«Μή ταράζεσθε, στό τέλος θά μιλήση ὁ Θεός!»

«Μή ταράζεσθε, στό τέλος θά μιλήση ὁ Θεός!»

Γράφει ὁ Πρεσβύτερος π. Γεράσιμος Βουρνᾶς

Στήν συντριπτική τους πλειοψηφία οἱ ἄνθρωποι φαίνεται πώς ζοῦν ἐντελῶς παραιτημένοι. Δέν ἐνδιαφέρονται γιά τίποτα ἐκτός ἀπό τό νά βροῦν τρόπους νά ξεχαστοῦν, εἴτε “σκρολάροντας” στά μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης καί παρακολουθῶντας τίς ζωές τῶν ἄλλων, εἴτε τρώγοντας, πίνοντας καί ξεφαντώνοντας. Καμία σκέψη παραπάνω, κανένα αἴσθημα λίγο πιό λεπτό. Τό ἀποτέλεσμα ὅλων αὐτῶν εἶναι οἱ ζωντανοί νεκροί, πού κάποια μέρα συνειδητοποιοῦν ὅτι τά προβλήματα πού ἔκρυβαν κάτω ἀπό τό χαλί ἔχουν τώρα γεμίσει τό δωμάτιο φέρνοντας τήν ἀπελπισία.

Ἄλλοι – οἱ πιό ἐπιτήδειοι – ἔχουν μεγάλη ὄρεξη, γιά νά ζήσουν, ἀλλά εἰς βάρος τῶν ἄλλων. Ἐπιδιώκουν νά κάνουν ὅλους τούς ἄλλους ὑπηρέτες τους. Αὐτό ἀπό μόνο του δέν θά ἦταν κακό γιά ἐμᾶς, οἱ Χριστιανοί διδαχθήκαμε νά εἴμαστε πάντων διάκονοι. Ὅμως, πῶς νά ὑπηρετήσεις ἐκείνους πού φέρονται μέ σκληρότητα στούς ἀνθρώπους, πού κολακεύουν μόνο ὅσους τούς εἶναι χρήσιμοι, πού δέν ἀγαποῦν τό ὄμορφο, τήν τάξη, πού παριστάνουν ὅτι ἔχουν ἀρχές, τίς ὁποῖες ὅμως δέν διστάζουν νά θυσιάσουν, ὅταν τό συμφέρον τους τό ἐπιτάσσει;

Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, Πνευματικὰ Γυμνάσματα Μελέτη ΙΕ΄: Στὴν παραβολὴ τοῦ Ἀσώτου

Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, Πνευματικά Γυμνάσματα

Μελέτη ΙΕ΄: Στην παραβολή του Ασώτου

Α΄: Αυτός αναχώρησε από τον οίκο του πατέρα του

Β΄: Ποια ζωή έζησε μετά την αναχώρηση

Γ’: Ποια επιστροφή έδειξε.

Α΄

Σκέψου, αδελφέ, την αναχώρηση, που έκανε εκείνος ο άσωτος υιός από τον οίκο του πατέρα του, όπως διηγείται ο ιερός Λουκάς[Λουκ. 15,11-32], με την οποία αναχώρηση φάνηκε στ’ αλήθεια σαν ένας νέος χωρίς μυαλό και νου, διότι τι του έλειπε, όταν ήταν στο πατρικό σπίτι και βρισκόταν κάτω από την προστασία του γλυκύτατου πατέρα του; Αυτός βρισκόταν κάθε ημέρα μέσα στην πατρική αγκάλη, είχε ό,τι χρειαζόταν, τον υπηρετούσαν όλοι οι δούλοι, είχε τα χάδια και τις τιμές ως κληρονόμος της πατρικής περιουσίας και σχεδόν αναγνωριζόταν ως κύριος και εξουσιαστής κάθε πράγματος, ώστε μπορούσε να έχει κάθε λόγο να λέει εκείνο το ψαλμικό: «Πλησθησόμεθα ἐν τοῖς ἀγαθοῖς τοῦ οἴκου σου(:Θα μας χορτάσουν τα πλούσια αγαθά του οίκου σου)»[Ψαλμ. 64,5].Αλλά η επιθυμία της πλανεμένης ελευθερίας, από εκεί που ήταν τέκνο και κληρονόμος, τον έκανε να επιθυμεί να γίνει δούλος και μισθωτός.

