Ἡ ζωή καί ἡ μαρτυρική ὁμολογία τοῦ π. Ἰλαρίωνος Fele 3 (τελευταῖο)

Ή τρίτη και τελευταία σύλληψη του έγινε στις 25 Σεπτεμβρίου 1958. Αιτία στάθηκε μάλλον το γεγονός ότι γύρω του είχε συγκεντρωθεί μεγάλος αριθμός μαθητών, κάτι πού θεωρήθηκε ώς άμεσος κίνδυνος στα μάτια του αθεϊστικού καθεστώτος.

Στήν δίκη, πού έγινε, ό κύριος μάρτυρας υπερασπίσεως του ήταν ό πρώην μαθητής και επίσης βαπτιστικός του, ό όποιος διαβεβαίωσε, ότι ό π. Ιλαρίων ποτέ δεν μίλησε για την «ειρήνη» με τήν έννοια πού κατανοούσαν οι αρχές (εννοώντας την εξόντωση τού κομμουνισμού). 

Ό π. Ιλαρίων, επίσης, υπεράσπισε τον εαυτό του λέγοντας ότι απλώς ήθελε να «διαδώση τήν ειρήνη τού Χριστού».

Όπως προβλεπόταν, ή τελευταία άπόφασι τού δικαστηρίου ήταν 20 χρόνια φυλάκισι λόγω τής «εντατικής δραστηριότητός του εναντίον τού λαϊκού στρώματος και τής επαναστατικής του κινήσεως» και άλλα 20 χρόνια επειδή «συνωμοτούσε εναντίον τών άρχών». Μεταφέρθηκε πρώτα στις φυλακές τού GHERIA και μετά στο AIUD για να συμπληρώση τήν ποινή του.

Αφού άρνήθηκε να δεχθή όποιονδήποτε συμβιβασμό, σήκωσε τον σταυρό του μέχρι τέλους ώς αληθινός μαθητής τού Χριστού. Στις φυλακές τού AIUD ό π. Ιλαρίων έγινε ό κύριος καθοδηγητής και ό πνευματικός πατέρας τών φυλακισμένων μαζί μέ τον μεγάλο θεολόγο π. Δημήτριο SABAU Σύμφωνα μέ τον π. Ιωάννη 5303, ό όποιος βρισκόταν ήδη στή φυλακή, ό π. Ιλαρίων λειτουργούσε μέ απέραντο σεβασμό και εμφορούνταν τόσο πλούσια από τή χάρι τού Χριστού, ώστε ή προσευχή του ένέπνεε όλη τήν ομάδα τών φυλακισμένων να συμμετέχουν στήν ακολουθία μέ όλη τους τήν ύπαρξη, καρδιακά. 

"Έγινε λοιπόν το AIUD ένα αληθινό μοναστήρι, «το μεγαλύτερο επίτευγμα τής ρουμανικής πνευματικότητας».

Στον ίδιο τόπο, στις φυλακές τού AIUD, εξ αιτίας όλων των βασανιστηρίων και των στερήσεων πού υπέστη και επειδή τού αρνήθηκαν κάθε ιατρική περίθαλψη, έκοιμήθη ώς αληθινός μάρτυρας στις 18 Σεπτεμβρίου 1961. Έτάφη στους κοινούς τάφους των φυλακών χωρίς σταυρό.

"Ενας φυλακισμένος, ό π. Ιωάννη BARDAS, περιγράφει τήν ημέρα κατά τήν οποία όλοι έμαθαν στο AIUD, διά μέσου χτυπημάτων στους τοίχους των κελλιών των φυλακών και στους σωλήνες μέ σύστημα Μόρς, ότι ό π. Ιλαρίων έκοιμήθη•

«Όταν μάθαμε ότι έκοιμήθη έν Κυρίω, αγρυπνήσαμε δύο βραδιές, μέχρι πού τον μετέφεραν στο κοινό νεκροταφείο των πολιτικών φυλακισμένων. Τήν δεύτερη βραδιά αυτοί πού βρίσκονταν στον κάτω όροφο, κοντά στο νεκροτομείο, στον χώρο πού κρατούσαν τούς νεκρούς, έδωσαν σήμα• “Αυτή τή στιγμή παίρνουν τον π. Ίλαρίωνα”!

Ἡ αὐτογνωσία τοῦ χριστιανοῦ. Μέρος Δ'. Ἰλαρίωνος Φέλεα Ρουμάνου ἱερομάρτυρος (+1940).

