Μέ ποιούς τρόπους πρέπει νά μιλᾶμε στούς ἄλλους γιά ζητήματα πίστεως καί τί νά ἀποφεύγουμε , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Μέ ποιούς τρόπους πρέπει νά μιλᾶμε στούς ἄλλους γιά ζητήματα πίστεως καί τί νά ἀποφεύγουμε , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com,

 

«Μισεῖς τὸν ἐχθρό σου; Νὰ ξέρης ὅτι εἶσαι τρελλός»

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

«Μισεῖς τὸν ἐχθρό σου; Νὰ ξέρης ὅτι εἶσαι τρελλός»

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς τονίζει: «Περὶ δὲ τῆς φιλαδελφίας οὐ χρείαν ἔχετε γράφειν ὑμῖν· αὐτοὶ γὰρ ὑμεῖς θεοδίδακτοί ἐστε εἰς τὸ ἀγαπᾶν ἀλλήλους·» (Θεσ. Α΄ δ, 9). (: Γιὰ τὴν ἀγάπη τώρα πρὸς τοὺς ἀδελφούς σας Χριστιανοὺς δὲν ἔχετε ἀνάγκη νὰ σᾶς γράψουμε, διότι ἐσεῖς μόνοι σας ἔχετε διδαχθῆ ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ ἀγαπᾶτε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο».

Γιατὶ νὰ ἔχουμε ἀγάπη; Λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Κρονστάνδης: «Ἡ ἀγάπη ἀναπαύει τὴν καρδιά, τὴν ἀνακουφίζει, τὴ ζωογονεῖ. Τὸ μῖσος, ἀπεναντίας, τὴν ταλαιπωρεῖ, τὴν βασανίζει, τὴν ταράζει. Ὅποιος, λοιπόν, μισεῖ, εἶναι ὁ πιὸ ἀνόητος ἀνάμεσα στοὺς ἀνοήτους, καθὼς γίνεται τύραννος τοῦ ἴδιου τοῦ ἑαυτοῦ του…

Μισεῖς τὸν ἐχθρό σου; Νὰ ξέρης ὅτι εἶσαι τρελλός. Γιατί; Ἐπειδή, ὅσο κι ἂν σὲ πολεμάη ὁ ἐχθρός σου ἐξωτερικά, ἐσὺ πολεμᾶς περισσότερο τὸν ἑαυτό σου ἐσωτερικά. Καὶ αὐτὸ δὲν εἶναι ὁ πιὸ σκληρὸς διωγμός, τὸ νὰ βασανίζης τὸν ἑαυτό σου μὲ τὸ μῖσος πρὸς τὸν ἐχθρό σου;…

Ὅ,τι εἰπώθηκε γιὰ τὸ μῖσος, ἀφορᾶ καὶ τὰ ἄλλα πάθη. Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ὅρισε νὰ τιμωρούμαστε μέσα σ’ αὐτὰ καὶ ἀπ’ αὐτά. Κάθε πάθος εἶναι κι ἕνας βασανιστής, ἕνας δήμιος. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ κάνει κάποιο κακό, τιμωρεῖται μὲ τὸ ἴδιο τὸ κακὸ ποὺ κάνει, μὲ τὸ ἴδιο τὸ πάθος στὸ ὁποῖο εἶναι δοῦλος».Ἔλεγε ὁ Ἅγιος Πορφύριος ἕνα μῦθο μὲ τὸν βοριὰ καὶ τὸν ἥλιο. Μάλωναν και οἱ δύο ποιὸς εἶναι δυνατότερος. Ἔβαλαν τότε στοίχημα ποιὸς θὰ βγάλη τὴν κάπα τοῦ βοσκοῦ ποὺ ἐκείνη τὴν ὥρα ἀνηφόριζε τὸ βουνό. Φύσηξε λοιπὸν ὁ ἄνεμος ὅσο πιὸ δυνατὰ μποροοῦσε καὶ ὁ βοσκὸς ποὺ κρύωνε, περισσότερο σκεπαζόταν μὲ τὴν κάπα. Βγῆκε τότε ὁ ἥλιος ἀπὸ τὰ σύννεφα, σκόρπισε ἀγάπη, καλωσύνη καὶ ζεστασιά, ζεστάθηκε ὁ βοσκὸς καὶ ἔβγαλε τὴν κάπα του.

Κάθε στιγμή πρέπει νά κρατᾶς ἀντίσταση, γιά νά ἀπωθήσεις τόν ἐχθρό, ὁ ὁποῖος ζητᾶ νά σέ καταπιεῖ

❈ "Γρηγορεῖτε καί προσεύχεσθε, ἵνα μή εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν" (Ματθ. 26,41), εἶπε ὁ Κύριος στούς Ἀποστόλους. Καί πάλι λέει στήν Ἁγία Γραφή "νήψατε, γρηγορήσατε, γιατί ὁ διάβολος ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τινα καταπιεῖν" (Α' Πέτρ. 5,8).

Σκεφτεῖτε ἐδῶ μέσα τώρα νά ἔμπαινε ἕνα λιοντάρι καί νά βρυχιόταν... δέν θά εἴμαστε ὅλοι σέ μία ὑπερένταση; Νά γλιτώσουμε ἀπό τό λιοντάρι; Νά μήν μᾶς ἁρπάξει;

Ἔτσι πρέπει νά εἴμαστε κάθε στιγμή σέ ὑπερένταση, σέ νήψη. Αὐτή εἶναι ἡ νήψη, νά εἴμαστε σέ μιά ἐγρήγορση πνευματική νά μήν μᾶς ἁρπάξει τό λιοντάρι, ὁ Διάβολος. Ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τινα καταπιεῖν... Δέν μπορεῖς νά κοιμᾶσαι πνευματικά. Ὅσο ἀδρανοῦμε, αὐτή ἡ ἀδράνεια εἶναι ἀφορμή νά πληρωθοῦμε μέ τόν Διάβολο, μέ τό πονηρό πνεῦμα. Κάθε στιγμή πρέπει νά γεμίζεις μέ Ἅγιο Πνεῦμα.

Τί θά κάνεις; Κάθε στιγμή θά προσεύχεσαι, θά διαβάζεις, θά μελετᾶς πνευματικά, θά κάνεις μετάνοιες, θά κάνεις νηστεία. Ὅλα αὐτά σέ κρατᾶνε σέ ἐγρήγορση. Ἄν πεῖς γιά λίγο δέν θά κάνω τίποτε, θά ξεκουραστῶ. Δέν θά ξεκουραστεῖς, θά ἀρχίσεις νά γεμίζεις μέ τό πονηρό πνεῦμα, θά ἀρχίσει νά σέ δαγκώνει τό λιοντάρι μέχρι νά σοῦ φάει ὅλες τίς σάρκες. Αὐτό γίνεται.

Ἐκεῖνο πού παθαίνουμε λοιπόν εἶναι ὅτι δέν νήφουμε, δέν εἴμαστε σέ ἐγρήγορση. Τό παθαίνουμε ὅπως οἱ μωρές παρθένες πού τούς τέλειωσε τό λάδι.. τίς ἔπιασε καί ὁ ὕπνος καί μετά μείνανε ἐκτός νημφῶνος. Δηλαδή, ἡ πνευματική ζωή εἶναι μιά συνεχής δράση, δέν εἶναι μιά ἀπραξία.

*Περί Νοοτροπίας*

❈ Αὐτό πού πάντοτε λέγω, ὄχι ἡ φύσις τῶν πραγμάτων, ἀλλά ἡ δική μας ἡ διάνοια, μᾶς λυπεῖ ἤ μᾶς εὐφραίνει, μᾶς δίνει χαρά. Ἕνα γεγονός γιά ἕναν κοσμικό ἄνθρωπο μπορεῖ νά εἶναι πολύ λυπηρό. Τό ἴδιο γεγονός γιά ἕναν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νά εἶναι πολύ χαρούμενο γιατί τά βλέπει μέ πνευματικό τρόπο.

Γιά παράδειγμα, θά συμβεί κάποιος νά σέ ἀδικήσει. Γιά ἕναν κοσμικό εἶναι μεγάλη αἰτία λύπης καί δικαιολογημένα. Γιά ἕναν πνευματικό εἶναι μεγάλη αἰτία χαράς γιατί ξέρει ὅτι αὐτός πού θά συγχωρέσει αὐτόν πού τόν ἀδίκησε, συγχωρεῖται γιά τίς δικές του ἁμαρτίες. Ἀκόμη κι ἄν δέν ἔχει ἁμαρτίες - πού ποιός δέν ἔχει; - κάνει καθαρές καταθέσεις στόν οὐρανό.

Ἀγίου Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας. Ὑπόμνημα εἰς τόν τρίτον ψαλμό τοῦ Δαυϊδ

ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ

ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΤΡΙΤΟΝ ΨΑΛΜΟ ΤΟΥ ΔΑΥΙΔ

Στίχος 2: «Κύριε, τί ἐπληθύνθησαν οἱ θλίβοντές με; (: Κύριε, σε πόσο μεγάλο και αμέτρητο πλήθος έχουν αυξηθεί οι εχθροί που με καταθλίβουν!)»

Λέγει λοιπόν: «Γιατί πολλαπλασιάστηκαν;», χρησιμοποιώντας το «τί» αντί του «σφόδρα(:υπερβολικά, πάρα πολύ) -πολλαπλασιάστηκαν)». Γιατί μένει κατάπληκτος βλέποντας ότι είναι αναρίθμητοι αυτοί που παρασκευάζουν μηχανορραφίες γι’ αυτόν. Και φοβάται βέβαια ως άνθρωπος, ωστόσο δεν υποχωρεί μπροστά στους φόβους, αλλά έχοντας στηριγμένη την καρδιά του στον Θεό, ελπίζει ότι θα νικήσει εκείνους που τον επιβουλεύονται. Στενοχωρούσαν βέβαια τον Δαβίδ καθώς αυξάνονταν οι διακόσιοι άνδρες από την Ιερουσαλήμ που προστέθηκαν στον Αβεσσαλώμ [Β΄Βασ.15,11: «Καὶ μετὰ Ἀβεσσαλὼμ ἐπορεύθησαν διακόσιοι ἄνδρες ἐξ Ἱερουσαλὴμ κλητοὶ καὶ πορευόμενοι τῇ ἁπλότητι αὐτῶν καὶ οὐκ ἔγνωσαν πᾶν ῥῆμα(: Και όταν αναχώρησε ο Αβεσσαλώμ από την Ιερουσαλήμ, τον ακολούθησαν και διακόσιοι εκλεκτοί και επίσημοι άνδρες, οι οποίοι πήγαν μαζί του με όλη τους την απλότητα και με καλή διάθεση, χωρίς να γνωρίζουν τίποτε από τα συνωμοτικά του σχέδια)»], όταν προστέθηκαν σ’ αυτόν και ο Αχιτόφελ και ο Θεκών και όχλος ισχυρός και λαός πολύς μαζί με αυτόν. Γιατί όλοι αυτοί προξενούσαν στενοχώρια στον Δαβίδ, μεταξύ των οποίων ήταν και ο Σεμεεί, ο οποίος πορευόμενος καταριόταν τον Δαβίδ.

Στίχος 4: «Σὺ δέ, Κύριε, ἀντιλήπτωρ μου εἶ, δόξα μου καὶ ὑψῶν τὴν κεφαλήν μου (: Εσύ, όμως, Κύριε, είσαι βοηθός μου και προστάτης μου. Εσύ θα με δοξάσεις και πάλι και θα σηκώσεις ψηλά την κεφαλή μου, την οποία τώρα ντροπιασμένος έχω σκυμμένη προς τα κάτω)».

Αφού ο Δαβίδ προανέφερε την πίεση και την αμηχανία που αισθανόταν από την επανάσταση των εχθρών του, τώρα διαστέλλει τη μελωδία με το διάψαλμα, και ανακτώντας θάρρος με εκείνο που με τρόπο απόρρητο ήχησε μέσα του, αφήνει να βγει αυτή η σωτήρια φωνή: «Συ, όμως, Κύριε, είσαι βοηθός μου». «Εκείνοι, βέβαια», λέγει, «κινούν όπλα και περιμένουν να με νικήσουν επειδή απογυμνώθηκα από τη χάρη Σου, εγώ, όμως, γνωρίζω τον Σωτήρα και Λυτρωτή μου. Δεν στηρίζω την ελπίδα μου στο τόξο και η ρομφαία μου δεν θα με σώσει, αλλά τείχος αδιάρρηκτο για μένα και πλήθος σωματοφυλάκων που δεν καταβάλλεται εύκολα είναι η δική Σου ευμένεια, Δέσποτα, και η βοήθειά Σου. Και δεν θα χρειαστώ κανένα, γιατί η αγαθότητά Σου μού απονέμει δόξα και υψώνει το κεφάλι μου, δηλαδή με καθιστά ένδοξο και πέρα από τους εχθρούς μου». Ή «κεφαλή» ονομάζει την εξουσία του, την οποία, αφού ταπεινώθηκε για λίγο, την έλαβε πάλι υψωμένη.

