Ἡ τρικυμία. +Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης.

«Τί δειλοί ἐστε, ὀλιγόπιστοι;» (Ματθ. 8,26)

Οἱ ψαρᾶδες τῆς Γαλιλαίας, ὅπως εἴδαμε, δέχτηκαν μὲ μεγάλη προθυμία τὴν πρόσκλησι τοῦ Ἰησοῦ νὰ γίνουν ἀπὸ ἁλιεῖς ἰχθύων ἁλιεῖς ἀνθρώπων. Κι ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ τὸν ἀκολούθησαν γράφτηκαν σὲ σχολεῖο. Ἀλλὰ τί σχολεῖο!

Τὸ σχολεῖο τοῦ Ἰησοῦ ἦταν πρωτότυπο· διέφερε ἀπὸ τ ̓ ἄλλα ὅσο ὁ οὐρανὸς ἀπὸ τὴ γῆ. Κτήριο ὡρισμένο δὲν εἶχε· στὴν πλαγιὰ βουνοῦ, στὴν παραλία τῆς λίμνης, σὲ σπίτια, στὴ στοὰ τοῦ Σολομῶντος, ̓κεῖ ποὺ βάδιζαν στὸ δρόμο, στὴν πηγὴ ποὺ ξεκουράζονταν, ἐνῷ κάθονταν σὲ κοινὴ τράπεζα, παντοῦ γινόταν μάθημα. Βιβλία δὲν κουβαλοῦσαν μαζί τους. Πίνακες δὲν εἶχαν. Βιβλίο εἰκονογραφημένο μὲ ἄπειρες εἰκόνες, ποὺ συχνὰ τὸ ἄνοιγε ὁ Θεῖος Διδάσκαλος κ ̓ ἑρμήνευε τὸ περιεχόμενό του, ἦταν ἡ φύσι, ποὺ ἐκεῖ στὴν Παλαιστίνη ἔχει μιὰ σπάνια ὀμορφιά. Καὶ πίνακας, ὅπου γράφονταν τὰ μαθήματα, ἦταν ἡ μνήμη τῶν μαθητῶν. Τὸ σχολεῖο τοῦ Ἰησοῦ ἦταν σχολὴ ὑπαίθρια. Ποιός ἀπὸ ἐκείνουςποὺ ἵδρυσαν περίφημα λύκεια καὶ ἀκαδημίες θὰ ἔδινε ποτὲ σημασία σὲ μία μικρὴ ὁμάδα μαθητῶν, ποὺ καθισμένοι στὴ χλόη ἄκουγαν ἕνα ταπεινὸ δάσκαλο; Καὶ ὅμως τὸ σχολεῖο αὐτὸ νίκησε τὰ λύκεια καὶ τὶς ἀκαδημίες τοῦ κόσμου ὅλου. Γιατί, ἐὰν δὲν εἶχε κτήριο καὶ βιβλία καὶ πίνακες καὶ ἄλλα μέσα ποὺ ἀπαιτεῖ ἕνα σημερινὸ ἐκπαιδευτήριο, εἶχε ὅμως τὸ σπουδαιότερο ἀπ ̓ ὅλα· εἶχε δάσκαλο. Τί δάσκαλο! Μοναδικό, τὸν μόνο ποὺ ἀξίζει νὰ λέγεται Διδάσκαλος καὶ Καθηγητής, μὲ τὴν ἀπόλυτη ἔννοια· εἶχε τὸν Ἰησοῦ.

