Ὁ πόθος, ἡ ἀξία τῶν πνευματικῶν βιβλίων καί ὁ τρόμος τοῦ διαβόλου γι’ αὐτά….Μνήμη ὁσίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκι (15/11)

Μνήμη ὁσίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκι (15/11) – Ὁ πόθος, ἡ ἀξία τῶν πνευματικῶν βιβλίων καί ὁ τρόμος τοῦ διαβόλου γι’ αὐτά….

σημείωση από orthopraxia.gr: Παρατηρεί κανείς τον πόθο των παλαιών πατέρων και τον απίστευτο κόπο στον οποίον υπέβαλαν τους εαυτούς για τις μεταφράσεις των πνευματικών βιβλίων(εκείνο τον καιρό μάλιστα – 18ο αιώνα) και απορεί κανείς πως φτάσαμε εμείς σήμερα να απαξιώνουμε τους θησαυρούς αυτούς. Τους θησαυρούς για τους οποίους κάποιοι αφιέρωσαν χρόνια στην συγγραφή, διόρθωση, μετάφραση, αντιγραφή τους.

Αντί εισαγωγής στο κείμενο του οσίου πατρός ημών Παϊσίου (τον οποίο κάποτε προσπάθησε να ακολουθήσει σαν μαθητής, ο μεγάλος άγιος του Ελληνισμού, Νικόδημος ο Αγιορείτης) παραθέτουμε το -μεταγενέστερο- συγκλονιστικό περιστατικό με την εμφάνιση του διαβόλου στον επόμενο ηγούμενο της μονής Νέαμτς (το μοναστήρι δηλαδή στο οποίο πριν έζησε ο όσιος Παϊσιος) , γέροντα Σωφρόνιο, και την παραδοχή, του ίδιου του διαβόλου, για την αξία των πνευματικών βιβλίων.

Εμφάνιση του διαβόλου στον μετέπειτα ηγούμενο της μονής Νέαμτς, γέροντα Σωφρόνιο.

… Μετά το θάνατό του (του οσίου Παϊσίου) όμως, τα πράγματα άλλαξαν κάπως και μπορέσαμε ν’ αποδεσμεύσουμε απ’ αυτό το φρούριο δέκα χιλιάδες δικούς μας. Έτσι μείναμε εδώ πενήντα χιλιάδες….. Διηγούνται τα δαιμόνια. Όταν οι μοναχοί άρχισαν ν’ αμελούν τον κανόνα τους , να ενδιαφέρονται περισσότερο για τους αγρούς, τα κτίρια τ’ αμπέλια, απαλλάξαμε άλλους δέκα χιλιάδες από τα καθήκοντά τους εδώ και οι υπόλοιποι σαράντα χιλιάδες μείναμε για να συνεχίσουμε τις προσβολές μας….

Λίγα χρόνια αργότερα, από τους μοναχούς αποφάσισαν ν’ αλλάξουν το τυπικό τού οσίου Παϊσίου (Βελιτσκόφσκι), διαφώνησαν μεταξύ τους και μερικοί έφυγαν.

Στο μεταξύ δόθηκε άδεια σε λαϊκούς να νοικιάζουν δωμάτια στο μοναστήρι και όταν μάλιστα έφεραν και τις γυναίκες τους μέσα, κάναμε γιορτή για τη νίκη μας και μειώσαμε το στρατό μας κατά δέκα χιλιάδες ακόμα.

Αργότερα πού άνοιξαν και τα σχολεία για νεαρά αγόρια ο πόλεμος πλησίαζε προς το πέλος του πια και μπορέσαμε να μειώσουμε τις δυνάμεις μας κατά δέκα χιλιάδες ακόμα, αφήνοντας εδώ μόνο είκοσι χιλιάδες δικούς μας να επιβλέπουν τους μοναχούς».

«Ἡ ὑπακοή εἶναι ἀπαραίτητη. Ἐπίσης, ποιά εἶναι ἡ ὠφέλεια ἀπό αὐτήν καί πῶς τήν κατορθώνει κανείς»

"Ὁ ἐν ὑπακοῇ ὤν ἀπροσκόπτῳ

ὁδεύει τήν ὁδόν τῆς σωτηρίας"

Ἀπό τόν βίο τοῦ

ἁγίου Θεοδοσίου τοῦ Κοινοβιάρχη

«ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ

ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»