Άρχισε, λοιπόν, να ενοχλείται από τη βασιλική και ελεύθερη ζωή, που είχε κάτω από την υπακοή του πατέρα του· άρχισε να επιθυμεί να ζει σύμφωνα με το θέλημά του και να ικανοποιεί τη διάθεσή του, όπως την ικανοποιούν οι άλλοι, και αυτή η ενόχληση και επιθυμία, τον παρακίνησαν να ζητήσει συγκατάθεση από τον Πατέρα του, για να φύγει από τον πατρικό οίκο και τον συμβούλευσαν να ζητήσει το μερίδιο από εκείνη την κληρονομιά που αναλογούσε ολόκληρη σ’ αυτόν: «Πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας(:Πατέρα, δώσε μου το μερίδιο της περιουσίας, που μου αναλογεί)»[Λουκ. 15,12]. Ο πατέρας δεν θέλησε να τον εμποδίσει από αυτήν την κίνηση, αλλά τον άφησε να αναχωρήσει, για να μάθει με τη δοκιμή και τη στέρηση, ποια αγαθά απολάμβανε, όταν ήταν στον οίκο του πατέρα του και τα καταφρόνησε, όπως ερμηνεύει ο θείος Χρυσόστομος: «Γι΄αυτό τον άφησε ο Πατέρας και δεν τον εμπόδισε να μεταβεί στην ξένη χώρα, για να μάθει με την πείρα καλά, πόσες ευεργεσίες είχε μένοντας στο πατρικό του σπίτι»(Λόγ. Α΄περί Μετανοίας). Και επειδή ο πατέρας του δεν μπορούσε να τον πείσει με τον λόγο, για να παραμείνει στον οίκο του, άφησε να τον πείσουν αυτά τα πράγματα και τα παθήματα· «Πολλές φορές ο Θεός, όταν με τα λόγια δεν πείθει, τότε αφήνει τη διδασκαλία στην εμπειρία των καταστάσεων», λέει ο Χρυσορρήμων (ό.π.), «όπως έχει γραφεί: «Παιδεύσει σε ἡ ἀποστασία σου, καὶ ἡ κακία σου ἐλέγξει σε(: Η απομάκρυνσή σου από εμένα θα σε καταδικάσει και η ασέβεια θα σε τιμωρήσει)[Ιερ. 2,19]· διότι και ο Αδάμ, όταν ήταν μέσα στον παράδεισο, δεν γνώριζε την ευδαιμονία που είχε, από τότε όμως που εξορίσθηκε από αυτόν, τότε τη γνώρισε».

Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου. Πνευματικά Γυμνάσματα. Μελέτη ΙΕ:Στην παραβολή τοῦ Ἀσώτου

Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, Πνευματικά Γυμνάσματα

Μελέτη ΙΕ΄: Στην παραβολή του Ασώτου

Α΄: Αυτός αναχώρησε από τον οίκο του πατέρα του

Β΄: Ποια ζωή έζησε μετά την αναχώρηση

Γ’: Ποια επιστροφή έδειξε.

Α΄

Σκέψου, αδελφέ, την αναχώρηση, που έκανε εκείνος ο άσωτος υιός από τον οίκο του πατέρα του, όπως διηγείται ο ιερός Λουκάς[Λουκ. 15,11-32], με την οποία αναχώρηση φάνηκε στ’ αλήθεια σαν ένας νέος χωρίς μυαλό και νου, διότι τι του έλειπε, όταν ήταν στο πατρικό σπίτι και βρισκόταν κάτω από την προστασία του γλυκύτατου πατέρα του; Αυτός βρισκόταν κάθε ημέρα μέσα στην πατρική αγκάλη, είχε ό,τι χρειαζόταν, τον υπηρετούσαν όλοι οι δούλοι, είχε τα χάδια και τις τιμές ως κληρονόμος της πατρικής περιουσίας και σχεδόν αναγνωριζόταν ως κύριος και εξουσιαστής κάθε πράγματος, ώστε μπορούσε να έχει κάθε λόγο να λέει εκείνο το ψαλμικό: «Πλησθησόμεθα ἐν τοῖς ἀγαθοῖς τοῦ οἴκου σου(:Θα μας χορτάσουν τα πλούσια αγαθά του οίκου σου)»[Ψαλμ. 64,5].Αλλά η επιθυμία της πλανεμένης ελευθερίας, από εκεί που ήταν τέκνο και κληρονόμος, τον έκανε να επιθυμεί να γίνει δούλος και μισθωτός.

