Κλίμα μετανοίας. +Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης.

«Τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου» (Μᾶρκ. 2,5)

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ἀγαπητοί μου, ποὺ ἑορτάζει σήμερα, ἔχει θαυμάσιες ὁμιλίες στὰ εὐαγγέλια τῶν Κυριακῶν, ἑρμηνεύει δὲ καὶ τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο (β. Μάρκ. 2,1-12). Ἐδῶ ἔχουμε ἕνα ἀπὸ τὰ ἀναρίθμητα θαύματα τοῦ Κυρίου, ποὺ φανερώνουν ὅτι εἶνε Θεός.

Τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο λέει, ὅτι ὁ Χριστός, μετὰ τὴν αὐστηρὴ νηστεία του ἐπὶ σαράντα ἡμέρες στὴν ἔρημο τοῦ Ἰορδάνου, ποὺ οὔτε ἔφαγε οὔτε ἤπιε, ἐπέστρεψε στὴ Γαλιλαία, τὴν ἀγαπημένη του ἐπαρχία, κ᾿ ἐγκαταστάθηκε στὴν Καπερναούμ, ἐκεῖ στὴν ὄχθη τῆς λίμνης Τιβεριάδος. Ἀπὸ ᾿κεῖ διάλεξε τοὺς πρώτους μαθητάς του, τοὺς εὐλόγησε νὰ κηρύττουν τὸ εὐαγγέλιο, καὶ ἐκεῖ δίδασκε τὸ λαό.

Στὴν Καπερναοὺμ λοιπὸν διδάσκει ὁ Χριστός. Ἀλλὰ ποῦ; στὴ συναγωγή, στὴν ἀκροθαλασσιὰ ἀπὸ τὴ βάρκα, σὲ ὕπαιθρο, σὲ κορυφὴ ὄρους; Ὄχι. Σὲ ἕνα σπίτι. Κι ἀπ᾿ τὴ στιγμὴ ποὺ μπῆκε στὸ σπίτι ὁ Χριστός, σταμάτησαν κάθε ἐργασία. Μόλις τὸ ἔμαθε ὁ λαός, ἔγινε τόσος συνωστισμός, ὥστε νὰ μὴ χωράῃ κανείς ἄλλος. Ἄκουγαν ὅλοι τὰ ῥήματα τῆς αἰωνίου ζωῆς.

Ἐδῶ σταματῶ – μοῦ ᾿ρχεται νὰ κλάψω. Ἀναλογίζομαι, ὅτι σὲ κάθε σπίτι ἔρχεται ὁ Χριστός. Γι᾿ αὐτὸ τὸ σπίτι πρέπει νὰ εἶνε ἐκκλησία. Στὴν ἀρχαία ἐποχὴ κάθε σπίτι ἦταν ἐκκλησία, καὶ ἱερεὺς ἦταν ὁ πατέρας. Μέσα στὸ σπίτι εἶχαν εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας, τῶν ἁγίων. Εἶχαν καντήλι, θυμιατό, κεριά. Εἶχαν πρὸ παντὸς ἁγία Γραφή· τὴν Παλαιὰ καὶ τὴν Καινὴ Διαθήκη. Εἶχαν βίους ἁγίων. Καὶ προσεύχονταν ὅλοι μαζί.

Σπυρομήλιος – Μὲ ἀφορμὴ τὴν Ἐπέτειο τῆς Αὐτονομίας τῆς Βορείου Ἠπείρου (17.2.1914)

Σπύρος Σπυρομήλιος ~ Από τον Μακεδονικό στον Βορειοηπειρωτικό Αγώνα

Ιστορικὰ στοιχεία του Ιωάννη Β. Αθανασόπουλου, ιστορικού

Ο Σπυρίδων Σπυρομήλιος γεννήθηκε το 1864 στην Θήβα ή σύμφωνα με άλλες πηγές στη Χειμάρα. Τα μαθητικά του χρόνια ωστόσο, τα πέρασε στην Αθήνα όπου τελείωσε το Γυμνάσιο. Κατόπιν εισήχθη στη Ναυτική Σχολή Κεφαλονιάς, όπου ταξίδεψε σε πολλά λιμάνια της Ευρώπης. Ονειρευόταν να γίνει ναυτικός καριέρας και να σπουδάσει στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων.

Για τον λόγο αυτό, επέστρεψε στην Αθήνα και επιδίωξε να εγγραφεί στη Σχολή αλλά δεν το κατάφερε καθότι είχε ξεπεράσει το 19ο έτος της ηλικίας του. Τα παιχνίδια της μοίρας και τα εμπόδια πολλές φορές γίνονται για καλό. Στην περίπτωση του Σπυρομήλιου του άνοιξαν το δρόμο για να επιτέλεσει το καθήκον του συμμετέχοντας πάντα αποφασιστικά στους εθνικούς αγώνες του Ελληνισμού.