Ἡ εὐαγγελική περικοπή τῆς μνήμης τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας. Παναγιώτης Τρεμπέλας

Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ

Κατά Ματθαίον, κεφάλαιο Ε΄, εδάφια 14-19

14 ῾Ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου. Οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω ὄρους κειμένη· 15 οὐδὲ καίουσι λύχνον καὶ τιθέασι αὐτὸν ὑπὸ τὸν μόδιον, ἀλλ᾿ ἐπὶ τὴν λυχνίαν, καὶ λάμπει πᾶσι τοῖς ἐν τῇ οἰκίᾳ. 16 Οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσι τὸν πατέρα ὑμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς.

17 Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον καταλῦσαι τὸν νόμον ἢ τοὺς προφήτας· οὐκ ἦλθον καταλῦσαι, ἀλλὰ πληρῶσαι. 18 Ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἕως ἂν παρέλθῃ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ μὴ παρέλθῃ ἀπὸ τοῦ νόμου ἕως ἂν πάντα γένηται. 19 Ὅς ἐὰν οὖν λύσῃ μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων καὶ διδάξῃ οὕτω τοὺς ἀνθρώπους, ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν· ὃς δ᾿ ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν.

Ερμηνευτική απόδοση από τον μακαριστό Παν. Τρεμπέλα

14 Εσείς είστε το φως του κόσμου, διότι έχετε προορισμό με το φωτεινό σας παράδειγμα και με τα λόγια σας που μεταδίδουν το φως της αλήθειας να φωτίζετε τους ανθρώπους που βρίσκονται στο σκοτάδι της αμαρτίας και της πλάνης.

9 Ἰουνίου. Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας (†444). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Τρίτης β΄ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Ῥωμ. δ΄ 4-12).

Ρωμ. 4,4            τῷ δὲ ἐργαζομένῳ ὁ μισθὸς οὐ λογίζεται κατὰ χάριν, ἀλλὰ κατὰ ὀφείλημα·

Ρωμ. 4,4                   Εις κάθε ένα δε που εργάζεται, η αμοιβή δια την εργασίαν του δεν θεωρείται ως χάρις και δωρεά, αλλ' ως χρέος, που πρέπει να καταβληθή.

Ρωμ. 4,5            τῷ δὲ μὴ ἐργαζομένῳ, πιστεύοντι δὲ ἐπὶ τὸν δικαιοῦντα τὸν ἀσεβῆ, λογίζεται ἡ πίστις αὐτοῦ εἰς δικαιοσύνην,

Ρωμ. 4,5                    Εις εκείνον όμως ο οποίος δεν έχει να παρουσιάση έργα, αλλά πιστεύει στον Θεόν, που δίδει δικαίωσιν και εις αυτόν ακόμη τον ασεβή, εάν μετανοήση, λαμβάνεται υπ' όψιν η πίστις του αυτή, ώστε να πάρη την δικαίωσιν εκ μέρους του Θεού.

Ἡ ἀποστολική περικοπή τῆς μνήμης τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας. Παναγιώτης Τρεμπέλας

Η ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ

ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ

Προς Εβραίους, κεφάλαιο Ζ΄,εδάφια 26-28 και κεφάλαιο Η΄, εδάφια 1-2

ΚΕΦ. Ζ΄ 26 Τοιοῦτος γὰρ ἡμῖν ἔπρεπεν ἀρχιερεύς, ὅσιος, ἄκακος, ἀμίαντος, κεχωρισμένος ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ ὑψηλότερος τῶν οὐρανῶν γενόμενος, 27 ὃς οὐκ ἔχει καθ' ἡμέραν ἀνάγκην, ὥσπερ οἱ ἀρχιερεῖς, πρότερον ὑπὲρ τῶν ἰδίων ἁμαρτιῶν θυσίας ἀναφέρειν, ἔπειτα τῶν τοῦ λαοῦ· τοῦτο γὰρ ἐποίησεν ἐφάπαξ ἑαυτὸν ἀνενέγκας. 28 ὁ νόμος γὰρ ἀνθρώπους καθίστησιν ἀρχιερεῖς ἔχοντας ἀσθένειαν, ὁ λόγος δὲ τῆς ὁρκωμοσίας τῆς μετὰ τὸν νόμον υἱὸν εἰς τὸν αἰῶνα τετελειωμένον.

KEΦ. Η΄ 1Κεφάλαιον δὲ ἐπὶ τοῖς λεγομένοις, τοιοῦτον ἔχομεν ἀρχιερέα, ὃς ἐκάθισεν ἐν δεξιᾷ τοῦ θρόνου τῆς μεγαλωσύνης ἐν τοῖς οὐρανοῖς, 2 τῶν ῾Αγίων λειτουργὸς καὶ τῆς σκηνῆς τῆς ἀληθινῆς, ἣν ἔπηξεν ὁ Κύριος, καὶ οὐκ ἄνθρωπος.

Ερμηνευτική απόδοση από τον μακαριστό Παν. Τρεμπέλα

ΚΕΦ. Ζ΄ 26Αντικαταστάθηκε λοιπόν η λευιτική ιεροσύνη· διότι τέτοιος και με τέτοια προσόντα Αρχιερεύς μάς χρειαζόταν: ευσεβής και άγιος, απαλλαγμένος από κακία και πονηρία, αμόλυντος, χωρισμένος από τους αμαρτωλούς και ανέγγιχτος από την αμαρτία.

Οἱ πιό πολλές ἀσθένειες σήμερα εἶναι ἀπό τό πολύ φαγητό

❈ Κάποιος μεγάλος γιατρός ἔλεγε πώς, ἄν οἱ ἄνθρωποι τηροῦσαν τίς νηστεῖες τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως τά λέει ἡ Ἐκκλησία, θά κλείνανε τά μισά νοσοκομεῖα! Δηλαδή θά εἴχαμε τεράστια ὠφέλεια! Βέβαια.. Οἱ πιό πολλές ἀσθένειες εἶναι ἀπό τό πολύ φαγητό σήμερα.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 2 - 11 - 2017)

Συνεχίζει νά λειτουργεῖ ἡ συνείδηση σέ ἕναν πού εἶναι σέ κῶμα ἡ καταστολή; ,Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ἡ καλή πανουργία πού πρέπει νά ἔχει ὁ χριστιανός , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Μνήμη Ἁγίου Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας Ἑρμηνεία τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς ἀπό τόν Ἱερό Χρυσόστομο

ΜΝΗΜΗ ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ[:Ματθ. 5,14-19]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

«Ὑμεῖς ἐστε τὸ ἅλας τῆς γῆς· ἐὰν δὲ τὸ ἅλας μωρανθῇ, ἐν τίνι ἁλισθήσεται; εἰς οὐδὲν ἰσχύει ἔτι εἰ μὴ βληθῆναι ἔξω καὶ καταπατεῖσθαι ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων (:Εσείς, οι μαθητές μου, είστε το πνευματικό αλάτι των ανθρώπων της γης (επειδή με το παράδειγμα και την διδασκαλία σας έχετε την δυνατότητα να νοστιμεύετε τη ζωή των ανθρώπων και να προλαβαίνετε την ηθική σαπίλα)· εάν, όμως, το αλάτι χάσει αυτήν την ιδιότητά του, με τι άλλο θα αλατιστεί, ώστε να αποκτήσει πάλι την ουσία και δύναμή του; Δεν έχει πλέον καμία αξία και σε τίποτε άλλο δεν χρειάζεται, παρά να πεταχτεί στον δρόμο και να καταπατείται από τους ανθρώπους. Εάν λοιπόν και εσείς χάσετε την ηθική σας δύναμη, δεν θα γίνετε μόνο άχρηστοι, αλλά και θα περιφρονηθείτε από τους ανθρώπους)»[Ματθ.5,13].

Παρατήρησε, αγαπητέ μου, μετά από πόσες εντολές στην επί του όρους ομιλία Του ο Κύριος καθόρισε την αμοιβή των ουρανίων αγαθών[Ματθ.5,12: «Χαίρετε καὶ ἀγαλλιᾶσθε, ὅτι ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τοῖς οὐρανοῖς(:Να χαίρεστε και να γεμίσετε από αγαλλίαση, διότι η ανταμοιβή σας στους ουρανούς θα είναι μεγάλη και ανυπολόγιστη)»]. Και δεν το έκανε τυχαίως, αλλά για να δείξει ότι δεν είναι δυνατόν να αντεπεξέλθει στον αγώνα αυτόν εκείνος που δεν είναι εφοδιασμένος με όλες εκείνες τις αρετές και δεν έχει υποστεί την απαιτούμενη δοκιμασία. Για τον λόγο αυτό μεταβαίνει προοδευτικά από την προηγούμενη στην επόμενη εντολή μέσω των μακαρισμών και μας υφαίνει σαν κέντημα μία χρυσή σειρά εντολών· διότι ο ταπεινός θα λυπηθεί και θα πενθήσει ολόψυχα και για τις δικές του αμαρτίες. Όποιος πενθεί, θα είναι και πράος και δίκαιος και ελεήμονας. Ο ελεήμονας και δίκαιος και πράος θα είναι και ταπεινός και καθαρός στην ψυχή του. Ο τελευταίος αυτός θα είναι και ειρηνοποιός. Και όποιος θα έχει κατορθώσει όλα αυτά, θα είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει και κινδύνους και δεν θα χάσει την ψυχραιμία του όταν κακολογείται και όταν υφίσταται αναρίθμητα δεινά.

Μνήμη Ἁγίου Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας. Ἑρμηνεία τῆς ἀποστολικῆς περικοπῆς ἀπό τόν Ἱερό Χρυσόστομο

ΜΝΗΜΗ ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ[:Εβρ.7,26-28 και 8,1-2]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

«Τοιοῦτος γὰρ ἡμῖν ἔπρεπεν ἀρχιερεύς, ὅσιος, ἄκακος, ἀμίαντος, κεχωρισμένος ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ ὑψηλότερος τῶν οὐρανῶν γενόμενος(:Aντικαταστάθηκε λοιπόν η λευιτική ιεροσύνη. Διότι τέτοιος και με τέτοιες ιδιότητες Αρχιερέας μάς χρειαζόταν· ευσεβής και άγιος, απαλλαγμένος από κακία και πονηρία, αμόλυντος, χωρισμένος από τους αμαρτωλούς και ανέγγιχτος από την αμαρτία. Και όσο ζούσε στη γη, ήταν τελείως χωρισμένος και ανέγγιχτος από τις αμαρτίες των ανθρώπων, επειδή ήταν απόλυτα αναμάρτητος· επιπλέον όμως τώρα και επειδή ανυψώθηκε πάνω από τους ουρανούς και κάθεται στα δεξιά του Θεού)»[Εβρ.7,26].

Βλέπεις ότι όλα έχουν λεχθεί για την ανθρώπινη φύση του Κυρίου; Όταν όμως λέγω «ανθρώπινη φύση», εννοώ αυτήν που έχει θεότητα· δεν τη χωρίζω, αλλά αφήνω να σκέπτεται κανείς αυτά που πρέπει. Είδες τη διαφορά του αρχιερέα; Ανακεφαλαίωσε όσα λέχθηκαν παραπάνω, λέγοντας : « Οὐ γὰρ ἔχομεν ἀρχιερέα μὴ δυνάμενον συμπαθῆσαι ταῖς ἀσθενείαις ἡμῶν, πεπειραμένον δὲ κατὰ πάντα καθ᾿ ὁμοιότητα χωρὶς ἁμαρτίας(: Και να μην περάσει ποτέ από τον νου μας ότι αφού Αυτός είναι τώρα στους ουρανούς, δε θα δείξει ενδιαφέρον για μας· διότι δεν έχουμε αρχιερέα που να μην μπορεί να μας συμπαθήσει στις ηθικές και φυσικές αδυναμίες μας, επειδή τάχα δεν γνωρίζει τα όσα μας συμβαίνουν ή επειδή υψώθηκε τόσο πολύ· αλλά έχουμε αρχιερέα ο οποίος έχει αντιμετωπίσει πειρασμούς, με όλους τους τρόπους που μπορεί να δοκιμαστεί η ανθρώπινη φύση. Έχει αντιμετωπίσει πειρασμούς εξ ολοκλήρου όμοια με εμάς, χωρίς όμως να υποπέσει σε καμία αμαρτία)»[Εβρ.4,15].