Άρχισε, λοιπόν, να ενοχλείται από τη βασιλική και ελεύθερη ζωή, που είχε κάτω από την υπακοή του πατέρα του· άρχισε να επιθυμεί να ζει σύμφωνα με το θέλημά του και να ικανοποιεί τη διάθεσή του, όπως την ικανοποιούν οι άλλοι, και αυτή η ενόχληση και επιθυμία, τον παρακίνησαν να ζητήσει συγκατάθεση από τον Πατέρα του, για να φύγει από τον πατρικό οίκο και τον συμβούλευσαν να ζητήσει το μερίδιο από εκείνη την κληρονομιά που αναλογούσε ολόκληρη σ’ αυτόν: «Πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας(:Πατέρα, δώσε μου το μερίδιο της περιουσίας, που μου αναλογεί)»[Λουκ. 15,12]. Ο πατέρας δεν θέλησε να τον εμποδίσει από αυτήν την κίνηση, αλλά τον άφησε να αναχωρήσει, για να μάθει με τη δοκιμή και τη στέρηση, ποια αγαθά απολάμβανε, όταν ήταν στον οίκο του πατέρα του και τα καταφρόνησε, όπως ερμηνεύει ο θείος Χρυσόστομος: «Γι΄αυτό τον άφησε ο Πατέρας και δεν τον εμπόδισε να μεταβεί στην ξένη χώρα, για να μάθει με την πείρα καλά, πόσες ευεργεσίες είχε μένοντας στο πατρικό του σπίτι»(Λόγ. Α΄περί Μετανοίας). Και επειδή ο πατέρας του δεν μπορούσε να τον πείσει με τον λόγο, για να παραμείνει στον οίκο του, άφησε να τον πείσουν αυτά τα πράγματα και τα παθήματα· «Πολλές φορές ο Θεός, όταν με τα λόγια δεν πείθει, τότε αφήνει τη διδασκαλία στην εμπειρία των καταστάσεων», λέει ο Χρυσορρήμων (ό.π.), «όπως έχει γραφεί: «Παιδεύσει σε ἡ ἀποστασία σου, καὶ ἡ κακία σου ἐλέγξει σε(: Η απομάκρυνσή σου από εμένα θα σε καταδικάσει και η ασέβεια θα σε τιμωρήσει)[Ιερ. 2,19]· διότι και ο Αδάμ, όταν ήταν μέσα στον παράδεισο, δεν γνώριζε την ευδαιμονία που είχε, από τότε όμως που εξορίσθηκε από αυτόν, τότε τη γνώρισε».

Ὁ ἄνθρωπος πλάστηκε γιά τόν Θεό, Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Πνευματικά γυμνάσματα, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Κήρυγμα.Ὁ ἄνθρωπος πλάστηκε γιά τόν Θεό, Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Πνευματικά γυμνάσματα, μελέτη 2η, Β' μέρος, 15-1-2023, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Κήρυγμα.Ὁ ἄνθρωπος πλάστηκε ἀπό τόν Θεό Ἀ2- Τό δικό μας χρέος, Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Πνευματικά γυμνάσματα, μελέτη 2η, Α' μέρος, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ὁ ἄνθρωπος πλάστηκε ἀπό τόν Θεό Α1, Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Πνευματικά γυμνάσματα, μελέτη 2η, Α' μέρος, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 ΚΗΡΥΓΜΑ_Ὁ ἄνθρωπος πλάστηκε ἀπό τόν Θεό Α1, Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Πνευματικά γυμνάσματα, μελέτη 2η, Α' μέρος, 8-1-2023, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Τί πρέπει νά κάνουμε ἐμεῖς γιά τή σωτηρία μας- Τώρα εἶναι ὁ κατάλληλος καιρός γιά νά ἀγωνιστοῦμε, Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Κήρυγμα.Τί πρέπει νά κάνουμε ἐμεῖς γιά τή σωτηρία μας- Τώρα εἶναι ὁ κατάλληλος καιρός γιά νά ἀγωνιστοῦμε, Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Πνευματικά γυμνάσματα, μελέτη 1η, Γ' μέρος, 8-1-2023, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Εἰς τήν ζωήν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ Β1'- Ἡ ἐργασία πού πρέπει νά κάνουμε κληρικοί καί λαϊκοί, Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορειτου.Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Κήρυγμα Εἰς τήν ζωήν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ Β1'- Ἡ ἐργασία  πού πρέπει νά κάνουμε κληρικοί καί λαϊκοί, Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορειτου, Πνευματικά γυμνάσματα, μελέτη 23η, Β2' μέρος, 3-1-2023, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Εἰς τήν ζωήν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ Α'- Ἡ ὑπακοή εἰς τήν μητέρα Του καί τόν νομιζόμενο πατέρα Του, Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορειτου.Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Κήρυγμα.Εἰς τήν ζωήν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ Α'- Ἡ ὑπακοή εἰς τήν μητέρα Του καί τόν νομιζόμενο πατέρα Του, Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορειτου, Πνευματικά γυμνάσματα, μελέτη 23η, Α' μέρος, 1-1-2023, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορειτου

