«Νηστεία πρὸ τῆς Θείας Μεταλήψεως; Ναί!» (Μέρος Α΄)

«Νηστεία προ της Θείας Μεταλήψεως; Ναι!» 

(Ξενίας δεσποτικής και αθανάτου τραπέζης, εν υπερώω τόπω ταις υψηλαίς φρεσί, πιστοί, δεύτε απολαύσωμεν – Μ. Τετάρτη Εσπέρας)

ΜΕΡΟΣ Α΄

Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός

Αναμφίβολα, η Δυτική (υλιστική) αντίληψη της ζωής και ο οικουμενισμός, ανέμπνοοι, αιρετικοί και κακοί όπως είναι, δημιουργούν ανθρώπους «πεθαμένους» πνευματικά, διότι προσπαθούν να σκεπάσουν τις πηγές ζωής της Ορθόδοξης Εκκλησίας με την επιτύμβια πλάκα της αποστασίας και της τεχνολογίας (όπως την κατευθύνουν!) οδηγώντας, έτσι, τους ανθρώπους σε εγκοσμίωση θανατηφόρα. Ο παλαιός στίχος του Ν. Βρεττάκου «στις ημέρες μας οι άνθρωποι περπατούσαν πεθαμένοι», εκφράζει αλήθεια της Ι. Αποκάλυψης: «οίδα σου τα έργα, ότι όνομα έχεις ότι ζής, και νεκρός εί» (κεφ. 3,1).

Στον πυρήνα της ορθόδοξης πνευματικής ζωής υπάρχει και ο πολύτιμος μαργαρίτης της Νηστείας, η οποία στην υψηλή της εκδοχή προέρχεται από τον Παράδεισο, ως πρώτη εντολή του Θεού στον άνθρωπο, παλαιότερη και από τον νόμο του Μωϋσέως.

Μέσα από την υπακοή της Νηστείας - Εγκρατείας στον Παράδεισο εξικνείτο η ροπή της αγιότητος, κίνηση προς την κατεύθυνση της θεώσεως. Την εποχή μας χαρακτηρίζουν - μαστίζουν πολλές αμφισβητήσεις και αγωνίες.

Όσο αποδεσμευόμαστε από τις λειτουργίες της Ορθόδοξης πνευματικότητας, τόσο πυκνότερα αναφύονται και οι αμφισβητήσεις (οι δαιμονικές) γύρω από το ύφος και το ήθος του καθημερινού Ορθόδοξου πνευματικού βίου σε προσωπική και κοινωνική διάσταση.

Ὁ Ἐσταυρωμένος, ὁ Διάβολος καί ὁ Μητροπολίτης

Ὁ Ἐσταυρωμένος, ὁ Διάβολος καί ὁ Μητροπολίτης

Πορφυρίτης

Ὁ ἅγιος πατήρ Σεραφείμ Ρόυζ, στό βιβλίο του «Ἡ ψυχή μετά τό θάνατο», περιγράφοντας τούς δαιμονικούς πειρασμούς πού δέχθηκε ἡ ἁγία Μαύρα, ἐννέα μέρες σταυρωμένη μαζί μέ τόν σύζυγό της, ἀναφέρει τά λόγια τῆς ἁγίας πρός τό σύζυγό της Τιμόθεο, καθώς καί τόν τρόπο ἀντιμετώπισης αὐτῶν τῶν πειρασμῶν.

«-Στάσου στερεός, στάσου παλικάρι, Τιμόθεε. Τά μεσάνυχτα βρέθηκα σέ ἔκσταση κι εὐθύς ἀμέσως πρόσεξα νά μέ ζυγώνει ἕνας ἄνθρωπος χαμογελαστός, πού κρατοῦσε στά χέρια ἕνα ποτήρι γιομάτο μέλι καί γάλα. Μοῦ τὄφερε μέχρι τά χείλη, καί μοῦ εἶπε: «Πάρτο κι ἀπόλαυσέ το.» «Ποιός εἶσαι καί ἀπό ποῦ ἔρχεσαι;» τόν ρώτησα. «Ἄγγελος τοῦ Θεοῦ εἶμαι», μοῦ ἀποκρίθηκε. «Ἄν εἶσαι τέτοιος πού λές, ἔλα νά κλαύσουμε μαζί καί νά προσευχηθοῦμε στόν Ἐσταυρωμένο». «Ξέρεις κάτι;» μοῦ λέει. «Σέ λυπήθηκα νά σέ βλέπω πάνω στό ξύλο, δίχως τροφή. Θά τά καταφέρεις ἄραγε νά συνεχίσεις;». «Ποιός σ’ ἔστειλε νά μοῦ τά πεῖς αὐτά;» τόν σιγορώτησα. «Δέν ξέρεις ὅτι μέ τήν ὑπομονή, τήν ἐγκράτεια καί τήν προσευχή, ἀνεβαίνω τή σκάλα τοῦ ὕψους;» Ὤ, ἡ δύναμη τῆς προσευχῆς λιώνει τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μας. Τή στιγμή πού στήν προσευχή μου ἀνέφερα τόν λυτρωτικό σταυρό τοῦ Σωτήρα μας, εἶδα νά στρέφει τό πρόσωπό του πρός τή Δύση. Τότε κατάλαβα. Καί τή στερνή ἀκόμα τούτη ὥρα, ἦλθε σάν ἄγγελος φωτός νά μᾶς ἀναστατώσει. Σέ λίγο ἡ ὀπτασία αὐτή ἐξαφανίσθηκε.