Σὲ τέτοιο σχολεῖο γράφτηκαν μαθηταὶ οἱ ψαρᾶδες τῆς Γαλιλαίας. Ἀλλὰ δὲν ἀρκεῖ νὰ ἐγγραφῇ κανεὶς σὲ σχολεῖο· πρέπει καὶ νὰ παρακολουθήσῃ ἀνελλιπῶς τὰ μαθήματα, νὰ ὑποστῇ τὶς νόμιμες ἐξετάσεις· μόνο μετὰ ἀπὸ δοκιμασία κρίνεται ἄξιος νὰ πάρῃ ἐνδεικτικὸ ἢ ἀπολυτήριο. Ὅποιος δὲν κριθῇ ἄξιος, ἀπορρίπτεται. Ἔτσι καὶ οἱ ψαρᾶδες, ποὺ ἀκολούθησαν τὸν Ἰησοῦ καὶ γράφτηκαν στὴ σχολή του καὶ ὠνομάστηκαν μαθηταί του· θὰ ἔπρεπε κι αὐτοὶ νὰ περάσουν ἀπὸ δοκιμασία καὶ ν ̓ ἀποδειχθοῦν ἄξιοι τῆς κλήσεώς τους.

Μὲ αὐτὴ τὴν ἐμπειρία, μπορεῖ νὰ βοηθήσει τοὺς ἄλλους.

Μερικές φορές ο Κύριος επιτρέπει σε έναν άνθρωπο να αναπτύξει πάθη και αμαρτίες.

Και σε τέτοιες περιπτώσεις, όσο κι αν προσπαθεί κάποιος, δεν μπορεί να απαλλαγεί από αυτά, αλλά αποκτά επαρκή εμπειρία και γνώση για να βοηθήσει και τους άλλους.

Μπορεῖ νά πέφτει κάποιος σέ ἕνα πάθος καί στήν πραγματικότητα νά κάνει πρόοδο!

❈ Λέει ὁ Ἅγιος Παΐσιος: Μπορεῖ νά πέφτει κάποιος σέ ἕνα πάθος καί στήν πραγματικότητα νά κάνει πρόοδο! Θά πεῖτε, πῶς γίνεται αὐτό; Νά κάνει πρόοδο στόν ἀγώνα του καί νά μήν τό βλέπει! Διότι μπορεῖ παλιά ἕνα Δαιμόνιο νά τόν ἔριχνε στό πάθος, ἕνα Δαιμόνιο, καί σήμερα παλεύει μέ περισσότερα Δαιμόνια πού τόν ρίχνουν στό ἴδιο πάθος.

Γιά παράδειγμα, ἀποφασίζω νά μήν ξανακάνω μιά ἁμαρτία. Ὡστόσο ξαναπέφτω στήν ἴδια ἁμαρτία καί μάλιστα μέ τόν χειρότερο τρόπο. Καί λές:

- Τί γίνεται; Ἐδῶ ἀποφάσισα, καί ἀντί νά σταματήσει, γίνεται χειρότερο...

Τί ἔχει γίνει ὅμως Μόλις λέω, ὅτι "δέν θά ξανακάνω μιά συγκεκριμένη ἁμαρτία", ὁ Διάβολος μαζεύει 5 - 6 δικούς του καί μέ ρίχνει κάτω, τούς ὁποίους ἐγώ δέν βλέπω καί νομίζω πώς εἶναι ἀκόμα ἕνας. Ὁ Θεός, δέν φανερώνει ὅτι παλεύουμε μέ περισσότερους Δαίμονες, ὥστε ἐμεῖς νά καταβάλλουμε περισσότερη προσπάθεια γιά νά ξεριζώσουμε ἕνα πάθος∙ ἔτσι ταπεινωνόμαστε περισσότερο καί ἀναγκαζόμαστε νά καταφεύγουμε στήν προσευχή.

Ἡ κατάργηση τῶν ὀκτὼ παθῶν ἂς γίνεται μὲ τὸν ἑξῆς τρόπο:

❈ Οἱ κακοί λογισμοί εἶναι ἡ ἀρχή τῆς ἁμαρτίας καί τῆς δημιουργίας τῶν παθῶν. Θά πρέπει λοιπόν νά καταπολεμηθοῦν οἱ ὀκτώ βασικοί λογισμοί τῆς κακίας γιά νά καταπολεμηθοῦν τά ἀντίστοιχα πάθη καί οἱ ἁμαρτίες στίς ὁποῖες αὐτά ὁδηγοῦν.