Πνευματικά Γυμνάσματα - Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης.

Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης.

(Πνευματικὰ Γυμνάσματα).

Ἕτεραι σύντομοι μελέται, φυλακτήριον τῆς ψυχῆς καλούμεναι, διαμοιρασμέναι εἰς πᾶσαν ἡμέραν τοῦ μηνός.

Ἡμέρα Α΄.Περὶ τῆς ἀξίας τῆς σωτηρίας.

Ἡμέρα Β΄.Περὶ τοῦ ἀβεβαίου τῆς ὥρας τοῦ θανάτου.

Ἡμέρα Γ΄.Περὶ τῆς εἰδήσεως τοῦ θανάτου.

Ἡμέρα Δ΄.Περὶ ἑτοιμασίας εἰς τὸν θάνατον.

Ἡμέρα Ε΄.Περὶ τῆς καταστάσεως τοῦ ἀποθνήσκοντος.

Ἡμέρα ΣΤ.΄Περὶ τῆς ὕστερης ὥρας τῆς ζωῆς.

Ἡμέρα Ζ΄.Περὶ τῆς Δευτέρας Παρουσίας.

Ἡμέρα Η΄.Περὶ τῆς στάσεως τῆς ψυχῆς μετὰ τὸν θάνατον.

Ἡμέρα Θ΄.Περὶ τῆς καταστάσεως τοῦ σώματος μετὰ τὸν θάνατον.

Ἡμέρα Ι΄.Περὶ ζωῆς κριθησομένης.

Ἡμέρα ΙΑ΄.Περὶ μετανοίας.

Ἡμέρα ΙΒ΄.Περὶ τῆς τελευταίας Κρίσεως.

Ἡμέρα ΙΓ΄.Περὶ τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν.

Στήν παραβολή τοῦ ἀσώτου,Ἀγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, Πνευματικά Γυμνάσματα

Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, Πνευματικά Γυμνάσματα

Μελέτη ΙΕ΄: Στην παραβολή του Ασώτου

Α΄: Αυτός αναχώρησε από τον οίκο του πατέρα του

Β΄: Ποια ζωή έζησε μετά την αναχώρηση

Γ’: Ποια επιστροφή έδειξε.

Α΄

Σκέψου, αδελφέ, την αναχώρηση, που έκανε εκείνος ο άσωτος υιός από τον οίκο του πατέρα του, όπως διηγείται ο ιερός Λουκάς[Λουκ. 15,11-32], με την οποία αναχώρηση φάνηκε στ’ αλήθεια σαν ένας νέος χωρίς μυαλό και νου, διότι τι του έλειπε, όταν ήταν στο πατρικό σπίτι και βρισκόταν κάτω από την προστασία του γλυκύτατου πατέρα του; Αυτός βρισκόταν κάθε ημέρα μέσα στην πατρική αγκάλη, είχε ό,τι χρειαζόταν, τον υπηρετούσαν όλοι οι δούλοι, είχε τα χάδια και τις τιμές ως κληρονόμος της πατρικής περιουσίας και σχεδόν αναγνωριζόταν ως κύριος και εξουσιαστής κάθε πράγματος, ώστε μπορούσε να έχει κάθε λόγο να λέει εκείνο το ψαλμικό: «Πλησθησόμεθα ἐν τοῖς ἀγαθοῖς τοῦ οἴκου σου(:θα μας χορτάσουν τα πλούσια αγαθά του οίκου σου)»[Ψαλμ. 64,5].Αλλά η επιθυμία της πλανεμένης ελευθερίας, από εκεί που ήταν τέκνο και κληρονόμος, τον έκανε να επιθυμεί να γίνει δούλος και μισθωτός.

