Πῶς μπαίνουμε στόν ἱερό ναό;
Του π. Γεωργίου Κουγιουμτζόγλου. Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου, μετόχιον Ιεράς Μονής Γρηγορίου Αγίου Όρους. Συμβολή στην λογική λατρεία του Θεού, για ενεργό συμμετοχή των πιστών, Θεσσαλονίκη 2008, σελ. 97-106
Του π. Γεωργίου Κουγιουμτζόγλου. Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου, μετόχιον Ιεράς Μονής Γρηγορίου Αγίου Όρους. Συμβολή στην λογική λατρεία του Θεού, για ενεργό συμμετοχή των πιστών, Θεσσαλονίκη 2008, σελ. 97-106
Όταν
αποφασίζουμε να πάμε στον ιερό Ναό[1], πρέπει προκαταβολικά να πιστεύουμε ότι μπαίνουμε σε χώρο ιερό, σε τόπο
προσευχής και κατανύξεως, όπου ευρίσκεται και κατοικεί αόρατα ο Θεός, ο
Βασιλεύς των Βασιλευόντων, και ότι κάθε είσοδος μας σε Ναό μάς προσθέτει αγιασμό
και Θεία ευλογία.
Αυτό
επιβάλλει να μπαίνουμε σιωπηλοί, το βάδισμα μας να γίνεται σεμνά και αθόρυβα,
οι κινήσεις μας γενικά πρέπει να δεικνύουν ευλάβεια και η διάθεση μας να
μαρτυρεί διάθεση για λήψη ευλογίας και θείας Χάριτος.
α. Άναμμα του κεριού
Εισερχόμενοι στον Ναό κάνουμε τον σταυρό μας με μικρή υπόκλιση λέγοντας μυστικώς: «Εισελεύσομαι εις τον οίκον Σου, προσκυνήσω προς Ναόν Άγιόν Σου εν φόβω Σου» (Ψαλ. Έ, 8).
Κατευθυνόμαστε,
(εάν θέλουμε), στο παγκάρι και παίρνουμε 1 ή 2 κεριά (η συνήθεια να ανάβουμε
πολλά κεριά είναι λανθασμένη νοοτροπία και δημιουργεί προβλήματα). Ένα προς
τιμήν τού Χριστού, της Παναγίας και των Αγίων Του, και ένα για την σωτηρία των
ψυχών των δικών μας ζώντων και τεθνεώτων (ή ένα για όλα).
