Παρακάλεσε τὸν Θεὸ νὰ σοῦ δείξει κι ἐσένα τὸν "νυμφῶνα" τῆς ψυχῆς σου!" Ὅσιος Ἐφραὶμ Κατουνακιώτης.

Παρακάλεσε τον Θεό να σου δείξει κι εσένα τον “νυμφώνα” της ψυχής σου!”

Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

Κάποιος αδελφός, στενοχωρημένος, πλησίασε τον μακαριστό Γέροντα και νυν Άγιο Εφραίμ, τον «Κατουνακιώτη» και τον παρακάλεσε:

«Γέροντα, κάνε μου μια ευχή να μου φύγει η θλίψη!».

Ο Γέροντας, έβαλε τα χέρια του πάνω στο κεφάλι του και προσευχήθηκε, όπως συνήθιζε.

Κατόπιν, του είπε:

Ἄγιος Ἐφραίμ Κατουνακιώτης. Ἀποκαλύψεις

Τα λόγια του, ήταν σίγουρα, ήταν βέβαια, ήταν πειστικά.

Δεν χρειάζονταν ούτε διευκρινίσεις, ούτε δευτερολογίες.

Έτσι, μια φορά από την αντανάκλαση της Χάριτος που είχε ο Γέροντας, αισθάνθηκε η ψυχή μου πόσο μεγάλη είναι η αχαριστία μου στις ευεργεσίες του Θεού.

Ο Γέροντας αμέσως μου έδωσε την απάντηση υπομειδιώντας και λέγοντας: «ἰσαρίθμους γάρ τῆ ψάμμω ὠδάς, ἄν προσφέρωμέν σοι, Βασιλεῦ ἅγιε, οὐδέν τελοῦμεν ἄξιον, ὧν δέδωκας ἡμῖν…».

Άλλη φορά, μόλις τελείωσα την εξέταση και νοσηλεία του, κάθισα δίπλα στο κρεβατάκι του.

Ο Γέροντας με κρατούσε από το χέρι, χωρίς να μιλάει.

Εγώ, εκείνη τη στιγμή, είδα όλη τη ζωή μου, όλα τα πάθη μου και τις αμαρτίες μου και η ψυχή μου έκλαιγε νοερά για το πόσο λύπησα το Χριστό.

Αφού πέρασε πολύ ώρα σε αυτή την κατάσταση, γυρίζει ο Γέροντας και μου λέει:

Καλό ήταν κι αυτό!

Κατάλαβα ότι περίμενε κάτι υψηλότερο, όπως η ευγνωμοσύνη και η αγάπη σαν τον πατέρα που θέλει το παιδί του να το δει άρχοντα.

Αλλά πού τέτοια κατάσταση!

Ένα βράδυ ο Γέροντας με έβαλε να κοιμηθώ στο κελί του, στο κρεβάτι του.

Εκείνος πήγε σε άλλο κελί.

Ἅγιος Ἐφραὶμ Κατουνακιώτης, Μιὰ μαρτυρία ποὺ ξυπνᾶ τὸ φιλότιμο γιὰ ἐσωτερικὴ πνευματικὴ ζωή!

Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης, Μια μαρτυρία που ξυπνά το φιλότιμο για εσωτερική πνευματική ζωή!

Στέλιος Κούκος

Το πλήθος των αγίων γερόντων του 20ού αιώνα σκέπουν πολλαπλώς την ζωή μας και στον 21ο αιώνα. Τόσο διά των ευχών και των ευλογιών τους -απότοκο της αγωνίας και της αγάπης τους για τον κόσμο- όσο και με την διδασκαλία τους που διασώθηκε σε διάφορα βιβλία.

Αλλά δεν ήταν μόνον η διδασκαλία τους η οποία είχε και έχει επίδραση στις ψυχές των ανθρώπων οι οποίοι αναζητούν πώς να τους «συναντήσουν» ακόμη και σήμερα, αλλά και οι πνευματικές εμπειρίες που έζησαν και φανερώνουν με τον καλύτερο τρόπο την θεία χάρη που γεύτηκαν που έγιναν μέτοχοί της.