Ἡ αὐτογνωσία τοῦ χριστιανοῦ
Μέρος Δ'

Κάθε ἁμαρτία ἔχει τήν αἰτία της καί τήν θεραπεία της. Ἄν κάθε ἁμαρτία ἀντιμετωπίζεται σωστά καί μέ ψυχολογική δεξιοτεχνία, μπορεῖ νά θεραπευτεῖ ὅπως μία σωματική ἀσθένεια, φυσικά μόνο ἄν γνωριστεῖ πολύ καλά.
Γι᾿ αὐτό θεωροῦμε ὅτι ἕνας  Πνευματικός δέν μπορεῖ νά εἶναι στό ὕψος τοῦ λειτουργήματός του ἄν δέν ζήσει στήν ἀτμόσφαιρα τῆς προσευχῆς κι ἄν δέν εἰσπνέει καθημερινά ἀπό πολλά πνευματικά βιβλία ἤ τουλάχιστον ἀπό τήν Ἁγία Γραφή κι ἀπό τά ἔργα τῶν θεοφόρων Πατέρων τῆς Ὀρθοδοξίας. 

Ἡ αὐτογνωσία τοῦ χριστιανοῦ. Μέρος Γ'. Ἰλαρίωνος Φέλεα Ρουμάνου ἱερομάρτυρος (+1940).

Ἡ αὐτογνωσία τοῦ χριστιανοῦ

Μέρος Γ'

13. Ἐρωτήσεις πού ἀφοροῦν τίς 9 ἐντολές τῆς Ἐκκλησίας

Ἄν περιφρόνησε ἤ ἐβεβήλωσε τίς ὀρθόδοξες γιορτές ἀγοράζοντας, πουλώντας ἤ ἐργαζόμενος ἀνεπίτρεπτα ἔργα ἤ ἄν χρησιμοποίησε αὐτές τίς ἡμέρες γιά νά ὑπηρετήσει καί νά δοξάσει τόν Θεό.
Ἄν ἀπουσίασε ἀπό τήν Θεία Λειτουργία τῆς Κυριακῆς καί τῶν μεγάλων γιορτῶν.
Ἄν παρακολούθησε τήν Θεία Λειτουργία, χωρίς προσοχή καί σεβασμό.
Ἄν πέρασαν δώδεκα μῆνες χωρίς νά ἐξομολογηθεῖ.
Ἄν, εἶχε πνευματική προετοιμασία, γιατί δέν μετάλαβε στήν ἐνορία του πρίν τό Πάσχα.
Ἄν ἡ ἐξομολόγησή του ἦταν ἀνειλικρινής ἡ πασχαλινή του κοινωνία ἦταν μία ἱεροσυλία.

Ἡ αὐτογνωσία τοῦ χριστιανοῦ. Μέρος Β'. Ἰλαρίωνος Φέλεα Ρουμάνου ἱερομάρτυρος (+1940).

Ἡ αὐτογνωσία τοῦ χριστιανοῦ

Μέρος Β'

9. Σχετικά μέ τήν ἕκτη ἐντολή

Ἄν ἀφήρεσε τήν ζωή κάποιου, ἄν ἤθελε νά τόν σκοτώσει ἤ νά αὐτοκτονήσει. 
Ἄν τόν ἔχει πληγώσει ἤ τόν συκοφάντησε. 
Ἄν εἶχε μῖσος, ἐκδικητικότητα ἤ περιφρόνηση γιά τό πλησίον του. 
Ἄν κυριεύθηκε ἀπό μίσος. Ἄν τό ἐξεδήλωσε καί πῶς. 
Ἄν ὕβρισε, βλασφήμησε, ἤ προκάλεσε ὁποιοδήποτε κακό στό πλησίον. 
Ἄν ἐκδικήθηκε ἤ ἔψαξε νά βρῆ τρόπους ἐκδίκησης ἤ τοῦ ἄρεσε νά σκέφτεται αὐτά. 
Ἄν ἀρνήθηκε νά συγχωρέσει, νά συμφιλιωθεῖ, νά κοιτάξει ἤ καί νά ὑπηρετήσει τά πρόσωπα, τά ὁποῖα τοῦ εἶχαν προκαλέσει κάποια ἀδικία. 
Ἄν ἐγόγγυσε γι᾿ αὐτές τίς ἀδικίες μέ πίκρα καί μῖσος. 
Ἄν ἀρνήθηκε νά ζητήσει συγγνώμη καί νά κάνει τό πρῶτο βῆμα γιά συμφιλίωση, ὅταν ἀδικήθηκε. 

Ἡ αὐτογνωσία τοῦ χριστιανοῦ. Μέρος Α'. Ἰλαρίωνος Φέλεα Ρουμάνου ἱερομάρτυρος (+1940).

