Γέρων Χρυσόστομος ὁ Σταυρονικητιανός
Τὸ ἀντρόγυνο, ὅταν πηγαίνη μὲ τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ, δὲν χρειάζεται νὰ λέει πολλά…. Συνεννοεῖται ἀκόμη καὶ μὲ τὰ νοήματα, ποῦ λέει ὁ λόγος…. Γυρίζει ὁ ἄντρας βλέπει τὴν γυναίκα, ἡ γυναίκα καταλαβαίνει τί θέλει νὰ πῆ ὁ ἄντρας. Γυρίζει ἡ γυναίκα βλέπει τὸν ἄντρα, ὁ ἄντρας καταλαβαίνει τί θέλει νὰ πῆ ἡ γυναίκα. Ἀλλὰ καὶ τὰ παιδιὰ τὸ ἴδιο.
Γυρίζει ἡ μάννα ἢ ὁ πατέρας βλέπει τὸ παιδὶ καὶ τὸ παιδί, χωρὶς νὰ τοῦ μιλήσουν οἱ γονεῖς, καταλαβαίνει τί θέλουν νὰ τοῦ ποῦνε…
«Ὅταν τὸ ἀντρόγυνο ζῆ ἐν Χριστῷ, τότε καὶ τὰ παιδιὰ ἀκολουθοῦν χωρὶς φωνὲς καὶ νεῦρα. Εἶναι καὶ αὐτὰ καλόγνωμα καὶ ὑπάκουα. Ὅταν τὸ ἀντρόγυνο δὲν ζῆ κατὰ Θεόν, τότε καὶ αὐτὰ εἶναι ἄγρια, ἀτίθασα καὶ ἀνυπάκουα. Καὶ τὰ ἴδια βασανίζονται, ἀλλὰ καὶ τοὺς γονεῖς τοὺς βασανίζουν».
«Τί σημαίνει συζυγία; Ὁμοὺ κάτω ἀπὸ τὸν ἴδιο ζυγό. Δὲν γίνεται ὁ ἕνας νὰ ζῆ εἰς βάρος τοῦ ἄλλου καὶ μάλιστα καὶ νὰ....τὸν κακομεταχειρίζεται.
Ἡ γυναίκα, παιδί μου, εἶναι ἀδύνατο πλάσμα. Ἡ καημενούλα, τί τραβάει γιὰ νὰ γεννήση καὶ νὰ μεγαλώση ἕνα παιδί! Καὶ μόνο νὰ ἀναλογιστοῦμε τοὺς πόνους τῆς γέννας εἶναι ἀρκετό. Εἶναι τόσο δυνατοὶ ποὺ πετάγονται τὰ μάτια της ἔξω...
Στὰ μέρη μας, παιδί μου, μιὰ γυναίκα πῆγε νὰ φέρη ξύλα. Μάζεψε τὰ ξύλα, ἔβαλε τὸ δεμάτι στὴν ράχη, ὅπως τὸ εἶχε δεμένο δὲν μποροῦσε νὰ τὸ λύση, γέννησε, ἔβαλε τὸ παιδὶ στὴν ποδιὰ καὶ ὅπως ἦταν μὲ τὰ ξύλα στὴν ράχη καὶ τὸ παιδὶ στὴν ποδιὰ ἦρθε στὸ χωριό. Πώς γίνεται τώρα αὐτὸ τὸ πλάσμα νὰ τὸ κακομεταχειρίζεσαι;».
«Ἡ γυναίκα, ὅταν εἶναι ἔγκυος, πρέπει νὰ κινῆται σὲ ἕνα περιβάλλον εὐχάριστο. Τὸ ἔμβρυο ἀντιλαμβάνεται τὸ κάθε τί καὶ ἡ ψυχολογία καὶ ὁ χαρακτήρας του πλάθεται». «Ἡ γυναίκα σὰν λεχώνα, χρειάζεται γιὰ σαράντα μέρες ἕναν ἄνθρωπο δίπλα της. Ἡ ψυχολογία τῆς γυναίκας γιὰ σαράντα μέρες εἶναι μπερδεμένη. Είναι, πότε κάτω καὶ πότε πάνω. Ἡ λεχώνα μέχρι καὶ τάσεις αὐτοκτονίας ἔχει.
