Ὁλοταχῶς πρὸς Οὐνία;

Νικολάου Μάννη στην Romfea.gr

Εκπαιδευτικού

«Παρ’ ἡμῖν οὔτε Πατριάρχαι οὔτε Σύνοδοι ἠδυνήθησαν ποτέ εἰσαγαγεῖν νέα, διότι ὑπερασπιστής τῆς Θρησκείας ἐστὶν αὐτὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι αὐτὸς ὁ λαός «Εγκύκλιος Επιστολή των Ορθοδόξων Πατριαρχών της Ανατολής (1848)

Η στιγμή που πολλοί από εμάς προβλέπαμε πλησιάζει.

Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίος στη δύση της ζωής του αποφάσισε να κάνει το μεγάλο του βήμα προς τη Δύση· ένα βήμα στα χνάρια της πορείας του ινδάλματός του (του Αθηναγόρα) και σχεδιασμένο ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1960, κατά την οποία σπούδαζε στα έδρανα του «Ινστιτούτου Ανατολικών Σπουδών Ρώμης».

Το εν λόγω «Ινστιτούτο», το οποίο, όπως το ίδιο αποκαλύπτει, αναλαμβάνει «την εκπαίδευση και την προετοιμασία μιας νέας γενιάς ηγετών» αφού «οι απόφοιτοι υπηρετούν ως επίσκοποι τόσο στην Ορθόδοξη όσο και στην Καθολική Εκκλησία» [1] ιδρύθηκε το 1917 και έχει εξαιρετική ομοιότητα με το περίφημο «Collegium Graecum» που είχε ιδρύσει ο Πάπας Γρηγόριος ΙΓ΄ το 1577 ως προς τα εξής: α) και τα δύο είχαν ως σκοπό την εκπαίδευση «σχισματικών» που θα επιστρέφουν στις χώρες τους ως κήρυκες της Ουνίας [2] και β) αμφότερα συνδέονται οργανικά με το διαβόητο τάγμα των Ιησουιτών, οι οποίοι τα διοικούσαν (το Ινστιτούτο μέχρι και σήμερα, το Κολλέγιο μέχρι το 1897 που περιήλθε στη διοίκηση των Βενεδικτίνων).

Δεν προκαλεί λοιπόν καμία εντύπωση η κατάληξη της πορείας του Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, ο οποίος προσφάτως (4 Σεπτεμβρίου 2026) ανέπτυξε δημοσίως τις θέσεις του και το σχέδιό του για το βήμα προς την Ουνία, στην ομιλία του στο 27ο Διεθνές Συνέδριο της Εταιρείας για το Δίκαιο των Ανατολικών Εκκλησιών στο Κέντρο Ορθόδοξου Χριστιανικού Διαλόγου «ΦΑΝΑΡΙΟΝ» στη Βουδαπέστη [3].

Σειρὰ δημοσιεύσεων μὲ ἀφορμὴ τὴ συμπλήρωση δέκα ἐτὼ ἀπὸ τὴν Ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης,-Ζ’

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου, Θεολόγου- συγγραφέως

Εν Θεσσαλονίκη τη 9η Σεπτεμβρίου 2026

Μετά τα κείμενα από το άγιον Όρος και γενικότερα από τον μοναχικό κόσμο που δημοσιεύσαμε στα προηγούμενα μέρη και μετά τις διαπιστώσεις και τα συμπεράσματα της «Στρογγυλὴς Τράπεζας», που πραγματοποιήθηκε στη Μολδαβία, για τα οποία έγινε λόγος στο προηγούμενο, έκτο μέρος, προχωρούμε στη συνέχεια σε δημοσίευμα του Γραφείου αιρέσεων και Παραθρησκειών της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

Το Γραφείο Αιρέσεων και Παραθρησκειών της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

Το εν λόγω Γραφείο δημοσίευσε στις 27 Ιουνίου 2016 άρθρο με τίτλο: «Πρώτες θλιβερές διαπιστώσεις από την ‘Αγία και Μεγάλη Σύνοδο», στο οποίο μεταξύ άλλων παρατηρεί τα εξής: Με πολύ θλίψη και οδύνη ψυχής παρακολουθήσαμε από τα Μ.Μ.Ε. την έναρξη της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου αρχής, γενομένης από την Θεία Λειτουργία της Κυριακής της Πεντηκοστής και καταθέτουμε με πολλή συντομία στις γραμμές που ακολουθούν στον πιστό λαό του Θεού τις πρώτες διαπιστώσεις μας.

Πρώτη θλιβερή διαπίστωση, η παρουσία και συμπροσευχή κατά τον Όρθρο και την Θεία Λειτουργία της μεγάλης αυτής Δεσποτικής εορτής στον Ιερό Ναό του Αγίου Μηνά Ηρακλείου των αιρετικών Παπικών, Προτεσταντών και Μονοφυσιτών, κάτι το οποίον, όπως είναι γνωστό σε όλους, απαγορεύεται από τους Ιερούς Κανόνες. Οι Ορθόδοξοι Προκαθήμενοι και οι άλλοι συμμετασχόντες Ιεράρχες κατεπάτησαν Ιερούς Κανόνες, Αποστολικούς και Συνοδικούς, θέλοντας έτσι εκ προοιμίου να στείλουν ένα μήνυμα σ’ όλο τον κόσμο, πόσο σέβονται τις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων και κατ’ επέκτασιν τον Συνοδικό Θεσμό, για τον οποίο κόπτονται και ομιλούν με μεγαλόστομες διακηρύξεις.

Μητροπολίτης Τυχικός, ἀρνίον ἐν μέσῳ λύκων

Τοῦ κ. Γεωργίου Τραμπούλη, θεολόγου

Ἕνα ὁδηγητικό ἀλλά καί δεσμευτικό κείμενο σχετικά μέ τήν ἐπισκοπική διακονία μέσα στήν Ἐκκλησία ἀποτελοῦν ὁ δεύτερος καί ὁ τρίτος στίχος τοῦ δευτέρου κεφαλαίου τῆς Ἀποκαλύψεως. Ὁ Κύριος ἀπευθυνόμενος στόν ἐπίσκοπο Ἐφέσου μέσῳ τοῦ Ἰωάννου τοῦ Εὐαγγελιστοῦ τοῦ τονίζει ὅτι «οἶδα τά ἔργα σου καί τόν κόπον σου καί τήν ὑπομονήν σου, καί ὅτι οὐ δύνῃ βαστάσαι κακούς, καί ἐπείρασας τούς λέγοντας ἑαυτούς ἀποστόλους εἶναι, καί οὐκ εἰσί, καί εὗρες αὐτούς ψευδεῖς· καί ὑπομονήν ἔχεις, καί ἐβάστασας διά τό ὄνομά μου, καί οὐ κεκοπίακας». Αὐτούς τούς λόγους ἀπηύθυνε ὁ Κύριός μας στόν ἐπίσκοπο τῆς Ἐφέσου, οἱ ὁποῖοι καί ἰσχύουν γιά ὅλους τούς ἐπισκόπους, ὅλης τῆς Ἐκκλησίας μέχρι τῆς συντελείας τοῦ κόσμου.

Συγκλονιστικά πραγματικά τά λόγια τοῦ Κυρίου, τά ὁποῖα ἀπευθύνει πρός τούς ἐπισκόπους του, καθώς τά λόγια αὐτά ἀποτελοῦν τό διάγραμμα τοῦ ἐπισκοπικοῦ χρέους, τό βάρος δηλαδή τῆς εὐθύνης τους μέσα στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτήν τήν ὑπόμνηση εὐθύνης γιά τό ἐπισκοπικό ὑπούργημα, ἀλλά καί τούς μικρούς καί τούς μεγάλους ἀγῶνες, πού καταξιώνουν τό λειτούργημα αὐτό, ὀφείλει νά ἔχη στόν νοῦ καί στήν καρδιά του κάθε ἐπίσκοπος, πού ἔχει πνευματικό ἐνδιαφέρον γιά τήν Ἐκκλησία καί ὑγιές τό πνευματικό αἰσθητήριο τῆς ψυχῆς του.

Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την Ψευδοσύνοδο της Κρήτης -ΣΤ’

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου, Θεολόγου- συγγραφέως

Εν Θεσσαλονίκη τη 7η Σεπτεμβρίου 2026

Στο προηγούμενο, πέμπτο, μέρος παραθέσαμε κριτικούς σχολιασμούς σχετικά με τη συγκρότηση και τις αποφάσεις της ψευδοσυνόδου από Ιεράρχες, από την «Συνάξη κληρικών και μοναχών» και από αγιορείτες πατέρες, προερχομένους από Μοναστήρια, Σκήτες, Κελλιά και ασκητήρια του αγίου Όρους, οι οποίοι έστειλαν ανοικτή ομολογητική επιστολή προς την Ιερά Κοινότητα. Στη συνέχεια παραθέτουμε ένα ακόμη αγιορειτικό κείμενο με τίτλο «‘Έμπονος κραυγή’ κελλιωτών αγιορειτών Πατέρων» και κατόπιν διαπιστώσεις και συμπεράσματα «Στρογγυλὴς Τράπεζας», που πραγματοποιήθηκε στη Μολδαβία.

«Έμπονος κραυγή» κελλιωτών αγιορειτών Πατέρων.