Ὁ τρόπος μᾶς διδάσκεται ἀπό τόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Δαμασκηνό:

"Ἡ κατάργηση τῶν ὀκτὼ παθῶν ἂς γίνεται μὲ τὸν ἑξῆς τρόπο:

Μὲ τὴν ἐγκράτεια καταργεῖται ἡ γαστριμαργία.

Μὲ τὸν θεῖο πόθο καὶ τὴν ἐπιθυμία τῶν μελλόντων ἀγαθῶν καταργεῖται ἡ πορνεία.

Τό βασικό εἶναι νά ἀλλάξουμε, νά μετανοήσουμε, νά μισήσουμε τά πάθη μας, ἀλλιῶς δέν φεύγουν

❈ Πρέπει νά παρακολουθοῦμε τόν ἑαυτό μας γιά νά δοῦμε ποιά πάθη ἔχουμε. Κατ' ἐξοχήν τά πάθη τά παρακολουθοῦμε μέ τούς λογισμούς. Ἀνάλογα μέ τούς λογισμούς μας καταλαβαίνουμε ποιά πάθη ἔχουμε.

Μιά ἄλλη ἐπίσης μέθοδος εἶναι μέ τά ὄνειρα. Συνήθως αὐτοί πού ἔχουν κάποια πάθη, φαίνεται καί στά ὄνειρα. Γιά παράδειγμα, ἕνας πού εἶναι γαστρίμαργος, καρβέλια ὀνειρεύεται! καί φαγητά κ.λπ. Κυρίως ὅμως ἀπό τούς λογισμούς.

Γι' αὐτό οἱ Πατέρες μᾶς παροτρύνουν νά παρακολουθοῦμε τούς λογισμούς μας. Στά μοναστήρια γίνεται συστηματική ἐξαγόρευση τῶν λογισμῶν καί ἔτσι φανερώνει ὁ κάθε μοναχός τόν ἑαυτό του. Βέβαια δέν ἀρκεῖ μόνο νά παρακολουθοῦμε τούς λογισμούς καί νά τούς ἀνακοινώνουμε στή συνέχεια στόν Πνευματικό - π.χ. ἔχω λογισμούς ἐναντίον σου, θέλω νά σέ σκοτώσω - τό θέμα εἶναι καί νά μετανοήσεις.

Ἀπὸ τὴν ΙΣΤΟΡΙΑ τῶν λέξεων: ❝πάθος❞

Από την ΙΣΤΟΡΙΑ των λέξεων: ❝πάθος❞ ~

 Η αρχαία σημασία

Η λέξη "πάθος" (από το θέμα "παθ-" τού αορίστου β΄ "ἔ-παθ-ον") στην Αρχαιότητα είχε πιο ευρεία και αόριστη αναφορά από τη σημερινή. Αρχικά με τρόπο σημασιολογικά ουδέτερο αναφέρθηκε σε οτιδήποτε παθαίνει κανείς (είτε θετικό είτε αρνητικό), αλλά σύντομα εξειδικεύτηκε σε δύο μεγάλες σημασιολογικές περιοχές:

◆ ⅰ) την κακοπάθεια / συμφορά

🙠 (πβ. μία από τις διηγήσεις τού "Ηροδότου", όπου ο θάνατος τής θυγατέρας τού "Μυκερίνου" περιγράφεται με τα λόγια ‟μετὰ δὲ τῆς θυγατρὸς τὸ "πάθος"”),

◆ ⅱ) τις αρνητικές ροπές και έξεις τής ψυχής τού ανθρώπου (αφού κατά κάποιον τρόπο κάνουν την ψυχή να πάσχει 🙠 πβ. στον "Δημόκριτο": ‟σοφίη ψυχὴν παθῶν ἀφαιρεῖται”).

 Στην πρώτη περίπτωση (κακοπάθεια) το "πάθος" είναι αποτέλεσμα εξωτερικών επιδράσεων, ενώ στη δεύτερη (αρνητικές ροπές) εσωτερικών.

