Τά χαρακτηριστικά τοῦ νοῦ καί τοῦ σώματος, Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου-Συμβουλευτικόν Ἐγχειρίδιον, 15-10-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης
http://hristospanagia3.blogspot.com
ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ
ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ
ΟΙ ΟΜΙΛΙΕΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΚΑΤΕΒΑΣΜΑ ΣΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΣΑΣ
ΟΔΗΓΙΕΣ: ΚΑΝΕΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΣΥΝΔΕΣΜΟ:
Δίπλα από το όνομα Κύριος Ιησούς Χριστός που υπάρχει ένα μικρό βελάκι , πατάμε εκεί και μας βγάζει διάφορες επιλογές από τις οποίες πατάμε το Download .
Και γίνεται η εκκίνηση να κατέβουν όλες οι ομιλίες.
Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2026
Ἅγιος Ἰωάννης Τουρκολέκας ὁ ἐνδεκάχρονος Παιδομάρτυρας -16 Ὀκτωβρίου 1816...
16 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1816…Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΟΥΡΚΟΛΕΚΑΣ — Ο ΕΝΔΕΚΑΧΡΟΝΟΣ ΠΑΙΔΟΜΑΡΤΥΡΑΣ, ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΟΥ ΝΙΚΗΤΑΡΑ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΟΦΑΓΟΥ!Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης«Θα πάω κι εγώ εκεί που πάει ο πατέρας μου!»Μια φράση που βγήκε από τα χείλη ενός παιδιού μόλις έντεκα ετών και έμελλε να μείνει χαραγμένη στη μνήμη της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού!Σήμερα, 16 Οκτωβρίου, τιμούμε τη μνήμη του Αγίου Νεομάρτυρος και Παιδομάρτυρος Ιωάννη Τουρκολέκα, του μικρού ήρωα της πίστεως, αδελφού ενός από τους ενδοξότερους αγωνιστές της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, του Νικηταρά του Τουρκοφάγου.Ο Άγιος Ιωάννης γεννήθηκε το 1805 στο χωριό Τουρκολέκα της Αρκαδίας. Πατέρας του ήταν ο Σταματέλος Σταματελόπουλος – Τουρκολέκας, αγωνιστής της περιοχής του Λεονταρίου, και μητέρα του η Σοφία, συγγενής της οικογένειας του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη. Μεγάλωσε σε μια οικογένεια που ανέδειξε άνδρες με πίστη, γενναιότητα και αγάπη για την πατρίδα.Το 1816, ενώ ο Ιωάννης ήταν μόλις έντεκα ετών, ταξίδευε μαζί με τον πατέρα του και τον Αναγνώστη, γιο του αγωνιστή Ζαχαριά, με προορισμό τα Κύθηρα. Η θαλασσοταραχή τούς ανάγκασε να παραμείνουν στη Νεάπολη Λακωνίας, όπου συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στη Μονεμβασιά.Εκεί τους περίμενε ο θάνατος.
Ἡ μεγάλη εὐωδία.
Άγιον Όρος – Η μεγάλη ευωδία του τιμίου λειψάνου του αγίου Ανδρέα και το θαύμα με το Τίμιο ξύλο!Στη Νέα Σκήτη του Αγίου Όρους βρίσκεται το Ιερό Κελίο των Αβραμαίων, που είναι αφιερωμένο στον άγιο Ανδρέα τον Πρωτόκλητο.Σε μία επίσκεψή μου εκεί πριν από πολλά χρόνια, συνάντησα τον αγαπητό μου ιερομόναχο π. Αβραάμιο, ο οποίος είναι τώρα και ο Γέροντας του κελιού. Ο Παππούλης με οδήγησε στην λειψανοθήκη με το Ιερό λείψανο του αγίου Ανδρέα. Η ευωδία του ήταν πολύ μεγάλη και αφού το ανέφερα στον π. Αβραάμιο, μου είπε: “Αυτό είναι μεγάλη παρηγοριά για εμάς, κ. Μιλτιάδη!” Οι μοναχοί που αγωνίζονται πνευματικά, στερούμενοι τις παρηγοριές που έχουμε εμείς στις οικογένειές μας, έχουν ανάγκη από τις θείες παρηγοριές και αυτές λαμβάνουν από τον Κύριό μας!