Ένα ακόμη αγιορειτικό κείμενο είδε το φως της δημοσιότητος τον Μάρτιο του 2017 με τίτλο «‘Έμπονος κραυγή’ κελλιωτών Πατέρων του Αγίου Όρους», υπογεγραμένο από έξι μοναστικές συνοδείες κελλιωτών Πατέρων του Αγίου Όρους. Το κείμενο αυτό κινείται στο ίδιο μήκος κύματος με εκείνο της «Ανοικτής επιστολής…», επισημαίνει πλείστες όσες κακόδοξες θέσεις, τόσο στο έκτο συνοδικό κείμενο, όσο και σε άλλα. Παραθέτουμε στη συνέχεια μερικά αποσπάσματα: «Εισαγωγικώς και γενικώς, θα πρέπη να επισημανθή το γεγονός ότι εις τα κείμενα υπάρχουν και αρκεταί φράσεις, επιδεχόμεναι και Ορθόδοξον και αιρετικήν ερμηνείαν, όπως επίσης και μερικαί σαφώς Ορθοδοξόταται διατυπώσεις. Το τελευταίον αυτό, όμως, – πολλώ μάλλον το πρώτον – ουδόλως είναι ικανόν να μας καθησυχάση και επαναπαύση, εφ᾽ όσον – όπως θα δειχθή κατωτέρω – παραλλήλως συνυπάρχουν και αι αντίστοιχοι κακόδοξοι τοιαύται. Απλώς ευρισκόμεθα προ φαινομένου κλασσικής διγλωσσίας. …Οι Άγιοι Απόστολοι και οι Άγιοι Πατέρες μας, όμως, άλλως έπραττον και άλλως μας εδίδαξαν. Ο λόγος των δεν ήτο ‘ναι και ου’, αλλά ‘ναι, ναι και ου, ου’, (Β´ Κορ. α´, 17-20 και Ιακ. ε´, 12). Εις τας Ιεράς Συνόδους δεν προσεπάθουν διά της διγλωσσίας να επαναπαύσουν εις την πλάνην των τους αιρετικούς, επιφέροντες ούτω και σύγχυσιν εις τους Ορθοδόξους, ούτε εφεύρισκον και εχρησιμοποίουν αμφισήμους διατυπώσεις, συστεγαζούσας αλήθειαν και πλάνην, προς επιτυχίαν μιας κακώς νοουμένης ψευδεπιγράφου ενότητος. Τουναντίον, ηγωνίζοντο μέχρις εσχάτων διά την εξάλειψιν και του παραμικρού ι (ιώτα), το οποίον θα συνετέλει εις αιρετικήν διατύπωσιν…

Την λύπην αυτής της διαπιστώσεώς μας την διεσκόρπισεν η απόφασις της Ιεράς Συνόδου Πατριαρχείου Βουλγαρίας, η οποία εις τα σημεία που σχολιάζει τας §4, §5 και §12 του κειμένου ‘Σχέσεις…’, αναφέρει σχετικώς: ‘Η προσευχή της Εκκλησίας για ενότητα όλων δεν σημαίνει την αποκατάστασιν της ενότητος με άλλους χριστιανούς, λες και η ενότης είναι κάτι που έχει χαθή από την Εκκλησία, αλλά αυτό που εννοεί είναι η επιστροφή στους κόλπους της, όσων έχουν εκπέσει εξ’ αυτής, μέσα από το Βάπτισμα, το Χρίσμα και την Θεία Ευχαριστία. Επί πλέον, η Ιερά Σύνοδος, [του Πατριαρχείου Βουλγαρίας], δηλώνει ότι η Ορθόδοξος Εκκλησία δεν μπορεί να αποδεχθή τις διάφορες θεωρίες περί αυτής της ενότητος που επικρατούν στους ετεροδόξους, όπως για παράδειγμα την θεωρία της “αοράτου Εκκλησίας”, την “θεωρία των κλάδων” και την θεωρία της “ισότητος των δογμάτων”, καθώς επίσης και την νεοσύστατη θεωρία της “βαπτισματικής θεολογίας”, σύμφωνα με την οποία υπάρχει μία αρχέγονη ενότητα σε ένα “κοινό βάπτισμα”. Η Ιερά Σύνοδος του Πατριαρχείου Βουλγαρίας εδήλωσε ότι όλες αυτές οι θεωρίες συνδέονται με την διδαχή περί “κτιστής χάριτος” του Αγίου Πνεύματος, η οποία έχει καταδικασθή από την Εκκλησία’.

Το αναφερόμενον εις την § 22 του κειμένου ‘Σχέσεις…’: ‘Η διατήρησις της γνησίας Ορθοδόξου πίστεως διασφαλίζεται μόνον δια του συνοδικού συστήματος’ είναι πάντη καινοφανές και ξένον προς την διδασκαλίαν και την ζωήν της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Εν πρώτοις, δι᾽ αυτού αντιφάσκει και προς εαυτήν η σύνοδος, καθόσον, εις την § 3 της ‘Εγκυκλίου’ της, αναγνωρίζει το κύρος της Συνόδου του 1484, της αποκηρυξάσης την Σύνοδον της Φλωρεντίας (1438-1439), και δικαιωσάσης τον Άγιον Μάρκον τον Ευγενικόν. Εάν ήθελεν η σύνοδος της Κρήτης να είναι συνεπής προς την ανωτέρω § 22 του συνοδικού κειμένου της, ώφειλεν, απεναντίας, να καταδικάση την Σύνοδον του 1484, ως περιφρονήσασαν το ‘συνοδικόν σύστημα (δηλαδή την Σύνοδον της Φλωρεντίας)… την ανωτάτην αυθεντίαν επί θεμάτων πίστεως’ και δικαιώσασαν ‘άτομον’, (τον Άγιον Μάρκον), συντελέσαν εις την ‘διάσπασιν της ενότητος της Εκκλησίας, επί προφάσει τηρήσεως η δήθεν προασπίσεως της γνησίας Ορθοδοξίας’.

Αντιτίθεται, φυσικά, διά της § 22 και προς την διαχρονικήν πράξιν της Εκκλησίας, την καταδικάσασαν συνόδους και χαρακτηρίσασαν αυτάς ως Αιρετικάς, Ληστρικάς και Ψευδοσυνόδους [ως λ.χ. την εν Εφέσω, (449), της Ιερείας (754), της Λυώνος (1274) κ. α.], και συγχρόνως αγιοκατατάξασαν τους αντιταχθέντας προς αυτάς και διωχθέντας και μαρτυρήσαντας υπ᾽ αυτών».

Στρογγυλή Τράπεζα στη Μολδαβία.

Λίγες ημέρες μετά την ψευδοσύνοδο κάποιοι πατέρες από την Ελλάδα διοργάνωσαν στις 12 Ιουλίου 2016 στρογγυλή τράπεζα στο Κισινάου, πρωτεύουσα της Μολδαβίας, με αντικείμενο την πρόσφατη Σύνοδο στο Κολυμπάρι της Κρήτης. Από τις εργασίες αυτής της στρογγυλής τράπεζας προέκυψαν οι εξής βασικές θέσεις:

Α) Η συνελθούσα στην Κρήτη «Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας» από 16 έως 27 Ιουνίου του έτους 2016 διέψευσε και το όνομά της και τις προσδοκίες του υγιούς πληρώματος της Εκκλησίας.

Β) Διέψευσε το όνομά της, διότι αποδείχθηκε, κρινόμενη θεολογικά, ότι δεν είναι ούτε σύνοδος, ούτε αγία, ούτε μεγάλη. Δεν είναι ορθόδοξη σύνοδος, διότι δεν ανταποκρίθηκε στα κριτήρια και στα μέτρα των αληθινών συνόδων, των γνωστών από την ιστορία της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Διακόπτει την παράδοση των ορθοδόξων συνόδων, δεν αποτελεί συνέχειά τους, αποτελεί συνοδικό πραξικόπημα και συνοδική καινοτομία. Οικοδόμησε ένα ‘νέο είδος συνόδου’. Είναι σύνοδος της Νέας Εποχής και του Οικουμενισμού.

Γ) Δεν είναι αγία τυπικώς, κανονικώς και ουσιαστικώς, διότι έλαβε αποφάσεις αντίθετες προς τις αποφάσεις των Αγίων Αποστόλων και των Αγίων Πατέρων, ως προς την αντιμετώπιση των αιρέσεων. Μολονότι η σχέση της Μίας, της Ορθοδόξου Εκκλησίας, με τους ετεροδόξους αναδείχθηκε ως κεντρικό θέμα της Συνόδου, ωστόσο για πρώτη φορά στην ιστορία της Εκκλησίας Σύνοδος με τόσο μεγάλες φιλοδοξίες δεν κατονόμασε και δεν καταδίκασε αιρετικούς. Πουθενά μέσα στα κείμενα της Συνόδου αυτής δεν υπάρχει η λέξη ‘αίρεση’…. Νομιμοποιώντας, λοιπόν, την με κακό τρόπο διενεργούμενη συμμετοχή μας στους Διαλόγους και αποκρύποντας την μειοδοσία εκ μέρους των ορθοδόξων αντιπροσώπων, αποκρύπτει παραλλήλως και το ότι δεν έχει σημειωθεί έως σήμερα καμμία θεολογική πρόοδος προς την αλήθεια σε κανέναν απολύτως θεολογικό διάλογο. Επιπλέον, για πρώτη φορά στην ιστορία της Εκκλησίας, Σύνοδος εκάλεσε αιρετικούς ως παρατηρητές στις εργασίες της, με τους οποίους έγιναν και συμπροσευχές.

Δ) Η Σύνοδος του Κολυμπαρίου ούτε και μεγάλη μπορεί να χαρακτηρισθεί, διότι δεν εκλήθησαν να λάβουν μέρος όλοι οι Επίσκοποι, και επομένως δεν εκπροσωπήθηκε μεγάλο μέρος του εκκλησιαστικού πληρώματος. Η επιλογή των ολίγων κληθέντων δεν έγινε με κανονικό τρόπο εκλογής. Οι επιλεγέντες μετείχαν χωρίς δικαίωμα ψήφου και με δικαίωμα λόγου χρονικά περιορισμένου. Από το σύνολο των 800 περίπου Επισκόπων της ανά την Οικουμένην Εκκλησίας δικαίωμα ψήφου είχαν μόνον οι 14 Προκαθήμενοι και επειδή από αυτούς απουσίαζαν οι 4, εψήφισαν τελικώς μόνον οι 10, δηλαδή ένα ογδοηκοστό (1/80) του συνόλου των Επισκόπων οι οποίοι έπρεπε να είναι παρόντες και να ψηφίσουν. Η πράξη αυτή είναι πρωτοφανής στην εκκλησιαστική ιστορία μας και αυθαίρετη, επειδή παραβιάζει κατάφωρα την εκκλησιολογία των Ορθοδόξων Συνόδων, οι οποίες προϋποθέτουν την ισότητα όλων των Αρχιερέων, πράγμα που εμφαίνεται στην ισότιμη ψήφο τους.