► Η σύγχρονη χρήση

Είναι ενδιαφέρον ότι σήμερα η λέξη χρησιμοποιείται ως επί το πλείστον για τη δεύτερη κατηγορία, π.χ. όταν μιλούμε για:

◆ ⅰ) μεγάλη και διαρκή ένταση συναισθημάτων

🙠 ‟τον έχει κυριεύσει το "πάθος"”,

◆ ⅱ) εντονότατη επιθυμία που επιφέρει εξάρτηση

🙠 ‟το "πάθος" τού ποτού” / ‟τον τύφλωσε το "πάθος" του για εκείνη”,

◆ ⅲ) (στον πληθ.) εμπάθεια, μίσος

🙠 ‟τα εμφυλιοπολεμικά πάθη”.

 Σπανιότερα χρησιμοποιείται και με ουδέτερη / θετική υποδήλωση, όταν γίνεται αναφορά σε ενθουσιώδη ζήλο 🙠 ‟αγωνίζεται με "πάθος" για τη νίκη”.

► "Πάθος" και κακοπάθεια

Αντίθετα, η αναφορά σε (εξωτερική) κακοπάθεια χρησιμοποιείται πολύ περιορισμένα και σε πιο τυποποιημένες εκφράσεις για ταλαιπωρίες, κυρ. ψυχικές, που έχει κανείς υποστεί 🙠 ‟τα πάθη των προσφύγων”.

 Ειδικότερα (με κεφαλαίο Π) χρησιμοποιείται για τα μαρτύρια και τον σταυρικό θάνατο τού Χριστού 🙠 ‟Eβδομάδα των "Παθών" «η Mεγάλη Eβδομάδα»”, ‟η ακολουθία των "Παθών"” κ.λπ.

► Η χριστιανική χρήση

Αξίζει να αναφερθεί στο σημείο αυτό ότι η λέξη "Πάθος" χρησιμοποιήθηκε για τον σταυρικό θάνατο τού Χριστού με αφετηρία την Καινή Διαθήκη (το αρχικό ουσιαστικό που χρησιμοποιήθηκε από τον Απόστολο "Παύλο" ήταν η λ. "πάθημα": ‟τὸ πάθημα τοῦ θανάτου”), όπου ο αόριστος β΄ τού "πάσχω" ("ἔπαθον") χρησιμοποιείται αναφορικά με το "πάθος" τού Χριστού (σχεδόν αποκλειστικά μάλιστα με το απαρέμφατο "παθεῖν").

Επί παραδείγματι, στον Μυστικό Δείπνο ο Χριστός είπε στους μαθητές Του:

 ‟Ἐπιθυμίᾳ ἐπεθύμησα τοῦτο τὸ πάσχα φαγεῖν μεθ’ ὑμῶν πρὸ τοῦ με παθεῖν” (Λουκ. 2,15) και στις Πράξεις των Αποστόλων (1,3) λέγεται ότι ο Χριστός 

‟παρέστησεν ἑαυτὸν ζῶντα μετὰ τὸ παθεῖν”.

 Τέλος, η αντίστοιχη λέξη χρησιμοποιήθηκε για τον θάνατο τού Χριστού και σε άλλες γλώσσες, πχ αγγλ. Holy Passion”.

____________

🗒 Προσαρμογή από Γ. #Μπαμπινιώτη, Ετυμολογικό Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας bit.ly/2JrnABZ_ [λ. πάθος]

🙠 ❝ Η προέλευση και ιστορία των ελληνικών λέξεων ❞

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/04/blog-post_904.html

Περί Σκλαβιᾶς

❈ Ὁ ἄνθρωπος ὅσο εἶναι μακριά ἀπό τόν Θεό, ἔχει μιά πάρα πολύ μεγάλη δυστυχία μέσα του καί ἕναν πάρα πολύ μεγάλο πόνο, γιατί κυριαρχεῖται ἀπό τά πάθη καί τόν πονηρό. Ὅσο ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀκάθαρτος καί δέν ἔχει μπεῖ στή διαδικασία τῆς μετάνοιας τῆς ἀληθινῆς, βασανίζεται ἀπό τούς Δαίμονες καί βασανίζεται πάρα πολύ φοβερά.