Ἡ νεανική βία ὑπό τό πρίσμα τῆς Ὀρθοδόξου Θεολογίας καί ζωῆς (Ποιμαντική προσέγγιση – μηνύματα ἀγάπης καί ἐλπίδας πρός τή σύγχρονη νεολαία)
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝΕν Πειραιεί τη 21η Σεπτεμβρίου 2026Η ΝΕΑΝΙΚΗ ΒΙΑ ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΖΩΗΣ(Ποιμαντική προσέγγιση – μηνύματα αγάπης και ελπίδας προς τη σύγχρονη νεολαία)Η νεανική βία αποτελεί μία από τις πιο ανησυχητικές εκφάνσεις της σύγχρονης κοινωνικής πραγματικότητας. Εμφανίζεται στο σχολείο, στις παρέες, στις οικογένειες, στα γήπεδα, αλλά και στον ψηφιακό κόσμο, όπου η λεκτική κακοποίηση, ο διαδικτυακός εκφοβισμός και η δημόσια διαπόμπευση τραυματίζουν βαθιά την ανθρώπινη προσωπικότητα και συχνά δημιουργούν ανθρώπινα δράματα.Ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού και της σφοδρής επιθετικότητας στους χώρους του Σχολείου, όπου, από τόπο συνάντησης και κοινωνικής καταξίωσης, καταντά τόπος εξωτερίκευσης και έκφρασης άγριων εσωτερικών επιθετικών διαθέσεων. Και ενώ άγουρες νεανικές ψυχές θα έπρεπε να είναι γεμάτες με αγνότητα, συντροφικότητα και καλοσύνη, εκφράζουν μίσος και βία, η οποία συχνά είναι αναίτια ή έχει παιδαριώδεις αιτίες. Το πλέον τραγικό είναι ότι συχνά αυτές οι βίαιες επιθέσεις έχουν ολέθρια αποτελέσματα, όπως σοβαρούς τραυματισμούς, μέχρι και περιπτώσεις θανάτου!
Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος (1979): Εἶναι πιθανόν ἀκόμη ἡ Πολιτεία νά ἐκδώση Νόμον, ὡς ἐν Ἀγγλία, καί νά ἐγκρίνη καί γάμους καί διαζύγια… ὁμοφυλοφίλων! Καί οἰ δικασταί μας τί τότε θά πράξουν;
σ.σ. Τότε τον λέγανε «τρελλό». Σήμερα αν ζούσε θα τον κλείνανε στο τρελλοκομείο, ακόμη κι αν θα είχε επιβεβαιωθεί πλήρως σε αυτά που έλεγε.ΔΕΝ ΥΠΟΓΡΑΦΩ ΑΥΤΟΜΑΤΟΝ ΔΙΑΖΥΓΙΟΝΕξ αφορμής δημοσιευθέντων περί μηνύσεως «αλυτρώτου» τινός κατ’ εμού ως αρνουμένου να υπογράψω το πολιτικώς εκδοθέν αυτόματον διαζύγιον, νέος δημοσιογραφικός θόρυβος εδημιουργήθη πέριξ του ονόματός μου. Διο αναγκάζομαι και πάλιν να δώσω συντόμως τας δεούσας εξηγήσεις επί της στάσεώς μου:1.- Ο εκκλησιαστικός γάμος (ως και το εκκλησιαστικόν διαζύγιον), καθώς βλέπει τις εις την μακραίωνα της Εκκλησίας ιστορίαν, είνε καθαρώς πνευματική και θρησκευτική πράξις. Ο εκκλησιαστικός γάμος τελείται και διαλύεται συμφώνως προς τας σαφείς Ευαγγελικάς και Κανονικάς διατάξεις. Ουδεμίαν ανάμιξιν είχεν άλλοτε η Πολιτεία. Άλλος ο γάμος της Εκκλησίας και άλλος ο γάμος της Πολιτείας.
Ὁ Χαρίλαος Φλωράκης ὡς πέμπτη φάλαγγα τῶν Σοβιετικῶν καί ἡ συγκρουσιακή πολιτική τοῦ ΚΚΕ πού ὁδήγησε στόν ἐμφύλιο.