Σε ανώτατο εκκλησιαστικό επίπεδο η απουσία των τεσσάρων Εκκλησιών Αντιοχείας, Ρωσίας, Βουλγαρίας και Γεωργίας, (της πρώτης εξ αυτών πρεσβυγενούς), οι οποίες εκπροσωπούν περίπου το 70% των Ορθοδόξων Πιστών, καταδεικνύει πολύ περισσότερο την Σύνοδο ως όχι μεγάλη, αλλά μικρή, ούτε βεβαίως πανορθόδοξη, αλλ’ απλώς διευρυμένη διορθόδοξη Συνέλευση.

Ε) Η Σύνοδος διέψευσε όχι μόνον το όνομά της, αλλά και τις προσδοκίες του πληρώματος της Εκκλησίας. Μεταξύ των προσδοκιών αυτών δύο θέματα είχαν μεγίστη προτεραιότητα για την θεραπεία παλαιών σχισμάτων προκληθέντων από πρωτοβουλίες της εκκλησιαστικής ηγεσίας και για την πρόληψη νέων διαιρέσεων και εντάσεων: Έπρεπε να επιλυθεί, με επαναφορά του παλαιού, πατρίου ημερολογίου, το θέμα του εκκλησιαστικού εορτολογίου. Και το σημαντικώτερο: Αυτό που έπρεπε να πράξει η Σύνοδος ήταν η απερίφραστη καταδίκη της παναιρέσεως του Οικουμενισμού. Αντιθέτως, η Σύνοδος του Κολυμπαρίου στο επίμαχο και αμφισβητούμενο κείμενο ‘Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον’ προέβη σε μία ‘άμεικτη μείξη’ της Ορθοδοξίας με τις αιρέσεις. Ακόμη και οι διορθωτικές στο κείμενο προτάσεις ενισχύουν αυτό το μείγμα του Οικουμενισμού και του συγκρητισμού. Έτσι, αντί της θεολογικής ακριβείας στα θέματα της Πίστεως, εισάγονται διατυπώσεις αντιφατικές και θεολογικά αυτοαναιρούμενες, σκόπιμη ασάφεια, η οποία σήμερα ωραιοποιείται ως ‘εκκλησιαστική διπλωματία’, ενώ αποτελεί πονηρή και εσπιλωμένη υποκρισία.

Η διατύπωση αιρετικής εκκλησιολογίας, δηλαδή η προσεκτική αλλά καταφανής αποδοχή ‘ετεροδόξων εκκλησιών’ στο εν λόγω κείμενο, καταργεί αυτήν ταύτην την επιδίωξη της Συνόδου στο Κολυμπάρι, την επίδειξη της ενότητος των Ορθοδόξων Εκκλησιών, διότι αρνείται την ενιαία δια μέσου των αιώνων και συνοδικώς διατυπωμένη ορθόδοξη εκκλησιολογία, η οποία αποτελεί προϋπόθεση της εκκλησιαστικής ενότητας. Σύμφωνα με τους λόγους του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, «όταν όλοι πιστεύουμε με όμοιο τρόπο, τότε υπάρχει ενότητα […] Αυτό είναι ενότητα Πίστεως, όταν όλοι είμαστε ένα, όταν όλοι έχουμε με όμοιο τρόπο επίγνωση του συνδέσμου μας».

ΣΤ)… Η αδιαμαρτύρητη αποδοχή του εκκλησιολογικού αυτού κειμένου της Κρήτης, η μη επίσημη απόρριψή του, οδηγεί στη μεταφορά της παναιρέσεως του Οικουμενισμού απ’ ευθείας μέσα στην Εκκλησία, δηλαδή στη συνύπαρξη δύο αντιθέτων δογματικών, (εκκλησιολογικών), παραδόσεων: εκείνης η οποία ομολογείται στο Σύμβολο της Πίστεως περί Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας και εκείνης της καινοτόμου, αλλοτρίας και αιρετικής, των πολλών «ετεροδόξων εκκλησιών».

Η υποχρέωση μιας συνοδικής καταδίκης του κειμένου αυτού, αλλά και του Οικουμενισμού γενικώς, προκύπτει αβίαστα και από την διαπίστωση του Οσίου Μαξίμου του Ομολογητού προς τους Μονοθελήτες. Σύμφωνα με αυτήν δεν αρκεί η «εξαφάνιση» η «παρασιώπηση» ενός κειμένου αιρετικού το οποίο εγκρίθηκε συνοδικά, αλλά απαιτείται η συνοδική καταδίκη του, ώστε να μη βλάπτει τις ψυχές όσων το διαβάσουν: «Κατέβηκε από τους πέτρινους τοίχους, αλλά όχι από τις νοερές ψυχές. Να δεχθούν την κατάκριση αυτών, η οποία έγινε στη Ρώμη και εκτέθηκε συνοδικά, με ευσεβή δόγματα και κανόνες, και (τότε) έχει καταστραφεί το διαχωριστικό τείχος και δεν χρειαζόμαστε προτροπή».

(Συνεχίζεται).

https://tasthyras.wordpress.com/2026/09/07/σειρά-δημοσιεύσεων-με-αφορμή-τη-συμπλ-6/

«Καὶ ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα» (Ἀπ. Παῦλος – Πράξ. 20, 30) Μέρος Α’

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Αναμφίβολα, στις Προφητείες (Παλαιάς και Καινής Διαθήκης) υπάρχει μια καταγραφή της πραγματικότητας, σε δυναμική αληθείας, ως κοινωνία μίας πληροφορίας που μεταφέρει τον άνθρωπο – κόσμο στη σκηνή του μελλοντικού επιστητού.

Ο ίδιος ο Κύριος χρησιμοποίησε (πολλές φορές) φράσεις προφητών και προφητικών ψαλμών. Παράδειγμα, όταν συνόδευε δύο μαθητές του προς Εμμαούς, τους ήλεγξε «ως ανοήτους και βραδείς τη καρδία του πιστεύειν επί πάσιν οις ελάλησαν οι προφήται» (Λουκ. 24, 25), δηλ. «ω ανόητοι και βραδείς την καρδίαν που δυσκολεύεστε να πιστεύετε εις όλα εκείνα που ελάλησαν οι προφήτες».

Και στη συνέχεια του ιερού κειμένου διαβάζουμε την ιεράρχηση, ταξινόμηση και την πνευματική παροχέτευση του νοήματος των γεγονότων της επί γης πορείας Του: ότι «ταύτα έδει παθείν τον Χριστόν. Και αρξάμενος από Μωυσέως και πάντων των προφητών διηρμήνευεν αυτοίς εν πάσαις ταις γραφαίς τα περί εαυτού» (Λουκ. 24, 27).

Στο εικοστό κεφάλαιο των Πράξεων (20, 30), ο Απ. Παύλος προφητικά προλέγει τη (διαχρονική) συστηματική προσπάθεια των αιρετικών να ποδηγετήσουν – αλλοιώσουν το υγιές φρόνημα του Σώματος της Εκκλησίας. Τα λόγια του Αποστόλου Παύλου προετοίμασαν την Εκκλησία και της έδωσαν δύναμη αντίστασης έναντι των αιρετικών στην πολυκύμαντη πορεία της μέσα στο χρόνο. Η Αποστολική συνείδηση εκφράσθηκε σε απόλυτη προφητική, εκκλησιαστική ποιμαντική, με το χαρακτηρισμό των αιρετικών ως «λύκους βαρείς» και ως «άνδρες λαλούντες διεστραμμένα»: «Εγώ γάρ οίδα τούτο, ότι εισελεύσονται μετά την άφιξίν μου λύκοι βαρείς εις υμάς μή φειδόμενοι του ποιμνίου· και εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα του αποσπάν τους μαθητάς οπίσω αυτών διό γρηγορείτε, μνημονεύοντες ότι τριετίαν νύκτα και ημέραν ουκ επαυσάμην μετά δακρύων νουθετών ένα έκαστον» (Πράξ. 20, 29-31).

Μὴ παραφέρεσθε – Ὅταν τὰ κηρύγματα ἀπομακρύνονται ἀπὸ τὸ πατερικὸ φρόνημα.

Προβληματισμός για σύγχρονες οικουμενιστικές κατευθύνσεις του Γρηγορίου και των συν αυτώ υποστηρικτών «θεολόγων».

«Διδαχαῖς ποικίλαις καὶ ξέναις μὴ παραφέρεσθε» (Ἑβρ. 13,9)

Σε μία εποχή όπου η Ορθόδοξη Εκκλησία βρίσκεται αντιμέτωπη με πολλές και διαφορετικές θεολογικές προσεγγίσεις, ο λόγος του Αποστόλου παραμένει επίκαιρος: «μὴ παραφέρεσθε».

Ο χριστιανός δεν καλείται να ακολουθεί κάθε νέα θεολογική αντίληψη, αλλά να παραμένει στερεωμένος στον Χριστό και στην πίστη που παρέδωσαν οι Απόστολοι. Και αμέσως προηγείται ο λόγος: «Ἰησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτός, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας» (Ἑβρ. 13,8). Οι εποχές αλλάζουν· ο Χριστός δεν αλλάζει.

Η Αγία Γραφή είναι απλώς «άποψη της εποχής»;

Ακούγεται στις ημέρες μας η άποψη ότι ορισμένες διδασκαλίες της Αγίας Γραφής πρέπει να θεωρηθούν ως «αντιλήψεις της εποχής» στην οποία γράφτηκαν. Ασφαλώς η Αγία Γραφή έχει ιστορικό πλαίσιο. Δεν σημαίνει όμως ότι το περιεχόμενό της αποτελεί απλώς ανθρώπινη σκέψη μιας περασμένης κοινωνίας.