Βέβαια, δέν κυριαρχεῖ ἀπόλυτα ὁ Δαίμονας, ὅπως στήν περίπτωση τῶν δαιμονισμένων, ἀλλά ὁπωσδήποτε ἔχουν ἔντονες δαιμονικές ἐπιρροές καί οὐσιαστικά εἶναι σκλάβοι, εἶναι δοῦλοι στά πάθη τους. Τά πάθη βασανίζουν τόν ἄνθρωπο, δέν τόν ἐλευθερώνουν, ὅπως ξεγελάει ὁ Διάβολος τούς ἀνθρώπους καί λέει:

Ὁ Θεὸς δὲν ἔχει πάθη…

❈ Ὁ Θεὸς δὲν ἔχει πάθη… Ἂν κάπου διαβάζετε τέτοιες ἐκφράσεις, ἂς ποῦμε: «ὀργίζεται ὁ Θεός, θυμώνει», αὐτὰ δὲν εἶναι πάθη τοῦ Θεοῦ. Ἀλλά, εἶναι κάτι ποὺ γράφεται ἔτσι, γιά νά βοηθηθοῦμε ἐμεῖς, στό νὰ μετανοήσουμε.

Τὰ πάθη τῆς ψυχῆς εἶναι μεταδοτικά

Τα πάθη της ψυχής είναι μεταδοτικά, π.χ. η κακία και όταν ακόμη δεν εκφρασθή με λόγους, και όταν δεν εκδηλωθή με πράξεις, αλλ’ είναι κρυμμένη εις την καρδίαν και αντανακλάται ελαφρώς εις το πρόσωπον και τους οφθαλμούς, αμέσως μεταδίδεται εις την ψυχήν του ανθρώπου κατά του οποίου τρέφω την κακίαν και οι άλλοι δε την εννοούν, αν ταράσσωμαι από κανένα πάθος η ταραχή μου μεταδίδεται εις την καρδίαν άλλου όπως η πνευματική εκχείλισις ακαθάρτου ρεύματος από μίαν ηλεκτρικήν στήλην εις την άλλην.

Τά πάθη ἐπίσης εἶναι φιλεπίστροφα

❈ Τά πάθη ἐπίσης εἶναι φιλεπίστροφα, δηλαδή ἀγαπᾶνε νά ἐπιστρέφουν. Γι’ αὐτό θά πρέπει ὁ ἄνθρωπος, ὅσο πιό πολύ δούλεψε στά πάθη, τόσο πιό πολύ μετά νά πονέσει, νά συντριβεῖ, νά κλάψει, νά μετανοήσει γιά νά μή ξαναγυρίσει στήν ἴδια κατάσταση.

➤Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 28 – 10 – 2016)

Ἀπὸ τὶς ἐπιστολὲς τοῦ Ἁγίου Παΐσιου τοῦ Ἁγιορείτου

"...Εάν θέλουμε πάλι, για λεπτή εργασία παίρνουμε τα μεγαλύτερα πάθη που έχουμε, με την σειρά, και οποίο σφάλμα της ημέρας είδαμε, και ζητάμε το έλεος του Θεού ταπεινά, για να λυτρωθούμε, με το "Κύριε Ιησού Χριστέ...". Μ' αυτόν τον τρόπο ξερριζώνονται τα πάθη, παράλληλα μας μένει και η καλή συνήθεια της ευχής, και όχι να επιδιώκουμε εξωτερικά μόνον την συνήθεια, και μας δημιουργηθούν ψευδαισθήσεις και πλάνες.

Όταν λοιπόν κάνη προηγουμένως το γνώρισμα του εαυτού του κανείς και συναισθανθή την μεγάλη του αμαρτωλότητα και τις μεγάλες του Θεού ευεργεσίες, τότε η καρδιά ραίζει, όσο γρανιτένια και εάν είναι, και τρέχουν τα πραγματικά δάκρυα μόνα τους, και δεν πιέζει ο άνθρωπος τον εαυτό του ούτε στην προσευχή ούτε και για να βγάλη δάκρυα. Διότι η ταπείνωση με το φιλότιμο δουλεύουν με τα τρυπάνια στην καρδιά συνέχεια, και οι πηγές αυξάνουν, και το χέρι του Θεού χαϊδεύει συνέχεια το φιλότιμο παιδί του που εργάζεται.

