«Ἡ γνωριμία καὶ ἡ σχέσις τοῦ Ἁγίου Ραφαὴλ μὲ τὸν Ἅγιον Μᾶρκον τὸν Εὐγενικόν».

Γράφει ο Αρχιμ. Κύριλλος Κεφαλόπουλος, ιστορικός, Δρ. Αρχαίας Ιστορίας Παν/μίου B.I.U. Μαδρίτης

Οι Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη συγκαταλέγονται στη χορεία των Νεοφανών Αγίων και μάλιστα εκείνων που μαρτύρησαν σχεδόν αμέσως μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως. Σχετικά με τον βίο τους γνωρίζουμε λίγα πράγματα. Οι πρώτες πληροφορίες για την ύπαρξη των Αγίων ιστορούνται με θαυματουργικό και αποκαλυπτικό τρόπο από το έτος 1959 μ.Χ. Από μία ανασκαφή που έγινε στη Θερμή της Λέσβου, ανακαλύφθηκε ο τάφος ενός αγνώστου προσώπου, που όπως αποκαλύφθηκε σε συνεχή οράματα, ανήκε στον Άγιο Ιερομάρτυρα Ραφαήλ, ο οποίος μαρτύρησε μαζί με τον Άγιο Οσιομάρτυρα Νικόλαο και την Αγία Ειρήνη. Ο τάφος και το λείψανο του Αγίου Νικολάου ανακαλύφθηκε στις 13 Ιουνίου 1960 μ.Χ.

Όσα γνωρίζουμε για το βίο τους προέρχονται από εμφανίσεις των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης σε πιστούς της Λέσβου, οι οποίοι έλαβαν τις πληροφορίες αυτές από οράματα και ενύπνια, στα οποία οι Άγιοι γνωστοποιούσαν στοιχεία από τον βίο τους και το μαρτύριόν τους. Αυτά εν συνεχεία κατεγράφησαν σε επιστολές και σε βιβλία που εξεδόθησαν. Ταυτοχρόνως, η αρχαιολογική σκαπάνη επιβεβαίωσε με τα ευρήματά της τον τόπο του μαρτυρίου και της ταφής των Αγίων, πάντοτε σύμφωνα με τις θαυματουργικές υποδείξεις των Αγίων.

Εκείνο το στοιχείο το οποίον δεν είναι ιδιαιτέρως γνωστό και δεν έχει δοθεί η δέουσα σημασία, είναι ότι στους δύσκολους χρόνους πριν την Άλωση της Βασιλεύουσας, όταν η Βυζαντινή Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία όδευε προς το εναγώνιο τέλος της και η επικείμενη κατάκτηση από τους Οθωμανούς ήταν προ των θυρών, στις τελευταίες στιγμές της αυτοκρατορίας, όταν απειλητικά σύννεφα από Ανατολή και Δύση πύκνωναν, οι διαδρομές και τα βήματα των δύο Αγίων, Ραφαήλ και Αγίου Μάρκου του Ευγενικού, διεσταυρώθησαν και συναντήθησαν. Σκοπός του παρόντος άρθρου είναι να αναδείξει αυτήν ακριβώς την διάσταση μέσα από τις υπάρχουσες πληροφορίες και με συνεκτίμηση των ιστορικών στοιχείων να καταλήξει στο συναγόμενο ιστορικό συμπέρασμα της γνωριμίας και της διασυνδέσεως των δύο Αγίων.

Ὑπόθεση Μητροπολίτη Πάφου Τυχικοῦ — Ὅταν ἡ Ἐκκλησιαστικὴ Ἐξουσία Συγκρούεται μὲ τὸ Κράτος Δικαίου

Υπόθεση Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού — Όταν η Εκκλησιαστική Εξουσία Συγκρούεται με το Κράτος Δικαίου

Οι νομικές συνέπειες των απειλών και της αμφισβητούμενης διαδικασίας εναντίον του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού

Δρ. Νικόλαος Νικοδήμου, Δρ. Νομικών Επιστημών

Η δημόσια αντιπαράθεση γύρω από την υπόθεση του μητροπολίτη Πάφου Τυχικού εγείρει σοβαρά ζητήματα όχι μόνο εκκλησιαστικής τάξης, αλλά και θεμελιωδών αρχών του κράτους δικαίου. Εάν πράγματι έχουν παραβιαστεί βασικές αρχές δίκαιης διαδικασίας και στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα, τότε η υπόθεση δεν αποτελεί πλέον εσωτερικό εκκλησιαστικό ζήτημα, αλλά θέμα που υπάγεται στην ευρωπαϊκή έννομη τάξη.