Ο Απόστολος λέγει: «Πᾶσα γραφὴ θεόπνευστος» (Β΄ Τιμ. 3,16), ενώ ο Χριστός διακηρύσσει: «οἱ λόγοι μου οὐ μὴ παρέλθωσιν» (Ματθ. 24,35).

ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΣ – ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΕΓΟΜΕΝΗΣ «ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ» ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

 

ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΣ – ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ

ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΕΓΟΜΕΝΗΣ «ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ» ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Α. Νικολάου. Δρ. Θεολογίας

Με αφορμή την πρόσφατη εκκλησιαστική περιπέτεια του Μητροπολίτου Πάφου Τυχικού και την απαίτηση αποδοχής της λεγομένης Συνόδου της Κρήτης, ενώ τέσσερις Αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες δεν συμμετείχαν σε αυτήν και πολλοί Αρχιερείς, κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί σε Κύπρο, Ελλάδα και σε όλη την Ορθοδοξία εξακολουθούν να διατυπώνουν σοβαρές αντιρρήσεις ως προς το περιεχόμενο και το κύρος της.

«Στήκετε καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις».(Β΄ Θεσσ. 2, 15)

Εμμένοντες στην πίστη των Αγίων Αποστόλων, των Αγίων Πατέρων και των Αγίων και Οικουμενικών Συνόδων, υψώνουμε φωνή ομολογίας.

Δεν διεκδικούμε νέα πίστη.

Δεν αναζητούμε νέα εκκλησιολογία.

Δεν δεχόμαστε να παρουσιασθεί η Παράδοση των Αγίων ως παρωχημένη, σκληρή ή ακατάλληλη για τον σύγχρονο άνθρωπο.

Με πόνο αλλά και με παρρησία δηλώνουμε ότι δεν αποδεχόμαστε τη λεγομένη «Αγία και Μεγάλη Σύνοδο» της Κρήτης ως Σύνοδο δεσμευτική για το πλήρωμα της Ορθοδοξίας, ούτε αποδεχόμαστε τις εκκλησιολογικές διατυπώσεις που, κατά την ομολογιακή μας συνείδηση, γεννούν σύγχυση περί της Μίας Εκκλησίας του Χριστού.

……………………………………………………………………


ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΣ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ


Μία σύναξη που προβάλλεται ως έκφραση της καθολικής συνειδήσεως της Ορθοδοξίας δεν μπορεί να παραβλέπει την απουσία τεσσάρων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών.

Η Απουσία της Αντιοχείας, της Ρωσίας, της Γεωργίας και της Βουλγαρίας δεν αποτελεί λεπτομέρεια, αλλά σοβαρό εκκλησιολογικό γεγονός.

Η Εκκλησία δεν είναι κοινοβουλευτικός μηχανισμός, ώστε η αλήθεια να καθορίζεται από αριθμητικές πλειοψηφίες ή από διαδικαστικές αποφάσεις.

Πατερική μαρτυρία

Άγιος Βικέντιος Ληρίνης:

«Να κρατούμε εκείνο το οποίο πιστεύθηκε παντού, πάντοτε και από όλους».

Η καθολικότητα της Εκκλησίας δεν είναι ένας τίτλος που απονέμεται διοικητικά, αλλά η συμφωνία με την αποστολική και πατερική Παράδοση.

Προσέξετε μὴν βγεῖτε ἐκτὸς Ἐκκλησίας!!! (Τί εἶναι ἄραγε ἡ Ἐκκλησία; Ὁ Χριστός, οἱ Ἀπόστολοι καὶ οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἢ μία ἁπλῆ πλειοψηφικὴ ἀπόφαση μιᾶς τοπικῆς Συνόδου ποὺ καθοδηγεῖται ἀπὸ ἄνομα συμφέροντα;)

Πανόρθοδοξο Κίνημα Στήριξης Μητροπολίτου Πάφου κ.κ.Τυχικού

ΠΡΟΣΕΞΕΤΕ ΜΗΝ ΒΓΕΙΤΕ ΕΚΤΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ!!!

Με αφορμή τον Μητροπολίτη Πάφου Τυχικό — Τι είναι άραγε η Εκκλησία; Ο Χριστός, οι Απόστολοι και οι Άγιοι Πατέρες ή μία απλή πλειοψηφική απόφαση μιας τοπικής Συνόδου που καθοδηγείται από άνομα συμφέροντα;

Προς τον ιερό Κλήρο, τους Οσίους Μοναχούς και τις Οσίες Μοναχές και προς τον πιστό Ορθόδοξο λαό της Πάφου.

Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί και αδελφές,

Οι ημέρες που διερχόμεθα απαιτούν όχι θόρυβο, ούτε εμπάθεια, ούτε τυφλό φανατισμό. Απαιτούν διάκριση. Και η διάκριση αυτή αρχίζει από ένα θεμελιώδες ερώτημα:

Τι είναι η Εκκλησία;

Είναι άραγε η Εκκλησία μία πρόσκαιρη διοικητική πλειοψηφία; Είναι μία τοπική Σύνοδος, η οποία με μία απόφασή της μπορεί να απαιτεί από όλους άνευ ελέγχου και άνευ διακρίσεως υπακοή;

Ή είναι η Εκκλησία εκείνη η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, της οποίας Κεφαλή είναι ο ίδιος ο Χριστός;

Η απάντηση της Ορθοδοξίας δεν επιδέχεται σύγχυση.

Η Εκκλησία είναι του Χριστού.

Δεν είναι δημιούργημα ανθρώπων. Δεν είναι ιδιοκτησία μιας διοικήσεως. Δεν είναι προϊόν αριθμητικής πλειοψηφίας.

Η Εκκλησία ζει και αναγνωρίζεται μέσα στην αδιάσπαστη συνέχεια:

του Χριστού, των Αγίων Αποστόλων, των Αγίων και Θεοφόρων Πατέρων, παλαιοτέρων και συγχρόνων, των Αγίων Οικουμενικών Συνόδων και των Ιερών Κανόνων.

Αυτή είναι η Ιερά Παράδοση.

Και όποιος θέλει να ομιλεί για υπακοή στην Εκκλησία, οφείλει πρώτα να γνωρίζει σε ποιον υπακούει η ίδια η Εκκλησία:

Στον Χριστό και στην αλήθειά Του.

……………………………………………………………….

Η τοπική Σύνοδος δεν είναι ολόκληρη η Εκκλησία

Ας το κατανοήσουμε βαθιά, για να μη συγχέουμε τα πράγματα.

Μία τοπική Σύνοδος είναι θεσμός της Εκκλησίας. Είναι όργανο της συνοδικής ζωής. Έχει θέση, ευθύνη και αρμοδιότητα.

Σειρὰ δημοσιεύσεων μὲ ἀφορμὴ τὴ συμπλήρωση δέκα ἐτῶν ἀπὸ τὴν Ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης -Ε’

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου, Θεολόγου- συγγραφέως

Εν Θεσσαλονίκη τη 3η Σεπτεμβρίου 2026

Μετά τις κριτικές παρατηρήσεις μας πάνω στα συνοδικά κείμενα, για τα οποία έγινε λόγος στο προηγούμενο, τέταρτο μέρος, προχωρούμε σε κριτικές παρατηρήσεις σχετικά με τη συγκρότηση και τις αποφάσεις της ψευδοσυνόδου από ιεράρχες, συλλογικούς φορείς, αγιορείτες πατέρες και λοιπούς κληρικούς.

Σχολιασμοί Αρχιερέων.

Αρχίζουμε με τον Σεβ. Μητροπολίτη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεο, ο οποίος σε παρέμβασή του στην έκτακτη Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, (Νοέμβριος 2016), μεταξύ άλλων παρατηρεί τα εξής:

«Η Σύνοδος η οποία συνήλθε στην Κρήτη, όπως επανειλημμένως έχω τονίσει, ήταν Συνοδος των Προκαθημένων με τις συνοδείες τους… Το κείμενο που απετέλεσε την βάση της Συνόδου ήταν το έκτο με τίτλο ‘Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν Χριστιανικόν κόσμον’. Το τελικό κείμενο έχει πολλά προβλήματα, παρά τις μερικές γενικές καλές διατυπώσεις….Στην Σύνοδο κυριαρχούσαν η θεωρία των κλάδων, η βαπτισματική θεολογία και κυρίως η αρχή της περιεκτικότητος, δηλαδή η διολίσθηση από την αρχή της αποκλειστικότητος στην αρχή της περιεκτικότητος…Παντως, παρατηρεί κανείς στο τελικό κείμενο αντιφαντικά σημεία. Κατά την γνώμη μου δεν είναι κείμενο θεολογικό, αλλά διπλωματικό».

Παρά κάτω σχολιάζοντας την αρχική απόφαση της Ιεραρχίας, (Μάΐος 2016), σχετικά με την 6η παράγραφο του 6ου κειμένου να μην αποδεχθή τον όρο «Εκκλησία» στους ετεροδόξους και να προτείνει την τροποποίησή της ως εξής: «η Ορθόδοξη Εκκλησία γνωρίζει την ιστορικήν ύπαρξιν άλλων Χριστιανικών Ομολογιών και Κοινοτήτων μη ευρισκομένων εν κοινωνία μετ’ αυτής» και τη νέα πρόταση που τελικά πρότεινε: «η Ορθόδοξος Εκκλησία αποδέχεται την ιστορικήν ονομασίαν των μη ευρισκομένων εν κοινωνία μετ’ αυτής άλλων ετεροδόξων χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών», μετά από αντιδρασεις που προκλήθηκαν από άλλες Εκκλησίες, παρατηρεί τα εξής: «Κατ’ αρχάς δεν είχαμε εξουσιοδότηση της Ιεραρχίας να διαπραγματευθούμε τις αποφάσεις της, όπως έλεγαν πολλοί από τούς Ιεράρχες που ήμασταν παρόντες…. Η λέξη ετερόδοξος σε σχέση με την Ορθόδοξη Εκκλησία σημαίνει αιρετικός. Επομένως το να αποδίδει κανείς το επίθετο ετερόδοξος στην Εκκλησία δηλώνει αντιφατικότητα…Το σημαντικότερο όμως της υποθέσεως είναι ότι η νέα πρόταση, ενώ φαίνεται εκ πρώτης όψεως ότι είναι ακίνδυνη, εν τούτοις είναι αντορθόδοξη. … Έτσι, ή υπάρχει Εκκλησία χωρίς αιρετικές διδασκαλίες, η οποία σώζει τους ανθρώπους, ή είναι αιρετική ομάδα, που δεν μπορεί να αποκληθή Εκκλησία».