Ο Χαρίλαος Φλωράκης φοιτητής στην στρατιωτική ακαδημία της Μόσχας, πριν σταλεί κρυφά στην Ελλάδα να δρα ως πέμπτη φάλαγγα. Αυτά μετά τη «δράση» του το 1943-44 στη Στερεά Ελλάδα και την Αθήνα στα Δεκεμβριανά και την άμεση εμπλοκή του το 1946-49 ως Καπετάν Γιώτης σε εκατοντάδες δολοφονίες αμάχων και αιχμαλώτων στρατιωτών του Ελληνικού Στρατού!«Όταν η Μόσχα φρόντιζε για την Ελλάδα.»Έτσι θα μπορούσαν να πουν κάποιοι,όχι ως ουδέτερη διαπίστωση, αλλά ως κατηγορία και ερμηνεία μιας εποχής όπου οι μεγάλες δυνάμεις δεν έμεναν απλοί θεατές, αλλά επηρέαζαν βαθιά τις τύχες μικρότερων χωρών.Μέσα σε αυτή τη σκιά, προβάλλει η μορφή του Χαρίλαου Φλωράκη. Για τους αντιπάλους του, ήταν ένας άνθρωπος που υπηρέτησε μια ιδεολογία με διεθνή κέντρα για τους υποστηρικτές του, ένας αντάρτης που έδωσε τη ζωή του σε έναν αγώνα που θεωρούσε δίκαιο. Η αλήθεια της ιστορίας δεν γράφεται με μία φωνή γράφεται μέσα από τη σύγκρουση αυτών των αφηγήσεων.
16 Ὀκτωβρίου. Λογγίνου ἑκατοντάρχου τοῦ ἐπὶ τοῦ σταυροῦ καὶ τῶν σὺν αὐτῷ δύο στρατιωτῶν μαρτύρων (α΄ αἰ.). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.
Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Παρασκευῆς κ΄ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Φιλιπ. γ΄ 8-19).
Φιλιπ. 3,8 ἀλλὰ μενοῦνγε καὶ ἡγοῦμαι πάντα ζημίαν εἶναι διὰ τὸ ὑπερέχον τῆς γνώσεως Χριστοῦ Ἰησοῦ τοῦ Κυρίου μου, δι᾿ ὃν τὰ πάντα ἐζημιώθην, καὶ ἡγοῦμαι σκύβαλα εἶναι ἵνα Χριστὸν κερδήσω
Φιλιπ. 3,8 Αλλά βεβαίως και τώρα ακόμη περισσότερον θεωρώ όλα γενικώς όσα είναι ξένα προς τον Χριστόν ζημίαν, εν συγκρίσει προς την υπεροχήν και το μεγαλείον της γνώσεως του Κυρίου μου Ιησού Χριστού, δια τον οποίον τα πάντα θεληματικώς απέρριψα και επεριφρόνησα. Και τα θεωρώ όλα σκύβαλα και ανάξια λόγου, δια να κερδήσω τον Χριστόν,
Ἀπ᾿ ἔξω ἀπό τήν ἐκκλησία γινόταν ή συζήτηση:
Ἀπ᾿ ἔξω ἀπό τήν ἐκκλησία γινόταν ή συζήτηση:-Ἔχω μοναδική ἐπιθυμία νά μέ ἀξιώση ὁ Θεός να πάω κάποτε νά ἀνεβῶ στό ὄρος Σινᾶ καί νά διαβάσω ἀπό ἐκεῖ ἐπάνω τίς δέκα ἐντολές.
Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2026
Ἀρχιμ. Εἰρηναῖος Βαϊόπουλος, Ἅγιος Εἰρηναῖος, ὁ πατέρας τῆς Παραδόσεως
Λίγα λόγια του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονή Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Πυργετού Λαρίσης, Αρχιμανδρίτου Ειρηναίου Βαϊοπούλου, στο τέλος της Θείας Λειτουργίας της Κυριακής 23 Αυγούστου 2026, την ημέρα της μνήμης του Αγίου Ειρηναίου.