Οἱ Ἅγιοι Πάντες: Οἱ μοναδικοὶ παιδαγωγοὶ τῆς Ὀρθοδοξίας.

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Θεοδώρου Ζήση

Οἱ «Βίοι τῶν Ἁγίων», λέγει ὁ σοφός καί ἁγιασμένος καί φωτισμένος Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, εἶναι ἡ μοναδική Παιδαγωγική τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ψάχνουμε νά βροῦμε παιδαγωγικά πρότυπα γιά τούς σκοπούς τῆς Παιδείας κι ἔχουμε ἐδῶ τούς μοναδικούς παιδαγωγούς, τούς Ἁγίους· εἶναι οἱ μοναδικοί παιδαγωγοί, τούς ὁποίους δέν γνωρίζουμε. Ποιός διαβάζει «Βίους Ἁγίων»; Πότε παρουσιάζουμε στά σχολεῖα μας τούς «Βίους τῶν Ἁγίων»;

Ἡ μοναδική Παιδαγωγική τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι οἱ Βίοι τῶν Ἁγίων.

Οἰκουμενιστικὴ ἑρμηνεία τῆς δογματικῆς πλάνης τοῦ Filioque.

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου – συγγραφέως.

Εν Θεσσαλονίκη τη 4η Ιουνίου 2026.

Όπως είναι γνωστό, η κακόδοξη προσθήκη στο Σύμβολο της Πίστεως του Filioque, την οποία εισήγαγε ο Παπισμός εδώ και χίλια χρόνια περίπου, δημιούργησε ένα αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ της Ορθοδόξου Ανατολής και της Παπικής Δύσεως, καθώς η εν λόγω κακοδοξία εξακολουθεί να παραμένει, δυστυχώς μέχρι σήμερα, βασική δογματική διδασκαλία των παπικών. Πολλοί οικουμενιστές σήμερα, προερχόμενοι κυρίως από τον ακαδημαϊκό χώρο, θέλησαν να δώσουν μια δική τους ερμηνεία στη δογματική αυτή πλάνη, στην προσπάθειά τους να γεφυρώσουν το χάσμα αυτό. Σύμφωνα με την ερμηνεία αυτή το πρόβλημα του Filioque δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα πρόβλημα λεκτικής παρανοήσεως. Ένα πρόβλημα, δηλαδή, κακής αποδόσεως στην λατινική μετάφραση του ελληνικού κειμένου με λατινικές λέξεις, που δεν αποδίδουν επακριβώς το ελληνικό κείμενο.

Και άλλες φορές ασχοληθήκαμε με το θέμα αυτό. Εδώ απλώς θεωρήσαμε σκόπιμο να υπενθυμίσουμε ορισμένες αλήθειες, που αφορούν το θέμα της εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος, με την ευκαιρία των ημερών που διανύουμε, όπου εορτάζουμε τα μεθέορτα της μεγάλης Δεσποτικής Εορτής της Πεντηκοστής.

Την κακόδοξη προσθήκη του Filioque στο Σύμβολο της Πίστεως δεν είναι δυνατόν να την αξιολογήσει κανείς ορθά, αν την θεωρήσει απλώς ως πρόβλημα όρων και λέξεων, αλλά μόνον όταν την θεωρήσει στις ιστορικοδογματικές του διαστάσεις, που είναι και οι πραγματικές του διαστάσεις. Ας παραθέσουμε κατ’ αρχήν ορισμένα ιστορικά στοιχεία.

Τα πρώτα σπέρματα της αιρέσεως του Filioque πρέπει να τα αναζητήσουμε στον Νεοπλατωνισμό και στο θρησκειοφιλοσοφικό σύστημα του ιερού Αυγουστίνου, ο οποίος ενώ ήταν γνώστης του Νεοπλατωνισμού, (είχε μάλιστα θητεύσει σε και σε αιρετικές ομάδες, όπως οι Μανιχαίοι), αγνοούσε δυστυχώς την θεολογία των ελλήνων Πατέρων. Όπως παρατηρεί ο αείμνηστος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κυρός Παν. Τρεμπέλας: «το Filioque εμφανίζεται διά πρώτην φοράν παρά τω Αυγουστίνω». Λέγει ο ιερός Αυγουστίνος στο περί Τριάδος, (DeTrinitate), έργο του ρητώς, ότι «δεν δυνάμεθα να είπωμεν, ότι το Άγιον Πνεύμα δεν εκπορεύεται και εκ του Υιού, επειδή ουχί μάτην το αυτό Πνεύμα και του Πατρός και του Υιού Πνεύμα λέγεται», (Necpossumusdicere, quod Spiritus Sanctus et a Filionon procedat…). Bλέπουμε δηλαδή εδώ ότι ο Αυγουστίνος ομιλεί σαφέστατα για την κακοδοξία του Filioque, και μάλιστα κατά τρόπον, που δεν επιδέχεται καμία λεκτική παρανόηση.

π.Αὐγουστῖνος Καντιώτης: Πλὴν ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων, γιὰ νὰ γίνεις δεσπότης σήμερα ἢ θὰ κάνεις τούμπα μέσα στὴν στοὰ τῶν μασόνων ἢ θὰ σιωπᾶς.

Για να γίνης δεσπότης σήμερα ή πρέπει να κάνης τούμπα μέσα στην στοά των μασόνων & να προσκυνήσης τον διάβολο· Τι διαβολο-δεσποτης θα γινης; Ή θα επιτρέψη να γίνης εάν δεν την πολεμάς.

Mητροπολίτης Φλωρίνης π. Αὐγουστίνος Καντιώτης Αθήνα 3.5.1964

«Δυστυχώς και μέσα στην Εκκλησία μπήκε η μασονία. Διαβάστε παλαιότερες «ΣΠΙΘΕΣ» και θα το δείτε. Εγώ κατήγγειλα επίσημα με στοιχεία ότι και επίσκοποι και μητροπολίται και πατριάρχαι είναι μασόνοι… Για να γίνεις δεσπότης ή πρέπει να περάσεις από τα σκαλοπάτια της μασονίας ή άμα δεν περάσεις, -γιατί δεν είναι όλοι οι δεσποτάδες μασόνοι-, όμως είναι γεγονός ότι υπάρχουν τέτοιοι ύποπτοι στην Εκκλησία. Δεν ανακοινώνουν τα ονόματά τους όσο ζουν, άμα πεθάνουν τότε τους φανερώνουν. Εμείς όμως τους ξέρουμε και τους παρακολουθούμε.

8 Ἰουνίου. Ἀνακομιδὴ ἱ. λειψάνων Θεοδώρου τοῦ στρατηλάτου μεγαλομάρτυρος (†319), Καλλιόπης μάρτυρος. Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Δευτέρας β΄ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Ῥωμ. β΄ 28 - γ΄ 18).

Ρωμ. 2,28          οὐ γὰρ ὁ ἐν τῷ φανερῷ Ἰουδαῖός ἐστιν, οὐδὲ ἡ ἐν τῷ φανερῷ ἐν σαρκὶ περιτομή,

Ρωμ. 2,28                 Διότι Ιουδαίος αληθινός και άξιος των δωρεών του Θεού δεν είναι εκείνος, που εξωτερικώς φαίνεται ως Ιουδαίος ούτε αληθινή περιτομή είναι εκείνη, που έχει γίνει και φαίνεται εις την σάρκαν.

Ρωμ. 2,29          ἀλλ᾿ ὁ ἐν τῷ κρυπτῷ Ἰουδαῖος, καὶ περιτομὴ καρδίας ἐν πνεύματι, οὐ γράμματι, οὗ ὁ ἔπαινος οὐκ ἐξ ἀνθρώπων, ἀλλ᾿ ἐκ τοῦ Θεοῦ.

Ρωμ. 2,29                 Αλλά πραγματικός και ευάρεστος στον Θεόν Ιουδαίος είναι εκείνος, που με το άγνωστος στους ανθρώπους και κρυφό εσωτερικόν του λατρεύει και υπακούει στον Θεόν. Και αληθινή περιτομή είναι η αποκοπή πάσης κακίας και ενοχής από την καρδίαν, η οποία γίνεται με την χάριν του Αγίου Πνεύματος και όχι με την τυπικήν και νεκράν πλέον διάταξιν του μωσαϊκού Νομου. Αυτός δε, ο αληθινά γνήσιος Ιουδαίος θα λάβη τον έπαινόν του, όχι εκ μέρους ανθρώπων, αλλά από τον ίδιον τον Θεόν.

Ἡ μετάλλαξη τοῦ Ἁγίου Ὄρους.

Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 19.5//1.6.2026.

Τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἁγιορείτικη Κελλιώτικη Φωνή.

Ἅγιοι Καθηγούμενοι, Ἀντιπρόσωποι, Προϊστάμενοι τῶν εἴκοσι (20 ) Ἱερῶν Μονῶν Ἁγίου Ὅρους,

Διαφυλάξατε τὸ Ἅγιον Ὄρος ἀπὸ τὴν ἀλλοίωση, μετάλλαξη ποὺ ἔχει ὑποστεῖ τὰ τελευταῖα ἔτη.

Τὰ μεγάλα λιμάνια, θὰ ὑποδέχονται μεγάλα πλοῖα, μὲ πλῆθος ἀνθρώπων, μὲ ἄμεση ἀνάγκη γιὰ φιλοξενία, διανυκτερεύσεων κ.λπ… Ἀκούγεται ὅτι μεγαλοεπιχειρηματίας ξενοδοχειακῶν κοσμικῶν μονάδων ἀνέλαβε νὰ ἀνορθώσει μεγαθήριον στὴν περιοχὴ τῆς Μονῆς Ἰβήρων… !!!

Οἱ ἐπιχειρηματίες ὅπου «μυρίζονται» χρῆμα τρέχουν νὰ προσφέρουν τὶς ὑπηρεσίες τους (μὲ τὸ ἀζημίωτο φυσικά… πολλὰ καὶ πλουσιοπάροχα τὰ εὐρωπαϊκὰ πακέτα ὅταν πρόκειται νὰ ἀλλοιώσουν, νὰ φθείρουν τὰ ἐθνικὰ ἰδεώδη καὶ τὰ τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως μας…) …

Ἤδη στὴν Μονὴ Παντοκράτορος στὴν περιοχὴ Καψάλας ἀνορθώθηκαν κτιριακές ἐγκαταστάσεις π.χ. Ι.Κ. «Ἄξιόν ἐστι», Ι.Κ. Ἁγίου Σάββα τὸ ξεροκάλυβο τοῦ κηπουροῦ καὶ Ξενοφῶντος ἔξωθεν τῆς Μονῆς πρὸς ἀρσανά…

Ἐμεῖς οἱ Ἁγιορεῖτες καὶ εἰδικὰ οἱ διοικοῦντες ποὺ παίρνουν τὶς τελικὲς ἀποφάσεις δὲν ἀντιλαμβανόμαστε τὶς εὐθύνες καὶ τὶς ἐπιπτώσεις τῶν λανθασμένων ἐκοσμικευμένων ἐπιλογῶν μας…;;;

Ὁ νοῦς εἶναι ἀεικίνητος...

❈ Ὁ νοῦς εἶναι ἀεικίνητος. Πάντα πρέπει νά ἔχει κάτι γιά νά ἀλέθει. Ἄν λοιπόν δέν τοῦ δώσουμε ἐμεῖς ὑλικό, θά τοῦ δώσει ὁ Πονηρός. Ἄν ὁ νοῦς μας δηλαδή δέν εἶναι στόν Χριστό, θά πάει στό πονηρό, θά πάει στό βλάσφημο, θά πάει στο αἰσχρό, θά πάει στό δαιμονικό. Τότε εἶναι ἀκριβῶς πού μολύνεται.