Το 1883 ακολουθώντας τη συμβολή του συγγενή του Ιωάννη Σπυρομήλιου, Μέραρχου της Χωροφυλακής, κατατάσσεται στο Σώμα και σύντομα γίνεται αξιωματικός. Το 1894 ιδρύεται η Εθνική Εταιρεία, από πατριώτες Έλληνες αξιωματικούς. Ο Σπυρομήλιος δεν γινόταν να μην ενταχθεί στα μέλη της Εταιρείας. Έτσι, στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 συμμετέχει ενεργά, σαν επικεφαλής σώματος 67 εθελοντών χωροφυλάκων, στο μέτωπο της Ηπείρου και συγκεκριμένα στη Νικόπολη της Πρέβεζας στην απόβαση της Ηπειρωτικής Φάλαγγας του Μπότσαρη. Διακρίνεται στις μάχες και αναγνωρίζεται η συμβολή του από τα ιδρυτικά μέλη της Εταιρείας. Επόμενως σταθμός εθνικής προσφοράς του Σπυρομήλιου ήταν ο Μακεδονικός Αγώνας.

Θεσμικὴ δοκιμασία τῆς ἑλληνορθόδοξης προσφορᾶς (ὑπόθεση «Κιβωτός») – ὑπέρβαση ὁρίων Ποινολογίας.

Γράφει ο Καθηγητής Δρ. Αλέξιος Π. Παναγόπουλος

Σήμερα ως διαφαίνεται σε παγκόσμιο γεωπολιτικό επίπεδο θα πρέπει να πέσουν τα πνευματικά κάστρα, η κάθε κιβωτός, ο κάθε μύθος περί αλήθειας ή και ψέματος. Γιατί η νέα τάξη πραγμάτων επιζητεί την ανατροπή των πάντων. Καλών και κακών. Θέλει να εμφανίσει το άσπρο μαύρο και το μαύρο άσπρο, ως μια μυστικιστική παγκόσμια τελετή μετάβασης, σε κάτι δήθεν νέο και αγαθοποιό, αλλά αίολο, αντί-χριστο και Μάτριξ.

Το παραδείγμα της προσφοράς του π.Αντωνίου, συνιστά ευθεία θεσμική δοκιμασία για το ελληνικό κράτος δικαίου, για την κοινωνική αποστολή της σύνολης Ορθοδοξίας, αλλά και της Ελλαδικής Εκκλησίας και για τον τρόπο με τον οποίο η ψευτο-ρωμαικη νεοεμφανιζόμενη Πολιτεία αναμετράται με την ελληνορθόδοξη προσφορά, φιλοτιμία και διακονία στον ευάλωτο πονεμένο σύγχρονο άνθρωπο.

Η Κιβωτός συγκροτήθηκε ως έργο έμπρακτης αγάπης και εθνικής κοινωνικής συνοχής. Χωρίς κρατικές επιχορηγήσεις ή χρηματοδότηση ΕΣΠΑ, με πόρους της κοινωνίας των ορθοδόξων πιστών και με διαχείριση που για χρόνια παρουσιαζόταν ως υποδειγματική, ανέπτυξε υποδειγματικές δομές προστασίας παιδιών σε όλη τη χώρα.

Γιὰ τὸν καθένα μας, θὰ ἔρθει ἡ ὥρα ποὺ θὰ σταθοῦμε ἐνώπιον τοῦ Κυρίου μὲ σκυμμένα κεφάλια, καὶ ὁ Κύριος θὰ μᾶς δείξει ποῦ νὰ πᾶμε.

Για τον καθένα μας, θα έρθει η ώρα που θα σταθούμε ενώπιον του Κυρίου με σκυμμένα κεφάλια, και ο Κύριος θα μας δείξει πού να πάμε.

19 Μαρτίου. Χρυσάνθου καὶ Δαρείας τῆς Ἀθηναίας. Κλαυδίου καὶ τῶν σὺν αὐτῷ μαρτύρων (†283)· Δημητρίου νεομάρτυρος τοῦ Τορναρᾶ (†1564). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα. Τριθέκτης (Ἡσαΐας ΚΗ´ 14-22).

Ησ. 28,14          διὰ τοῦτο ἀκούσατε λόγον Κυρίου, ἄνδρες τεθλιμμένοι καὶ ἄρχοντες τοῦ λαοῦ τούτου τοῦ ἐν Ἰερουσαλήμ·

Ησ. 28,14                  Δια τούτο, ακούσατε, λοιπόν, τον λόγον του Κυρίου σεις οι θλιμμένοι άνδρες και οι άρχοντες του λαού τούτου, που κατοικεί εις την Ιερουσαλήμ.

