιφοίνισσα δεν ήταν η εξαίρεση.

Παρατηρῆστε τόν ἅγιο Παῦλο, λέει ἕνας Πνευματικός.

«Παρατηρῆστε τόν ἅγιο Παῦλο, λέει ἕνας Πνευματικός.Εἶχε μία ἐκκλησία γιά νά προσευχηθῆ;Ὄχι, ἀλλά μία φυλακή.

Ὁ βασιλιᾶς Ἐζεκίας εἶχε τό δωμάτιό του καί τό κρεβάτι του, ὁ καλός ληστής ἕνα σταυρό, ὁ Ἱερεμίας ἦταν χωμένος σ᾿ ἕνα ἕλος καί προσευχόταν, ὁ Δανιήλ στο βάθος ἑνός λάκκου, ὁ Ἰωνᾶς στην κοιλιά τοῦ κήτους, ὁ Ἰώβ ξαπλωμένος στο σωρό μιᾶς κοπριᾶς.

Η νίκη μας

https://www.youtube.com/live/oqShqztUWC0?is=37I1KG_P6AAm5Kbp

Ἡ θεολογία τοῦ πολέμου, Ἁγ. Νικολάου Ἀχρίδος- Πόλεμος καί Βίβλος, , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἡ θεολογία τοῦ πολέμου, Ἁγ. Νικολάου Ἀχρίδος- Πόλεμος καί Βίβλος, 28-10-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Μπορεῖ ἕνας ἔγγαμος νά γίνει ἅγιος; , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ὁ σπουδασμένος ψάλτης

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

«Ὁ σπουδασμένος ψάλτης»

«λαλοῦντες ἑαυτοῖς ψαλμοῖς καὶ ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς πνευματικαῖς, ᾄδοντες καὶ ψάλλοντες ἐν τῇ καρδίᾳ ὑμῶν τῷ Κυρίῳ. (Ἐφεσ. 5,19). (: Καὶ τότε ὁ θεῖος ἐνθουσιασμός ποὺ θὰ γεμίζη τὶς καρδιές σας θὰ ἐξωτερικεύεται. Καὶ θὰ λέτε μεταξὺ σας ψαλμοὺς καὶ ὕμνους καὶ ᾠδὲς πνευματικές. Θὰ τραγουδᾶτε καὶ θὰ ψάλλετε στὸν Κύριο ὄχι μόνο μὲ τὸ στόμα σας, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν καρδιά σας, ποὺ θὰ αἰσθάνεται καὶ θὰ συμμετέχη σ᾿ αὐτὰ ποὺ ψάλλετε.

Πόση μεγάλη χαρὰ νοιώθουμε, ὅταν ἀκοῦμε τὶς ὡραῖες ψαλμωδίες τῆς ἐκκλησίας μας.Λέγει ὁ ἱερός Χρυσόστομος:

«Τίποτα, τίποτα δὲν ἀνυψώνει τόσο τὴν ψυχή, δὲν τὴν ἀναπτερώνει, δὲν τὴν ἀπαλλάσσει ἀπ᾿ τὰ γήϊνα πράγματα, δὲν τὴν ἐλευθερώνει ἀπ᾿ τὰ δεσμὰ τοῦ σώματος καὶ δὲν τὴν κάνει νὰ φιλοσοφῆ τὴ ζωὴ καὶ νὰ περιφρονῆ ὅλα τὰ κοσμικὰ πράγματα, ὅσο ἡ μελωδικὴ ἁρμονία καὶ τὸ μελωδικὸ ψαλλόμενο θεῖο ᾆσμα.