Ὁ ἅγιος Θεοδόσιος πλησίαζε πιά νά ἐνηλικιωθεῖ, ὅταν κυριεύτηκε ἀπό τόν ἔρωτα τῆς ἀσκητικῆς ζωῆς. Ἔφυγε τότε ἀπό τήν πατρίδα του καί πῆγε στά Ἱεροσόλυμα, ὅπου προσκύνησε μέ εὐλάβεια τά ἅγια προσκυνήματα. Ἔπειτα συλλογιζόταν πῶς νά ἀρχίσει νά ἀσκητεύει καί ποιόν τρόπο ζωῆς νά προτιμήσει, τόν ἐντελῶς ἐρημικό καί ἀπομονωμένο, ἤ μαζί μέ ἄλλους εὐλαβεῖς πού ἔχουν τόν ἴδιο σκοπο; Ὅμως, τουλάχιστο γιά τήν ὥρα, δέν ἔβρισκε καλό νά ἀποσυρθεῖ μόνος στήν ἡσυχία, ἐπειδή θεωροῦσε ἐπικίνδυνο τό νά παλεύει ὁλομόναχος ἐναντίον τῶν πονηρῶν πνευμάτων, τή στιγμή πού ἦταν ἄπειρος.

Ἔλεγε δηλαδή:

Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος – Mελέτημα 25

1. Διπλός εἶναι ὁ πόλεμος τῶν Χριστιανῶν καὶ διπλὴ ἡ πάλη. Ἀπὸ τὴ μιά, μὲ ὅσα βλέπουν τὰ μάτια του, ποὺ ἐρεθίζουν καὶ γαργαλίζουν τὴν ψυχὴ καὶ τὴν προκαλοῦν νὰ δένεται ἐμπαθῶς μαζὶ τους καὶ νὰ εὐχαριστεῖται μ' αὐτά. Καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη, μὲ τὶς ἀρχές καὶ ἐξουσίες τοῦ φοβεροῦ κοσμοκράτορα.
2. Ἡ λαμπρότητα ποὺ ὑπῆρχε στὸ πρόσωπο τοῦ Μωϋσῆ ἦταν τύπος τῆς ἀληθινῆς λαμπρότητας τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Ὅπως τότε δὲν μποροῦσε νὰ κοιτάξει κανεὶς στὸ πρόσωπο τοῦ Μωϋσῆ, ἔτσι καὶ τώρα, τὴ λαμπρότητα αὐτὴ ποὺ λάμπει στὶς ψυχὲς τῶν Χριστιανῶν δὲν μπορεῖ νὰ τὴν ὑπομείνει τὸ σκοτάδι τῶν παθῶν, ἀλλὰ διώχνεται ἀπὸ τὴν ἀνταύγειά της καὶ φεύγει.
3. Στὸ Χριστιανὸ ποὺ ἀγαπάει τὴν ἀλήθεια καὶ τὸ Θεό, ποὺ γεύτηκε τὴν ἐπουράνια γλυκύτητα καὶ ἔχει ἑνωμένη μὲ τὴν ψυχή του τὴ Θεία Χάρη καὶ ποὺ παράδωκε ὅλο τὸν ἑαυτό του στὰ θελήματά της, εἶναι μισητὰ ὅλα τὰ πράγματα τοῦ κόσμου τούτου.

Γέρων Ἐφραὶμ ὁ Κατουνακιώτης.Λόγοι διδαχῆς-Ἀνάγνωση-Ἁγιότης – Ἀρετὴ – Ἀγώνας

Ἀνάγνωση

Αὐτὸ ποὺ λένε, ἀνοίγονται τὰ μάτια τῆς ψυχῆς, πατέρες, ξέρουν τί λένε οἱ ἅγιοι Πατέρες, ἤξεραν τί λένε οἱ ἅγιοι Πατέρες. Γι᾿ αὐτὸ νὰ διαβάζουμε καὶ τὰ πατερικὰ βιβλία καὶ τὴ Θεία Γραφή. Μὰ δὲν ἀδειάζεις; Ἔστω μισὴ ὥρα κάθε μέρα νὰ διαβάζεις. Αὐτὴ ἡ κάθαρση, αὐτὸς ὁ φωτισμός, τὸν ὁποῖον θὰ πάρεις διαβάζοντας τὴ Θεία Γραφή, θὰ σοῦ κρατήσει ὅλη τὴν ἡμέρα καὶ τὴ νύχτα.

Ἁγιότης – Ἀρετὴ – Ἀγώνα

Ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος ἐπαινεῖ τὸν πλησίον του καὶ κατακρίνει τὸν ἑαυτό του, φθάνει σὲ μέτρα ἁγιότητος. Ἂν ζητᾶς ἐσὺ ἀπὸ τὸν ἄλλονε, ἐπειδὴ σὲ λύπησε, νὰ σοῦ βάλει μετάνοια, δὲν εἶσαι καλά, δὲν εἶσαι ἐντάξει, δὲν βαδίζεις στὸ δρόμο τῆς καλογερικῆς.

Φθάσαμε, πατέρες, σ᾿ ἕνα τέτοιο σημεῖο, ποὺ μπορῶ νὰ πῶ ὅτι, ὅταν ἤμασταν κοσμικοί, ἤμασταν καλύτεροι. Τώρα δὲν σηκώνουμε λόγο, δὲν σηκώνουμε λόγο.