Τό καλύτερο βιβλίο εἶναι ὁ Ἐσταυρωμένος...

 «Τό καλύτερο βιβλίο εἶναι ὁ Ἐσταυρωμένος.Ὅποιος δέν ξέρει νά τό διαβάση εἶναι ὁ πιό δυστυχισμένος ἀπ᾿ ὅλους τούς ἀναλφαβήτους»

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/10/blog-post_937.html

17 Ὀκτωβρίου. ᾿Ωσηὲ τοῦ προφήτου (820 π.Χ.), Ἀνδρέου ὁσιομάρτυρος τοῦ ἐν Κρίσει· ἀνακομιδὴ τοῦ λειψάνου τοῦ ἁγίου καὶ δικαίου Λαζάρου (898). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Σαββάτου κ΄ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Β´ Κορ. α´ 8-11).

Β Κορ. 1,8          Οὐ γὰρ θέλομεν ὑμᾶς ἀγνοεῖν, ἀδελφοί, ὑπὲρ τῆς θλίψεως ἡμῶν τῆς γενομένης ἡμῖν ἐν τῇ Ἀσίᾳ, ὅτι καθ᾿ ὑπερβολὴν ἐβαρήθημεν ὑπὲρ δύναμιν, ὥστε ἐξαπορηθῆναι ἡμᾶς καὶ τοῦ ζῆν·

Β Κορ. 1,8                 Δεν θέλομεν δε να αγνοήτε, αδελφοί, την θλίψιν που μας ευρήκεν εις την Ασίαν, διότι εταλαιπωρήθημεν παρά πολύ υπερβολικά μεγάλο βάρος θλίψεων και δοκιμασιών έπεσεν επάνω μας, παραπάνω από την δύναμίν μας, ώστε να χάσωμεν κάθε ελπίδα και δι' αυτήν ακόμη την ζωήν μας.

Τά χαρακτηριστικά τοῦ νοῦ καί τοῦ σώματος, Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου-Συμβουλευτικόν Ἐγχειρίδιον, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Τά χαρακτηριστικά τοῦ νοῦ καί τοῦ σώματος, Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου-Συμβουλευτικόν Ἐγχειρίδιον, 15-10-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

 

π.Ἀρσένιος Βλιαγκόφτης- Ὅλοι 18-10-2026, 5 μ.μ. στὸ ἄγαλμα Μ. Ἀλεξάνδρου στὴν Παραλία Θεσσαλονίκης

 

Ἅγιος Ἰωάννης Τουρκολέκας ὁ ἐνδεκάχρονος Παιδομάρτυρας -16 Ὀκτωβρίου 1816...

16 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1816…

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΟΥΡΚΟΛΕΚΑΣ — Ο ΕΝΔΕΚΑΧΡΟΝΟΣ ΠΑΙΔΟΜΑΡΤΥΡΑΣ, ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΟΥ ΝΙΚΗΤΑΡΑ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΟΦΑΓΟΥ!

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

«Θα πάω κι εγώ εκεί που πάει ο πατέρας μου!»

Μια φράση που βγήκε από τα χείλη ενός παιδιού μόλις έντεκα ετών και έμελλε να μείνει χαραγμένη στη μνήμη της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού!

Σήμερα, 16 Οκτωβρίου, τιμούμε τη μνήμη του Αγίου Νεομάρτυρος και Παιδομάρτυρος Ιωάννη Τουρκολέκα, του μικρού ήρωα της πίστεως, αδελφού ενός από τους ενδοξότερους αγωνιστές της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, του Νικηταρά του Τουρκοφάγου.

Ο Άγιος Ιωάννης γεννήθηκε το 1805 στο χωριό Τουρκολέκα της Αρκαδίας. Πατέρας του ήταν ο Σταματέλος Σταματελόπουλος – Τουρκολέκας, αγωνιστής της περιοχής του Λεονταρίου, και μητέρα του η Σοφία, συγγενής της οικογένειας του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη. Μεγάλωσε σε μια οικογένεια που ανέδειξε άνδρες με πίστη, γενναιότητα και αγάπη για την πατρίδα.