Ησ. 28,15          ὅτι εἴπατε· ἐποιήσαμεν διαθήκην μετὰ τοῦ ᾅδου καὶ μετὰ τοῦ θανάτου συνθήκας, καταιγὶς φερομένη ἐὰν παρέλθῃ οὐ μὴ ἔλθῃ ἐφ᾿ ἡμᾶς· ἐθήκαμεν ψεῦδος τὴν ἐλπίδα ἡμῶν καὶ τῷ ψεύδει σκεπασθησόμεθα.

Ησ. 28,15                  Διότι σεις είπατε· “εκάμαμεν συμφωνίαν με τον άδην, υπεγράψαμεν συμβόλαιον με τον θάνατον και έτσι, εάν εκσπάση βιαία καταιγίς συμφοράς δεν θα επέλθη εναντίον μας. Εθέσαμεν την ελπίδα μας επάνω στο ψεύδος και με το ψεύδος αυτό θα σκεπασθώμεν, δια να αποφύγωμεν τον κίνδυνον”!

Ἀποκρίσεις πρός ἡσυχαστές πατέρες, Ἁγ. Νικοδήμου, Βίβλος Βαρσανουφίου-Ἰωάννου, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτη

 Ἀποκρίσεις πρός ἡσυχαστές πατέρες, Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου- Βίβλος Βαρσανουφίου καί Ἰωάννου, Κείμενα διακριτικά καί ἡσυχαστικά (ἐρωταποκρίσεις 117 κ. ε.), τόμος Α', 17-3-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Ἔξοδος κέφ. κή΄-κθ΄, Καθιέρωσις ἀνθρώπων γιά τή λατρεία καί ὁδηγίες κατασκευῆς τῶν ἀμφίων τους, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Ἔξοδος κέφ. κή΄-κθ΄, Καθιέρωσις ἀνθρώπων γιά τή λατρεία καί ὁδηγίες κατασκευῆς τῶν ἀμφίων τους, 17-3-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

57. Περί τῆς συνεχοῦς τροπῆς καί ἀλλοιώσεως κάθε ἀνθρώπου, Ἀββᾶ Ἰσαάκ-Ἀσκητικά, (Ε΄4-1) Ἱερομ. Σάββα Ἀγιορείτη

 Περὶ τῆς συνεχοῦς τροπῆς καὶἀλλοιώσεως κάθε ἀνθρώπου, τῶν ἁγίων μὴ ἐξαιρουμένων, καὶ περὶ τῆς ἀνάγκης τῆς ταπεινοφροσύνης κατὰ τὸν καιρὸ τῶν καλῶν ἀλλοιώσεων, 'Ἁββᾶ Ἰσαάκ- Ἀσκητικά, (Ε' 4-1). Ἀναδιατεταγμένο κείμενο καί μετάφραση ὑπο Μον. Δαμασκηνοῦ Ἁγιορείτου, 14-3-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Περιπτώσεις μετά θάνατον ὅπου α) βαθαίνει ἡ κόλαση, καί β) αὐξάνει ἡ δόξα, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ὅταν διευκολύνεις κάποιον στήν ἁμαρτία, γίνεσαι συνένοχος, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ἡ προσπάθεια νά ὁδηγήσουμε στήν μετάνοια ὅσους ἔπεσαν, Εὐεργετινός Δ΄, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ὑπόθεσις Μή΄- Ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος περιέπεσεν εἰς κάποιο ἁμάρτημα καί διά τοῦτο ἔχει περιέλθει εἰς ἀπελπισίαν, δέν πρέπει νά τόν καταθλίβωμεν ἀμέσως μέ ἀπότομον ἔλεγχον, ἀλλά νά τόν παρηγορῶμεν μέ συμπάθειαν καί νά προσπαθῶμεν μέ καλωσύνην νά τόν σηκώσωμεν ἀπό τήν πτῶσιν του. Ὁμοίως καί ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ἀπεχωρίσθη ἀπό τό Κοινόβιον καί κατόπιν ἐπέστρεψε, πρέπει νά τόν ὑποδεχώμεθα μέ καλόν τρόπον.  Α’. Ἐν τῷ Γεροντικῷ. Β΄. Τοῦ Ἁγίου Ἐφραίμ. Γ΄. Ἐν τῷ Γεροντικῷ. Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

 http://hristospanagia3.blogspot.com, 

 

Ἡ ἀτεκνία, ἡ πολυτεκνία καί οἱ ἐκτρώσεις, Ἁγ. Παϊσιου-Οἰκογενειακή ζωή, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἡ ἀτεκνία, ἡ πολυτεκνία καί οἱ ἐκτρώσεις, Ἁγ. Παϊσιου-Οἰκογενειακή ζωή, 15-3-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

 http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Ἱερομόναχος Εὐστράτιος (Γκολοβάνσκι). 1.200 ἐρωτήσεις ἀπὸ ἐνορῖτες τῆς ὑπαίθρου γιὰ διάφορα πνευματικὰ ὠφέλιμα θέματα, μὲ ἀπαντήσεις. 24