Ἡ προσευχή γιά παραμονή τῆς φυσικῆς διάκρισης καί τῆς φωτιστικῆς χάρης, Ἁγ. Μαξίμου Ὁμολογητοῦ-Β' Ἑκατοντάς Πρός Θαλάσσιον - Περί Θεολογίας καί τῆς Ἔνσαρκου Οἰκονομίας τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, Φιλοκαλία, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου
Ἡ προσευχή γιά παραμονή τῆς φυσικῆς διάκρισης καί τῆς φωτιστικῆς χάρης, Ἁγ. Μαξίμου Ὁμολογητοῦ-Β' Ἑκατοντάς Πρός Θαλάσσιον - Περί Θεολογίας καί τῆς Ἔνσαρκου Οἰκονομίας τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, Φιλοκαλία, 14-10-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com
Μοναχὸς Ἰωσὴφ Κουτλουμουσιανοσκητιώτης (1886 – 30 Μαΐου 1992).Ο Γέροντας Ἰωσήφ, ὁ λάτρης τῆς Ἀθωνίτισσας Θεοτόκου.Γέροντας Ἰωσὴφ ὁ Κύπριος, «τὸ ψαλτήρι, τὸ Εὐαγγέλιο καὶ ὁ Ἀπόστολος μοῦ ἀρέσουν».
Γέροντας Ιωσήφ ο Κύπριος, «το ψαλτήρι, το Ευαγγέλιο και ο Απόστολος μου αρέσουν».Ο Γέροντας-Ιωσήφ με τον Δικαίο Άνθιμο στη φτωχική Καλύβη του.Ο επί επταετία γείτονας μου Γερο-Ιωσήφ ο Κύπριος έχει μία ωραία ιστορία, γεμάτη περιπέτειες, απλότητα και ταπεινότητα. Κατά κόσμον ονομαζόταν Ιωάννης Χατζηπαναγιώτου. Τους ευλαβείς, καλοσυνάτους, απλούς και φτωχούς γονείς του τους έλεγαν Νικόλαο και Παναγιώτα. Γεννήθηκε στο χωριό Ριζοκάρπασο, της σήμερα κατεχόμενης από τους Τούρκους Καρπασίας, το 1886. Το 1902 ήλθε στο Άγιον Όρος. Στην Κύπρο δεν ξαναπήγε ποτέ. Την αγαπούσε όμως, προσευχόταν γι’ αυτή, και τη θυμόταν. Έλεγε: «Ποτέ δεν έχω βγάλει την Κύπρο από την καρδιά μου, γιατί γέννησε αγίους». Θυμόταν τις πολλές εκκλησιές του χωριού του με τα ωραία ήθη κι έθιμα.Είχε μάθει λίγη ξυλουργική στο χωριό του. Είχε λογισμό να εργασθεί στην αρχή ως μαραγκός. Στα πρόσωπα των μοναχών όμως συνάντησε τον Θεό. «Να, εδώ είναι ο Θεός…» είπε, και αποφάσισε να καλογερέψει. Διήλθε διάφορα μέρη του Αγίου Όρους. Κατέληξε στην Καλύβη του Αγίου Ιωαννικίου του Μεγάλου στη σκήτη του Αγίου Παντελεήμονος, που ανήκει στη μονή Κουτλουμουσίου υπό τον ενάρετο Γέροντα Ιωαννίκιο († 1909), όπου έλαβε το μέγα σχήμα των μοναχών.Σε μία αγρυπνία της μονής Καρακάλλου, στην πανήγυρη της μνήμης των αγίων Αποστόλων, καθώς προσευχόταν, είδε τον Απόστολο Παύλο να στέκεται στον δεσποτικό θρόνο: «Με τη φαλακρίτσα του, τα γενάκεια του, τον αναγνώρισα από την εικόνα του που ήξερα, να κηρύττει… Δεν καταλάβαινα αν είμαι ξύπνιος ή αν κοιμάμαι. Το μόνο που θυμάμαι από τα λόγια του είναι: “Και μία ημέρα να ζήσει ο άνθρωπος επάνω στη γη, αν δεν προσέξει, δύναται να κολασθεί…” Τούτος ο λόγος έμεινε μέχρι τώρα σαν κατακάθι μέσα στην καρδιά μου». Πράγματι, παρότι είχαν περάσει πάνω από εβδομήντα χρόνια το έλεγε σαν να ήταν χθεσινοβραδινό γεγονός.