Σειρὰ δημοσιεύσεων μὲ ἀφορμὴ τὴ συμπλή5ρωση δέκα ἐτῶν ἀπὸ τὴν Ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης -Δ’

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου, Θεολόγου- συγγραφέως

Εν Θεσσαλονίκη τη 31η Αυγούστου 2026

Συνεχίζοντας τον σχολιασμό μας στις Κριτικές παρατηρήσεις επί του έκτου συνοδικού κειμένου με τίτλο: «Σχέσις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον», από το σημείο, όπου είχαμε σταματήσει στο προηγούμενο, τρίτο μέρος, σημειώνουμε τα εξής:

3. Η ψευδοσύνοδος μας δίδει μια ψευδή και παραπλανητική εικόνα των μέχρι σήμερα διεξαχθέντων θεολογικών διαλόγων.

α) Στην 6η παράγραφο γίνεται επαινετική αναφορά στους μέχρι σήμερα διεξαχθέντες διαλόγους, (διαχριστιανικούς και διαθρησκειακούς), και τονίζεται «ότι δια του διαλόγου, [η Εκκλησία], δίδει δυναμικήν μαρτυρίαν του πληρώματος της εν Χριστώ αληθείας και των πνευματικών αυτής θησαυρών προς τους εκτός αυτής». Ωστόσο η πικρή αλήθεια είναι ότι δυστυχώς στους μέχρι σήμερα διεξαχθέντες διάλογους όχι μόνον «δυναμικήν μαρτυρίαν….» δεν μπορέσαμε να δώσουμε, όπως ισχυρίζεται ο συντάκτης, αλλά αντιθέτως φθάσαμε σε υποχωρήσεις και συμβιβασμούς ανεπίτρεπτους, σε δογματικής φύσεως θέματα, που ισοδυναμούν με προδοσία της πίστεως.

Οι μέχρι τώρα γενόμενοι Διάλογοι, όπως απέδειξαν τα πράγματα, υπηρέτησαν και εξακολουθούν να υπηρετούν και να προωθούν τα σκοτεινά σχέδια της Νέας Εποχής, την ομογενοποίηση όλων των θρησκειών, προκειμένου έτσι να οικοδομηθεί το νέο θρησκευτικό μοντέλο της πανθρησκείας, η οποία θα προετοιμάσει το έδαφος για την έλευση του Αντιχρίστου.Όπως είναι γνωστό, ο πρώτος και κύριος σκοπός της Νέας Εποχής είναι η δημιουργία των καταλλήλων προϋποθέσεων για την οικοδόμηση μιας Νέας Τάξεως Πραγμάτων, δηλαδή η ενοποίηση της ανθρωπότητος, πολιτική, οικονομική, πολιτισμική και θρησκευτική και η επίτευξη μιας παγκόσμιας κυβερνήσεως υπό την ηγεσία ενός νέου Μεσσία, ο οποίος θα είναι ταυτόχρονα πολιτικός ηγέτης και θρησκευτικός, της νέας παγκόσμιας θρησκείας που θα προέλθει από την ομογενοποίηση και τον συγκερασμό όλων των θρησκειών του κόσμου. Αυτήν όμως την ιδέα της συγκρητιστικού τύπου ομογενοποιήσεως της ανθρωπότητος, που οραματίζονται οι σχεδιαστές της Νέας Εποχής, ομολογούν επίσης οι πρωτεργάτες των Διαθρησκειακών Διαλόγων.

Σειρὰ δημοσιεύσεων μὲ ἀφορμὴ τὴ συμπλή5ρωση δέκα ἐτῶν ἀπὸ τὴν Ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης -Γ’

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου, Θεολόγου- συγγραφέως

Εν Θεσσαλονίκη τη 28η Αυγούστου 2026

Συνεχίζοντας τον σχολιασμό του αγιορειτικού «Μηνύματος» από το σημείο, όπου είχαμε σταματήσει στο προηγούμενο, δεύτερο μέρος, σημειώνουμε τα εξής: Αναφέρουν οι αγιορείτες ότι «Κατά τας εργασίας της Συνόδου οι αρχιερείς εξέφρασαν τας προσωπικάς των απόψεις. Κάποιοι εξ αυτών διετύπωσαν τας αντιρρήσεις των µέ σεµνόν τρόπον, χωρίς να διακόπτουν τας σχέσεις των µέ την Εκκλησίαν». Γιατί όμως αποσιωπούν το γεγονός ότι η «Σύνοδος» συγκλήθηκε και λειτούργησε κατά παράβασιν του Κανονισμού Οργανώσεως και Λειτουργίας, που υπογράφηκε κατά την Σύναξη των Προκαθημένων τον Ιανουάριο του 2016; Γιατί αποσιωπούν το γεγονός ότι ασκήθηκαν αφόρητες πιέσεις σε όσους διαφώνησαν με ορισμένες αποφάσεις της; Ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεος, αυτόπτης μάρτυς των διαδραματισθέντων στην ψευδοσύνοδο, σε δημοσίευμά του με τίτλο: «Γιατί δεν υπέγραψα» αποκάλυψε τα εξής:

«Ένας ακόµη λόγος, που δεν είναι βέβαια και ουσιαστικός, αλλά έχει ένα ειδικό βάρος είναι ότι ασκήθηκε έντονη λεκτική κριτική προς την Εκκλησία της Ελλάδος για την απόφασή της. Βέβαια, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυµος απέρριψε µέ πολύ σηµαντικό λόγο την υβριστική αυτή τοποθέτηση. Τελικά, όµως, η αντίδραση αυτή έπαιξε έναν ψυχολογικό ρόλο στην διαµόρφωση της άλλης πρότασης. Τουλάχιστον εγώ προσωπικά δέχθηκα σοβαρή πίεση και υβριστική αντιµετώπιση από Ιεράρχες για την στάση µου, πληροφορήθηκα δε ότι πιέσεις δέχθηκαν και άλλοι Αρχιερείς της Εκκλησίας µας. Και επειδή πάντοτε ενεργώ µέ ψυχραιµία, νηφιαλιότητα και ελευθερία, δεν µπορούσα να αποδεχθώ τέτοιες υβριστικές πρακτικές».

Σειρὰ δημοσιεύσεων μὲ ἀφορμὴ τὴ συμπλήρωση δέκα ἐτῶν ἀπὸ τὴν Ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης (2016) -Β’.

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου, Θεολόγου- συγγραφέως

Εν Θεσσαλονίκη τη 27η Αυγούστου 2026

Ας έρθουμε τώρα στις αποφάσεις της Ψευδοσυνόδου, αλλά και στην κριτική που ασκήθηκε σ’ αυτές από τοπικές Εκκλησίες, συλλογικούς φορείς, κληρικούς και λαϊκούς. Στο σημείο αυτό σημειώνουμε παρενθετικά, ότι όλες οι δημοσιεύσεις μας έχουν συνοπτικό χαρακτήρα. Όσοι αναζητούν περισσότερες λεπτομέρειες, μπορούν να ανατρέξουν στην μνημονευθείσα στο πρώτο μέρος εργασία μας με τίτλο «Η ‘Σύνοδος’ της Κρήτης- Προπαρασκευή, συγκρότηση, αποφάσεις, συνέπειες». Εκεί θα βρουν και τις σχετικές παραπομπές προς τις πηγές, στις οποίες καταφύγαμε για την συγγραφή του βιβλίου.

Τα οκτώ συνοδικά κείμενα που παρήγαγε η Ψευδοσύνοδος

Οι αποφάσεις της Ψευδοσυνόδου συνοψίζονται στα οκτώ συνοδικά κείμενα τα οποία αυτή παρήγαγε, εκ των οποίων τα μεν έξι προετοιμάσθηκαν στις πανορθόδοξες Προσυνοδικές Διασκέψεις που προηγήθηκαν, ενώ τα υπόλοιπα δύο, η «Εγκύκλιος» και το «Μήνυμα», ολίγον προ της διεξαγωγής της. Τα εν λόγω κείμενα είναι διαποτισμένα σχεδόν εξ’ ολοκλήρου από την γνωστή οικουμενιστική ιδεολογία. Είναι γεμάτα από κακόδοξες θέσεις, από αποφάσεις που έρχονται σε αντίθεση με τους Ιερούς Κανόνες, ενώ παράλληλα συναντούμε σε πολλά σημεία αντιφάσεις, ασάφειες και διφορούμενες εκφράσεις, που επιδέχονται ετερόκλητες ερμηνείες. Ειδικότερα τα κείμενα «Εγκύκλιος» και «Μήνυμα» σε πολλά σημεία αλληλοεπικαλύπτονται. Τα κείμενα υπάρχουν στο διαδίκτυο και ο κάθε ενδιαφερόμενος μπορεί να τα διαβάσει. Προχωρούμε στη συνέχεια στο συνοπτικό σχολιασμό τους ξεκινώντας από τις τέσσερις Εκκλησίες που δεν συμμετείχαν στην ψευδοσύνοδο.

Σειρὰ δημοσιεύσεων μὲ ἀφορμὴ τὴ συμπλήρωση δέκα ἐτῶν ἀπὸ τὴν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης, (2016). (1ον)

ΣΕΙΡΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΩΝ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ ΔΕΚΑ ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ, (2016).

