Ἱερομόναχος Εὐστράτιος (Γκολοβάνσκι). 1.200 ἐρωτήσεις ἀπὸ ἐνορῖτες τῆς ὑπαίθρου γιὰ διάφορα πνευματικὰ ὠφέλιμα θέματα, μὲ ἀπαντήσεις. 25

451. Ποιες είναι οι αμαρτίες της αδυναμίας;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιες είναι οι αμαρτίες της ασθένειας;

Η απάντηση του ιερέα: Όποιος, παρά το γεγονός ότι αντιστέκεται σε έναν ισχυρό πειρασμό, τελικά επιτρέπει στον εαυτό του να παρασυρθεί από αυτόν, αμαρτάνει λόγω αδυναμίας. Και:

1) Βεβαίως, οι αμαρτίες πρέπει να ταξινομούνται ως αμαρτίες αδυναμίας. Διαφορετικά, όλες οι αμαρτίες θα μπορούσαν να ονομαστούν αμαρτίες αδυναμίας επειδή σχεδόν κανείς δεν αμαρτάνει χωρίς προηγούμενο πειρασμό. Δεν θα πρέπει ιδιαίτερα να συμφωνούμε με εκείνους που αποδίδουν τις σαρκικές αμαρτίες μόνο στην αδυναμία. Όποια ανθρώπινη αδυναμία κι αν είναι, μπορούμε να την ξεπεράσουμε και να την υπομείνουμε με τη βοήθεια της χάρης του Θεού ( Φιλ. 4:13 ).

2) Οι αμαρτίες της αδυναμίας, όταν πρόκειται για σοβαρά ζητήματα, καθιστούν ένα άτομο ένοχο, όπως ακριβώς και οι θανάσιες αμαρτίες όταν διαπράττονται συνειδητά και εκούσια. Επομένως, αν και η ανθρώπινη αδυναμία συχνά αποκαλύπτεται σε σαρκικές αμαρτίες λόγω της ισχυρής έλξης της φύσης, όποιος ακολουθεί συνειδητά και εκούσια την αισθησιακή έλξη πρέπει αναμφίβολα να συγκαταλέγεται μεταξύ εκείνων που διαπράττουν θανάσιμη αμαρτία. «Ούτε πόρνοι ούτε ειδωλολάτρες ούτε μοιχοί ούτε άσωτοι ούτε θηλυπρεπείς ούτε ομοφυλόφιλοι ούτε κλέφτες ούτε μέθυσοι θα κληρονομήσουν τη βασιλεία του Θεού» ( Α΄ Κορινθίους 6:9-10 ).

452. Ποια είναι τα καθήκοντα ενός Χριστιανού σε σχέση με τους αγίους;

Ερώτηση ενός ενορίτη : Ποιες είναι οι ευθύνες ενός Χριστιανού σε σχέση με τους αγίους;

Ὁ παπα-Ἐφραίμ ὁ Καραγιάννης καί ὁ δράκος.

Ὁ παπα-Ἐφραίμ ὁ Καραγιάννης και ο δράκος.

Ὁ παπα-Ἐφραίμ ὁ Καραγιάννης, ὁ ψηλός, ὅπως τόν ἔλεγαν στόν κόσμο, ἐπειδή ἦταν ἀρκετά ψηλός, ἤ ὁ παπα-Ἐφραίμ ὁ χοντρός, ὅπως τόν ἔλεγαν στό Ἅγιον Ὄρος, ξεκίνησε ἀπό τόν κόσμο ἀσκητική ζωή.

Ζοῦσε στήν Ἀθήνα καί ἐργαζόταν ὡς ταχυδρόμος. Ἀνέβαινε στά βουνά καί ἀγρυπνοῦσε συχνά πάνω στα δένδρα μέ προσευχή. Ἀπό θεῖο ζῆλο κινούμενος, μετέβη στό Ἅγιον Ὄρος, ἀναζητώντας θεοφόρους καί αὐστηρούς ἀσκητές. Δέν ἄργησε να γνωρίσει τον μεγάλο νηπτικό τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ὅσιο Ἰωσήφ τον Ησυχαστή. Στο πρόσωπο τοῦ μεγάλου αὐτοῦ ἀσκητοῦ βρῆκε αὐτό πού ἔψαχνε, ἐκεῖ πάνω στά ἀπόκρημνα βράχια τῆς Σκήτης τοῦ Ἁγίου Βασιλείου. Κατά τήν ζωντανή μαρτυρία τοῦ συνασκητοῦ τοῦ ὁσίου Ἰωσήφ, Γέροντος Ἀρσενίου, ὁ π.Ἐφραίμ μπῆκε κατ᾽ εὐθείαν στό ἡσυχαστικό πρόγραμμα. Το πρόγραμμα ἦταν τόσο αὐστηρό, ὥστε πολλοί ἐπιχείρησαν να καθήσουν ἐκεῖ, ἀλλά δέν τό ἄντεξαν. Καθημερινά μονοφαγία, χωρίς λάδι, πέντε μέρες ἐκτός Σαββατοκύριακου, ὅπου ἔτρωγαν λαδερό, ἀλλά καί πάλι μονοφαγία. Καί παντοτινή ὁλονύκτια ἀγρυπνία.

