Πρωτ. Βασιλείου Κοκολάκη,
ἐφημερίου Ἱ. Ν. Ὑψώσεως Τιμίου Σταυροῦ Χολαργοῦ
(Σχόλιο περί τῆς προτεινομένης ἀνανεώσεως τῆς παραδόσεως ἀπό τούς συνεργάτες τοῦ περιοδικοῦ «ΣΥΝΑΞΗ», μέ ἀφορμή τήν ἡμερίδα τους στό Μέγαρο Μουσικῆς, τήν 1η Ἀπριλίου 2013 μέ θέμα: «Παράδοση: κίνδυνος ἤ ἐλπίδα;»)
Ἀρχικά, μποροῦμε
νά ἐξετάσουμε τήν ἀναγκαιότητα ἤ μή τῆς ἴδιας
τῆς ἀνανεώσεως παραδεδομένων καταστάσεων, προσώπων ἤ
πραγμάτων μέσα ἀπό τήν καθημερινή μας ζωή.
Ἄς φέρουμε γιά
παράδειγμα τό πολύ συχνά σέ ὅλους μας δῶρο ἀπό πολύ
ἀποδεδειγμένως προσφιλῆ πρόσωπά μας. Π.χ. τό δῶρο πού
ἔχουμε ἀπό κάποιον ἄνθρωπο πού μᾶς
ὑπεραγαπᾶ καί τόν ὑπεραγαποῦμε, μία μπλούζα, ἕνα
ρολόϊ, ἕνα κινητό, ἤ καί κάτι ἀκόμη πιό εὐτελές,
ἀλλά σημαδιακό γιά μᾶς, πού σημαίνει πολλά· αὐτό τό
δῶρο ὄχι μόνο τό φυλᾶμε ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ,
ὄχι μόνο θέλουμε αὐτό καί μόνον αὐτό νά
χρησιμοποιοῦμε-ἀκόμη κι᾿ ὅταν ἔχουμε τή
δυνατότητα νά ἀποκτήσουμε κάτι καλύτερο-ὄχι μόνο χαιρόμαστε νά
μᾶς δεῖ ὁ φίλος μας δωρητής ἤ νά μάθει ἔστω,
ὅτι χρησιμοποιοῦμε τό δῶρο του, ὄχι μόνο
στενοχωριόμαστε, ὅταν γιά κάποιο λόγο πάθει κάτι τό συγκεκριμένο
δῶρο-ἐνῶ θά μπορούσαμε εὔκολα νά τό
ἀντικαταστήσουμε-ἀλλά καί δέν θέλουμε ἐπ᾿ οὐδενί
καί ἀπό κανέναν νά δεχθοῦμε κάτι πολύ καλύτερο, πιό
ἀνανεωμένο, πιό σύνθετο, πιό σύγχρονο. Εἴμαστε θά λέγαμε
κολλημένοι, χρησιμοποιοῦμε τό ἴδιο καί τό ἴδιο, γιατί γιά
μᾶς αὐτό τό κάτι τι σημαίνει τά πάντα: φιλία, χαρά, ἀγάπη,
ζεστασιά, ἀναμνήσεις...Δέν θέλουμε νά τό πουλήσουμε, νά τό λησμονήσουμε,
γιατί ἔτσι πουλᾶμε, λησμονοῦμε τόν φίλο μας.