Όταν λοιπόν ασχολήσαι με την αμαρτωλότητά σου και κάνεις την λεπτή σου εργασία, κατ' αρχάς να έχης πάντα την ελπίδα στον Θεό, την οποία να κρατάς σφιχτά, για να μη σου φύγη ποτέ. Όσες αμαρτίες δεν είναι σαρκικής φύσεως, μπορείς να τις λεπτολογής, για να αναγκάζεσαι να ταπεινώνεσαι. Όσες όμως είναι σαρκικής φύσεως, να μην τις λεπτολογής καθόλου, παρά να θεωρής τον εαυτό σου ένα βρώμικο τουλούμι γεμάτο βρωμιά.

Καὶ τώρα τὸ κάθε Πάθος ἐπέχει θέσιν Εἰδώλου.

Η ΝΕΑ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΙΑ.ΤΩΡΑ ΤΟ ΕΙΔΩΛΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΓΩ .ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ, ΟΠΟΥ ΘΕΛΩ, ΟΤΑΝ ΘΕΛΩ.

"'Και γίνεται ένα παρόμοιον της ειδωλολατρικής εποχής. Τότε όταν ύβριζες τα είδωλα, σε ελιθοβόλουν και κακήν κακώς σε εθανάτωναν. Και τώρα το κάθε Πάθος επέχει θέσιν Ειδώλου. Και αν ελέγξεις και κατακρίνεις το Πάθος που βλέπεις ο καθείς να νικάται, όλοι φωνάζουν ''Λιθοβολήστε τον, διότι ύβρισεν τους θεούς μας.''

'Οσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2024/07/blog-post_3.html

"Νὰ κλαῖτε γιὰ νὰ μὴν ξηρανθοῦν οἱ καρδιές σας!"

Εἶναι ἀφελής ὃποιος νομίζει ὃτι μπορεῖ νά ἀκολουθήσει τά ἲχνη τοῦ Χριστοῦ χωρίς δάκρυα….Ἀπολίθώθηκε ἡ καρδιά μας ἀπό τόν κτηνώδη ἐγωισμό της καί κάτι χειρότερο ἀκόμη, ἀπό τόν ὑπερήφανο σπασμό της…..

Τό πνευματικό πένθος εἶναι κατά τή φύση του διαφορετικό ἀπό τό ψυχικό.

Συνδέεται μέ τήν ἀδειάλειπτη μνήμη τοῦ Θεοῦ, στήν ὀδυνηρή θλίψη γιά τόν χωρισμό ἀπό Αὐτόν.. Τό πνευματικό πένθος καθαρίζει τόν ἂνθρωπο ἀπό τά θανατηφόρα πάθη, κι ἒτσι τόν ζωοποιεῖ ὃλον.

Ἀναφέρει ὁ Στάρετς Βαρσανούφιος:

Ἀναφέρει ὁ Στάρετς Βαρσανούφιος:

«Ὅταν ὁ ἅγιος Σπυρίδων, ἐπίσκοπος Τριμυθοῦντος,

πήγαινε στήν Α' Οἰκουμενική Σύνοδο, στο δρόμο

στάθηκε σε κάποιο ξενοδοχεῖο. Ἐκεῖ ἕνας μοναχός

πού τόν συνόδευε, τοῦ εἶπε: Πάτερ, δέν μπορῶ νά

καταλάβω, πῶς τό ἄλογό μας δέν τρώει τό λάχανο,

τό ὁποῖο τοῦ ἀγόρασα ἀπό τόν ξενοδόχο. Καί ἕνα

λάχανο! Τί φρέσκο! Ἄνθρωπος τό λαχταράει!. Καί τό ἄλογο δέν τό τρώει!