Ἀπ᾿ τὰ κοσμικὰ ᾄσματα εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπέλθη βλάβη ἀπὸ καταστροφὴ καὶ πολλὰ ἄλλα δεινά. Καθ᾿ ὅσον τὰ ἀσελγέστερα καὶ παρανομώτερα ἀπ᾿ τὰ ᾄσματα αὐτὰ, ὅταν εἰσχωρήσουν στὰ βάθη τῆς ψυχῆς, τὴν καθιστοῦν ἀσθενέστερη καὶ μαλθακώτερη. Ἐνῶ ἀπὸ τοὺς πνευματικοὺς ψαλμοὺς εἶναι δυνατὸν νὰ προκύψη πολὺ κέρδος, πολλὴ ὠφέλεια, πολὺς ἁγιασμὸς καὶ νὰ γίνῃ ἀφορμὴ κάθε εἴδους εὐσέβειας, καθ᾿ ὅσον τὰ μὲν λόγια αὐτῶν καθαρίζουν τὴν ψυχή, τὸ δὲ ἅγιο Πνεῦμα εἰσέρχεται ἀμέσως στὴν ψυχὴ ποὺ ψάλλει αὐτὰ τὰ ᾄσματα.»Στόν βίο τοῦ Ὁσίου Ζωσιμᾶ τῆς Σιβηρίας ἀναφέρεται τό ἀκόλουθο παράδειγμα γιά τήν στάση μας κατά τόν ἐκκλησιασμό:

Iuliana Marinescu – μία μαρτυρία γιά τά θαύματα τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς.

Η μητέρα μου συνήθιζε να παρευρίσκεται στις πανηγύρεις του Αγίου Δημητρίου, του Αγίου Ιωάννη του Νέου και του Αγίου Ιεράρχη Καλλινίκου. Κάποια χρονιά, ενώ βρισκόταν στην πανήγυρη του Αγίου Καλλινίκου της Τσέρνικα, είδε στον ύπνο της την Αγία Παρασκευή να μπαίνει στην εκκλησία, να επιπλήττει όσους συζούσαν χωρίς να είναι παντρεμένοι και να τους διώχνει έξω.

Όταν η Αγία έφτασε κοντά στη μητέρα μου, τη ρώτησε: «Γιατί δεν έρχεσαι στη γιορτή μου;». Η μητέρα μου απάντησε ότι δεν είχε χρήματα, καθώς το εισιτήριο του τρένου για το Ιάσιο ήταν ακριβό. Συνήθως ταξίδευε το φθινόπωρο για τη γιορτή του Αγίου Δημητρίου, ειδικά εφόσον ο πατέρας μου ονομαζόταν Ντουμίτρου (Δημήτριος). Ξύπνησε προβληματισμένη από το όνειρο· μετά τη λειτουργία, μια κυρία την πλησίασε και της έδωσε 500 λέι, λέγοντας: «Ορίστε, για να μπορέσεις να έρθεις να επισκεφθείς την Αγία». Αυτό ήταν ακριβώς το ποσό που χρειαζόταν για ένα εισιτήριο μετ' επιστροφής για το Ιάσιο. Από τότε, η μητέρα μου δεν έχανε ποτέ το προσκύνημα στην Αγία Παρασκευή και κάθε φορά, κάποιος της έδινε τα χρήματα για το ταξίδι.

Ὁ «Νέος Ἀρχιμανδρίτης»: Ἐκκλησιολογικὴ ἔκπτωσις τῶν θεσμῶν

Ὁ «Νέος Ἀρχιμανδρίτης»: Ἐκκλησιολογικὴ ἔκπτωσις τῶν θεσμῶν

Τοῦ κ. Δημητρίου Λογοθέτου, θεολόγου

Καθὼς πλησιάζει ἡ τακτικὴ σύγκληση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τὸ παρασκήνιο βρίθει ἀπὸ ἔντονες ζυμώσεις καὶ διαρροές. Στὸ ἐπίκεντρο τοῦ ἐνδιαφέροντος δὲν βρίσκονται μείζονα θεολογικὰ προβλήματα, οὔτε ὁ ρόλος τῆς Ἐκκλησίας σὲ μιὰ ραγδαῖα ἐκκοσμικευμένη κοινωνία, ἀλλὰ ὁ συνήθης, πλὴν νοσηρός, διαμοιρασμὸς ὀφφικίων καὶ προαγωγῶν. Ἡ φημολογία ποὺ κυκλοφορεῖ στοὺς ἐκκλησιαστικοὺς διαδρόμους προαναγγέλλει ἕνα ἀκόμη καταιγισμὸ ἐκλογῶν βοηθῶν ἐπισκόπων — φῆμες μάλιστα κάνουν λόγο γιὰ διψήφιο ἀριθμὸ νέων τιτουλαρίων.

