Ὅσιος Νικόλαος ὁ Κουρταλιώτης(+1 Σεπτεμβρίου)

   Ο Όσιος Νικόλαος ο Κουρταλιώτης ήταν προικισμένος με εξαιρετικό θαυματουργικό χάρισμα και ασκήτευσε στη νότια και κεντρική Κρήτη κατά τα μέσα ή το δεύτερο ήμισυ του 17ου αιώνα . Η κοίμησή του τοποθετείται γύρω στο 1670

Πληροφορίες για τη ζωή του διασώζονται μόνο στην προφορική παράδοση του νησιού και ιδιαίτερα στην επαρχία Αγίου Βασιλείου του νομού Ρεθύμνης. Εκεί βρίσκεται το λεγόμενο Κουρταλιώτικο Φαράγγι, από το οποίο περνά ο ποταμός Κουρταλιώτης και εκβάλλει στο Λιβυκό Πέλαγος. Στο μέσον του φαραγγιού, κοντά στον πυθμένα του, βρίσκεται ο μικρός ναΐσκος του οσίου, στον οποίο οι προσκυνητές κατεβαίνουν από σκάλα με μεγάλο αριθμό πέτρινων σκαλοπατιών. Εκεί κοντά, κατά την παράδοση, βρίσκεται και ο τάφος του, που δεν έχει ακόμη αποκαλυφθεί.

Το λαϊκό προφορικό συναξάρι του οσίου διασώζει ότι από παιδί εμφάνισε τα πρώτα σημάδια της αγιότητάς του, κυρίως κατά την άσκηση του χαρίσματος της ελεημοσύνης, όταν έδινε σε πτωχούς τα αποθέματα τροφίμων του πατρικού του σπιτιού (αναφέρονται κουκιά και λάδι) κι όμως, παρά τις ανησυχίες του πατέρα του, τα πιθάρια βρίσκονταν πάντα γεμάτα. Γι' αυτό έλαβε ευλογία από τον πατέρα του να ακολουθήσει, αν ήθελε, τον ασκητικό βίο.

Ἔξοδος τῶν ψυχῶν. Παραδείγματα

Η ψυχή ενός  εγκλείστου

            Κάποιος θεοσεβής και πιστότατος ενός έγκλειστου     άνδρας, ενόσω ακόμα βρισκόμουν στο μοναστήρι, μου διηγήθηκε, πώς μερικοί από τα μέρη της Σικελίας κατευθύνονταν ακτοπλοϊκώς για τη Ρώμη, όταν, ευρισκόμενοι στη μέση της θάλασσας, είδαν να φέρεται στον ουρανό η ψυχή ενός δούλου του Θεού, πού είχε κάνει έγκλειστος στο Σάμνιο . Αυτοί όταν αποβιβάστηκαν στη γη, διερευνώντας την υπόθεση αν όντως έτσι έγινε, εξακρίβωσαν πώς ο δούλος τού Θεού αποδήμησε την ίδια μέρα πού και αυτοί γνώρισαν πώς ανέβηκε εκείνος στα ουράνια βασίλεια. 

Η έξοδος της ψυχής του αββά Σπέ.

            Ενόσω βρισκόμουν ακόμα στο μοναστήρι μου, (πρόκειται για τη μονή του αγ. Ανδρέου στη Ρώμη) από διήγηση ενός ευσεβέστατου ανδρός πληροφορήθηκα αυτό πού λέγω. Έλεγε λοιπόν πώς ένας ευσεβής πατήρ ονόματι Σπές έκτισε μοναστήρια στον πού επονομάζεται Κάμπλε, ο οποίος χωρίζεται από την παλαιά Νουρσία με ένα ενδιάμεσο διάστημα έξι μιλίων.

Ἡ Κοίμησις τοῦ παραλυτικοῦ τοῦ Σερβούλου. ΠΕΡΙ ΕΞΟΔΟΥ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ. .

  Η Κοίμησις του παραλυτικού του Σερβούλου

        

   Πρέπει ακόμα να γνωρίζουμε, πώς  συχνά, όταν εξέρχονται οι ψυχές των εκλεκτών, συνηθίζουν να ηχούν γλυκές ωδές ουρανίου αίνου, ούτως ώστε, ακούγοντας τες αυτοί με ευφροσύνη, να μην αφήνονται να αισθανθούν την ρήξη του δεσμού ανάμεσα στη σάρκα και την ψυχή•

            Σχετικά με αυτό θυμάμαι πώς και στις Ομιλίες στο Ευαγγέλιο  διηγήθηκα, πώς στην στοά, πού οδηγεί τούς προσερχόμενους στην εκκλησία τού μακαρίου Κλήμεντος  υπήρξε κάποιος, ονόματι Σέρβουλος τον όποιο δεν αμφιβάλλω πώς κι εσύ θυμάσαι. Ήταν βέβαια φτωχός στην περιουσία, αλλά πλούσιος στην αξία, και μια μακροχρόνια αρρώστια τον είχε καταεξαντλήσει: Από τότε δηλαδή πού μπορούσαμε να τον ξέρουμε μέχρι το τέλος της ζωής του ξάπλωνε εκεί παράλυτος. Τί να πω πώς δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος, αφού ούτε ποτέ να ανασηκωθεί στο κρεβάτι ή να ανακαθίσει δεν είχε την δύναμη, ποτέ δεν μπόρεσε να φέρει το χέρι στο στόμα του, ποτέ να γυρίσει στην άλλη πλευρά.