Βασικά κριτήρια ἐπιλογῆς πνευματικοῦ ὁδηγοῦ , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Πνευματικοί χωρίς Ἅγιον Πνεῦμα -Ἡ "οἰκονομία" καί ἡ "παραοικονομία" ἀπό τούς πνευματικούς ὁδηγούς , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Πνευματικοί χωρίς Ἅγιον Πνεῦμα -Ἡ "οἰκονομία" καί ἡ "παραοικονομία" ἀπό τούς πνευματικούς ὁδηγούς , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Τιμωρία τοῦ καταπατητοῦ τῆς ἀργίας τοῦ Σαββάτου καί ἡ ἀνταρσία των Κορρέ, Δαθάν καί Ἀβειρῶν, Ἀριθμοί, κέφ. 14-15, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Τιμωρία τοῦ καταπατητοῦ τῆς ἀργίας τοῦ Σαββάτου καί ἡ ἀνταρσία των Κορρέ, Δαθάν καί Ἀβειρῶν, Ἀριθμοί, κέφ. 14-15, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου,  5-6-2026 Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Οἱ 12 κατάσκοποι καί ἡ τιμωρία τῶν 10 ὀλιγόπιστων καί τοῦ λαοῦ, Ἀριθμοί κέφ.13, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Οἱ 12 κατάσκοποι καί ἡ τιμωρία τῶν 10 ὀλιγόπιστων καί τοῦ λαοῦ, Ἀριθμοί κέφ.13, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου, 5-6-2026 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

 http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Ἀποκάλυψις Ἰωάννου 7, 1-3. Ἄνοιγμα 7ης σφραγῖδος, Ν. Βασιλειάδη καί π. Ἀθ. Μυτιληναίου, Ἱερ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Ἀποκάλυψις Ἰωάννου 7, 1-3. Ἄνοιγμα 7ης σφραγῖδος, Ν. Βασιλειάδη καί π. Ἀθ. Μυτιληναίου, Ἱερ. Σάββα Ἁγιορείτου, 5-6-2026 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Περί Ἔργου - Πράξεως

❈ Ἄν κάποιο ἔργο εἶναι κάτι πού θέλει ὁ Θεός, ὁ Θεός θά μᾶς δώσει τή δύναμη νά τό κάνουμε. Γι' αὐτό πρῶτα - πρῶτα νά ξεκαθαρίσουμε, πρίν τό κάνουμε, ἄν τό κάνουμε γιά τόν Θεό. Γιατί μετά εἶναι σίγουρα μέσα στίς δυνάμεις μας, δέν θά εἶναι πάνω ἀπό τίς δυνάμεις μας. Δηλαδή ἀπό τίς φυσικές μας δυνάμεις, εἶναι πάντα πάνω το καθετί, διότι δέν μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά κάνει τίποτα τό καλό χωρίς τόν Θεό. Ἀπό τή στιγμή ὅμως πού κάνει αὐτό πού κάνει γιά τόν Θεό καί ἔχει αὐτήν τήν πληροφορία ἀπό τόν Θεό, ἐρώτησε τόν πνευματικό του ὁδηγό, ἔχει τήν εὐλογία, μετά γίνονται καί θαύματα. Δέν ἔχουμε μετά νά φοβηθοῦμε τίποτε καί ἔτσι γίνονται τά πραγματικά μεγάλα ἔργα.

Σᾶς εἶπα γιά τόν π. Ἐφραίμ στήν Ἀριζόνα, ἔ, τεράστιο ἔργο ἔκανε στήν Ἀμερική.

Τά μεγάλα ἔργα, ἄν δέν προσέξει κανείς, γίνονται ὄχι μόνο μικρά, ἀλλά κακίες...

❈ Τά μεγάλα ἔργα, ἄν δέν προσέξει κανείς, γίνονται ὄχι μόνο μικρά, ἀλλά κακίες.

Μία μεγάλη φιλανθρωπία, γιά παράδειγμα, ἄν δέν γίνει γιά τήν δόξα τοῦ Θεοῦ, εἶναι μία μεγάλη ἁμαρτία.

Ἦταν ἕνας Πατριάρχης στήν Ἀλεξάνδρεια, τότε πού ἀκόμα εἴχαμε ζωντανή κοινότητα στήν Ἀλεξάνδρεια πρίν δηλαδή τό 1950 περίπου πού τούς ἔδιωξε ὁ Νάσερ. Αὐτός ἤθελε νά χτίσει ἕνα ἵδρυμα γιά τούς Χριστιανούς ἐκεῖ τῆς Ἀλεξάνδρειας.

Παρακάλεσε τούς Χριστιανούς νά βοηθήσουν, γιατί ὁ ἄνθρωπος δέν εἶχε χρήματα.

Ἐλάχιστα χρήματα μαζεύτηκαν. Ὁπότε σκέφτηκε τό ἑξῆς: ἔβγαλε μιά ἀνακοίνωση πού ἔλεγε, ὅποιος δώσει χρήματα, τό ὄνομά του θά γραφεῖ σέ μιά μαρμάρινη πλάκα καί θά μπεῖ στήν πρόσοψη τοῦ κτιρίου καί φυσικά θά εἶναι κατά σειρά μεγέθους προσφορᾶς! Δηλαδή, ὅποιος δώσει περισσότερα, θά εἶναι πρῶτο τό ὄνομά του, μετά δεύτερο, τρίτο κ.λπ.

Κυριακή τῶν Ἁγίων Πάντων:«Ἡ ἁγιότης, κατασκευαστικόν δεδομένον στόν ἄνθρωπο» π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

 ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝ

ΤΩΝ[: Ματθ.10.32-33, 37-38 και Ματθ.19,27-30]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«Η ΑΓΙΟΤΗΣ, ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΟΝ ΔΕΔΟΜΕΝΟΝ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 25-6-2000]

[Β417]

Η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, πρώτη Κυριακή μετά την Πεντηκοστήν, εορτάζει την μνήμη πάντων των αγίων, γνωστών και άγνωστων, καθ’ όλον το μήκος της Ιστορίας. Ο Συναξαριστής της ημέρας μάς πληροφορεί τα εξής: «Τῇ σήμερον ἡμέρᾳ, Κυριακῇ μετὰ τὴν Πεντηκοστήν, τὴν τῶν ἁπανταχοῦ τῆς οἰκουμένης ἐν Ἀσίᾳ, Λιβύῃ καὶ Εὐρώπῃ, Βορρᾷ τε καὶ Νότῳ, Ἁγίων πάντων ἑορτὴν ἑορτάζομεν».

Καθώς ακούμε τον Συναξαριστήν, αισθανόμεθα όλο το μεγαλείον της πίστεώς μας σε μία καθολική και παγκόσμια διάσταση, που είναι οι άγιοι της Εκκλησίας μας. Εξάλλου η Εκκλησία μας γίνεται φανερή δια της ζωής των αγίων της. Οι άγιοι είναι τα μέλη του σώματος του Ενανθρωπήσαντος Θεού Λόγου. Και επεκτείνεται όχι μόνον σε όλον τον κόσμον, αλλά και σε όλους τους αιώνες. Και όπως έλεγε ο ιερός Αυγουστίνος ότι «η Εκκλησία είναι ο Χριστός παρατεινόμενος εις τους αιώνας».

Το στοιχείον της αγιότητος στον άνθρωπο είναι ένα κατασκευαστικό δεδομένο. Θα το ξαναπώ: Το στοιχείον της αγιότητος στον άνθρωπο είναι ένα κατασκευαστικό δεδομένο. Δηλαδή όταν ο Θεός θέλησε να κατασκευάσει τον άνθρωπο είπε: «Ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ’ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ’ ὁμοίωσιν». «Ποιήσωμεν». Είναι ο Άγιος Τριαδικός Θεός, ο Οποίος τρόπον τινά, σαν να συσκέπτεται, τα τρία Πρόσωπα σαν να συσκέπτονται περί της κατασκευής του ανθρώπου. Και όταν προβαίνει εις την Δημιουργία, ένα χωρίο παρακάτω -αυτά είναι γραμμένα εις το βιβλίον της Γενέσεως- γράφει η Γραφή: «Καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, κατ’ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν, ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς». Και το σημαντικόν: «Καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς ὁ Θεός».

Τι παρατηρούμε στην διατύπωση του ιερού κειμένου; Ενώ ο Θεός, ο Άγιος Τριαδικός Θεός, αναφέρει τα κατασκευαστικά δεδομένα του ανθρώπου, που είναι η εικόνα του Θεού στον άνθρωπο, «ποιήσωμεν», λέει, «ἄνθρωπον», δηλαδή μία ύπαρξη, που λέγεται «άνθρωπος» και «θα είναι σύμφωνα με την δική μας εικόνα και με την δική μας ομοίωση». Δύο κατασκευαστικά δεδομένα τα οποία, δεν είναι περιττό να σας το ξαναπώ, όταν πολλές φορές σας το έχω πει μέχρι τώρα, γιατί θα ήθελα να εντυπωθεί στη μνήμη σας, όταν λέγει ο Θεός: «Ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ’ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ’ ὁμοίωσιν» δεν αναφέρεται εις τον χώρον της ψυχής, αλλά εις τον χώρον και της ψυχής και του σώματος.

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου. Ἐγκώμιο στούς Ἁγίους Πάντες

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

ΕΓΚΩΜΙΟ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ

Δεν πέρασαν ακόμη επτά μέρες, από τότε που γιορτάσαμε την ιερή πανήγυρη της Πεντηκοστής, και πάλι μας πρόφθασε χορός μαρτύρων ή καλύτερα στρατιά μαρτύρων και παράταξη, που δεν είναι καθόλου κατώτερη από την στρατιά των αγγέλων, την οποία είδε ο πατριάρχης Ιακώβ, αλλά είναι ίδιας αξίας και τάξης με αυτή· γιατί μάρτυρες και άγγελοι διαφέρουν μόνο στα ονόματα, στα έργα τους όμως ταυτίζονται.

Στον ουρανό κατοικούν οι άγγελοι, στον ουρανό και οι μάρτυρες. Αιώνιοι και αθάνατοι είναι εκείνοι, το ίδιο θα γίνουν και οι μάρτυρες. Αλλ᾽ εκείνοι έλαβαν και ασώματη φύση; Και τι σημασία έχει αυτό; Γιατί οι μάρτυρες, αν και έχουν σώμα, όμως είναι αθάνατο ή καλύτερα και πριν από την αθανασία ο θάνατος του Χριστού στολίζει τα σώματά τους περισσότερο από την αθανασία.

Δεν είναι τόσο λαμπρός ο ουρανός, που στολίζεται με το πλήθος των αστεριών, όσο είναι τα σώματα των μαρτύρων, που στολίζονται με το λαμπρό αίμα των τραυμάτων. Ώστε επειδή πέθαναν γι᾽ αυτό και είναι ανώτεροι, και βραβεύτηκαν πριν από την αθανασία παίρνοντας τα στεφάνια από την ώρα του θανάτου τους.

«Ἠλάττωσας αὐτὸν βραχύ τι παρ᾿ ἀγγέλους, δόξῃ καὶ τιμῇ ἐστεφάνωσας αὐτόν(:Τον έκανες λίγο κατώτερο από τους αγγέλους, τον στεφάνωσες με δόξα και τιμή)» [Ψαλμ. 8, 6], λέει ο Δαυίδ, για τη φύση όλων των ανθρώπων. Αλλά και το λίγο αυτό που στερούνταν οι άνθρωποι σε σχέση με τους αγγέλους, το συμπλήρωσε ο Χριστός όταν ήρθε, καταδικάζοντας τον θάνατο με τον δικό Του θάνατο. Εγώ όμως δεν αντλώ απ᾽ εδώ τα επιχειρήματά μου, αλλά από το ότι το μειονέκτημα αυτό του θανάτου έγινε πλεονέκτημα. Γιατί αν δεν ήταν θνητοί δεν θα γίνονταν μάρτυρες.