Τρία κεφάλαια γιὰ τὴν προσευχὴ καὶ τὴν καθαρότητα τῆς καρδιᾶς

Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς

Τρία κεφάλαια για την προσευχή και την καθαρότητα της καρδιάς

1. Επειδή το θείο είναι αυτοαγαθότητα, έλεος αληθινό και άβυσσος καλωσύνης, ή μάλλον που κι αυτή την άβυσσο περιλαμβάνει, γιατί είναι πάνω από κάθε όνομα που λέμε και κάθε τι που νοούμε, μόνο με την ένωση μαζί Του μπορεί κανείς να βρει έλεος. Ενώνεται δε κανείς μαζί Του με τη μετοχή, κατά το δυνατόν, των όμοιων αρετών και με την κοινωνία κατά την προσευχή προς το Θεό με τη δέηση και την ένωση. Η κοινωνία όμως δια μέσου των αρετών, λόγω ομοιότητας, κάνει κατάλληλο τον αγωνιστή να υποδέχεται το θείον, όχι όμως και να τον ενώνει μαζί Του.

Ενώ η δύναμη της προσευχής ιερουργεί και τελεσιουργεί την ανάταση και ένωση του ανθρώπου προς το Θεό, γιατί είναι σύνδεσμος των λογικών κτισμάτων με τον Κτίστη, όταν βέβαια η προσευχή, με τη φλογερή κατάνυξη, ξεπεράσει τα πάθη και τους λογισμούς. Γιατί είναι αδύνατο να ενωθεί ο Θεός με τον εμπαθή νου. ώστε, όσο ο νους είναι εμπαθής ενώ προσεύχεται, δεν έχει βρει το έλεος του Θεού. Όσο πάλι μπορεί να ξεπερνά τους λογισμούς, τόσο αποκτά και το πένθος. κι ανάλογα με το πένθος δέχεται και το έλεος της θείας παρηγοριάς. Κι αν μείνει σ’ αυτά για καιρό με ταπείνωση, τότε μεταποιεί ολοκληρωτικά και το παθητικό μέρος της ψυχής.

2. Όταν το ενιαίο του νου γίνει τρισσό, μένοντας ενιαίο, τότε ενώνεται με τη θεαρχική Τριαδική Μονάδα, αποκλείει κάθε είσοδο πλάνης και γίνεται ανώτερο από τη σάρκα, τον κόσμο και τον κοσμοκράτορα διάβολο. Και έτσι, ξεφεύγοντας ολοσχερώς τις αφορμές από αυτά, βρίσκεται μέσα στον εαυτό του και το Θεό και απολαμβάνει πλουσιοπάροχα την πνευματική αγαλλίαση που πηγάζει από μέσα του όσο βρίσκεται σ’ αυτή τη κατάσταση. Το ενιαίο του νου γίνεται τρισσό, μένοντας ενιαίο, με τη στροφή του νου στον εαυτό του και με την ανάβαση στο Θεό δια μέσου του εαυτού του.

Ἡ ἐξαγόρευση τῶν λογισμῶν

Ἡ ἐξαγόρευση τῶν λογισμῶν ἔγκειται στήν ἀποκάλυψη τῶν λογισμῶν σέ ἕναν πνευματικό πατέρα.

Ἡ ἐξαγόρευση δέν εἶναι ψυχανάλυση. Δέν ἐπιχειρεῖ κάποια ἐπαναφορά τοῦ παρελθόντος. Οἱ λογισμοί, πού πρόκειται νά ἐξαγορευτοῦν, εἶναι οἱ τωρινοί, οἱ παρόντες καί ἐνεργοί λογισμοί·* οἱ ἐπαναλαμβανόμενοι ἤ ὅσοι ἐμφανίζουν κάποια μονιμότητα στήν ψυχή.

Ἡ ἐξαγόρευση πρέπει νά γίνεται συχνά καί τακτικά. Ὁ ἐρωτῶν πρέπει νά ἐξαγορεύει τούς λογισμούς του ἐντελῶς ἐλεύθερα, χωρίς καμμία ντροπή ἤ φόβο. Τίποτε δέν κρύβει, τίποτε δέν λησμονεῖ, τίποτε δέν διαστρέφει, τίποτε δέν συγκαλύπτει.