Ὁ π. Ἐφραίμ ἦταν καί πολύ ψηλός ἀλλά καί σωματώδης. Κάπου κάπου παραπονιόταν στόν γερο-Αρσένιο ὅτι τό σιτηρέσιο δέν τοῦ ἔφτανε.

ΤΟ ΠΑΠΙΚΟ «ΠΡΩΤΕΙΟ» ΚΑΙ Η ΠΑΠΙΚΗ «ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑ» ΟΛΕΘΡΙΑ ΚΑΤΑΛΟΙΠΑ ΤΟΥ ΦΡΑΓΚΙΚΟΥ ΦΕΟΥΔΑΡΧΙΣΜΟΥ (Σχολιασμὸς σὲ πρόσφατο «Κονσιστόριο» στὸ Βατικανό)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 2α Μαρτίου 2026

ΤΟ ΠΑΠΙΚΟ «ΠΡΩΤΕΙΟ» ΚΑΙ Η ΠΑΠΙΚΗ «ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑ» ΟΛΕΘΡΙΑ ΚΑΤΑΛΟΙΠΑ ΤΟΥ ΦΡΑΓΚΙΚΟΥ ΦΕΟΥΔΑΡΧΙΣΜΟΥ

(Σχολιασμός σε πρόσφατο «Κονσιστόριο» στο Βατικανό)

Έχουμε επανειλημμένως επισημάνει και τεκμηριώσει ότι ο Παπισμός, υπό την πίεση των σύγχρονων εξελίξεων αλλά και της ορθόδοξης κριτικής για τον απολυταρχικό τρόπο διοίκησής του, επιχειρεί να προβάλλει μια νόθα εκδοχή «συνοδικότητας». Πρόκειται για μια μορφή συνοδικότητας που όχι μόνο δεν περιορίζει την παπική απολυταρχία, αλλά, αντιθέτως, την ενισχύει και τη θωρακίζει θεσμικά.

Το γνήσιο Συνοδικό Πολίτευμα της Μίας και Αδιαίρετης Εκκλησίας του Χριστού, της αληθινής και γνήσιας Εκκλησίας, της Ορθοδοξίας, είναι ο αρχέγονος και θεοδίδακτος τρόπος δημοκρατικής – συλλογικής διοίκησής της. Οι Άγιοι Απόστολοι, στην Αποστολική Σύνοδο της Ιερουσαλήμ, λειτούργησαν με την αρχή: «Ἔδοξε τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι καὶ ἡμῖν» (Πράξεις,15,28), εγκαινιάζοντας τον τρόπο διοίκησης στην Εκκλησία. Αυτό το Αποστολικό Συνοδικό Σύστημα ακολουθεί στην δισχιλιόχρονη ιστορική της πορεία ως τα σήμερα, η Αγίας μας Ορθόδοξη Εκκλησία, με την ισότιμη και αποφασιστική ψήφο όλων των επισκόπων ή των αντιπροσώπων τους, στις Συνόδους, όπου τα ζητήματα πίστεως, προβλημάτων και λοιπών θεμάτων, παίρνονται κατά πλειοψηφία, «ἡ τῶν πλειόνων ψῆφος κρατείτω» (η άποψη της πλειοψηφίας πρέπει να υπερισχύει), χωρίς καμιά παρέκκλιση, χωρίς καμιά επίσημη έγκριση από κάποια πρόσωπα (Πάπες, Πατριάρχες, κλπ). Ύπατη και αλάθητη αυθεντία δεν είναι κάποιο πρόσωπο, αλλά οι Άγιες Σύνοδοι. Οι αποφάσεις των Συνόδων δεν απαιτείται να επικυρώνονται από κάποιον Πάπα ή Πατριάρχη, αλλά τίθενται στην κρίση του εκκλησιαστικού πληρώματος, το οποίο είναι εν τέλει και ο τελικός κριτής της γνησιότητάς τους, καθότι, «Ο υπερασπιστής της θρησκείας εστίν αυτό το σώμα της Εκκλησίας, ήτοι αυτός ο λαός...»[1], όπως αποφάνθηκε η Σύνοδος των Ορθοδόξων Πατριαρχών του 1848.

Η προτεινόμενη παπική «συνοδικότητα» βρίσκεται στον αντίποδα της γνήσιας αποστολικής και αγιοπατερικής Συνοδικότητας της Εκκλησίας! Σε αυτή δεν είναι κεφαλή της Εκκλησίας ο Χριστός (Κολ.1,18), αλλά ο «Πάπας», ο «διάδοχος του Αποστόλου Πέτρου», ο οποίος εξόρισε το Χριστό στον ουρανό, παίρνοντας τη θέση του στην Εκκλησία, ως ο «επί γης αντιπρόσωπός του». Είναι ευνόητο πως ο αντιπρόσωπος παίρνει τη θέση του απόντος εκπροσωπουμένου! Δεν είναι η Σύνοδος η ύπατη και αλάθητη αυθεντία της Εκκλησίας, αλλά η «αλάθητη κεφαλή της», ο «Πάπας», ο οποίος ίσταται υπεράνω των Οικουμενικών Συνόδων. Αυτός αποφασίζει πότε και πως θα συγκαλούνται αυτές, για την θεματολογία τους και την έγκριση των αποφάσεών τους. Οι Σύνοδοι λειτουργούν ως συμβουλευτικά όργανα του «Πάπα». Η προτεινόμενη παπική «συνοδικότητα» είναι κάποιες «εισηγητικές επιτροπές» του «Πάπα», οι οποίες του εισηγούνται διάφορα θέματα και προβλήματα, για να τα «λύσει» εκείνος χωρίς να θίγεται στο ελάχιστο το παπικό «πρωτείο» και «αλάθητο», ο απολυταρχικός χαρακτήρας της διοίκησης της παπικής «εκκλησίας», το θλιβερό κατάλοιπο της φράγκικης φεουδαρχίας. Είναι χαρακτηριστικός ο χαρακτηρισμός της παπικής «συνοδικότητας» …«ως συνοδοιπορία», «βαδίζουμε μαζί»!

Αφορμή για την παρούσα ανακοίνωσή μας πήραμε από δημοσίευμα της εφημερίδος των εν Ελλάδι παπικών «ΚΑΘΟΛΙΚΗ» (αρ. φύλλου 372, 14-1-2026), με θέμα: «Νέο Κονσιστόριο τον Ιούνιο. “Θα πραγματοποιούμε ένα κάθε χρόνο”». Αφού μελετήσαμε με προσοχή το άρθρο, αποφασίσαμε να σχολιάσουμε τα λεγόμενα στο παπικό «Κονσιστόριο», τα οποία φανερώνουν τις πραγματικές προθέσεις του Παπισμού, για την υιοθέτηση αυτού του είδους, την κάλπικη «συνοδικότητα» και όχι την γνήσια της εκκλησιαστική.

Καταρχήν να διευκρινίσουμε τι είναι το «Κονσιστόριο» και πως λειτουργεί. Σημαίνει ιερό συνέδριο, από το λατινικό «consistere», «συζητώ ένα θέμα» και συγκαλείται από τον «Πάπα». «Τα Κονσιστόρια είναι συνεπώς συναντήσεις του Κολλεγίου των Καρδιναλίων και χωρίζονται σε τακτικά και έκτακτα: τα πρώτα με τους καρδιναλίους που διαμένουν στη Ρώμη, στα δεύτερα οφείλουν να συμμετέχουν όλοι οι καρδινάλιοι»[2].

Κλίμα μετανοίας. +Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης.

«Τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου» (Μᾶρκ. 2,5)

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ἀγαπητοί μου, ποὺ ἑορτάζει σήμερα, ἔχει θαυμάσιες ὁμιλίες στὰ εὐαγγέλια τῶν Κυριακῶν, ἑρμηνεύει δὲ καὶ τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο (β. Μάρκ. 2,1-12). Ἐδῶ ἔχουμε ἕνα ἀπὸ τὰ ἀναρίθμητα θαύματα τοῦ Κυρίου, ποὺ φανερώνουν ὅτι εἶνε Θεός.

Τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο λέει, ὅτι ὁ Χριστός, μετὰ τὴν αὐστηρὴ νηστεία του ἐπὶ σαράντα ἡμέρες στὴν ἔρημο τοῦ Ἰορδάνου, ποὺ οὔτε ἔφαγε οὔτε ἤπιε, ἐπέστρεψε στὴ Γαλιλαία, τὴν ἀγαπημένη του ἐπαρχία, κ᾿ ἐγκαταστάθηκε στὴν Καπερναούμ, ἐκεῖ στὴν ὄχθη τῆς λίμνης Τιβεριάδος. Ἀπὸ ᾿κεῖ διάλεξε τοὺς πρώτους μαθητάς του, τοὺς εὐλόγησε νὰ κηρύττουν τὸ εὐαγγέλιο, καὶ ἐκεῖ δίδασκε τὸ λαό.

Στὴν Καπερναοὺμ λοιπὸν διδάσκει ὁ Χριστός. Ἀλλὰ ποῦ; στὴ συναγωγή, στὴν ἀκροθαλασσιὰ ἀπὸ τὴ βάρκα, σὲ ὕπαιθρο, σὲ κορυφὴ ὄρους; Ὄχι. Σὲ ἕνα σπίτι. Κι ἀπ᾿ τὴ στιγμὴ ποὺ μπῆκε στὸ σπίτι ὁ Χριστός, σταμάτησαν κάθε ἐργασία. Μόλις τὸ ἔμαθε ὁ λαός, ἔγινε τόσος συνωστισμός, ὥστε νὰ μὴ χωράῃ κανείς ἄλλος. Ἄκουγαν ὅλοι τὰ ῥήματα τῆς αἰωνίου ζωῆς.

Ἐδῶ σταματῶ – μοῦ ᾿ρχεται νὰ κλάψω. Ἀναλογίζομαι, ὅτι σὲ κάθε σπίτι ἔρχεται ὁ Χριστός. Γι᾿ αὐτὸ τὸ σπίτι πρέπει νὰ εἶνε ἐκκλησία. Στὴν ἀρχαία ἐποχὴ κάθε σπίτι ἦταν ἐκκλησία, καὶ ἱερεὺς ἦταν ὁ πατέρας. Μέσα στὸ σπίτι εἶχαν εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας, τῶν ἁγίων. Εἶχαν καντήλι, θυμιατό, κεριά. Εἶχαν πρὸ παντὸς ἁγία Γραφή· τὴν Παλαιὰ καὶ τὴν Καινὴ Διαθήκη. Εἶχαν βίους ἁγίων. Καὶ προσεύχονταν ὅλοι μαζί.

Σπυρομήλιος – Μὲ ἀφορμὴ τὴν Ἐπέτειο τῆς Αὐτονομίας τῆς Βορείου Ἠπείρου (17.2.1914)

Σπύρος Σπυρομήλιος ~ Από τον Μακεδονικό στον Βορειοηπειρωτικό Αγώνα

Ιστορικὰ στοιχεία του Ιωάννη Β. Αθανασόπουλου, ιστορικού

Ο Σπυρίδων Σπυρομήλιος γεννήθηκε το 1864 στην Θήβα ή σύμφωνα με άλλες πηγές στη Χειμάρα. Τα μαθητικά του χρόνια ωστόσο, τα πέρασε στην Αθήνα όπου τελείωσε το Γυμνάσιο. Κατόπιν εισήχθη στη Ναυτική Σχολή Κεφαλονιάς, όπου ταξίδεψε σε πολλά λιμάνια της Ευρώπης. Ονειρευόταν να γίνει ναυτικός καριέρας και να σπουδάσει στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων.

Για τον λόγο αυτό, επέστρεψε στην Αθήνα και επιδίωξε να εγγραφεί στη Σχολή αλλά δεν το κατάφερε καθότι είχε ξεπεράσει το 19ο έτος της ηλικίας του. Τα παιχνίδια της μοίρας και τα εμπόδια πολλές φορές γίνονται για καλό. Στην περίπτωση του Σπυρομήλιου του άνοιξαν το δρόμο για να επιτέλεσει το καθήκον του συμμετέχοντας πάντα αποφασιστικά στους εθνικούς αγώνες του Ελληνισμού.