445. Ποιες είναι οι διαφορές στη σύνθεση της Λειτουργίας: Ρωμαϊκή και Ορθόδοξη;

Ερώτηση ενός διακόνου : Ποιες είναι οι διαφορές στη σύνθεση των Ρωμαϊκών και Ορθόδοξων Λειτουργιών;

Η απάντηση του ιερέα: « Πρώτον, η Ρωμαϊκή Λειτουργία ή μίσσα (msha) είναι πολύ μικρότερη από την Ορθόδοξη: αυτό συμβαίνει επειδή η Ορθόδοξη Λειτουργία, στην κύρια δομή της, συντέθηκε στην αρχαιότητα, όταν οι Χριστιανοί ήταν πιο ευσεβείς και αγαπούσαν να προσεύχονται πολύ, συντέθηκε μέσω των προσπαθειών μεγάλων και ένθερμων προσευχητών, όπως οι αρχαίοι Άγιοι Πατέρες. Η Ρωμαϊκή Λειτουργία, όπως υπάρχει τώρα, όταν η χριστιανική ευσέβεια έχει παρακμάσει, συντέθηκε από ανθρώπους που δεν είχαν πλέον το ίδιο προσευχητικό πνεύμα με τους αρχαίους Αγίους Πατέρες. Και όχι μόνο η Λειτουργία, αλλά και άλλες εκκλησιαστικές ακολουθίες, για παράδειγμα, ο Εσπερινός και ο Όρθρος, είναι πολύ μικρότερες στη Ρωμαϊκή Εκκλησία από ό,τι στην Ορθόδοξη Εκκλησία, για τον ίδιο λόγο. Η συντομευμένη Ρωμαϊκή Λειτουργία στερείται πολλών εποικοδομητικών τελετουργιών και τελετουργιών. Για παράδειγμα, στερείται η προσκομιδή , η οποία θυμίζει το όμορφο έθιμο των πρώτων Χριστιανών να προσφέρουν ψωμί για την τέλεση του μυστηρίου της Ευχαριστίας, τα ίδια ψωμιά ή πρόσφορα από τα οποία παρασκευάζονταν οι μεταγενέστερες γιορτές αγάπης. Δεν έχει προσευχές για τους κατηχούμενους , υπενθυμίζοντας το αρχαίο ιερό έθιμο των πιστών που προσεύχονται για όσους προετοιμάζουν». για το βάπτισμα ή, γενικότερα, για τους μετανοούντες , ώστε ο Κύριος να τους ελεήσει, να τους φωτίσει και να τους δεχτεί σε πλήρη κοινωνία με την Εκκλησία. Λείπουν οι εκτενείς μας , οι οποίες εκφράζουν τόσο όμορφα την ενότητα της κοινής εκκλησιαστικής προσευχής, σύμφωνα με την οποία, από την αρχαιότητα, όλοι οι Χριστιανοί που στέκονταν στην εκκλησία συμμετείχαν στις προσευχές, απαντώντας στις επικλήσεις των ιερέων και των διακόνων με σύντομες προσευχητικές επικλήσεις.

Ἡ παραβολή τῶν σταυρῶν

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΣΤΑΥΡΩΝ

+

Κάποτε ζούσε ένας άνθρωπος—ούτε δίκαιος ούτε ασεβής, απλώς ένας πολύ συνηθισμένος άνθρωπος. Βιαζόταν το πρωί, κουραζόταν το βράδυ, και το βράδυ νόμιζε ότι η ζωή του είχε πάει κάπως στραβά. Και μια ιδιαίτερα δύσκολη μέρα, είπε δυνατά:

«Αν πρέπει να κουβαλήσω έναν σταυρό, δώσε μου, Κύριε, έναν ελαφρύτερο».

Και σαν να ήταν απάντηση, βρέθηκε σε μια μεγάλη πλατεία. Και στην πλατεία—σταυροί. Ξαπλωμένοι, όρθιοι, ακουμπισμένοι στους τοίχους, σαν καυσόξυλα κοντά σε έναν αχυρώνα. Ο ένας ήταν μικρός και τακτοποιημένος, σαν από κατάστημα με σουβενίρ. Ο άλλος ήταν φαρδύς και συμπαγής, οπότε ήταν αμέσως προφανές: ένας σοβαρός άνθρωπος, που υπέφερε βαθιά. Ο τρίτος ήταν καλυμμένος με σκλήθρες, στραβός, σαν κάποιος να τον είχε ήδη εγκαταλείψει.

Ο άνθρωπος πλησίασε και τον άγγιξε.