Όλα αυτά, βεβαίως, οι ίδιοι δεν τα διαφήμιζαν, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις τα εξομολογούνταν στους υποτακτικούς τους, είτε για να τους λύσουν κάποιες απορίες σχετικές με αντίστοιχες εμπειρίες δικές τους, είτε για να τους δείξουν τον σωστό ασκητικό δρόμο της χάριτος και να αποφύγουν πλανεμένες κακοτοπιές.

Ένας άλλος λόγος για τον οποίον μιλούσαν γι’ αυτές τις εμπειρίες χάριτος που έζησαν ήταν για να φιλοτιμήσουν τους υποτακτικούς τους ή ακόμη και για να τους ενισχύσουν τον αγώνα τους.

Άλλωστε, όπως γράφει ο Αββάς Ισαάκ ο Σύρος, «Αγαπητοί, διότι γέγονα μωρός, ουχ υπομένω φυλάξαι το μυστήριον εν σιωπή, αλλά γίνομαι άφρων, διά την των αδελφών ωφέλεια»!

Ο σύγχρονός μας άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης (1912-1998), τον οποίο γιορτάζουμε σήμερα και οι ψυχές μας αγάλλονται χαρά μεγάλη κι ας μην τον συναντήσαμε ποτέ, έζησε ανάλογες πνευματικές καταστάσεις και εμπειρίες και ήταν σε θέση να τις εκθέσει σε συνομιλητές του οι οποίοι είχαν τις προϋποθέσεις να τις καταλάβουν και να διδαχθούν από αυτές.

Στιγμές χάριτος μέ τόν Ἅγιο Ἐφραίμ τόν Κατουνακιώτη τοῦ Νικολάου Μπαλδιμτσῆ - Ἰατροῦ

Τὰ λόγια του, ἦταν σίγουρα, ἦταν βέβαια, ἦταν πειστικά. Δὲν χρειάζονταν οὔτε διευκρινίσεις, οὔτε δευτερολογίες. 

Ἔτσι, μιὰ φορὰ ἀπὸ τὴν ἀντανάκλαση τῆς Χάριτος ποὺ εἶχε ὁ Γέροντας, αἰσθάνθηκε ἡ ψυχή μου πόσο μεγάλη εἶναι ἡ ἀχαριστία μου στὶς εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ. 

Ὁ Γέροντας ἀμέσως μοῦ ἔδωσε τὴν ἀπάντηση ὑπομειδιῶντας καὶ λέγοντας: «ἰσαρίθμους γὰρ τῆ ψάμμω ὠδάς, ἂν προσφέρωμέν σοι, Βασιλεῦ ἅγιε, οὐδὲν τελοῦμεν ἄξιον, ὧν δέδωκας ἡμῖν...». 

Ἄλλη φορά, μόλις τελείωσα τὴν ἐξέταση καὶ νοσηλεία του, κάθισα δίπλα στὸ κρεβατάκι του. 

Ὁ Γέροντας μὲ κρατοῦσε ἀπὸ τὸ χέρι, χωρὶς νὰ μιλάει. 

Ἐγώ, ἐκείνη τὴ στιγμή, εἶδα ὅλη τὴ ζωή μου, ὅλα τὰ πάθη μου καὶ τὶς ἁμαρτίες μου καὶ ἡ ψυχή μου ἔκλαιγε νοερὰ γιὰ τὸ πόσο λύπησα τὸ Χριστό. 

Ἀφοῦ πέρασε πολὺ ὥρα σὲ αὐτὴ τὴν κατάσταση, γυρίζει ὁ Γέροντας καὶ μοῦ λέει: 

-Καλὸ ἦταν κι αὐτό! 

Κατάλαβα ὅτι περίμενε κάτι ὑψηλότερο, ὅπως ἡ εὐγνωμοσύνη καὶ ἡ ἀγάπη σὰν τὸν πατέρα ποὺ θέλει τὸ παιδί του νὰ τὸ δεῖ ἄρχοντα. 

Ἀλλὰ ποῦ τέτοια κατάσταση! 

Ἕνα βράδυ ὁ Γέροντας μὲ ἔβαλε νὰ κοιμηθῶ στὸ κελί του, στὸ κρεβάτι του.