Το 1883 ακολουθώντας τη συμβολή του συγγενή του Ιωάννη Σπυρομήλιου, Μέραρχου της Χωροφυλακής, κατατάσσεται στο Σώμα και σύντομα γίνεται αξιωματικός. Το 1894 ιδρύεται η Εθνική Εταιρεία, από πατριώτες Έλληνες αξιωματικούς. Ο Σπυρομήλιος δεν γινόταν να μην ενταχθεί στα μέλη της Εταιρείας. Έτσι, στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 συμμετέχει ενεργά, σαν επικεφαλής σώματος 67 εθελοντών χωροφυλάκων, στο μέτωπο της Ηπείρου και συγκεκριμένα στη Νικόπολη της Πρέβεζας στην απόβαση της Ηπειρωτικής Φάλαγγας του Μπότσαρη. Διακρίνεται στις μάχες και αναγνωρίζεται η συμβολή του από τα ιδρυτικά μέλη της Εταιρείας. Επόμενως σταθμός εθνικής προσφοράς του Σπυρομήλιου ήταν ο Μακεδονικός Αγώνας.

Θεσμικὴ δοκιμασία τῆς ἑλληνορθόδοξης προσφορᾶς (ὑπόθεση «Κιβωτός») – ὑπέρβαση ὁρίων Ποινολογίας.

Γράφει ο Καθηγητής Δρ. Αλέξιος Π. Παναγόπουλος

Σήμερα ως διαφαίνεται σε παγκόσμιο γεωπολιτικό επίπεδο θα πρέπει να πέσουν τα πνευματικά κάστρα, η κάθε κιβωτός, ο κάθε μύθος περί αλήθειας ή και ψέματος. Γιατί η νέα τάξη πραγμάτων επιζητεί την ανατροπή των πάντων. Καλών και κακών. Θέλει να εμφανίσει το άσπρο μαύρο και το μαύρο άσπρο, ως μια μυστικιστική παγκόσμια τελετή μετάβασης, σε κάτι δήθεν νέο και αγαθοποιό, αλλά αίολο, αντί-χριστο και Μάτριξ.

Το παραδείγμα της προσφοράς του π.Αντωνίου, συνιστά ευθεία θεσμική δοκιμασία για το ελληνικό κράτος δικαίου, για την κοινωνική αποστολή της σύνολης Ορθοδοξίας, αλλά και της Ελλαδικής Εκκλησίας και για τον τρόπο με τον οποίο η ψευτο-ρωμαικη νεοεμφανιζόμενη Πολιτεία αναμετράται με την ελληνορθόδοξη προσφορά, φιλοτιμία και διακονία στον ευάλωτο πονεμένο σύγχρονο άνθρωπο.

Η Κιβωτός συγκροτήθηκε ως έργο έμπρακτης αγάπης και εθνικής κοινωνικής συνοχής. Χωρίς κρατικές επιχορηγήσεις ή χρηματοδότηση ΕΣΠΑ, με πόρους της κοινωνίας των ορθοδόξων πιστών και με διαχείριση που για χρόνια παρουσιαζόταν ως υποδειγματική, ανέπτυξε υποδειγματικές δομές προστασίας παιδιών σε όλη τη χώρα.

Γιὰ τὸν καθένα μας, θὰ ἔρθει ἡ ὥρα ποὺ θὰ σταθοῦμε ἐνώπιον τοῦ Κυρίου μὲ σκυμμένα κεφάλια, καὶ ὁ Κύριος θὰ μᾶς δείξει ποῦ νὰ πᾶμε.

Για τον καθένα μας, θα έρθει η ώρα που θα σταθούμε ενώπιον του Κυρίου με σκυμμένα κεφάλια, και ο Κύριος θα μας δείξει πού να πάμε.

19 Μαρτίου. Χρυσάνθου καὶ Δαρείας τῆς Ἀθηναίας. Κλαυδίου καὶ τῶν σὺν αὐτῷ μαρτύρων (†283)· Δημητρίου νεομάρτυρος τοῦ Τορναρᾶ (†1564). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα. Τριθέκτης (Ἡσαΐας ΚΗ´ 14-22).

Ησ. 28,14          διὰ τοῦτο ἀκούσατε λόγον Κυρίου, ἄνδρες τεθλιμμένοι καὶ ἄρχοντες τοῦ λαοῦ τούτου τοῦ ἐν Ἰερουσαλήμ·

Ησ. 28,14                  Δια τούτο, ακούσατε, λοιπόν, τον λόγον του Κυρίου σεις οι θλιμμένοι άνδρες και οι άρχοντες του λαού τούτου, που κατοικεί εις την Ιερουσαλήμ.