Το 1816, ενώ ο Ιωάννης ήταν μόλις έντεκα ετών, ταξίδευε μαζί με τον πατέρα του και τον Αναγνώστη, γιο του αγωνιστή Ζαχαριά, με προορισμό τα Κύθηρα. Η θαλασσοταραχή τούς ανάγκασε να παραμείνουν στη Νεάπολη Λακωνίας, όπου συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στη Μονεμβασιά.Εκεί τους περίμενε ο θάνατος.

Ἀνοιχτὸ κάλεσμα στὴ Θεσσαλονίκη γιὰ τὴν προάσπιση τῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν καὶ τῆς ἐλευθερίας ἐπιλογῆς

Ἡ μεγάλη εὐωδία.

Άγιον Όρος – Η μεγάλη ευωδία του τιμίου λειψάνου του αγίου Ανδρέα και το θαύμα με το Τίμιο ξύλο!

Στη Νέα Σκήτη του Αγίου Όρους βρίσκεται το Ιερό Κελίο των Αβραμαίων, που είναι αφιερωμένο στον άγιο Ανδρέα τον Πρωτόκλητο.

Σε μία επίσκεψή μου εκεί πριν από πολλά χρόνια, συνάντησα τον αγαπητό μου ιερομόναχο π. Αβραάμιο, ο οποίος είναι τώρα και ο Γέροντας του κελιού. Ο Παππούλης με οδήγησε στην λειψανοθήκη με το Ιερό λείψανο του αγίου Ανδρέα. Η ευωδία του ήταν πολύ μεγάλη και αφού το ανέφερα στον π. Αβραάμιο, μου είπε: “Αυτό είναι μεγάλη παρηγοριά για εμάς, κ. Μιλτιάδη!” Οι μοναχοί που αγωνίζονται πνευματικά, στερούμενοι τις παρηγοριές που έχουμε εμείς στις οικογένειές μας, έχουν ανάγκη από τις θείες παρηγοριές και αυτές λαμβάνουν από τον Κύριό μας!

Ἡ νεανική βία ὑπό τό πρίσμα τῆς Ὀρθοδόξου Θεολογίας καί ζωῆς (Ποιμαντική προσέγγιση – μηνύματα ἀγάπης καί ἐλπίδας πρός τή σύγχρονη νεολαία)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 21η Σεπτεμβρίου 2026

Η ΝΕΑΝΙΚΗ ΒΙΑ ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΖΩΗΣ

(Ποιμαντική προσέγγιση – μηνύματα αγάπης και ελπίδας προς τη σύγχρονη νεολαία)

Η νεανική βία αποτελεί μία από τις πιο ανησυχητικές εκφάνσεις της σύγχρονης κοινωνικής πραγματικότητας. Εμφανίζεται στο σχολείο, στις παρέες, στις οικογένειες, στα γήπεδα, αλλά και στον ψηφιακό κόσμο, όπου η λεκτική κακοποίηση, ο διαδικτυακός εκφοβισμός και η δημόσια διαπόμπευση τραυματίζουν βαθιά την ανθρώπινη προσωπικότητα και συχνά δημιουργούν ανθρώπινα δράματα.

Ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού και της σφοδρής επιθετικότητας στους χώρους του Σχολείου, όπου, από τόπο συνάντησης και κοινωνικής καταξίωσης, καταντά τόπος εξωτερίκευσης και έκφρασης άγριων εσωτερικών επιθετικών διαθέσεων. Και ενώ άγουρες νεανικές ψυχές θα έπρεπε να είναι γεμάτες με αγνότητα, συντροφικότητα και καλοσύνη, εκφράζουν μίσος και βία, η οποία συχνά είναι αναίτια ή έχει παιδαριώδεις αιτίες. Το πλέον τραγικό είναι ότι συχνά αυτές οι βίαιες επιθέσεις έχουν ολέθρια αποτελέσματα, όπως σοβαρούς τραυματισμούς, μέχρι και περιπτώσεις θανάτου!

Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος (1979): Εἶναι πιθανόν ἀκόμη ἡ Πολιτεία νά ἐκδώση Νόμον, ὡς ἐν Ἀγγλία, καί νά ἐγκρίνη καί γάμους καί διαζύγια… ὁμοφυλοφίλων! Καί οἰ δικασταί μας τί τότε θά πράξουν;

σ.σ. Τότε τον λέγανε «τρελλό». Σήμερα αν ζούσε θα τον κλείνανε στο τρελλοκομείο, ακόμη κι αν θα είχε επιβεβαιωθεί πλήρως σε αυτά που έλεγε.