Ὁ θεσμὸς τῶν βοηθῶν ἐπισκόπων ἀποτελεῖ μιὰ θεολογικὴ καὶ κανονικὴ ἀνωμαλία, μιὰ σοβαρότατη ἐκκλησιολογικὴ ἀλλοίωση, ποὺ δὲν ἐξυπηρετεῖ καμία οὐσιαστικὴ ποιμαντικὴ ἀνάγκη στὶς ἡμέρες μας. Ἀντίθετα, λειτουργεῖ ἀποκλειστικὰ ὡς ὄχημα ἱκανοποίησης τῆς προσωπικῆς ματαιοδοξίας ἀρχιμανδριτῶν, οἱ ὁποῖοι ἀνυπομονοῦν νὰ φορέσουν στὸ κεφάλι τους τὴν ἀρχιερατικὴ μίτρα, μετατρέποντας τὸν τρίτο βαθμὸ τῆς ἱερωσύνης σὲ ἐπαγγελματικὸ ἔπαθλο.

Γιὰ νὰ κατανοηθεῖ τὸ μέγεθος τῆς στρέβλωσης, εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ἐπιστρέψουμε στὶς αὐθεντικὲς ρίζες τῆς ὀρθόδοξης ἐκκλησιολογίας. Στὴν πρώιμη Ἐκκλησία, ὅπως τὴν συνόψισε ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος, ὁ Ἐπίσκοπος εἶναι ἡ ὁρατὴ κεφαλὴ τῆς Εὐχαριστιακῆς Συνάξεως, «εἰς τύπον καὶ τόπον Χριστοῦ». Ἡ ἔννοια τοῦ Ἐπισκόπου εἶναι ἀδιαχώριστη ἀπὸ τὴν Τοπικὴ Ἐκκλησία. Δὲν ὑπάρχει «ἀπόλυτος» ἢ «περιπλανώμενος» ἐπίσκοπος.

Ἁγίου Φιλοθέου Κωνσταντινουπόλεως:Ὁμιλία στόν μεγαλομάρτυρα τοῦ Χριστοῦ,θαυματουργό καί μυροβλήτη Δημήτριο. Μέρος Γ'

ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟ ΚΑΙ ΜΥΡΟΒΛΥΤΗ ΔΗΜΗΤΡΙΟ

Μέρος Γ΄:

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΚΠΟΡΕΥΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ FILIOQUE ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ [Ιω. 15,15-27]

[[ ΣΥΝΤΟΜΟ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ: Στο συγκεκριμένο μέρος του εγκωμίου προς τιμήν του αγίου Δημητρίου, ο άγιος Φιλόθεος ο Κόκκινος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, με αφορμή την ευαγγελική περικοπή της εορτής (Ιω. 15,15–27), αναφέρεται στις δογματικές πλάνες και τις αιρετικές διδασκαλίες των Ρωμαιοκαθολικών, επικεντρώνοντας την κριτική του στο filioque («και εκ του Υιού»). Επικαλούμενος αγιογραφικές και πατερικές μαρτυρίες, υπερασπίζεται την εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος αποκλειστικά από τον Πατέρα.