Ώστε αν δεν υπήρχε θάνατος δεν θα υπήρχε και στεφάνι. Αν δεν υπήρχε θάνατος, δεν θα υπήρχε και μαρτύριο. Αν δεν υπήρχε θάνατος, δεν θα μπορούσε ο Απόστολος Παύλος να λέει: «Καθ᾿ ἡμέραν ἀποθνήσκω, νὴ τὴν ὑμετέραν καύχησιν ἣν ἔχω ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν (: Κάθε ημέρα αντικρίζω τέτοιους κινδύνους της ζωής, που χάνω κάθε ελπίδα ότι θα αποφύγω τον θάνατο. Και έτσι κατά πρόθεση πεθαίνω κάθε μέρα, μα την καύχηση που έχω για σας με τη βοήθεια και τη χάρη του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας)» [Α’ Κορ. 15, 31]. Αν δεν υπήρχε θάνατος και φθορά, δεν θα μπορούσε πάλι ο ίδιος να λέει: «Νῦν χαίρω ἐν τοῖς παθήμασί μου ὑπὲρ ὑμῶν καὶ ἀνταναπληρῶ τὰ ὑστερήματα τῶν θλίψεων τοῦ Χριστοῦ ἐν τῇ σαρκί μου ὑπὲρ τοῦ σώματος αὐτοῦ, ὅ ἐστιν ἡ ἐκκλησία (:Η αποστολική μου δράση βέβαια εμποδίστηκε προς το παρόν, διότι είμαι φυλακισμένος. Αλλά τώρα, παρά τη φυλάκισή μου αυτή, χαίρομαι για τα παθήματα που υποφέρω για τη σωτηρία σας. Με τα παθήματά μου αυτά αναπληρώνω τα υστερήματα των θλίψεων του Χριστού, και πάσχω εγώ στο σώμα μου τα όσα δεν πρόφθασε να πάθει ο Χριστός. Και τα υποφέρω για χάρη του σώματος του Χριστού, το οποίο είναι η Εκκλησία)» [Κολ. 1, 24]. Ας μην λυπούμαστε, λοιπόν, επειδή γίναμε θνητοί, αλλά ας ευχαριστούμε, επειδή από τον θάνατο μας ανοίχτηκε το στάδιο του μαρτυρίου, από την φθορά λάβαμε αφορμή για τα βραβεία. Από εδώ έχουμε την αφορμή για αγωνίσματα.

Ἡ εὐαγγελική περικοπή τῆς Κυριακῆς τῶν Ἁγἰων Πάντων. Παναγιώτης Τρεμπέλας

H EYAΓΓΕΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

Κατά Ματθαίον, κεφ. Ι΄, εδάφια 32-33, 37-38 και κεφ. ΙΘ΄ εδάφια 27-30

Κεφ.Ι΄ 32 Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς· 33 ὅστις δ᾿ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς.

37 ῾Ο φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὁ φιλῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· 38 καὶ ὃς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος.

Κεφ.ΙΘ΄ 27 Τότε ἀποκριθεὶς ὁ Πέτρος εἶπεν αὐτῷ· ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι· τί ἄρα ἔσται ἡμῖν; 28 ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὑμεῖς οἱ ἀκολουθήσαντές μοι, ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ, ὅταν καθίσῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καθίσεσθε καὶ ὑμεῖς ἐπὶ δώδεκα θρόνους κρίνοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ ᾿Ισραήλ. 29 Καὶ πᾶς ὃς ἀφῆκεν οἰκίας ἢ ἀδελφοὺς ἢ ἀδελφὰς ἢ πατέρα ἢ μητέρα ἢ γυναῖκα ἢ τέκνα ἢ ἀγροὺς ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου, ἑκατονταπλασίονα λήψεται καὶ ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσει. 30 Πολλοὶ δὲ ἔσονται πρῶτοι ἔσχατοι καὶ ἔσχατοι πρῶτοι.

Ερμηνευτική απόδοση από τον μακαριστό Παν. Τρεμπέλα

32 Μη λογαριάζετε λοιπόν τους διωγμούς και τους κινδύνους, αλλά να λογαριάζετε τις μεγάλες αμοιβές που σας περιμένουν. Καθένας που θα με ομολογήσει ως Σωτήρα του και Θεό του μπροστά στους ανθρώπους που καταδιώκουν την πίστη μου, θα τον ομολογήσω κι εγώ ως δικό μου πιστό μπροστά στον Πατέρα μου που είναι στους ουρανούς. 33 Εκείνος όμως που θα με αρνηθεί ως Θεάνθρωπο Σωτήρα μπροστά στους ανθρώπους, αυτόν θα τον αρνηθώ κι εγώ και δεν θα τον αναγνωρίσω ως δικό μου μπροστά στον Πατέρα μου που είναι στους ουρανούς.

Ἡ ἀποστολική περικοπή τῆς Κυριακῆς τῶν Ἁγίων Πάντων.Παναγιώτης Τρεμπέλας

Η ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

Προς Εβραίους, κεφ. ΙΑ΄, εδάφια 32-40 και ΙΒ΄, εδάφια 1-2

Κεφ.ΙΑ΄32 Καὶ τί ἔτι λέγω; Ἐπιλείψει γάρ με διηγούμενον ὁ χρόνος περὶ Γεδεών, Βαράκ τε καὶ Σαμψὼν καὶ ᾿Ιεφθάε, Δαυΐδ τε καὶ Σαμουὴλ καὶ τῶν προφητῶν, 33 οἳ διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, εἰργάσαντο δικαιοσύνην, ἐπέτυχον ἐπαγγελιῶν, ἔφραξαν στόματα λεόντων, 34ἔσβεσαν δύναμιν πυρός, ἔφυγον στόματα μαχαίρας, ἐνεδυναμώθησαν ἀπὸ ἀσθενείας, ἐγενήθησαν ἰσχυροὶ ἐν πολέμῳ, παρεμβολὰς ἔκλιναν ἀλλοτρίων· 35 ἔλαβον γυναῖκες ἐξ ἀναστάσεως τούς νεκροὺς αὐτῶν· ἄλλοι δὲ ἐτυμπανίσθησαν, οὐ προσδεξάμενοι τὴν ἀπολύτρωσιν, ἵνα κρείττονος ἀναστάσεως τύχωσιν· 36 ἕτεροι δὲ ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἔτι δὲ δεσμῶν καὶ φυλακῆς· 37 ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον, περιῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, 38 ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος, ἐν ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς. 39 Καὶ οὗτοι πάντες μαρτυρηθέντες διὰ τῆς πίστεως οὐκ ἐκομίσαντο τὴν ἐπαγγελίαν, 40τοῦ Θεοῦ περὶ ἡμῶν κρεῖττόν τι προβλεψαμένου, ἵνα μὴ χωρὶς ἡμῶν τελειωθῶσι.

Κεφ.ΙΒ΄ 1Τοιγαροῦν καὶ ἡμεῖς, τοσοῦτον ἔχοντες περικείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύρων, ὄγκον ἀποθέμενοι πάντα καὶ τὴν εὐπερίστατον ἁμαρτίαν, δι᾿ ὑπομονῆς τρέχωμεν τὸν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα. 2 Ἀφορῶντες εἰς τὸν τῆς πίστεως ἀρχηγὸν καὶ τελειωτὴν Ἰησοῦν, ὃς ἀντὶ τῆς προκειμένης αὐτῷ χαρᾶς ὑπέμεινε σταυρόν, αἰσχύνης καταφρονήσας, ἐν δεξιᾷ τε τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ κεκάθικεν

Ερμηνευτική απόδοση Παν. Τρεμπέλα

Κεφ.ΙΑ΄32 Και τι ακόμη να λέω και να διηγούμαι; Πρέπει να σταματήσω, διότι δεν θα μου φτάσει ο χρόνος να διηγούμαι για τον Γεδεών και τον Βαράκ, τον Σαμψών και τον Ιεφθάε, για τον Δαβίδ και τον Σαμουήλ και τους προφήτες. 33 Αυτοί, επειδή είχαν πίστη, καταπολέμησαν και υπέταξαν βασίλεια, κυβέρνησαν τον λαό με δικαιοσύνη, πέτυχαν την πραγματοποίηση των υποσχέσεων που τους έδωσε ο Θεός, έσφαξαν στόματα λιονταριών, όπως ο Δανιήλ,

"Πᾶς ὁ ποιῶν τήν ἁμαρτίαν δοῦλός ἐστι τῆς ἁμαρτίας"

❈ Λέει ὁ Ἅγιος Σιλουανός: Πρέπει νά δεσμεύσεις μέσα σου τά πάθη νά μή σέ κυριεύουν· πρέπει νά δεσμεύεις τόν ἑαυτόν σου, γιά νά μήν κάνεις κακό στόν πλησίον σου... Συνήθως ζητοῦν τήν ἐλευθερία οἱ ἄνθρωποι γιά νά κάνουν ὅ,τι θέλουν. Αὐτό ὅμως δέν εἶναι ἐλευθερία, ἀλλά ἡ κυριαρχία τῆς ἁμαρτίας ἐπάνω σου.

7 Ἰουνίου. † ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ. «ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ». Θεοδότου ἱερομάρτυρος τοῦ ἐν Ἀγκύρᾳ. Σεβαστιανῆς ὁσίας, Παναγῆ ἱερέως (τοῦ Μπασιᾶ, †1883). Τῇ Κυριακῇ τῶν ἁγίων Πάντων τελεῖται προσκύνημα εἰς τὰς κατακόμβας τῆς Μήλου (τὸ ἀρχαιότερον ἐν Ἑλλάδι παλαιοχριστιανικὸν μνημεῖον). Μνήμη τῶν ὁσίων Γρηγορίου, Θεοδώρου καὶ Λέοντος τῶν ἐν Σάμῃ Κεφαλληνίας. Σύναξις πάντων τῶν Θρᾳκῶν Ἁγίων. Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Τῶν ἁγ. Πάντων, Κυριακῆς α΄ ἐπιστολῶν (Ἑβρ. ια΄ 33 - ιβ΄ 2).

Εβρ. 11,33         οἳ διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, εἰργάσαντο δικαιοσύνην, ἐπέτυχον ἐπαγγελιῶν, ἔφραξαν στόματα λεόντων,

Εβρ. 11,33                 Αυρτοί, χάρις εις την πίστιν των, ηγωνίσθησαν και κατενίκησαν βασίλεια, ήσκησαν δικαιοσύνην, επέτυχαν την πραγματοποίησιν των υποσχέσεων του Θεού, έφραξαν τα στόματα των αγρίων λεόντων, όπως ο Δανιήλ,

Εβρ. 11,34         ἔσβεσαν δύναμιν πυρός, ἔφυγον στόματα μαχαίρας, ἐνεδυναμώθησαν ἀπὸ ἀσθενείας, ἐγενήθησαν ἰσχυροὶ ἐν πολέμῳ, παρεμβολὰς ἔκλιναν ἀλλοτρίων·

Εβρ. 11,34                 έσβησαν την φοβεράν δύναμιν της φωτιάς, όπως οι τρεις παίδες, διέφυγαν τον κίνδυνον να σφαγούν με μαχαίρια, όπως ο Ηλίας, εδυναμώθησαν και έγιναν καλά από αρρώστιες, ανεδείχθησαν κραταιοί και δυνατοί στον πόλεμον, έκαμψαν και έτρεψαν εις φυγήν πολυάριθμα στρατεύματα ξένων εχθρών.

Κυριακή τῶν Ἁγίων Πάντων. Ὀ Ἱερός Χρυσόστομος γιά τήν ὁμολογία τῆς πίστης στόν Χριστό

KYΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ [:Ματθ.ι΄32-33,37-38,ιθ΄27-30]

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ

[Υπομνηματισμός των χωρίων της ευαγγελικής περικοπής

της Κυριακής των Αγίων Πάντων]

Αφού απάλλαξε τους μαθητές Του από τον φόβο και την αγωνία που συντάρασσαν την ψυχή τους επειδή προηγουμένως τους είχε ομιλήσει για τους επερχόμενους διωγμούς, τους ενισχύει ενθαρρύνοντάς τους και πάλι με τα ακόλουθα λόγια, εκβάλλοντας τον φόβο με τον φόβο, και όχι μόνο με τον φόβο, αλλά και με την ελπίδα για μεγάλα έπαθλα. Και τους απειλεί με πολλή την εξουσία, προτρέποντάς τους από κάθε άποψη στο να κηρύττουν με παρρησία την αλήθεια και τους λέγει τα εξής: «Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. ὅστις δ᾿ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς(:Μη λογαριάζετε λοιπόν τους διωγμούς και τους κινδύνους, αλλά να λογαριάζετε τις μεγάλες αμοιβές που σας περιμένουν. Καθένας που θα με ομολογήσει ως Σωτήρα του και Θεό του μπροστά στους ανθρώπους που καταδιώκουν την πίστη μου, θα τον ομολογήσω και εγώ ως δικό μου πιστό μπροστά στον Πατέρα μου που είναι στους ουρανούς. Εκείνος όμως που θα με αρνηθεί ως Θεάνθρωπο Σωτήρα μπροστά στους ανθρώπους, αυτόν θα τον αρνηθώ κι εγώ και δεν θα τον αναγνωρίσω ως δικό μου μπροστά στον Πατέρα μου που είναι στους ουρανούς)»[Μτθ.10,32-33].Δεν προτρέπει, λοιπόν, μόνο με τα αγαθά, αλλά και με τα αντίθετα και καταλήγει στα δυσάρεστα. Και πρόσεξε την ακρίβεια των λόγων Του. Δεν είπε «ἐμένα» αλλά «ἐν ἐμοὶ», για να δείξει ότι αυτός που ομολογεί δεν ομολογεί με τη δική του δύναμη, αλλά με τη βοήθεια της χάριτος από τον ουρανό. Για εκείνον που το αρνείται όμως δεν είπε «ἐν ἐμοὶ» αλλά «ἐμένα», διότι αυτός, επειδή στερήθηκε τη δωρεά, Τον αρνείται κατ’ αυτόν τον τρόπο. «Ναι, αλλά για ποιο λόγο κατηγορείται», θα μπορούσε να ρωτήσει κάποιος, «εάν αρνείται τον Χριστό, αφού προηγουμένως τον εγκατέλειψε η θεία χάρη;». Κατηγορείται διότι η εγκατάλειψη αυτή οφείλεται σε εκείνον που τον εγκατέλειψε ο Κύριος εξαιτίας των πονηρών του έργων.