Ησ. 28,15          ὅτι εἴπατε· ἐποιήσαμεν διαθήκην μετὰ τοῦ ᾅδου καὶ μετὰ τοῦ θανάτου συνθήκας, καταιγὶς φερομένη ἐὰν παρέλθῃ οὐ μὴ ἔλθῃ ἐφ᾿ ἡμᾶς· ἐθήκαμεν ψεῦδος τὴν ἐλπίδα ἡμῶν καὶ τῷ ψεύδει σκεπασθησόμεθα.

Ησ. 28,15                  Διότι σεις είπατε· “εκάμαμεν συμφωνίαν με τον άδην, υπεγράψαμεν συμβόλαιον με τον θάνατον και έτσι, εάν εκσπάση βιαία καταιγίς συμφοράς δεν θα επέλθη εναντίον μας. Εθέσαμεν την ελπίδα μας επάνω στο ψεύδος και με το ψεύδος αυτό θα σκεπασθώμεν, δια να αποφύγωμεν τον κίνδυνον”!

Ἀποκρίσεις πρός ἡσυχαστές πατέρες, Ἁγ. Νικοδήμου, Βίβλος Βαρσανουφίου-Ἰωάννου, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτη

 Ἀποκρίσεις πρός ἡσυχαστές πατέρες, Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου- Βίβλος Βαρσανουφίου καί Ἰωάννου, Κείμενα διακριτικά καί ἡσυχαστικά (ἐρωταποκρίσεις 117 κ. ε.), τόμος Α', 17-3-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Ἔξοδος κέφ. κή΄-κθ΄, Καθιέρωσις ἀνθρώπων γιά τή λατρεία καί ὁδηγίες κατασκευῆς τῶν ἀμφίων τους, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Ἔξοδος κέφ. κή΄-κθ΄, Καθιέρωσις ἀνθρώπων γιά τή λατρεία καί ὁδηγίες κατασκευῆς τῶν ἀμφίων τους, 17-3-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

57. Περί τῆς συνεχοῦς τροπῆς καί ἀλλοιώσεως κάθε ἀνθρώπου, Ἀββᾶ Ἰσαάκ-Ἀσκητικά, (Ε΄4-1) Ἱερομ. Σάββα Ἀγιορείτη

 Περὶ τῆς συνεχοῦς τροπῆς καὶἀλλοιώσεως κάθε ἀνθρώπου, τῶν ἁγίων μὴ ἐξαιρουμένων, καὶ περὶ τῆς ἀνάγκης τῆς ταπεινοφροσύνης κατὰ τὸν καιρὸ τῶν καλῶν ἀλλοιώσεων, 'Ἁββᾶ Ἰσαάκ- Ἀσκητικά, (Ε' 4-1). Ἀναδιατεταγμένο κείμενο καί μετάφραση ὑπο Μον. Δαμασκηνοῦ Ἁγιορείτου, 14-3-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Περιπτώσεις μετά θάνατον ὅπου α) βαθαίνει ἡ κόλαση, καί β) αὐξάνει ἡ δόξα, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ὅταν διευκολύνεις κάποιον στήν ἁμαρτία, γίνεσαι συνένοχος, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ἡ προσπάθεια νά ὁδηγήσουμε στήν μετάνοια ὅσους ἔπεσαν, Εὐεργετινός Δ΄, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ὑπόθεσις Μή΄- Ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος περιέπεσεν εἰς κάποιο ἁμάρτημα καί διά τοῦτο ἔχει περιέλθει εἰς ἀπελπισίαν, δέν πρέπει νά τόν καταθλίβωμεν ἀμέσως μέ ἀπότομον ἔλεγχον, ἀλλά νά τόν παρηγορῶμεν μέ συμπάθειαν καί νά προσπαθῶμεν μέ καλωσύνην νά τόν σηκώσωμεν ἀπό τήν πτῶσιν του. Ὁμοίως καί ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ἀπεχωρίσθη ἀπό τό Κοινόβιον καί κατόπιν ἐπέστρεψε, πρέπει νά τόν ὑποδεχώμεθα μέ καλόν τρόπον.  Α’. Ἐν τῷ Γεροντικῷ. Β΄. Τοῦ Ἁγίου Ἐφραίμ. Γ΄. Ἐν τῷ Γεροντικῷ. Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

 http://hristospanagia3.blogspot.com,