Ὁ πνευματικός πατήρ ἔχει τόν ρόλο τοῦ μεσίτη μεταξύ πνευματικοῦ τέκνου καί Θεοῦ. Λέγει ἐπ’ αὐτοῦ ὁ ἅγιος Βαρσανούφιος: «Τόν λογισμό σου νά τόν πεῖς στόν Ἀββά σου, καί ἐκεῖνος θά σέ θεραπεύσει διά τοῦ Θεοῦ».*

Εἶναι ἀδύνατο νὰ γίνουμε φίλοι τοῦ Θεοῦ, τὴ στιγμὴ ποὺ στασιάζουμε ἐναντίον του μὲ τὰ πάθη μας

Όλα τα πάθη και όλα τα πονηρά πνεύματα, έχουν στενή συγγένεια και συνδέονται μεταξύ τους. Ο συγγενικός και συνεκτικός τους δεσμός είναι η αμαρτία. Αν λοιπόν υποταχθείς σε ένα πάθος θα υποταχθείς και σε όλα τα υπόλοιπα. Αν αιχμαλωτιστείς από ένα πονηρό πνεύμα, με την αποδοχή των λογισμών που σου βάζει, θα γίνεις αιχμάλωτος όλων των πονηρών πνευμάτων. Με την ήττα σου, τα πνεύματα αυτά, σε παραδίνουν το ένα στο άλλο, σαν δούλο.Παρατήρησε τον εαυτόν σου και θα δεις, ότι αν νικήθηκες εκούσια από ένα πάθος, στη συνέχεια θα νικηθείς ακούσια, από κάποιο άλλο. Και θα νικιέσαι συνεχώς, μέχρι να μετανοήσεις ειλικρινά.

Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ

Είναι αδύνατο να γίνουμε φίλοι του Θεού, τη στιγμή που στασιάζουμε εναντίον του με τα πάθη μας και ανεχόμαστε να πληρώνουμε φόρο στον τύραννο και φονέα των ψυχών διάβολο.

Όπως ο λόγος, που είναι κύριος των παθών, κάνει τις αισθήσεις όργανο της αρετής, έτσι και τα πάθη όταν επικρατήσουν στον λόγο κάνουν τις αισθήσεις κατάλληλες για την αμαρτία.

Όποιος χωρίς πάθη ζητάει τα θεία, θα πάρει οπωσδήποτε ό,τι ζητάει. Όποιος όμως ζητάει κυριευμένος από κάποιο πάθος, δεν θα πετύχει το ζητούμενο.

Τὰ πάθη εἶναι κίνηση ἐνάντια στὸν Θεό , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Μπαίνει ὁ διάβολος ἀνάμεσά τους καί χωρίζει πρῶτα τίς ψυχές…

«Κλαίω -μου είπε- την ψόφια μου ψυχή και τον κόσμο… Ξέρεις παιδί μου, σαπίσαμε. Ηδονές, ηδονές, ηδονές, ηδονές και ευχαρίστηση δεν έχουμε!

Καίγεται μετά η ψυχή… Σάπισε η κοινωνία γιατί χάλασε η οικογένεια.

Και χάλασε η οικογένεια γιατί δηλητηριάσθηκε η συζυγία, ο γάμος.

Όταν μια πόλη δηλητηριασθεί από το νερό, πηγαίνουν να ελέγξουν τη δεξαμενή. Και όταν δεν βρεθεί εκεί η αιτία που δημιουργεί το πρόβλημα, τότε πάνε στην πηγή που τροφοδοτεί τη δεξαμενή.

Πηγή ο γάμος, δεξαμενή η οικογένεια, αποδέκτης του νερού η κοινωνία…

Τώρα η πηγή, ο τίμιος γάμος, πάει περίπατο. Έχει τόση ακαθαρσία που το Άγιο Πνεύμα έφυγε και ο διάβολος χορεύει ανάμεσά τους.

Τὰ πάθη εἶναι "ἀγαπώμενα δεσμά" , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου