Ρώτησε κάποιος τον αββά Αντώνιο: «Τι να κάνω για να αρέσω στο Θεό;» και ο γέροντας του απάντησε: «Οπουδήποτε πηγαίνεις, να έχεις μπροστά σου το Θεό…, φύλαξε αυτό και θα σωθείς» (Γεροντικό, Αββάς Αντώνιος 3).
Ένας μοναχός ρώτησε μια φορά έναν πνευματικό πατέρα: «Ποιο πράγμα βοηθάει το μοναχό σε κάθε πειρασμό και ακηδία που θα τον καταλάμβανε;» και ο γέροντας του απάντησε: «Να πιστεύει μ’ όλη τη δύναμη της ψυχής του ότι ο Θεός είναι παρών και ότι πάντοτε βλέπει τον άνθρωπο. Χωρίς αυτό το λογισμό όλος ο κόπος και η εργασία του μοναχού είναι μάταια».
Οι δυο αυτές πνευματικές συμβουλές δείχνουν ένα και το αυτό πράγμα, ότι δηλαδή το να βλέπει κανείς πάντοτε το Θεό μπροστά του είναι τόσο σπουδαίο, ώστε μόνο αυτό είναι σε θέση να μας σώσει και χωρίς αυτό όλοι οι άλλοι πνευματικοί κόποι και η εργασία είναι πράγματα ανωφελή. Τι μυστήριο να κρύβει άραγε αυτή η «θέα» (του Θεού), ώστε οι άγιοι πατέρες τη θεωρούν τόσο σημαντική για τη σωτηρία;
✶✶✶
Είναι πράγμα απλό για κάθε χριστιανό ότι ο Θεός ως Κύριος και Δημιουργός του παντός δεν υπόκειται σε κανέναν περιορισμό, ούτε τοπικό ούτε χρονικό, και επομένως είναι πάντοτε και πανταχού παρών. «Πού φύγω από του προσώπου σου;» (Ψαλμ. 138:7), διερωτάται ο ψαλμωδός. Μας το είπε ο ίδιος ο Σωτήρας: «και ιδού εγώ μεθ’ υμών ειμι πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος» (Ματθ. 28:20)· το ομολογούμε κι εμεις στην πολύ γνωστή προσευχή «Βασιλεύ ουράνιε… ο πανταχού παρών».
Όμως η θεϊκή παρουσία είναι τελείως διαφορετική από την παρουσία των υπάρξεων και των πραγμάτων του περιβάλλοντός μας.