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου- συγγραφέως

Εν Θεσσαλονίκη τη 25η Αυγούστου 2026

Όπως είναι γνωστό, πριν από δέκα χρόνια πραγματοποιήθηκε στο Κολυμπάρι της Κρήτης η ψευδοσύνοδος της Κρήτης, (16 έως 27 Ιουνίου 2016). Η πραγματοποίησή της υπήρξε ένα κατ’ εξοχήν τραγικό και συγκλονιστικό εκκλησιαστικό γεγονός με ανυπολόγιστες συνέπειες για την παγκόσμια Ορθοδοξία. Ένα γεγονός, που σήμανε τον θρίαμβο της παναιρέσεως του Οικουμενισμού και γέμισε με απερίγραπτη θλίψη την θριαμβεύουσα και τη στρατευομένη Εκκλησία του Χριστού. Ένα γεγονός, που προκάλεσε το πλέον οδυνηρό πλήγμα στο σώμα της Εκκλησίας, διότι επέφερε σχίσμα πανορθοδόξων διαστάσεων, πάνω στο οποίο, στη συνέχεια, μετά από δύο χρόνια, προσετέθη νέο σχίσμα που ήταν συνέχεια και συνέπεια του προηγουμένου. Πρόκειται για το σχίσμα εξ’ αιτίας της αποδόσεως αντικανονικής Αυτοκεφαλίας σε ομάδα καθηρημένων, αχειροτονήτων, ή και αυτοχειροτονήτων, δήθεν κληρικών της Ουκρανίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Με την ευκαιρία, λοιπόν, αυτής της θλιβερής επετείου θεωρήσαμε αναγκαίο να προχωρήσουμε σε σειρά δημοσιεύσεων με θέμα την ψευδοσύνοδο, με περισσότερες λεπτομέρειες αυτή τη φορά, που θα αποτελέσουν τρόπον τινά μια απάντηση στις Ημερίδες και στα Συνέδρια που θα διοργανώσουν, είτε το Οικουμενικό Πατριαρχείο, είτε, πολύ πιθανόν και η Εκκλησία της Ελλάδος. Σκοπός των δημοσιεύσεων είναι η ενημέρωση γύρω από αυτήν ακόμη και των πλέον απλοϊκών μελών της Εκκλησίας, που δεν διαθέτουν θεολογικές γνώσεις, έτσι ώστε να είναι εις θέσιν να αντικρούουν τα επιχειρήματα των οικουμενιστών και να στηρίζουν τους αμφιταλαντευόμενους και ολιγόπιστους εν Χριστώ αδελφούς. Τις δημοσιεύσεις αναπτύσσουμε επί τη βάσει παλαιότερης εργασίας μας με τίτλο: «Η ‘Σύνοδος’ της Κρήτης, (2016)», με υπότιτλο: «Προπαρασκευή, Συγκρότηση, Αποφάσεις, Συνέπειες».

Γρηγόριε, ἀπὸ ποιμένας ἔγινες κατήγορος καὶ συκοφάντης

 

ΓΡΗΓΟΡΙΕ, ΑΠΟ ΠΟΙΜΕΝΑΣ ΕΓΙΝΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΣ ΚΑΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΣ

Γρηγόριε,

εσύ που θέλεις να εμφανίζεσαι ως επίσκοπος και ποιμένας, αντί να διδάσκεις το ποίμνιο την αλήθεια, την αγάπη, τη συγχώρεση και την αποφυγή της κατάκρισης, έγινες ο ίδιος κατήγορος και, κατά την καταγγελία μας, συκοφάντης.

Αντί να πολεμάς το ψέμα, πολεμάς ανθρώπους.

Αντί να καταδικάζεις την εμπάθεια, την καλλιεργείς.

Αντί να απομακρύνεις την κακία, τη μεταφέρεις μέσα στην αντιπαράθεση.

Αντί να διδάσκεις να αποφεύγουμε τον φθόνο, τη ζήλια, τη μνησικακία και την εκδικητικότητα, δίνεις —κατά την άποψή μας— το χειρότερο παράδειγμα σε ολόκληρο το ποίμνιο.

Και ο στόχος σου είναι ο Τυχικός και τώρα ακόμη και ο αδελφός του.

………………………………………………….

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ Ή ΚΑΤΗΓΟΡΟΣ;

Τι είδους ποιμένας είναι αυτός που αντί να θεραπεύει τις πληγές του ποιμνίου, τις ανοίγει περισσότερο;

Τι είδους επίσκοπος είναι αυτός που αντί να ενώνει, διχάζει;

Τι είδους πνευματικός πατέρας είναι αυτός που αντί να διδάσκει «μη κατακρίνετε», γίνεται ο ίδιος κατήγορος του αδελφού του;

Και όταν η δημόσια επίθεση συνοδεύεται, κατά την καταγγελία μας, από αναπόδεικτους και άδικους ισχυρισμούς, τότε ο χαρακτηρισμός «συκοφάντης» αποτελεί καταγγελία μιας συμπεριφοράς που θεωρούμε ανάξια επισκόπου.

…………………………………………………………….

ΠΟΙΟΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΣ ΝΑ ΜΕΙΩΣΕΙΣ;

Ποιοί καὶ γιατί πολέμησαν τὸν Τυχικό;

Ποιοι και γιατί πολέμησαν τον Τυχικό;

Τον Τυχικό τον έφαγε μόνο μια εκκλησιαστική απόφαση;

Ή μήπως πίσω από την υπόθεση υπάρχουν πολύ περισσότερα που κάποτε πρέπει να ερευνηθούν;

Ποιοι είχαν συμφέρον;

Ποιοι είχαν δύναμη;

Ποιοι είχαν χρήμα;

Ποιοι είχαν διασυνδέσεις;

Ποιοι σιωπούσαν;

Και ποιοι κινούσαν τα νήματα;

Στην Κύπρο το 2026 άνοιξε δημόσια μια βαριά συζήτηση για καταγγελίες σχετικά με Ροδόσταυρους, μασονικά δίκτυα και κυκλώματα επιρροής. Έχουν διατυπωθεί μάλιστα ισχυρισμοί για ένα ευρύτερο δίκτυο οικονομικής και πολιτικής ισχύος. Οι καταγγελίες αυτές ερευνώνται και αμφισβητούνται, άρα δεν μπορούν να θεωρηθούν αποδεδειγμένες. (Philenews(!))

Όμως το ερώτημα παραμένει:

Έχει ερευνηθεί ποτέ αν οποιοδήποτε τέτοιο δίκτυο είχε σχέση με την υπόθεση Τυχικού;

Οἰκουμενισμὸς καὶ αἱ σύγχρονοι γεωπολιτικαί ἐξελίξεις

Οἰκουμενισμὸς καὶ αἱ σύγχρονοι γεωπολιτικαί ἐξελίξεις*1

Τῆς κας Δραγκάνας Τρίφκοβιτς*2

ΑΦΕΤΗΡΙΑ: ΟΤΑΝ Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΡΓΑΛΕΙΟΝ

Στὶς προηγούμενες ἔρευνές μου εἶχα ἐπισημάνει τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ θρησκευτικὸς χῶρος δὲν μπορεῖ πλέον νὰ ἐξετάζεται ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸν πολιτικό. Σήμερα αὐτὸ δὲν ἀποτελεῖ πλέον μόνο μία θεωρητικὴ ὑπόθεση, ἀλλὰ μία ἐμπειρικὰ ἐπαληθεύσιμη πραγματικότητα. Οἱ σύγχρονες θρησκευτικὲς διαδικασίες ἐξελίσσονται σὲ ἄμεση ἀλληλεπίδραση μὲ γεωπολιτικὰ συμφέροντα, διπλωματικὲς στρατηγικὲς καὶ παγκόσμια ἰδεολογικὰ σχέδια.

Ὁ οἰκουμενισμὸς σήμερα ἔχει πάψει νὰ ἀποτελεῖ ἀποκλειστικὰ θεολογικὸ ζήτημα. Ἔχει μετατραπεῖ σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ σημεῖα τομῆς τῆς θρησκείας, τῆς πολιτικῆς καὶ τῆς γεωπολιτικῆς, γι’ αὐτὸ καὶ ἡ κατανόησή του δὲν μπορεῖ πλέον νὰ περιορίζεται μόνο στὸν διαχριστιανικὸ διάλογο.

Μποροῦν νὰ διακριθοῦν τουλάχιστον τρία ἐπίπεδα, στὰ ὁποῖα λειτουργεῖ αὐτὴ ἡ διαδικασία. Τὸ πρῶτο εἶναι τὸ θεσμικὸ ἐπίπεδο, στὸ ὁποῖο διεξάγεται ὁ ἐπίσημος οἰκουμενικὸς διάλογος. Τὸ δεύτερο εἶναι τὸ πολιτικὸ ἐπίπεδο, ὅπου κρατικοὶ καὶ ὑπερεθνικοὶ παράγοντες χρησιμοποιοῦν τοὺς θρησκευτικοὺς διαύλους γιὰ τὴν ἐπίτευξη τῶν δικῶν τους συμφερόντων. Τὸ τρίτο εἶναι τὸ ἰδεολογικὸ ἐπίπεδο, στὸ ὁποῖο διαμορφώνονται παγκόσμιες ἀξιακὲς μῆτρες, ποὺ ἐπιδιώκουν τὴν καθολικοποίηση τῶν δικῶν τους προτύπων.

ΒΑΤΙΚΑΝΟΝ: Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ

Τὸ Βατικανὸ δὲν ἀποτελεῖ μόνο ἕνα ἐκκλησιαστικὸ θεσμό. Εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς σημαντικοὺς παράγοντες τῆς σύγχρονης παγκόσμιας πολιτικῆς.