Διήλθε πολλές δοκιμασίες. Εκούσια και ακούσια πείνα, φτώχεια, στέρηση, κακουχία και ταλαιπωρία. Πυκνές ασθένειες και πολλοί πειρασμοί τον κούρασαν αλλά δεν τον απογοήτευσαν. Τα δεχόταν όλα ως από Θεού.Μερικές φορές ως άνθρωπος αντιδρούσε. Ήταν απλός και σύντομα μετανοούσε. Είχε κάποιες φυσικές θα λέγαμε παραξενιές, δεν μπορούσες όμως να τον παρεξηγήσεις, γιατί σεβόσουν την πολυχρόνια άσκησή του. Είχε εμπιστοσύνη στον Θεό και μεγάλη ευλάβεια στην Παναγία, την «Καλλονή των ωραίων», όπως την έλεγε. Είχε δίπλα στην κλίνη του και μία μικρή εικόνα της Παναγίας της Οικονόμισσας. «Ό,τι της ζητώ με οικονομεί», έλεγε. Έπαιρνε τις αθωνίτισσες, θαυματουργές, θεομητορικές εικόνες με τη σειρά και τις επικαλούνταν: «Τραβάω κομποσχοίνι στη Γλυκοφιλούσα της Φιλοθέου, για να με φυλάει, στην Οικονόμισσα της Λαύρας, για να με συντηρεί, στην Παραμυθία της Βατοπεδίου, για να με παραμυθεί στις θλίψεις μου». Αν κάποιος τον αδικούσε, τον άφηνε στον Θεό. Παρότι επί εξήντα χρόνια ήταν με πατερίτσες, δεν έμενε αργός. Εκατόχρονος ανέβηκε στη σκεπή να φτιάξει τα κεραμίδια της σκεπής του. Τα τελευταία πενήντα χρόνια της ζωής του έζησε στη διπλανή μας Καλύβη του Αγίου Νικολάου. Είχε πάει στη μονή Ξενοφώντος να μαζέψει ελιές. Επιστρέφοντας βρήκε τη σκεπή της Καλύβης του Αγίου Ιωαννικίου, να έχει φύγει, ύστερα από ένα δυνατό νοτιά. Από τη στενοχώρια του σάλεψε ο νους του. Έμεινε τρεις ημέρες και τρεις νύχτες στο νάρθηκα του Κυριακού. Ο ιερεύς του διάβαζε Παρακλήσεις. Ο άγιος Παντελεήμων του παρουσιάσθηκε μέσα σε σύννεφο και τον έκανε καλά.Συχνά έλεγε: «Ευχαριστώ τον άγιο Θεό, που μου έδωσε τούτο το καλό, την αρρώστια, κι έτσι κάθομαι και κάμω περισσότερα πνευματικά». Όποιος τον βοηθούσε του έκανε κομποσχοίνι. Τις ακολουθίες έκανε με κομποσχοίνι. Αγαπούσε πολύ το Ψαλτήρι. Μου έλεγε μια μέρα: «Δόξα τω Θεώ. Κάθομαι, τραβάω κομποσχοίνι. Διαβάζω το Ψαλτήρι. Είναι το πιο ωραίο βιβλίο του κόσμου. Τί λόγια ωραία λέει αυτού. Ο Θεός μιλάει. Βρήκε, λέει, άνδρα κατά την καρδία του. Τον Δαυίδ. Ακούς τι λέει του Θεού το στόμα; Σαν την καρδιά του Θεού ήταν ο Δαυίδ. Μεγάλος άνθρωπος. Τις Κυριακές διαβάζω Ψαλτήρι. Το Ψαλτήρι, το Ευαγγέλιο και ο Απόστολος. Αυτά τα τρία μ’ αρέσουν. Αυτά κυριαρχούν στην Εκκλησία. Έχω κι άλλα βιβλία. Βίους αγίων. Τα έχω διαβάσει πολλές φορές. Αυτά τα νέα βιβλία που γράφουν οι παπάδες δεν μου αρέσουν».