Τὰ πατερικὰ βιβλία λένε ὅτι ὁ ἀββὰς Νισθερὼ ἀπέκτησε φήμη ἁγίου ἀνδρός. Καὶ πῆγε ἄλλος καὶ τοῦ λέει: «Τί ἀρετὴ ἔκανες, πάτερ, κι ἔφθασες σ᾿ αὐτὰ τὰ μέτρα;» Λέει: «Ἀφότου μπῆκα στὸ μοναστήρι, εἶπα, ἐγὼ καὶ τὸ γαϊδούρι ἕνα εἴμαστε. Ὅσο μιλάει τὸ γαϊδούρι, ὅταν τὸ δέρνεις, τόσο θὰ μιλήσω κι ἐγώ». Αὐτὸ ἦταν τὸ θεμέλιο, ὅτι καὶ νὰ τὸν δείρουνε, «εὐλόγησον». Τώρα ἐμεῖς φθάσαμε στὸ σημεῖο, δὲν σηκώνουμε λόγο.

7.3.2011 - Τὸ μήνυμα τῆς ἡμέρας

Ἀπὸ τὸν Μικρὸ Εὐργετινό

Ἀπὸ τὸ Γεροντικό:

Ἕνας γέροντας εἶπε:

– Τὸν νοῦ, ὅταν περιπλανιέται, τὸν συμμαζεύουν ἡ ἀνάγνωση, ἡ ἀγρυπνία καὶ ἡ προσευχή. Τὴν ἐπιθυμία, ὅταν ἀνάβει, τὴν σβήνουν ἡ νηστεία, ὁ κόπος καὶ ἡ ἀναχώρηση. Τὸν θυμό, ὅταν ξεσπάει, τὸν κατευνάζουν ἡ ψαλμωδία, ἡ μακροθυμία καὶ ἡ εὐσπλαχνία. Καὶ ταῦτα (βέβαια ὠφελοῦν), ὅταν γίνονται στὸν καιρὸ καὶ στὸ μέτρο ποὺ πρέπει. Γιατὶ τὰ ἄκαιρα καὶ ἄμετρα δὲν διαρκοῦν πολύ. Καὶ ὅσα δὲν διαρκοῦν πολύ εἶναι περισσότερο βλαβερὰ παρὰ ὠφέλιμα.

Ούτε ή χαρά ούτε ή λύπη να μη σε κυριέψουν. π. Παίσιος

Ό «πόλεμος» δεν άρχεται μόνος του, δηλ εάν δεν δώσουμε εμείς αιτία. Φταίνε τα πάθη μας πού τα αφήνουμε και δεν τα πολεμάμε. Αφού δεν αποφεύγουμε τις αιτίες, δεν μπορεί, θάρθη πόλεμος.

Πρόσεχε πολύ τον νου σου. Μη τον βαρύνεις με λύπην ή άσκοπα προβλήματα και άλλα πολλά Το νερό, όταν είναι καθαρό και ήσυχο, βλέπεις μέσα εις τον βυθόν του και την καρφίτσα. Έτσι είναι και ο νους.

Πρέπει να μαθαίνεις τις πανουργίες του πειρασμού, δια να γλιτώσεις, δια να μη δύναται να σε βλάψει. Και προσοχή: Όταν δεν μπορεί να μας ρίξει στις πράξεις, μας ρίχνει με τους λογισμούς. Προσπαθεί να ρίχνει τον άνθρωπον και μετά του φέρνει ελεγκτικούς λογισμούς, δια να τον ρίξει στην απελπισία.

Να τα γνωρίζεις αυτά Ποτέ, το τονίζω, να μη δεχθείς απέλπισαν και δια τίποτε. Και εις τους λογισμούς πού από τον πειρασμόν έρχονται, να λέγεις: «Και στη κόλασιν να πάω, σε καλύτερη θέση από σένα θα είμαι! Δεν φοβάμαι, διότι εγώ δύνομαι να μετανοήσω και ο Θεός είναι όλος Αγάπη. Ποτέ, και δια τίποτα απελπισία».

Μη δέχεσαι θλίψεις. Μη σκέπτεσαι με λύπην και βαρύνεις τον νουν σου. Να λέγεις μόνον: Χριστέ μου, σε παρακαλώ, μη με εγκατάλειψης. ότι και να σου συμβεί, μη λυπηθείς πολύ, μόνον αυτό να λέγεις: Χριστέ μου, Σύ μη με εγκατάλειψης. Και νάχης ηρεμία, γαλήνη εις την ψυχήν σου.

Ούτε ή χαρά Ούτε ή λύπη να μη σε κυριέψουν.

π. Παίσιος


1myblog.pblogs.gr