Η αντιρρητική αυτή αναφορά αποτελεί το μοναδικό στοιχείο για την πιθανή χρονολόγηση του εγκωμίου στα έτη 1367–1372, κατά τη δεύτερη πατριαρχία του αγίου Φιλοθέου, και, ειδικότερα, την εποχή κατά την οποία ο άγιος Φιλόθεος ασκούσε έντονη κριτική στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, με αφορμή τις συζητήσεις που διεξάγονταν για την ένωση των δύο Εκκλησιών. Αξιοσημείωτο είναι ότι το συγκεκριμένο τμήμα απουσιάζει από έναν από τους δύο σωζόμενους χειρόγραφους κώδικες, ενδεχομένως λόγω σκόπιμης αφαίρεσης.

ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ: Η παρούσα κατάτμηση της ενιαίας ομιλίας είναι συμβατική και εξυπηρετεί αποκλειστικά τη θεματική οργάνωση και τη διευκόλυνση της μελέτης]].

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

[4]. Εσύ, όμως, τι έχεις να πεις, Πάπα της Ρώμης, νεόκοπε θεολόγε του Αγίου Πνεύματος, που τολμάς να παρουσιάζεις ως αληθινή μια καινούρια και ξένη προς την πατερική παράδοση διδασκαλία; Εσύ που κομπάζεις και μεγαλαυχείς για την Πρεσβύτερη Ρώμη [[«Πρεσβύτερη Ρώμη: Η παλαιά Ρώμη, σε αντιδιαστολή προς την Κωνσταντινούπολη (Νέα Ρώμη). Ο άγιος Φιλόθεος επικρίνει εδώ την επίκληση του ιστορικού κύρους της Ρώμης ως θεμελίου των παπικών αξιώσεων για καθολική εκκλησιαστική εξουσία]], για τα εκκλησιαστικά πρωτεία και τους επισκοπικούς θρόνους, και επικαλείσαι παντού απέναντί μας, με την συνηθισμένη χαρακτηριστική σου υπεροψία, την αξίωσή σου για απόλυτη εκκλησιαστική πρωτοκαθεδρία, διεκδικώντας για τη Ρώμη το πρωτείο και την εξουσία πάνω σε κάθε Εκκλησία, ενώ συγχρόνως εισάγεις επαίσχυντους νεωτερισμούς στην πίστη και κατασπιλώνεις τη θεολογία του Αγίου Πνεύματος με τη διδασκαλία περί εκπορεύσεώς Του και από τον Υιό; Με παρόμοιο τρόπο είχε απευθυνθεί παλαιότερα κάποιος από τους δικούς μας σοφούς σε εκείνους που βλασφημούσαν τον Υιό.

29 Ὀκτωβρίου. Ἀναστασίας ὁσιομάρτυρος τῆς Ῥωμαίας (γ΄ αἰ.), Ἀβραμίου ὁσίου (†360). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Πέμπτης κβ΄ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Κλσ. δ΄ 2-9).

Κολ. 4,2             Τῇ προσευχῇ προσκαρτερεῖτε, γρηγοροῦντες ἐν αὐτῇ ἐν εὐχαριστίᾳ,

Κολ. 4,2                    Κυριοι και δούλοι, όλοι οι Χριστιανοί, να επιμένετε εις την προσευχήν, να αγρυπνήτε εις αυτήν και να εκφράζετε συγχρόνως δι' αυτής τας ευχαριστίας σας προς τον Θεόν.

Κολ. 4,3             προσευχόμενοι ἅμα καὶ περὶ ἡμῶν, ἵνα ὁ Θεὸς ἀνοίξῃ ἡμῖν θύραν τοῦ λόγου, λαλῆσαι τὸ μυστήριον τοῦ Χριστοῦ, δι᾿ ὃ καὶ δέδεμαι,

Κολ. 4,3                     Να προσεύχεσθε συγχρόνως και δι' ημάς, δια να μας ανοίξη ο Θεός θύραν της ευαγγελικής διδασκαλίας, ώστε με ευκολίαν και χωρίς εμπόδια να κηρύξωμεν το μυστήριον της σωτηρίας, που προσφέρει ο Χριστός, δια το οποίον και είμαι τώρα δεμένος.