Γιατί ὁ «ΠΑΠΑΣ» ΛΕΩΝ ὑποβάθμισε τὰ σεξουαλικῆς φύσεως ἁμαρτήματα; (Σχόλιο σὲ ἕνα ἀκόμα σοβαρὸ πνευματικὸ ἀτόπημα τοῦ Παπισμοῦ)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 27η Ιουλίου 2026

ΓΙΑΤΙ Ο «ΠΑΠΑΣ» ΛΕΩΝ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΕ ΤΑ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ;

(Σχόλιο σε ένα ακόμα σοβαρό πνευματικό ατόπημα του Παπισμού)

Η Ορθόδοξη Εκκλησία πιστεύει ότι η αλήθεια της πίστεως και το ήθος της ζωής αποτελούν αδιαχώριστες πραγματικότητες. Η δογματική αλήθεια δεν είναι ένα αφηρημένο θεωρητικό σύστημα, αλλά η ίδια η ζωή του Χριστού, η οποία μεταδίδεται στους πιστούς διά της θείας Χάριτος. Για τον λόγο αυτό, κάθε απομάκρυνση από την αυθεντική αποστολική πίστη συνεπάγεται αναπόφευκτα συνέπειες όχι μόνο στο επίπεδο της διδασκαλίας, αλλά και στο επίπεδο της πνευματικής ζωής και του εκκλησιαστικού ήθους.

Υπό το πρίσμα αυτό, η Ορθόδοξη Εκκλησία θεωρεί ότι ο Παπισμός, μετά την αποκοπή του από την ενότητα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, ακολούθησε μια πορεία σταδιακής απομάκρυνσης από την πατερική παράδοση. Οι θεολογικές και εκκλησιολογικές καινοτομίες που εισήχθησαν στη Δύση συνδέθηκαν με μια ολοένα αυξανόμενη εκκοσμίκευση της εκκλησιαστικής ζωής, η οποία εκδηλώθηκε τόσο στη θεσμική λειτουργία όσο και στην άσκηση της εκκλησιαστικής εξουσίας.

Η ιστορία της μεσαιωνικής και νεότερης Δύσης περιλαμβάνει γεγονότα που προκάλεσαν βαθιά τραύματα στην ανθρώπινη συνείδηση: με τις σταυροφορίες, τους φονικούς θρησκευτικούς πολέμους, την Ιερά Εξέταση, τη χρήση βίας στο όνομα της θρησκείας, την «ευλογία» της αποικιοκρατίας, την υπερβολική συσσώρευση πλούτου και δύναμης από εκκλησιαστικούς θεσμούς και τη μετατροπή της εκκλησιαστικής εξουσίας σε πολιτικό και κοσμικό παράγοντα. Τα γεγονότα αυτά αποτελούν, κατά την ορθόδοξη θεώρηση, ενδείξεις της βαθιάς κρίσεως που προκάλεσε η αποκοπή του Παπισμού από το ενιαίο και αδιαίρετο σώμα της Εκκλησίας, η απομάκρυνσή του από το εκκλησιολογικό ήθος της πρώτης χιλιετίας και η οποία υπήρξε απότοκος από την νόθευση του Δόγματος.

Ιδιαίτερα σοβαρό πλήγμα για το κύρος του αιρετικού Παπισμού υπήρξαν οι αποκαλύψεις των τελευταίων δεκαετιών σχετικά με χιλιάδες περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων και εν πολλοίς ανάπηρων παιδιών, από μέλη του παπικού «κλήρου». Οι αποκαλύψεις αυτές συγκλόνισαν τη διεθνή κοινή γνώμη και ανέδειξαν όχι μόνο την ύπαρξη εγκληματικών πράξεων, αλλά και σοβαρές αδυναμίες στη διαχείριση και αντιμετώπισή τους από «εκκλησιαστικούς» μηχανισμούς. Η έκταση του φαινομένου δημιούργησε εύλογα ερωτήματα για την πνευματική κατάσταση και τη θεσμική λειτουργία του Παπισμού στη σύγχρονη εποχή.

«Πορθεῖται σύνολος ἡ τῶν Πατέρων διδασκαλία καὶ τὰ περὶ τὴν πίστιν ναυάγια πυκνά, σιγὰ τῶν εὐσεβούντων τὰ στόματα» (Μ. Βασίλειος – Ἐπ. 92)

«Πορθείται σύνολος η των Πατέρων διδασκαλία και τα περί την πίστιν ναυάγια πυκνά, σιγά των ευσεβούντων τα στόματα» (Μ. Βασίλειος – Επ. 92)

Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός

Αναμφίβολα, η έννοια ομολογία της Ορθοδόξου Πίστεως έχει υποστεί, σήμερα, παρόμοια καθίζηση στο αξιολογικό - εκκλησιολογικό περιεχόμενό της, όπως την εποχή (σε αντιστοιχία) του Μ. Βασιλείου. Μετρημένοι στα δάκτυλα είναι πια οι πιστοί (κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί) που αντιστέκονται στην παγκόσμια τάση αποστασίας, περιφρονώντας τον φόβο, την απώλεια χρημάτων και προνομίων, ευθυγραμμιζόμενοι (μόνο) στην Ορθόδοξη παράδοση - διδασκαλία, στο βηματισμό των Πατέρων. Τώρα, όμως, έχουν το αγωνιστικό πλεονέκτημα έκφρασης μέσω εναλλακτικών μορφών επικοινωνίας, όπως (πχ) είναι τα αντι-οικουμενιστικά Ορθόδοξα Ιστολόγια, ως μορφή συλλογικών ορθοδόξων κινημάτων.

Επίσκοποι σαν τον π. Αυγουστίνο Καντιώτη, τον Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιο ή σαν τους ιερομονάχους π. Φιλόθεο Ζερβάκο και Χαράλαμπο Βασιλόπουλο που ήταν (όλοι αυτοί) η ζωντανή συνείδηση της Ορθοδοξίας και παρενέβαιναν στις μεγάλες κρίσεις, έχουν (δυστυχώς) εκλείψει.

Τα λόγια του Μ. Βασιλείου καλύπτουν όλους τους τομείς του σημερινού (στο χαμηλότερο σημείο του) εκκλησιαστικού σώματος. Διαβάζουμε:

«Πορθείται σύνολος η των Πατέρων διδασκαλία»

Ο πορθητής οικουμενισμός προχωρεί ακόμη και σε περιοχές (Άγιο Όρος, Ι. Μονές, Χριστ. αδελφότητες κλπ) που ως χθες εθεωρούντο πυρήνες αντίστασης.

Ο Μ. Βασίλειος θεωρούσε ότι η των Πατέρων διδασκαλία είναι ένα από τα πλέον αναπαλλοτρίωτα της Εκκλησίας κτήματα. Αυτή τη βαθύτατη πίστη δεν την έχουν σήμερα, συνολικά, οι πιστοί, γι' αυτό και δεν διαμαρτύρονται για τις υποβαθμίσεις της που επιχειρεί η «Μεταπατερική θεολογία».

Η οικουμενική κίνηση (και η Διαθρησκειακή) πορθούν την των Πατέρων διδασκαλία. Σ' αυτό βοήθησαν και οι λεγόμενες Πανορθόδοξες Διασκέψεις των ετών 1961-1968, οι οποίες προετοίμασαν την ψευδοσύνοδο στη Κρήτη (2016). Το σύνθημα είχαν δώσει οι γνωστές Εγκύκλιοι του 1902, 1904 και 1920 του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κων/πόλεως. Ιδού και οι κυριώτερες εκφράσεις - διαπιστώσεις της Δήλωσης του Τορόντο (Π.Σ.Ε.):

1) Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών δεν οφείλει να βασίζεται σε μια οποιαδήποτε ιδιαίτερη αντίληψη περί εκκλησίας.

2) Η ιδιότητα του μέλους του Π.Σ.Ε. δεν συνεπάγεται σχετικοποίηση των εκκλησιολογικών αντιλήψεων κάθε εκκλησίας μέλους.

Είναι εμφανές, πιστεύω, το κριτήριο του Π.Σ.Ε. Προς κοινοποίηση των πνευματικών ανησυχιών του, δεν στηρίζεται στην πίστη των Πατέρων, γι' αυτό και δεν θεωρεί αιρέσεις τις αιρέσεις!

Προωθούν, δηλ. (το Π.Σ.Ε.) και η ψευδοσύνοδος στην Κρήτη (2016), τη συμπληρωματικότητα των ομολογιών - αιρέσεων σε ολιστικό μοντέλο υπερπαγίωσης των θεωριών τους, ως μία Υπερ-εκκλησία, αν και τον αρνούνται τον όρο Υπερ-εκκλησία. Αυτή ακριβώς η εννόηση (Υπερεκκλησία) προαναγγέλλεται από τις συμπληρωματικές συνδέσεις (των αιρέσεων) που επιχειρούν στις «συνάξεις» του Π.Σ.Ε. Αυτό είναι το έσχατο νόημα των προσπαθειών του Π.Σ.Ε.

Γράφει ο π. Γαβριήλ Διονυσιάτης στο «ΛΑΥΣΑΪΚΟΝ» του Αγίου Όρους: «Προσέτι οι Πατέρες, εξηγούντες την συμβουλήν του Κυρίου, "γίνεσθε φρόνιμοι ως οι όφεις", λέγουν ότι δια ταύτης μας συμβουλεύει να φυλάττωμεν υπέρ πάν άλλο την πίστιν, όπως ο όφις διωκόμενος προσπαθεί να σώση την κεφαλήν του, καθότι και η πίστις κεφάλαιον είναι πασών των αρετών».

Συνεχίζει ο Μ. Βασίλειος με την εξής σημαντική διαπίστωση (σελ. 46): «τα περί την πίστιν ναυάγια πυκνά».

Σήμερα οι Αστοχριστιανοί (κατά Ν. Ψαρουδάκη – εύστοχος χαρακτηρισμός) δεν έχουν κατανοήσει ότι με την αποδοχή του οικουμενισμού από την επίσημο εκκλησία θα γίνουν οι αποστερημένοι εκ της Πατερικής διδασκαλίας κάτοικοι της αιωνιότητας!