Για ποιον λόγο όμως ο Κύριος δεν αρκείται στη νοερή πίστη, αλλά ζητεί και την δια του στόματος ομολογία; Επειδή θέλει να μας εξασκήσει στην παρρησία και τη μεγαλύτερη αγάπη και την αγαθή διάθεση και να μας ανεβάσει σε πνευματικά υψηλότερο επίπεδο. Γι' αυτό και απευθύνεται προς όλους γενικώς τους ανθρώπους και δεν αναφέρεται μόνο στους μαθητές Του, αλλά ήδη και τους μαθητές αυτών τους καθιστά γενναίους. Πραγματικά, εκείνος που θα μάθει αυτό δεν θα διδάξει μόνο με παρρησία, αλλά και θα υποφέρει τα πάντα εύκολα και με μεγάλη προθυμία.

Περί Ἀναβολής

❈ Βλέπουμε γιά παράδειγμα πῶς ἔφτασε ὁ Ἅγιος Αὐγουστίνος στήν μετάνοια. Ἄκουσε τήν φωνή τοῦ Θεοῦ πού τοῦ εἶπε: "ἄνοιξε καί διάβασε τήν Ἁγία Γραφή".

Ἄνοιξε τήν Γραφή καί ἔπεσε καί διάβασε τό χωρίο ἐκεῖ πού λέει "ἰδού νῦν καιρός εὐπρόσδεκτος, ἰδού νῦν ἡμέρα σωτηρίας" (Β' Κορ. 6,2). Τώρα νά μετανοήσεις, ὄχι αὔριο! Καί ἔκλεισε τό βιβλίο καί ἔτρεξε καί ἐξομολογήθηκε καί βαφτίστηκε, γιατί ἦταν ἀβάπτιστος.

Ἔτσι καί ὁ καθένας ἀπό μᾶς πρέπει νά κάνει ὅταν δεχτεῖ μέσα του τήν νεύση τοῦ Θεοῦ καί τοῦ πεῖ μέσα του ἡ φωνή τοῦ Θεοῦ "μετανόησε τώρα, ὄχι αὔριο". Νά μήν ἀναβάλλει. Γιατί ἡ πολύ μεγάλη καί ἡ πιό ἀποτελεσματική παγίδα τοῦ Διαβόλου, ξέρετε ποιά εἶναι; Ἡ ἀναβολή.

Φορεῖς προτεσταντικοῦ πνεύματος ὑπάρχουν καί στήν Ὀρθοδοξία, πού λένε: "ἐγώ ἔτσι νομίζω, ἔτσι σκέφτομαι...".

Γιά νά ἑρμηνευτεῖ σωστά ἡ Ἁγία Γραφή θά πρέπει ὁ ἑρμηνευτής νά εἶναι θεόπτης, νά εἶναι θεοφόρος, νά ἔχει ἐνεργό μέσα του τό Ἅγιο Πνεῦμα καί νά ἔχει θεογνωσία γιά νά μπορέσει νά θεολογήσει. Ἤ τουλάχιστον, ἄν δέν εἶναι σ' αὐτά τά μέτρα, νά εἶναι "ἑπόμενος τοῖς ἁγίοις Πατράσι", δηλαδή νά ἀκολουθεῖ ὅ,τι ἔχουν πεῖ οἱ Ἅγιοι Πατέρες.

Θέλεις νά ἑρμηνεύσεις τήν Ἁγία Γραφή; Δέν θά κάτσεις μέ ἄλλους δυό - τρεῖς - πέντε νά κάνετε ἕναν κύκλο καί νά πεῖτε τί σκέφτεστε μέ βάση τό χωρίο.

Θά πρέπει νά μελετήσεις τόν Ἅγιο Ἰωἀννη τόν Χρυσόστομο, τόν Μέγα Βασίλειο, τόν Ἅγιο Κύριλλο τί ἔχουν πεῖ.

Κυριακή Α Ματθαίου. Ἑρμηνεία τῆς ἀποστολικῆς περικοπῆς ἀπό τόν Ἱερό Χρυσόστομο

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[: Εβρ. 11, 32-40 και 12,1-2]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

«Καὶ τί ἔτι λέγω; ἐπιλείψει γάρ με διηγούμενον ὁ χρόνος περὶ Γεδεών, Βαράκ τε καὶ Σαμψὼν καὶ Ἰεφθάε, Δαυΐδ τε καὶ Σαμουὴλ καὶ τῶν προφητῶν (:Και τι ακόμη να λέω και να διηγούμαι; Πρέπει να σταματήσω, διότι δεν θα μου φτάσει ο χρόνος να διηγούμαι για τον Γεδεών και τον Βαράκ, τον Σαμψών και τον Ιεφθάε, για τον Δαβίδ και τον Σαμουήλ και τους προφήτες)»[Εβρ.11,32].

Κατηγορούν μερικοί τον Παύλο, γιατί αναφέρει σε αυτό το σημείο τον Βαράκ και τον Σαμψών και τον Ιεφθάε. Τι λες; Αυτός που ανέφερε την πόρνη Ραάβ, δεν θα αναφέρει αυτούς; Μη μου αναφέρεις την άλλη ζωή τους, παρά μόνο το αν πίστεψαν ή έλαμψαν ως προς την πίστη.

«…τῶν προφητῶν, οἳ διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας(:…και τους προφήτες οι οποίοι, επειδή είχαν πίστη, καταπολέμησαν και υπέταξαν βασίλεια)». Βλέπεις ότι εδώ δεν παρουσιάζει τη λαμπρή ζωή τους· διότι δεν ήταν αυτό προηγουμένως το ζητούμενο· αλλά η εξέταση προηγουμένως ήταν για την πίστη. Διότι, πες μου, δεν τα κατόρθωσαν όλα με την πίστη; Πώς; «Με την πίστη», λέγει, «καταπολέμησαν βασίλεια οι όμοιοι με τον Γεδεών. Άσκησαν δικαιοσύνη». Ποιοι; Αυτοί οι ίδιοι οι παραπάνω. Τη φιλανθρωπία εδώ την ονόμασε ‘’δικαιοσύνη’’.

«Ἐπέτυχον ἐπαγγελιῶν(:Πέτυχαν την πραγματοποίηση των υποσχέσεων που τους έδωσε ο Θεός». Νομίζω ότι αυτό το λέγει για τον Δαβίδ. Και ποιες από αυτές τις υποσχέσεις πέτυχε; Αυτές που του είπε, ότι το σπέρμα του, ο Μεσσίας, θα καθίσει στον θρόνο του.

«Ἒφραξαν στόματα λεόντων, ἔσβεσαν δύναμιν πυρός, ἔφυγον στόματα μαχαίρας(:Έφραξαν στόματα λιονταριών, όπως ο Δανιήλ, έσβησαν την καταστρεπτική δύναμη της φωτιάς, διέφυγαν τον κίνδυνο της σφαγής)». Πρόσεχε πως ήταν μέσα στον ίδιο τον θάνατο, ο Δανιήλ περικυκλωμένος από τα λιοντάρια, οι τρεις παίδες μέσα στο καμίνι του πυρός, ο Αβραάμ, ο Ισαάκ, ο Ιακώβ, περιβαλλόμενοι από διάφορους πειρασμούς, και όμως δεν απογοητεύτηκαν. Πράγματι αυτό είναι πίστη· όταν τα γεγονότα εκπληρώνονται αντίθετα από ό,τι προσδοκούμε, τότε πρέπει να πιστεύουμε ότι τίποτε το αντίθετο δεν έγινε, αλλά όλα ήταν επακόλουθα. «Διέφυγαν τον κίνδυνο της σφαγής». Αυτό νομίζω πάλι ότι το λέγει για τους τρεις Παίδες.

«Ἐνεδυναμώθησαν ἀπὸ ἀσθενείας, ἐγενήθησαν ἰσχυροὶ ἐν πολέμῳ, παρεμβολὰς ἔκλιναν ἀλλοτρίων(:Πήραν δύναμη, και έγιναν καλά από αρρώστιες, αναδείχθηκαν ισχυροί και ανίκητοι στον πόλεμο· έτρεψαν σε φυγή τις εχθρικές παρατάξεις και τα πολυπληθή στρατεύματά τους)»[Εβρ.11,34]. Εδώ υπαινίσσεται εκείνα που συνέβησαν κατά την επάνοδό τους από τη Βαβυλώνα. «Από ασθένειες», λέγει· δηλαδή, από την αιχμαλωσία. Όταν πια είχαν εγκαταλείψει τα ιουδαϊκά, όταν δεν διέφεραν σε τίποτε από τα οστά των νεκρών, τότε έγινε η επάνοδός τους. Πράγματι, ποιος θα έλπιζε να επανέλθουν από τη Βαβυλώνα, και όχι μόνο να επανέλθουν, αλλά και να γίνουν ισχυροί και να τρέψουν σε φυγή τα στρατεύματα των εχθρών; «Σε μας όμως δεν συνέβη κάτι τέτοιο», λέγει. Αλλά αυτά είναι τύποι των μελλοντικών.

«Ἒλαβον γυναῖκες ἐξ ἀναστάσεως τούς νεκροὺς αὐτῶν(:Με την πίστη που είχαν στην υπερφυσική δύναμη των προφητών οι γυναίκες που αναφέρει η Παλαιά Διαθήκη ξαναπήραν πίσω ζωντανά τα νεκρά παιδιά τους, που ανέστησαν οι προφήτες)». Εδώ αναφέρει εκείνα που έγιναν από τους προφήτες, τον Ελισαίο, τον Ηλία· διότι αυτοί ανέστησαν νεκρούς.

Ὑπάρχει ὅριο ἁγιασμοῦ;

Ὑπάρχει ὅριο ἁγιασμοῦ; Δέν ὑπάρχει. Στήν Ἁγία Γραφή λέει: "ὁ ἅγιος ἁγιασθήτω ἔτι καί ὁ ῥυπαρός ῥυπαρευθήτω ἔτι" (Ἀποκ. 22,11). Τό "ἔτι" θά πεῖ ἀκόμα. Ὁ ἅγιος νά γίνει ἀκόμα πιό ἅγιος καί ὁ ρυπαρός ἀκόμα πιό ρυπαρός. Ὄχι ὅτι παρακινεῖ ἡ Ἁγία Γραφή τόν κακό νά γίνει ἀκόμα πιό κακός, ἀλλά μέ ποιά ἔννοια;

Τό ἑρμηνεύουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες. Ἐννοεῖ ἐδῶ τό Πνεῦμα τό Ἅγιο ὅτι ὁ Θεός ἀφήνει τόν κάθε ἄνθρωπο ἐλεύθερο, τόν ἅγιο νά ἁγιαστεῖ ἀκόμα περισσότερο, καί τότε εἶναι ἅγιος ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ἁγιάζεται συνεχῶς, καί τόν ρυπαρό νά εἶναι ρυπαρός. Ἄν ἕνας ἅγιος δέν ἁγιάζεται ἔτι καί ἔτι, δηλαδή δέν πάει ὅλο καί πιό πάνω, τί θά κάνει; Θά πάει πιό κάτω.