Όταν πέρασε τα εκατό χρόνια, διερωτάτο γιατί δεν τον παίρνει από τη ζωή ο Θεός. Περίμενε τον θάνατο. Είπε να του ετοιμάσουν τον σταυρό του τάφου του, να τον βλέπει καθημερινά. Μου έδωσε λίγα χρήματα που είχε μαζέψει για τα μνημόσυνά του. Όταν του πήγα κάποιους φίλους να πάρουν την ευχή του, τους ζητούσε χρήματα, για να προσεύχεται, για να με ντροπιάσει, να χαλάσει την εικόνα του, και να μην του ξαναπάω κόσμο, να τον τιμούν… Την ελπίδα του είχε πάντοτε στο έλεος του Θεού. Οι Βατοπεδινοί πατέρες θέλησαν να τον γηροκομήσουν, μα εκείνος ζήτησε να γυρίσει ν’ αναπαυθεί στο καλύβι του. Ανεπαύθη εν Κυρίω το Ψυχοσάββατο της Πεντηκοστής, στις 30.5.1992, κι ετάφη στο κοιμητήρι της σκήτης μας την Κυριακή της Πεντηκοστής, κατά την οποία «Πνεύματος Αγίου επιδημία και ελπίδος συμπλήρωσις».Πηγές – ΒιβλιογραφίαΜωυσέως Αγιορείτου μοναχού, Συνομιλία μ’ έναν υπεραιωνόβιο Γέροντα, Πρωτάτον 21/1990, σσ. 7-9. Συνεσίου Αγιορείτου μονάχου, Ο Γέροντας Ιωσήφ ο Αγιορείτης (ο φίλος της Παρθένου), Ορθόδοξη Μαρτυρία 39/1993, σσ. 29-32.Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, «Μέγα Γεροντικό ενάρετων αγιορειτών του εικοστού αιώνος, τόμος Γ΄ 1984-2000, σελ. 1335 – 1341https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/10/1886-30-1992.html
Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης. Τό νεκρό παιδάκι.
ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ. ΤΟ ΝΕΚΡΟ ΠΑΙΔΑΚΙ.Μαρτυρία Ανώνυμης μοναχής.Τό νεκρό παιδάκιΜία ἡμέρα ήρθε στό ἰατρεῖο µου ἕνας τσιγγάνος καί μοῦ ἔφερε τό παιδί του. Ηταν 5-6 ἐτῶν καί τό κρατοῦσε ἀνάποδα. Ἐρχότανε ἀπό τό Χαλκούτσι. Εἶχε δέσει ἀπό τό ποδαράκι τό παιδί του µέ ἕνα σκοινί γιά νά παίζει καί νά µήν πέσει στἠ θάλασσα, ἀλλά λύθηκε τό σκοινί καί τό βρῆκε μπρούμυτα µέσα στό νερό. Ὅταν µου τό ἔφερε, εἶχε ἤδη περάσει µία ὥρα καί μοῦ εἶπε: «Ἐάν μπορεῖς, σῶσε το...!».Ὁ κερατοειδής τῶν ματιῶν του ἦταν θολός. Ἄρχισα νά τοῦ κάνω τεχνητή ἀναπνοή καί µασάζ. Τοῦ ἔβαλα ὀξυγόνο καί ἔκανα ἕνεση ἀδρεναλίνης στήν καρδιά του μήπως καὶ ξεκινήσει, ἀλλά μάταια. Λυπημένη, ἐνημέρωσα τὀν πατέρα ὅτι τό γυφτόπουλο ἦταν νεκρό... Κάλεσα ἕνα ἀσθενοφόρο, τό πῆρε καί ἔφυγε. Τήν ἄλλη µέρα πῆγα στὀν Ἅγιο καὶ συγκλονισµένη ἀπό τό θλιβερό γεγονός τοῦ εἶπα:«Γέροντα, εἶμαι πάρα πολύ στεναχωρηµένη. Ἐχθές μοῦ φέρανε στό ἰατρεῖο ἕνα νεκρό παιδάκι Εἶχε πνιγεῖ κα δὲν μπόρεσα νά κάνω κάτι...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