Παραβίαση Θεμελιωδών Δικαιωμάτων

Η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κατοχυρώνει σαφώς:


Το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη (Άρθρο 6)
Την ελευθερία έκφρασης και υπεράσπισης (Άρθρο 10)
Το δικαίωμα αποτελεσματικής προσφυγής (Άρθρο 13)
Την ελευθερία θρησκευτικής διοίκησης με σεβασμό στη νομιμότητα (Άρθρο 9)


Γεώργιος Ἀποστολάκης: Ξεχάσαμε τὸν Θεό – μας θυμήθηκαν οἱ ἀρρώστιες

Η εικόνα που έρχεται από τη Λέσβο με τον αφθώδη πυρετό δεν είναι απλώς μια ακόμη είδηση αγροτικής κρίσης. Είναι ένα προειδοποιητικό σήμα. Κοπάδια θανατώνονται, παραγωγοί καταστρέφονται, ολόκληρες οικογενειακές δραστηριότητες αφανίζονται μέσα σε λίγες ημέρες. Και το κράτος; Τρέχει πίσω από τα γεγονότα με αποζημιώσεις που δεν καλύπτουν ούτε το παρόν, πόσο μάλλον το μέλλον.

Η ελληνική κτηνοτροφία δέχεται αλλεπάλληλα πλήγματα: ασθένειες, κόστος παραγωγής, εισαγωγές, αδυναμία στήριξης. Το αποτέλεσμα είναι ορατό: εγκατάλειψη της υπαίθρου, ερημοποίηση της παραγωγής, εξάρτηση της χώρας από εισαγόμενα τρόφιμα. Δεν πρόκειται μόνο για οικονομικό ζήτημα. Είναι θέμα εθνικής επιβίωσης.

Μέσα σε αυτή την ασφυκτική κατάσταση, οι κτηνοτρόφοι κάνουν αυτό που είναι φυσικό: αντιδρούν, διαμαρτύρονται, διεκδικούν αποζημιώσεις. Και ορθώς το πράττουν. Όμως εδώ αναδύεται ένα βαθύτερο ερώτημα, που δεν είναι ούτε γραφικό ούτε παρωχημένο: Πού είναι η πίστη;

“Ο μεγάλος νοῦς τοῦ Πλάστη δέν μπορεῖ νά κάνη τίποτε τό ἄχρηστο στον κόσμο"

Κάποια δυστυχισμένη εἶπε στὸν Ἅγ. Ἰωάννη τῆς Κρονστάνδης: «“είμαι δυστυχής, ἄχρηστη στον κόσμο". “Ο μεγάλος νοῦς τοῦ Πλάστη δέν μπορεῖ νά κάνη τίποτε τό ἄχρηστο στον κόσμο", τῆς ἀπάντησε ἀμέσως ὁ μπάτουσκα»

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/04/blog-post_28.html

23 Ἀπριλίου. † Γεωργίου μεγαλομάρτυρος τοῦ τροπαιοφόρου (†303). Τοῦ Ἁγίου Γλυκερίου τοῦ γεωργού. Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Τοῦ ἁγίου, Σαββάτου δ´ ἑβδ. Πράξεων (Πρξ. ιβ´ 1-11).

Πραξ. 12,1         Κατ᾿ ἐκεῖνον δὲ τὸν καιρὸν ἐπέβαλεν Ἡρῴδης ὁ βασιλεὺς τὰς χεῖρας κακῶσαί τινας τῶν ἀπὸ τῆς ἐκκλησίας.

Πραξ. 12,1                Κατά τον καιρόν εκείνον, ο βασιλεύς Ηρώδης Αγρίππας, άπλωσε τα χέρια και επιασε μερικούς από τους πιστούς της Εκκλησίας, δια να τους κακοποιήση.