Με την εφαρμογή της Πατερικής διδασκαλίας απωθείται ο αιώνιος θάνατος (κόλασις) και εξασφαλίζονται ανοιγμένες οι θύρες του Παραδείσου, γι' αυτό και ο Μ. Βασίλειος τονίζει την επικινδυνότητα, ότι «πορθείται (κυριεύεται) σύνολος η των Πατέρων διδασκαλία». Η γνώση και η άνωθεν σοφία του Μ. Βασιλείου θα τόνιζε σήμερα: «πορθείται συνοδικά σύνολος η των Πατέρων διδασκαλία»! Η οικουμενιστικοφιλοσοφία των σημερινών Ιεραρχών έχει παρασύρει σε «περί την πίστιν ναυάγια» πολλούς εκ των τάξεων του Κλήρου, εκ του Μοναχισμού και εκ των (του πληρώματος) Λαϊκών.

Οικουμενιστής σημαίνει άνθρωπος εγωκεντρικός, χωρίς ουσιαστική κοινωνία με το Θεό της Αλήθειας∙ άνθρωπος αυτόνομος, ξεκομμένος από την Πατερική διδασκαλία την δια των Οικουμενικών Συνόδων διατυπωθείσα. Αιρετικός δηλ!

1ο Σχόλιο: Για θέματα Πίστεως και Ομολογίας, εξετάζουμε ποιαν οδόν υποδεικνύουν οι Ι. Κανόνες, ώστε να κανονίζωμεν εαυτούς προς τα υπ' αυτών εντελλόμενα. Δεν είναι δυνατόν κληρικοί - Γέροντες που αδιαφορούν για τις αιρετικές δοξασίες του οικουμενισμού ν' αποτελούν και κριτήρια Ορθοδοξίας! (τέλος σχολίου)

Επειδή ο οικουμενισμός προβλήθηκε - συνδέθηκε με «Πατριαρχική - επισκοπική παράδοση» από τη μια και τον φόβο «εξέγερσης» από την άλλη, γι' αυτό και ο Μ. Βασίλειος ελέγχει τους σημερινούς πιστούς: «σιγά των ευσεβούντων τα στόματα».

Το πανάρχαιο εκκρεμές από το φόβο στην σιωπή της προδοσίας και αντίστροφα, έχει αντικαταστήσει την Ευαγγελική - Πατερική στάση έναντι των αιρέσεων.

Στην Μητρόπολή μου (Δημητριάδος) πολλές «ημιαγρυπνίες» γίνονται, αλλά αυτοί «οι νυκτερινοί θεοσεβείς μηδέποτε εν φωτί τολμούν παρρησιασθήναι» (Αγ. Θ. Στουδίτης).

2ο σχόλιο: Δυστυχώς, οι πρωταίτιοι της εισαγωγής του οικουμενισμού βρίσκουν στηρίγματα, σε Ι. Μονές και επαινούνται και από το πλήθος της «δοκούσης Ορθοδοξίας».

Διαμαρτύρεται ο Μ. Βασίλειος:

«Ημίν δε προς τω φανερώ πολέμω των αιρετικών έτι και ο παρά των δοκούντων ορθοδοξείν επαναστάς, προς έσχατον ασθενείας τας εκκλησίας κατήγαγεν» (επιστ. 92).

Οι Ι. Μονές (πχ) εκτός κάποιων εξαιρέσεων, έχουν (λόγω σιωπής τους) ξεθωριάσει τις Ιερές Εικόνες των Αγίων εκείνων, που είχαν εσχατολογική στράτευση εναντίον των αιρέσεων. Αναζητούμε το ορθόδοξο στίγμα τους στην Πατρολογία, διότι οι «κεντρικές» εκδηλώσεις πολλών Μονών και Μητροπόλεων τους απωθούν.

Η εκκλησιαστική Ιστορία δεν απλουστεύει τους αγώνες των Πατέρων για την ορθή πορεία της Εκκλησίας εν μέσω των αιρέσεων, όπως έγινε δυστυχώς και στο Ημερολόγιο της Ι. Μονής Βατοπαιδίου για τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς, όπου έχει απόλυτα αποδεσμευθεί ο όσιος από την Αγιοπνευματική κριτική του για τον παπισμό και τον οικουμενισμό!

Ο τόνος και η σημασία των αντι-αιρετικών διδασκαλιών του Μ. Βασιλείου, του Ι. Χρυσοστόμου, του Αγίου Μάρκου Ευγενικού, του Οσίου Θεοδώρου του Στουδίτου, του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού ή του νοήματος του ΙΕ' κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, δεν προβάλλονται καθόλου στο λαϊκότερο αισθητήριο του πληρώματος της Εκκλησίας.

Ερώτημα: οι ανωτέρω Πατέρες είναι μικρότερης πνευματικής βαρύτητας από τους σημερινούς σύγχρονους τιμώμενους αγίους, άγιο Πορφύριο, άγιο Παΐσιο, άγιο Ιάκωβο; Άπαγε της βλασφημίας. (Τέλος σχολίου)

Αυτή είναι η ιδιοσυγκρασιακή οπτική των οικουμενιστών-αιρετικών «ποιμένων», να υποκρύπτουν, όπου τους παίρνει, τον αντι-αιρετικό πυρήνα των αγίων καθώς και των σύγχρονων Αγίων που αναφέραμε.

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

https://aktines.blogspot.com/2026/08/92.html#more

Τώρα φαίνεται πιὸ καθαρὰ ποιός ἦταν ὁ στόχος τους ἀπὸ τὴν ἀρχή. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου μὲ τὸν ἐπ. Γρηγόριο θὰ ἐπισκεφθοῦν τὸν Ὀκτώβριο τὸ Βατικανό

 

Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου με τον επ. Γρηγόριο θα επισκεφθούν τον Οκτώβριο το Βατικανό

Τώρα φαίνεται πιο καθαρά ποιος ήταν ο στόχος τους από την αρχή.

Ο θεολόγος της Αρχιεπισκοπής ανακοίνωσε δημόσια ότι τον Οκτώβριο ο Αρχιεπίσκοπος μαζί με τον Γρηγόριο θα επισκεφθούν το Βατικανό, όπου θα συναντήσουν τον Πάπα και θα συζητήσουν, μεταξύ άλλων, την έλευση της κάρας του Αποστόλου Παύλου στην Κύπρο με συνοδεία καρδιναλίων και παπικών.Ο κανονικός Μητροπολίτης Πάφου, Τυχικός, δεν δέχτηκε ποτέ να γίνει κάτι τέτοιο.Γι’ αυτό πολλοί θεωρούν πως όλα αυτά δείχνουν ποιος ήταν ο πραγματικός στόχος από την αρχή.

youtube.com & orthodoxostypos

https://aktines.blogspot.com/2026/07/blog-post_507.html#more

Νεότερες ὑπηρεσίες του Ἀνθίμου Ἀλεξανδρουπόλεως στὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ τὴ Νέα Τάξη Πραγμάτων.

23 Ιουλίου 2026, Μνήμη Προφήτη Ιεζεκιήλ

«Οὐκ ἐκάθισα μετὰ συνεδρίου ματαιότητος καὶ μετὰ παρανομούντων οὐ μὴ εἰσέλθω· ἐμίσησα ἐκκλησίαν πονηρευομένων καὶ μετὰ ἀσεβῶν οὐ μὴ καθίσω.» Ψαλμός κε’, 4-5.

Βασιλική Οικονόμου

Μέρος Α’

«Αδέλφια, απλωθείτε, να φαινόμαστε πολλοί!»*

Σύμφωνα με πληροφορίες, το πρώτο συνέδριο του Διεθνούς Παρατηρητηρίου Θρησκευτικού Φονταμενταλισμού (ΔΠΘΦ) στην Αλεξανδρούπολη τον Ιούνιο του 2025 δεν είχε ιδιαίτερη επιτυχία, τουλάχιστον όσον αφορά την προσέλευση. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε, αν αληθεύει η φήμη, ότι ο Άνθιμος πίεσε Κληρικούς του να παραστούν στο συνέδριο, προκειμένου να γεμίσουν λίγες περισσότερες καρέκλες. Αλλά ούτε και θα μας ξένιζε κάτι τέτοιο· αν δεν ντράπηκε να τους πιέσει να εμβολιαστούν επί κορωνο-χούντας, θα ντρεπόταν να τους πιέσει να παραστούν σε ένα συνέδριο του ιδρύματός του;

Το δεύτερο συνέδριο του ΔΠΘΦ στο Κολυμπάρι δε φαίνεται να ήταν περισσότερο επιτυχημένο. Οι φωτογραφίες επικεντρώνονται στους ομιλούντες και, όταν στρέφεται ο φακός προς τους ακροατές, βλέπουμε τα περισσότερα καθίσματα να είναι άδεια. Αλλά και πάλι, αυτό δεν εμπόδισε τον Αλεξανδρουπόλεως να μειδιά περιχαρής.

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του ΔΠΦΘ, το δεύτερο αυτό συνέδριο – που, κατά τα λεγόμενα του Ανθίμου Αλεξανδρουπόλεως στον εναρκτήριο λόγο του, ήταν ιδέα τού προσφάτως εκδημήσαντος (προτιμούμε να λέμε «αιφνιδίως φιμωθέντος από τον Κύριο«) βλάσφημου καθηγητή Χρυσόστομου Σταμούλη, επίτιμου πλέον Διευθυντή του Παρατηρητηρίου – είχε «την υποστήριξη της Ιεράς Μητροπόλεως Αλεξανδρουπόλεως, Τραϊανουπόλεως και Σαμοθράκης, της Γενικής Γραμματείας Θρησκευμάτων & της Ορθοδόξου Ακαδημίας Κρήτης». Αναφέρουμε ενδεικτικά κάποιους από τους τίτλους των εισηγήσεων (οι επισημάνσεις δικές μας):

– “Προστασία Θρησκευτικών Μνημείων: Νομικό Πλαίσιο, Ασφάλεια και Σύγχρονες Προκλήσεις”

– «Η μεταφύτευση του παλαιού τόπου στη νέα πατρίδα: μια πεντζίκεια ελπιδοφόρα προοπτική για μια δυναμική θεώρηση των μνημείων»

– «Ο σαρκωμένος χώρος της ενότητας: Η υλικότητα των ιερών τόπων ως οικουμενική, διαθρησκευτική αφήγηση»