Λέει ὁ Ἅγιος Πορφύριος:

❈ Λέει ὁ Ἅγιος Πορφύριος: "Φαντάσου μιά πόλη μέ 500.000 κατοίκους οἱ ὁποῖοι ἁμαρτάνουν. Σέ ἕνα μοναστήρι ἐκεῖ ζεῖ ἕνας μοναχός ἀσκητής, ὁ ὁποῖος σηκώνει τά καθαρά χέρια του στόν Θεό καί Τόν παρακαλεῖ νά μήν τιμωρήσει ὅλες αὐτές τίς χιλιάδες πού ἁμαρτάνουν.

Τά ρήματα τοῦ Θεοῦ εἶναι ζωή.

Λέει ὁ Χριστός: "Τά ῥήματα ἅ ἐγώ λαλῶ ὑμῖν, πνεῦμά ἐστι καί ζωή ἐστιν" (Ἰωάν. 6,63). Τά λόγια τοῦ Θεοῦ, κατεξοχήν ἡ Ἁγία Γραφή, ἡ Παλαιά καί ἡ Καινή Διαθήκη, εἶναι ζωή, δέν εἶναι κενά λόγια, ἔχουν μέσα τους τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ. Ὅταν κανείς τά διαβάζει μέ ταπείνωση καί μέ πίστη, ἁγιάζεται καί καθαρίζεται.

6 Ἰουνίου. «Ἀπόδοσις τῆς ἑορτῆς τῆς Πεντηκοστῆς». Ἱλαρίωνος ὁσίου τοῦ νέου, ἡγουμένου τῆς μονῆς τῶν Δαλμάτων (†845). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Σαββάτου α΄ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Ῥωμ. α΄ 7-13).

Ρωμ. 1,7            πᾶσι τοῖς οὖσι ἐν Ῥώμῃ ἀγαπητοῖς Θεοῦ, κλητοῖς ἁγίοις· χάρις ὑμῖν καὶ εἰρήνη ἀπὸ Θεοῦ πατρὸς ἡμῶν καὶ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ρωμ. 1,7                    Απευθύνομαι με την επιστολήν μου αυτήν εις όλους τους πιστούς, που ευρίσκεσθε εις την Ρωμην και οι οποίοι είσθε ιδαιαιτέρως αγαπητοί στον Θεόν και προσκεκλημένοι να γίνετε άγιοι, και εύχομαι να είναι μαζή σας πάντοτε η χάρις και η ειρήνη από τον Θεόν πατέρα μας και από τον Κυριον Ιησούν Χριστόν.

The “worldly”–married life, f. Savvas Agioreitis/The ascetics or the parish

The “worldly”–married life, f. Savvas Agioreitis/The ascetics or the parish, 4-6-2026

 

The philosophy of the deserts to the towns - Jesus prayer, 2-6-2026, Ier. Savvas Agioreitis

 

Ἀποκάλυψις Ἰωάννου 6, Ἄνοιγμα 6ης σφραγῖδος, π. Ἀθ. Μυτιληναίου, 3-6-2026, Ἱερ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ὁ χριστιανός θά πρέπει νά εἶναι συνετός, νά ἔχει αὐτή τήν καλή πανουργία γιά τήν ὁποία μᾶς μίλησε ὁ Μέγας Βασίλειος

Θά πρέπει αὐτός πού θέλει νά κάνει σωστή ἐργασία στόν ἑαυτό του νά ἀναζητήσει σωστό πνευματικό ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ καί σωστή ἐνορία. Ὑπάρχουν ἐνορίες πού διαστρέφουν τούς ἐνορῖτες. Ὑπάρχουν ἐνορίες πού λένε ὅτι οἱ γυναῖκες δέν πρέπει νά φορᾶνε μαντήλι, ἄν ὑπάρξει κάποια πού κάνει αὐτό.

Τίς λένε ἐμεῖς δέν εἴμαστε Ρῶσοι καί δέν πρέπει νά φορᾶνε μαντήλι. Λές καί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἦταν Ρῶσος, πού μᾶς λέει ὅτι πρέπει οἱ γυναῖκες νά φορᾶνε μαντήλι, μέσα στήν λατρεία, καταλάβατε. Καί τό λέει αὐτό κληρικός, ἔχω συγκεκριμένη καταγγελία ἀπό μία Μητρόπολη ἐδῶ τῆς Ἑλλάδας, πού εἶπε στή γυναῖκα ὅτι ἐσύ δέν θά ξαναφορέσεις ἐδῶ μαντήλι, γιατί ἐμεῖς δέν εἴμαστε Ρῶσοι.

Λές καί ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ δηλαδή εἶναι μόνο γιά τούς Ρώσους καί δέν εἶναι γιά τούς ὑπόλοιπους Ὀρθόδοξους. Καταλαβαίνετε δηλαδή πῶς ἡ διαστροφή γίνεται μέσα στίς ἐνορίες ἀπό διαστραμμένους κληρικούς. Ἀπό διαστραμμένους ἀνθρώπους πού φόρεσαν τό Ράσο καί οὐσιαστικά εἶναι πράκτορες.

Γιατί δέν μποροῦμε νά προσευχηθοῦμε;

❈ Γιατί δέν μποροῦμε νά προσευχηθοῦμε; Διότι ἀκριβῶς ὁ νοῦς μας εἶναι σκοτισμένος ἀπό λογισμούς καί ἄν προσπαθήσεις νά πᾶς τόν νοῦ σου στόν Θεό, δέν πηγαίνει. Ἐκτρέπεται, πάει ἀπό δῶ καί ἀπό ἐκεῖ. Αὐτός εἶναι σκοτισμένος νοῦς καί σημαίνει ὅτι χρειάζεται θεραπεία. Μετά τήν πτώση, ὁ νοῦς εἶναι σκοτισμένος. Γιατί; Διότι εἶναι γεμάτος ἀπό λογισμούς καί ἔχει σκοτισθεῖ ἀπό αὐτούς τούς λογισμούς.

Πότε συμβαίνει αὐτό, τό νά σκοτισθεῖ ὁ νοῦς ἀπό τούς λογισμούς; Συμβαίνει - αὐτό εἶναι πολύ σημαντικό - ὅταν οἱ λογισμοί τῆς διανοίας κατεβοῦν στήν καρδιά καί γίνουν λογισμοί τοῦ νοός. Οἱ λογισμοί τῆς διανοίας πού ὑπάρχουν στόν ἐγκέφαλο, οἱ ὁποῖοι δημιουργοῦνται ἀπό τόν ἐγκέφαλο, εἶναι ἡ σκέψη. Ὁ ἐγκέφαλος παίρνει ἐρεθίσματα ἀπό τό περιβάλλον, τά μάτια, τά αὐτιά, τίς αἰσθήσεις καί ἀπό μέσα, τίς ἐσωτερικές αἰσθήσεις πού ἔχουμε, τοῦ σώματος.

Ὅλα αὐτά τά μηνύματα ὁλοκληρώνονται μέσα στόν ἐγκέφαλο καί ἔτσι ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἀντίληψη τοῦ ποιός εἶναι, ἄν ἔχει ὑγεία ἤ ἄν πονᾶ κάπου.

Περί δειλίας

Ἡ δειλία, ἤ ἀλλιῶς ὀλιγοψυχία, φανερώνεται ὡς ἔλλειψη γενναιότητας, θάρρους καί ἀνδρείας. Μᾶλλον ἐκκλίνει πρός τήν ἀτολμία, τήν συστολή.

Μᾶς λέει ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος στήν Β΄ πρός Τιμόθεον ἐπιστολή του; "Οὐ γάρ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεός πνεῦμα δειλίας, ἀλλά δυνάμεως καί ἀγάπης καί σωφρονισμοῦ" (Β΄ Τιμ. 1,7). Δέν εἶναι δηλαδή φυσική κατάσταση, φυσιολογική κατάσταση γιά τόν ἄνθρωπο νά δειλιάζει. Ὁ Θεός δέν μᾶς ἔδωσε πνεῦμα δειλίας, ἀλλά πνεῦμα δυνάμεως καί ἀγάπης καί σωφρονισμοῦ.

Ἡ δειλία - ὀλιγοψυχία ἐμφανίζεται στόν ἄνθρωπο ὡς συνέπεια τῆς ἁμαρτίας καί εἶναι ξένη πρός τήν ἀληθινή φύση του. Ὁ Θεός μᾶς ἔδωσε πνεῦμα δυνάμεως καί ὄχι πνεῦμα ἀδυναμίας καί ὀλιγοψυχίας καί δειλίας.

Ἑπομένως, ἡ δύναμις εἶναι μία ἀπό τίς κύριες δωρεές τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καί ὅταν ὁ ἄνθρωπος χάνει τήν δύναμη, αὐτή τήν κύρια δωρεά, αὐτός εἶναι σέ κατάσταση μή φυσιολογική. Ἡ δειλία ὀφείλεται στήν ἁμαρτία καί εἶναι ξένη πρός τήν ἀληθινή μας φύση.

Τότε μόνο μπορεῖ κανείς νά προσεγγίσει τόν Θεό, ὅταν ἀρνηθεῖ τελείως τόν ἑαυτόν του

❈ Ὅταν ὑπάρχει αὐταπάρνηση, τότε δίνει ὁ Θεός τή Χάρη του. Ἄν ὁ ἄνθρωπος ἔχει μέσα του τό πνεῦμα τῆς θυσίας, τότε δέχεται τή Θεία βοήθεια, τόν οἰκονομάει ὁ Θεός. Ἀνάλογη μέ τή θυσία καί τήν προσευχή, πού κάνει κανείς γιά τόν συνάνθρωπό του, εἶναι καί ἡ βοήθεια πού λαμβάνει ἀπό τόν Θεό.

Διηγεῖται ὁ Ἅγιος Παΐσιος: "Μιά φορά πού πήγαινα ἀργά τό ἀπόγευμα ἀπό τή μονή Σταυρονικήτα στό καλύβι τοῦ παπα - Τύχωνα (τό ἐτοίμαζα τότε, τό 1968, γιά νά μείνω ἐκεῖ), μέ σταμάτησε κάποιος πού εἶχε πολλά προβλήματα. Στάθηκα ὄρθιος φορτωμένος μέ τόν ντορβά γεμάτο πράγματα καί τόν ἄκουγα. Ψιχάλιζε κιόλας. Νύχτωσε καί ἐκεῖνος ἔλεγε καί ἔλεγε συνέχεια. Ψιχάλα - ψιχάλα εἴχαμε γίνει μούσκεμα.

Κάποια στιγμή μοῦ ἦρθε ὁ λογισμός:

- Πῶς θά βρῶ τό καλύβι; Νύχτα, λάσπη, τό μονοπάτι δύσκολο, δέν ἔχω καί φακό". Ἀλλά πῶς νά τόν διακόψω;"

Βλέπετε; Τόν άφηνε νά μιλάει καί εἶχε ξεχάσει τόν ἑαυτόν του ὁ Ἅγιος Παΐσιος.

"Τόν ρώτησα ποῦ θά μείνει, μοῦ εἶπε σέ ἕνα κοντινό Κελλί. Σταθήκαμε λοιπόν ἐκεῖ μέχρι τά μεσάνυχτα. Μόλις χωρίσαμε καί πῆρα τό μονοπάτι, γλίστρησα καί ἔπεσα μέσα στά βάτα. Τά παπούτσια ἔφυγαν κάτω, ὁ τουρβᾶς πιάστηκε στά κλαδιά, τό ζωστικό μαζεύτηκε στό λαιμό. Δέν ἔβλεπα τίποτε. Ὁπότε εἶπα:

Τί σημαίνει «κόσμος» γιά τήν Ἁγία Γραφή

❈ Γιά τήν Ἁγία Γραφή "κόσμος" σημαίνει ἡ δουλεία στά τρία πάθη, στά τρία "Φ": στήν φιλαργυρία, στήν φιλοδοξία, στήν φιληδονία.