Ἡ αὐτογνωσία τοῦ χριστιανοῦ
Μέρος Α'

Ἀναφέρουμε ἐδῶ ἕνα πίνακα ἐρωτήσεων, δανεισμένο ἀπό ἕνα εὐχολόγιο, πού διευκολύνει πάρα πολύ τήν ἐξέταση τῆς συνείδησης: 
1. Ὁ μετανοημένος πιστός θά ἐξετάσει τόν ἑαυτό του σχετικά μέ τήν προηγούμενη του ἐξομολόγηση καί τήν Θεία Κοινωνία. Ἄν τότε ξέχασε ἤ ἔκρυψε κάτι στήν ἐξομολόγηση του. Τί εἶναι ἀκριβῶς καί γιά ποιό λόγο τό ἔκανε αὐτό. 
Ἄν ἐξωμολογήθηκε, χωρίς συντριβή, λόγω τῶν ἁμαρτιῶν του καί χωρίς τήν ἀπόφαση νά μήν ἁμαρτήσει ξανά. 
Ἄν κοινώνησε, χωρίς τήν κατάλληλη περισυλλογή καί εὐλάβεια. 
Ἄν ἐξεπλήρωσε ἤ ἐπετέλεσε «στραβά» τόν κανόνα του, πού τοῦ δόθηκε. 
Ἄν ξανάπεσε στίς ἴδιες ἁμαρτίες, ὅπως στό παρελθόν, ἐπειδή δέν προσπάθησε ἀρκετά νά τίς ἀποφύγει. 

Ἡ ψυχολογία τῆς μετανοίας. Μέρος Γ'. Ἰλαρίωνος Φέλεα Ρουμάνου ἱερομάρτυρος (+1940).

Ἡ ψυχολογία τῆς μετανοίας

Ἰλαρίωνος Φέλεα Ρουμάνου ἱερομάρτυρος (+1940)

Μέρος Γ'

Ἡ ἐξομολόγηση ἀνταποκρίνεται στίς ἀνάγκες τῆς ἐσωτερικῆς ζωῆς, ἐπειδή εἶναι μία ἀπό τίς μορφές ἐξαγνισμοῦ πού τίς ἔχει ἀνάγκη ὁ πιστός, ὅταν θέλει νά πλησιάσει τήν θεότητα. Ὁ ἐξομολογούμενος ἀποβάλλει τήν ὑποκρισία καί βλέπει τόν ἑαυτό του, ὅπως εἶναι πραγματικά, διότι ἡ φαυλότητα τῆς ψυχῆς του φανερώνεται.
Ἡ πρακτική τῆς ἐξομολόγησης ἔχει ἐξαφανιστεῖ στούς προτεστάντες χωρίς ὅμως νά μποροῦν νά τό δικαιολογήσουν αὐτό σάν ἱστορικό φαινόμενο παρόλο πού ἡ Ἐκκλησία ἔχει ἀντικαταστήσει τήν δημόσια ἐξομολόγηση μέ τήν ἀτομική, γιά ν᾿ αὐξήσει τό θάρρος τῶν μετανοημένων χριστιανῶν.

Ἡ ψυχολογία τῆς μετανοίας. Μέρος Β'. Ἰλαρίωνος Φέλεα Ρουμάνου ἱερομάρτυρος (+1940).

Ἡ ψυχολογία τῆς μετανοίας

Ἰλαρίωνος Φέλεα Ρουμάνου ἱερομάρτυρος (+1940)

Μέρος Β'

Δέν εἶναι εὔκολο πρᾶγμα νά πείθεις τούς ἀνθρώπους νά ὁμολογήσουν ὅτι εἶναι ἁμαρτωλοί. Κι ἄν γίνει αὐτό εἶναι ἀκόμη πιό δύσκολο νά τούς βοηθήσης νά μήν ἁμαρτήσουν πλέον. Ἡ ἔννοια τῆς ἁμαρτίας γίνεται ὅλο καί πιό ἀπρόσιτη καί ἡ ἠθική συνείδηση πολλῶν ἀνθρώπων εἶναι κοιμισμένη.
Ἡ πίστη καί τό ἠθικό συναίσθημα ἀντιμετωπίζονται ἀπό πολλές ψυχές μέ ἀμφιβολίες, ἀδιαφορία, σκεπτικισμό, ἀτομικισμό καί ἀθεϊσμό.
Τό πρῶτο ἀποτέλεσμα τῆς ἀπιστίας εἶναι ἡ κατάπτωση τοῦ ἠθικοῦ φραγμοῦ. Μία πτώση σέ θρησκευτικό ἐπίπεδο ἀκολουθεῖται ἀπό μία ὑποβάθμιση τῶν ἠθῶν κι ἀπό ἕνα πλῆθος ἀλληλοσυγκρουόμενων συναισθημάτων, τά ὁποῖα ἀποσταθεροποιοῦν τήν ψυχή.

Ἡ ψυχολογία τῆς μετανοίας. Μέρος Α'. Ἰλαρίωνος Φέλεα Ρουμάνου ἱερομάρτυρος (+1940).