Ἔξοδος τῶν ψυχῶν.Παραδείγματα

  Η έξοδος των ψυχών.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ.

Πριν λίγο παραπονέθηκες πώς δεν είδες να βγαίνει η ψυχή ενός πού πέθαινε. Όμως ήδη αποτελούσε σφάλμα σου ακριβώς ότι ζήτησες με τα σωματικά μάτια να δεις πράγμα αόρατο. Γιατί πολλοί από τούς δικούς μας, καθαρίζοντας τον οφθαλμό του νου με πίστη αγνή  και μακρά προσευχή, αρκετές φορές είδαν ψυχές να εξέρχονται από το σώμα. Γι αυτό είναι τώρα ανάγκη να περιγράψω τι λογής τις είδαν να βγαίνουν  και πόσα έβλεπαν οι ίδιες, όταν έβγαιναν, ούτως ώστε τα παραδείγματα να πείσουν την κυμαινόμενη ψυχή για όσα τυχόν δεν μπόρεσε επαρκώς να το κάνει η εκλογίκευση.

β) Παραδείγματα

'Οράματα τρίτων για τις ψυχές

Η ΕΞΟΔΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΑΠΥΗΣ.

Ὁράματα τῶν μελλοθανάτων

ΟΡΑΜΑΤΑ ΤΩΝ ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΩΝ. 

Η ψυχή του Πρόβου επίσκοπου της πολιτείας Ρεάτε.

Πάνω στο ίδιο θέμα να μην αποσιωπήσω αυτό, πού συνήθιζε να μού διηγείται ο δούλος του Παντοδυνάμου Θεού Πρόβος , ο οποίος τώρα βρίσκεται στην πόλη μας στο μοναστήρι που καλείται του Ρενάτου , για τον Πρόβο  τον θείο του, επίσκοπο της πολιτείας Ρεάτε : Έλεγε πώς, όταν πλησίαζε το τέλος της ζωής του, επλήγη από πολύ βαριά ασθένεια. Ο πατέρας του, ονόματι Μάξιμος, αποστέλλοντας υπηρέτες στα περίχωρα έσπευσε να συγκεντρώσει γιατρούς, μήπως τυχόν μπορέσει να δώσει θεραπεία στην αρρώστια του. Αλλά σαν μαζεύτηκαν από παντού από τούς γειτονικούς τόπους οι γιατροί, μόλις έπιασαν τον σφυγμό του εξανήγγειλαν πώς σύντομα επρόκειτο να γίνει η έξοδός του.

Ὁράματα τῶν μελλοθανάτων

ΟΡΑΜΑΤΑ ΤΩΝ ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΩΝ.

Η έξοδος της ψυχής ενός πρεσβύτερου στην επαρχία της Νουρσίας

 

Αλλά να μην αποσιωπήσω και  πού ανέφερε πώς συνέβη της Νουρσίας ο ευσεβής άνδρας αββάς Στέφανος , ο όποιος εκοιμήθη πριν από όχι πολύ καιρό εδώ στην πόλη μας και τον όποιο γνώρισες και ο ίδιος καλά.

Έλεγε πώς εκεί κάποιος πρεσβύτερος διοικούσε την εμπιστευμένη σέ αυτόν εκκλησία με μεγάλο φόβο Κυρίου. Αυτός από τον καιρό πού δέχθηκε την Χειροτονία του, την πρεσβυτέρα του την αγαπούσε σαν αδελφή του, αλλά και σαν εχθρό του φυλαγόταν από αυτήν. Ποτέ δεν την άφηνε να έρχεται πολύ κοντά του και δεν της επέτρεπε να τον πλησιάσει για καμιά δικαιολογία. Είχε ξεκόψει μαζί της εκ θεμελίων κάθε κοινωνία οικειότητας. Γιατί είναι αλήθεια πώς έχουν και αυτό το ιδίωμα οι άγιοι άνδρες:

Ἡ κοίμηση τῆς δούλης τοῦ Θεοῦ Γάλλας

Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΔΟΥΛΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΓΑΛΛΑΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΥ.

Μέσα σε αυτά κρίνω πως δεν πρέπει να αποσιωπηθεί και αυτό πού μου γνωστοποιήθηκε από διήγηση σοβαρών και πιστών προσώπων: Στα χρόνια των Γότθων  η Γάλλα , μια ευγενέστατη κόρη αυτής της πόλης μας, θυγατέρα του υπάτου και πατρικίου Συμμάχου , σέ νεανική ηλικία δόθηκε σε σύζυγο, αλλά σε διάστημα ενός χρόνου εκείνος πέθανε και την άφησε χήρα. Τα άφθονα αγαθά του κόσμου δελέαζαν. Τα πλούτη και η νεότητα φώναζαν να κάνει δεύτερο γάμο. Αυτή όμως διάλεξε μάλλον να συνάψει με τον Θεό πνευματικούς γάμους, οι οποίοι αρχίζουν από θρήνο, αλλά καταλήγουν στις αιώνιες χαρές, παρά να υποβληθεί σέ σαρκικούς γάμους, οι όποιοι πάντοτε αρχίζουν από ευφροσύνη και φθάνουν στο τέλος με θρήνο.