ΔΕΝ ΥΠΟΓΡΑΦΩ ΑΥΤΟΜΑΤΟΝ ΔΙΑΖΥΓΙΟΝ

Εξ αφορμής δημοσιευθέντων περί μηνύσεως «αλυτρώτου» τινός κατ’ εμού ως αρνουμένου να υπογράψω το πολιτικώς εκδοθέν αυτόματον διαζύγιον, νέος δημοσιογραφικός θόρυβος εδημιουργήθη πέριξ του ονόματός μου. Διο αναγκάζομαι και πάλιν να δώσω συντόμως τας δεούσας εξηγήσεις επί της στάσεώς μου:

1.- Ο εκκλησιαστικός γάμος (ως και το εκκλησιαστικόν διαζύγιον), καθώς βλέπει τις εις την μακραίωνα της Εκκλησίας ιστορίαν, είνε καθαρώς πνευματική και θρησκευτική πράξις. Ο εκκλησιαστικός γάμος τελείται και διαλύεται συμφώνως προς τας σαφείς Ευαγγελικάς και Κανονικάς διατάξεις. Ουδεμίαν ανάμιξιν είχεν άλλοτε η Πολιτεία. Άλλος ο γάμος της Εκκλησίας και άλλος ο γάμος της Πολιτείας.

Ὁ Χαρίλαος Φλωράκης ὡς πέμπτη φάλαγγα τῶν Σοβιετικῶν καί ἡ συγκρουσιακή πολιτική τοῦ ΚΚΕ πού ὁδήγησε στόν ἐμφύλιο.

Ο Χαρίλαος Φλωράκης φοιτητής στην στρατιωτική ακαδημία της Μόσχας, πριν σταλεί κρυφά στην Ελλάδα να δρα ως πέμπτη φάλαγγα. Αυτά μετά τη «δράση» του το 1943-44 στη Στερεά Ελλάδα και την Αθήνα στα Δεκεμβριανά και την άμεση εμπλοκή του το 1946-49 ως Καπετάν Γιώτης σε εκατοντάδες δολοφονίες αμάχων και αιχμαλώτων στρατιωτών του Ελληνικού Στρατού!

«Όταν η Μόσχα φρόντιζε για την Ελλάδα.»

Έτσι θα μπορούσαν να πουν κάποιοι,όχι ως ουδέτερη διαπίστωση, αλλά ως κατηγορία και ερμηνεία μιας εποχής όπου οι μεγάλες δυνάμεις δεν έμεναν απλοί θεατές, αλλά επηρέαζαν βαθιά τις τύχες μικρότερων χωρών.Μέσα σε αυτή τη σκιά, προβάλλει η μορφή του Χαρίλαου Φλωράκη. Για τους αντιπάλους του, ήταν ένας άνθρωπος που υπηρέτησε μια ιδεολογία με διεθνή κέντρα για τους υποστηρικτές του, ένας αντάρτης που έδωσε τη ζωή του σε έναν αγώνα που θεωρούσε δίκαιο. Η αλήθεια της ιστορίας δεν γράφεται με μία φωνή γράφεται μέσα από τη σύγκρουση αυτών των αφηγήσεων.

16 Ὀκτωβρίου. Λογγίνου ἑκατοντάρχου τοῦ ἐπὶ τοῦ σταυροῦ καὶ τῶν σὺν αὐτῷ δύο στρατιωτῶν μαρτύρων (α΄ αἰ.). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Παρασκευῆς κ΄ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Φιλιπ. γ΄ 8-19).

Φιλιπ. 3,8           ἀλλὰ μενοῦνγε καὶ ἡγοῦμαι πάντα ζημίαν εἶναι διὰ τὸ ὑπερέχον τῆς γνώσεως Χριστοῦ Ἰησοῦ τοῦ Κυρίου μου, δι᾿ ὃν τὰ πάντα ἐζημιώθην, καὶ ἡγοῦμαι σκύβαλα εἶναι ἵνα Χριστὸν κερδήσω

Φιλιπ. 3,8                 Αλλά βεβαίως και τώρα ακόμη περισσότερον θεωρώ όλα γενικώς όσα είναι ξένα προς τον Χριστόν ζημίαν, εν συγκρίσει προς την υπεροχήν και το μεγαλείον της γνώσεως του Κυρίου μου Ιησού Χριστού, δια τον οποίον τα πάντα θεληματικώς απέρριψα και επεριφρόνησα. Και τα θεωρώ όλα σκύβαλα και ανάξια λόγου, δια να κερδήσω τον Χριστόν,

Ἀπ᾿ ἔξω ἀπό τήν ἐκκλησία γινόταν ή συζήτηση:

Ἀπ᾿ ἔξω ἀπό τήν ἐκκλησία γινόταν ή συζήτηση:

-Ἔχω μοναδική ἐπιθυμία νά μέ ἀξιώση ὁ Θεός να πάω κάποτε νά ἀνεβῶ στό ὄρος Σινᾶ καί νά διαβάσω ἀπό ἐκεῖ ἐπάνω τίς δέκα ἐντολές.