Αὐτά εἶναι τά τρία κυρίαρχα χαρακτηριστικά τοῦ κόσμου. Ὁ κοσμικός ἄνθρωπος εἶναι αὐτός πού εἶναι ὑποταγμένος στά τρία αὐτά "Φ", ὅπως λένε οἱ Πατέρες. Ἀγαπάει τά χρήματα, γενικά τά ὑλικά πράγματα, ἀγαπάει τή μάταιη δόξα, τό τί θά πεῖ ὁ κόσμος, εἶναι δέσμιος σ' αὐτό καί ἀγαπάει καί τίς ἡδονές τῆς σάρκας, τήν ἀνάπαυση.

Ἕνας ἄνθρωπος πού εἶναι δοῦλος σ' αὐτά, εἶναι ἐλεύθερος; Κάθε ἄλλο. Καθόλου ἐλεύθερος. Ἕνας ἄνθρωπος γιά παράδειγμα πού ἔχει ἀναιμική πίστη, περνάει ἀπό μιά Ἐκκλησία καί ντρέπεται νά κάνει τόν Σταυρό του, ἐνῶ ξέρει ὅτι πρέπει νά τόν κάνει

5 Ἰουνίου. Δωροθέου ἐπισκόπου Τύρου ἱερομάρτυρος (†362). Νικάνδρου, Γοργίου καὶ Ἀπόλλωνος μαρτύρων (δ΄ αἰ.)· Μάρκου νεομάρτυρος ἐν Χίῳ. Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Παρασκευῆς α΄ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Ῥωμ. β΄ 14-28).

Ρωμ. 2,14          ὅταν γὰρ ἔθνη τὰ μὴ νόμον ἔχοντα φύσει τὰ τοῦ νόμου ποιῇ, οὗτοι νόμον μὴ ἔχοντες ἑαυτοῖς εἰσι νόμος,

Ρωμ. 2,14                  Οταν λοιπόν εθνικοί και ειδωλολάτραι, που δεν έχουν λάβει τον γραπτόν Νομον του Θεού, πράττουν δε από έμφυτον ηθικήν παρόρμησιν όσα λέγει ο Νομος, αυτοί καίτοι δεν έχουν νόμον είναι οι ίδιοι δια τον ευατόν των νόμος (επειδή έχουν οδηγόν την συνείδησίν των).

«Πάτερ Γαβριήλ, ἕνας γέρος μὲ λευκὴ γενειάδα ἐμφανίζεται σὲ ἕνα ὄνειρο καὶ προβλέπει τὸ μέλλον τῆς Γεωργίας. Νὰ τὸν πιστέψω; Εἶναι ἀπὸ τὸν Θεό;»

«Πάτερ Γαβριήλ, ένας γέρος με λευκή γενειάδα εμφανίζεται σε ένα όνειρο και προβλέπει το μέλλον της Γεωργίας. Να τον πιστέψω; Είναι από τον Θεό;»

«Όταν βλέπεις τον εαυτό σου ανάμεσα στους αγίους αγγέλους, μην το πιστεύεις·

Ἀλλοίμονο στόν ἄνθρωπο πού δέν ἔχει πρόγευση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ ἀπό αὐτή τήν ζωή

❈ Κάποιοι νομίζουν, ὅτι ἡ Ἐκκλησία μᾶς ἑτοιμάζει γιά τήν ἄλλη ζωή, γιά νά περάσουμε καλά στήν ἄλλη ζωή.

Ὄχι! Μᾶς δίνει τήν Ζωή ἀπό αὐτή τήν ζωή. Ὄχι βέβαια στήν πλήρη μετοχή της καί στήν πλήρη φανέρωσή της, ἀλλά ὁπωσδήποτε ἔχουμε μιά πρόγευση.

Νά ἐντοπίζουμε τούς λυκοποιμένες καί νά φεύγουμε μακριά τους, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ἀνάγκη γιά ἀποβολή τοῦ δυτικοῦ τρόπου ζωῆς στούς ἐνηλίκους καί τά παιδιά, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ἀποκάλυψις Ἰωάννου 6, 12-16. Ανοιγμα 6ης σφραγίδος, π. Ἀθ. Μυτιληναίου/Ν. Βασιλειάδη, Ἱερ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἀποκάλυψις Ἰωάννου 6, 12-16. Ανοιγμα 6ης σφραγίδος, π. Ἀθ. Μυτιληναίου/Ν. Βασιλειάδη, 2/6/2026, Ἱερ. Σάββα Ἁγιορείτου 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

 

ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ Ι Μ ΑΓ ΠΑΥΛΟΥ ΑΓ ΟΡΟΣ. ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ.

 

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/04/blog-post_506.html

ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ Ι Μ ΑΓ ΠΑΥΛΟΥ ΑΓ ΟΡΟΣ. ΓΙΑ ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΟΥ ΤΕΚΝΑ.

 

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/04/blog-post_501.html

Ἱερομόναχος Πανάρετος Φιλοθειτης (Μακρυγιάννης; 1923-1993), πρωτοψάλτης.

Ο Ιερομόναχος Πανάρετος Φιλοθειτης (Μακρυγιάννης; 1923-1993), πρωτοψάλτης.

"Ένας ιερέας ήρθε μέσα από την πόλη μας... »

Μερικές φορές, μέσα από διαφορετικές συνθήκες, ο καλός Θεός βάζει μερικούς πολύ ξεχωριστούς ανθρώπους στην κοινωνία μας και στη ζωή μας. Αλλά τις περισσότερες φορές περνούν απαρατήρητοι, αν και σίγουρα αφήνουν ένα συγκεκριμένο σημάδι βοήθειας σε εμάς – είτε μέσω των λέξεων τους είτε μέσω των πράξεων τους. Σπόροι που ξεφυτρώνουν χρόνια μετά, και μετά τα καταλαβαίνουμε και ανάλογα με τις δυσκολίες της ζωής μας, ή τα δεχόμαστε ή τα απορρίπτουμε.

Ένας από αυτούς τους ξεχωριστούς ανθρώπους εδώ στην πόλη μας την Πάτρα ήταν και δάσκαλος μουσικής και βυζαντινής τέχνης, ενώ ακολούθησε το μοναστήρι Φιλοθέου του Αγίου Όρους - Πανάρετος Μακρυγιάννης.

Γι' αυτό, προς τιμήν και αναγνώριση της προσφοράς του ταπεινού αυτού δούλου του Ευαγγελίου, η Ιερά Μητρόπολη Πατρών και η τοπική Ένωση Ιεροψαλτών, με την ευκαιρία περίπου 20 ετών από την κοίμησή του, διοργάνωσαν εκδήλωση μνήμης για τον Ιερομόναχο Πανάρετο το βράδυ του Νοεμβρίου 17 στην Εθνική Σχολή Διακιδέων, παρουσία του Μητροπολίτη κ. Χρυσοστόμου και με κύριο ομιλητή τον Πατέρα. Εφραίμ, από την  σκήτη του Αγίου Ανδρέα στο Άγιο Όρος.

Η παρουσία εκατοντάδων συμπολιτών, που δεν μπόρεσαν να χωρέσουν στην αίθουσα Διακιδέων και έφτασαν μέχρι τις πόρτες και τα εξωτερικά πεζοδρόμια, ήταν άκρως συγκινητική.

Αλλά ποιος ήταν αυτός ο αξιοσέβαστος;

Ἡ Γερόντισσα ποὺ εὐωδίαζε καὶ εἶχε μέσα της τὸ Ἅγιο Πνεῦμα!

▪️Η Γερόντισσα που ευωδίαζε και είχε μέσα της το Άγιο Πνεύμα!

*Θαυμαστές διηγήσεις του Μοναχού Θεοδόσιου Διονυσιάτη, περί της συγχρόνου Γερόντισσας Πελαγίας της Καλυμνίας (†1986).

~ Τώρα θά σοῦ εἰπῶ πῶς η Γερόντισσα Πελαγία ἔλαβε πλουσίως τήν Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διότι, ὅταν ἔμπαινα στό κελλί της πάντα εὐωδίαζε.

Καταλάβαινα ἐγώ ὅτι αὐτή ἡ εὐωδία προερχόταν ἀπό τήν ἴδια, ἀλλά δέν τολμοῦσα νά τῆς τό εἰπῶ. Εἶχα πλέον γνωριμία μαζί της πάνω ἀπό ἕξι χρόνια. Ἐκείνη ξεθάρρεψε, μ᾿ ἐμπιστεύθηκε καί ἄρχισε νά μοῦ λέγη τά μυστικά μεγαλεῖα της. Ἐπήγαινα στήν Μονή ἀπό τήν Θεσσαλονίκη τέσσερεις φορές τόν χρόνο. Μέ ἔνοιωθε σάν παιδί της καί ἐγώ τήν ἀποκαλοῦσα μητέρα μου.

-Τί εἶναι αὐτό πού εὐωδιάζει μέσα στό κελλί σου, Γερόντισσα; Τήν ἐρώτησα.

-Νά, βρέ παιδί μου, ἔχω τό θυμιατό ἐδῶ.

Τό θυμιατό ὅμως δέν ἔκαιγε καί δέν ὑπῆρχε μέσα οὔτε σκόνη, οὔτε θυμίαμα.

Τῆς εἶπα:

-Γερόντισσα, εἶμαι τόσα χρόνια μαζί σου καί σ᾿ ἀγαπῶ σάν μητέρα μου. Λοιπόν, τώρα λαμβάνω τό θάρρος σάν υἱός σου πνευματικός νά σέ παρακαλέσω νά μή μοῦ κρύψης τίποτε. Πόθεν προέρχεται αὐτή ἡ εὐωδία; Καί πῶς τήν ἀπέκτησες;

Χαμογέλασε, ἐδίστασε, σκεπάσθηκε μέ τό τσεμπέρι της καί μοῦ εἶπε:

-Ἄχ, δέν θέλω νά τά εἰπῶ, γιατί φοβᾶμαι μή τά χάσω.

Ἦτο πολύ ταπεινή μοναχή. Ἦτο καί ἡγουμένη διότι εἶχε καί 13 ὑποτακτικές τόν καιρόν ἐκεῖνον. Μπροστά τήν ἐπιμονή καί ὑπομονή μου ἐκάμφθη.

Τί σημαίνει "ὁ κόσμος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται";

❈ Μᾶς λέει ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ὅτι "ὁ κόσμος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται" (Α' Ἰωάν. 5,17) καί "ὅστις βουληθεῖ εἶναι φίλος τοῦ κόσμου, ἐχθρός τοῦ Θεοῦ καθίσταται" (Ἰακ. 4,4).

Τί σημαίνει "ὁ κόσμος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται"; Σημαίνει ὅτι ἡ βάση τοῦ κόσμου, τοῦ κοσμικοῦ φρονήματος, εἶναι ὁ Πονηρός, ὁ Διάβολος.

Τά ἰδανικά τοῦ κόσμου, οἱ στόχοι καί οἱ ἐπιδιώξεις δηλαδή τοῦ κοσμικοῦ ἀνθρώπου εἶναι τρεῖς:

Πρῶτον ἡ ὕλη, δηλαδή τά ὑλικά ἀγαθά, τά χρήματα καί γενικά οἱ ὑλικές ἀξίες (φιλαργυρία).

Δεύτερον οἱ σωματικές ἡδονές, δηλαδή ἡ ἀπόλαυση τοῦ σώματος καί τῶν αἰσθήσεων, ἡ ξεκούραση τοῦ σώματος, ἡ ζωή χωρίς κόπο καί ἡ ἀναζήτηση τῆς εὐδαιμονίας καί τῆς καλῆς ζωῆς (φιληδονία).

Τρίτον ἡ δόξα πού ἔρχεται ἀπό τούς ἀνθρώπους, τό νά ἔχουμε ἕνα καλό ὄνομα στήν κοινωνία, νά ἔχουμε τήν ἀγάπη, τήν ἐκτίμηση, τήν ἀναγνώριση, τόν ἔπαινο, τά "μπράβο" ἀπό τούς ἄλλους ἀνθρώπους, τό νά μή μᾶς κατηγοροῦν, νά μή μᾶς ἀδικοῦν καί γενικῶς νά μή μᾶς δυσκολεύουν (φιλοδοξία).

Αὐτά εἶναι τά τρία συστατικά τοῦ κοσμικοῦ πνεύματος καί φρονήματος. Ὁ ἄνθρωπος πού ἔχει αὐτά τά συστατικά καί δέν τά ἀποδοκιμάζει, δέν τά καταπολεμάει, δέν μπορεῖ νά εἶναι Χριστιανός. Ἄν ὁ ἄνθρωπος δέν μισήσει τόν κόσμο, δέν μπορεῖ νά εἶναι Χριστιανός.