Ἡ ψυχολογία τῆς μετανοίας

Ἰλαρίωνος Φέλεα Ρουμάνου ἱερομάρτυρος (+1940)

Μέρος Α'

  Ἡ ψυχή τοῦ ἐνόχου ἀνθρώπου ἐπιδιώκει καί ποθεῖ τήν μετάνοια, νά ἐξαλείψει διά τῶν ἀσκήσεων του τίς ἁμαρτίες του καί ν᾿ ἀποκτήσει, μέσω τῆς χάριτος τῆς μετανοίας, τήν ἀθωότητα καί τήν εἰρήνη τῆς συνείδησης του.
Περισσότερο ἀπό κάθε ἐξωτερικούς τύπους καί κανόνες, ἡ ἐπίγνωση τῆς ἁμαρτίας ταράζει τήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου καί τόν προτρέπει νά διψᾶ τήν ἐλευθερία καί τό φῶς τῆς σωτηρίας. Ὅποιος πράττει τήν ἁμαρτία γίνεται δοῦλος της.
Κάποιος παρατηροῦσε ὅτι ὑπάρχουν δύο εἴδη μετανοίας: ἐσωτερική καί ἐξωτερική.
 Ἡ πρώτη εἶναι ἐκείνη πού μᾶς βοηθᾶ νά κλαῖμε γιά τήν ἁμαρτία πού διαπράξαμε. Αὐτή διαρκεῖ γιά ὅλη τήν ζωή μας...

Ἡ μετάνοια στήν Παλαιά Διαθήκη. Ἰλαρίωνος Φέλεα Ρουμάνου ἱερομάρτυρος (+1940). Μέρος Β'

Ἡ μετάνοια στήν Παλαιά Διαθήκη

Ἰλαρίωνος Φέλεα Ρουμάνου ἱερομάρτυρος  (+1940)

 Μέρος Β'

Στόν 37ον ψαλμό ἔχουμε τήν εἰκόνα καί τήν ἐξομολόγηση ἑνός ἀνθρώπου τοῦ ὁποίου τό σῶμα ὑποφέρει ἀπό τίς συνέπειες τῶν ἁμαρτιῶν του «προσώζεσαν καὶ ἐσάπησαν οἱ μώλωπές μου ἀπὸ προσώπου τῆς ἀφροσύνης μου· ἐταλαιπώρησα καὶ κατεκάμφθην ἕως τέλους, ὅλην τὴν ἡμέραν σκυθρωπάζων ἐπορευόμην. Ὅτι αἱ ψόαι μου ἐπλήσθησαν ἐμπαιγμάτων, καὶ οὐκ ἔστιν ἴασις ἐν τῇ σαρκί μου» (στιχ. 6-8).
Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὅλος σάπιος. Δέν ἔχει οὔτε φίλους, οὔτε γνωστούς, οἱ ἐχθροί τόν κακολογοῦν καί καταφέρονται ἐναντίον του, ἔχει χάσει ὅλες τίς δυνάμεις του, ἀκόμα καί τό φῶς τῶν ὀφθαλμῶν του. Καί, σ᾿ αὐτή τήν ἀξιοθρήνητη κατάσταση τοῦ ἔμεινε μόνο μία ἐλπίδα καί ἀγαλλίαση, στήν ὁποία προστρέχει μέ ὅλη τήν καρδιά του.

Ἡ μετάνοια στήν Καινή Διαθήκη. Ἰλαρίωνος Φέλεα Ρουμάνου ἱερομάρτυρος (+1940).

Ἡ μετάνοια στήν Καινή Διαθήκη

Ἰλαρίωνος Φέλεα Ρουμάνου ἱερομάρτυρος  (+1940)

Ἡ Καινή Διαθήκη εἶναι τό βιβλίο τῆς ἐπιστροφῆς στόν Θεό, στόν παράδεισο τῆς χαμένης εὐτυχίας. Δέν ὑπάρχει κεφάλαιο στό περιεχόμενό της πού νά μήν ἀποβλέπει σ᾿ αὐτό τόν ἱερό σκοπό, πού εἶναι ἡ μετάνοια, ἡ ἐπιστροφή καί ἡ συμφιλίωση τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό. Μόνο μέ τήν Καινή Διαθήκη ἀρχίζει ἡ μελέτη περί τοῦ ἱεροῦ Μυστηρίου τῆς Μετανοίας.
Βρισκόμαστε στό κατώφλι τῆς Καινῆς Διαθήκης.
Ἐδῶ συναντοῦμε τόν Πρόδρομο Ἰωάννη κηρύττοντας τήν μετάνοια «Μετανοεῖτε, ἤγγικεν γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. 3, 2). Ἡ κραυγή του, ἡ πρόσκλησή του εἶχε μία προπαρασκευαστική ἀποστολή. Ἦταν ἡ φωνή τῆς ἐρήμου ἡ ὁποία ἤθελε νά γίνει ἕνα εὔφορο περιβόλι.