Άρχισε, λοιπόν, να ενοχλείται από τη βασιλική και ελεύθερη ζωή, που είχε κάτω από την υπακοή του πατέρα του· άρχισε να επιθυμεί να ζει σύμφωνα με το θέλημά του και να ικανοποιεί τη διάθεσή του, όπως την ικανοποιούν οι άλλοι, και αυτή η ενόχληση και επιθυμία, τον παρακίνησαν να ζητήσει συγκατάθεση από τον Πατέρα του, για να φύγει από τον πατρικό οίκο και τον συμβούλευσαν να ζητήσει το μερίδιο από εκείνη την κληρονομιά που αναλογούσε ολόκληρη σ’αυτόν: «Πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας(:Πατέρα, δώσε μου το μερίδιο της περιουσίας, που μου αναλογεί)»[Λουκ. 15,12]. Ο πατέρας δεν θέλησε να τον εμποδίσει από αυτήν την κίνηση, αλλά τον άφησε να αναχωρήσει, για να μάθει με τη δοκιμή και τη στέρηση, ποια αγαθά απολάμβανε, όταν ήταν στον οίκο του πατέρα του και τα καταφρόνησε, όπως ερμηνεύει ο θείος Χρυσόστομος: «Γι΄αυτό τον άφησε ο Πατέρας και δεν τον εμπόδισε να μεταβεί στην ξένη χώρα, για να μάθει με την πείρα καλά, πόσες ευεργεσίες είχε μένοντας στο πατρικό του σπίτι»(Λόγ. Α΄περί Μετανοίας). Και επειδή ο πατέρας του δεν μπορούσε να τον πείσει με τον λόγο, για να παραμείνει στον οίκο του, άφησε να τον πείσουν αυτά τα πράγματα και τα παθήματα· «Πολλές φορές ο Θεός, όταν με τα λόγια δεν πείθει, τότε αφήνει τη διδασκαλία στην εμπειρία των καταστάσεων», λέει ο Χρυσορρήμων (ό.π.), «όπως έχει γραφεί: «Παιδεύσει σε ἡ ἀποστασία σου, καὶ ἡ κακία σου ἐλέγξει σε(: Η απομάκρυνσή σου από εμένα θα σε καταδικάσει και η ασέβεια θα σε τιμωρήσει)[Ιερ. 2,19]· διότι και ο Αδάμ, όταν ήταν μέσα στον παράδεισο, δεν γνώριζε την ευδαιμονία που είχε, από τότε όμως που εξορίσθηκε από αυτόν, τότε τη γνώρισε».

Γι’ αυτό, λοιπόν, ο πατέρας διαμοίρασε σε αυτούς την περιουσία του, «καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὸν βίον(:και μοίρασε σε αυτούς την περιουσία του)·καὶ μετ᾿ οὐ πολλὰς ἡμέρας συναγαγὼν ἅπαντα ὁ νεώτερος υἱὸς ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακράν(:και μετά από λίγες ημέρες ο νεότερος υιός, αφού πήρε όλη του την περιουσία, έφυγε σε μακρινή χώρα)»[Λουκ.15,12-13].

ΗΜΕΡΑ Λ΄. Περὶ τῆς ἀποκρίσεως ὅπου δίδει ἡ συνείδησις τοῦ καθενός.

ΗΜΕΡΑ Λ΄. Περὶ τῆς ἀποκρίσεως ὅπου δίδει ἡ συνείδησις τοῦ καθενός.

Α΄. Ἐρωτῶ τὴν συνείδησίν μου· διὰ ποῖον τέλος ὁ Θεὸς μὲ ἔβαλεν εἰς τὸν κόσμον; Καὶ μοῦ ἀποκρίνεται, ὅτι μὲ ἔβαλε, διὰ νὰ σωθῶ.

Β΄. Πόσα μέσα μοῦ ἔδωκεν διὰ νὰ σωθῶ; Ἡ συνείδησίς μου ἀποκρίνεται, ὅτι μοῦ ἔδωκεν ἄπειρα κατὰ φύσιν καὶ κατὰ χάριν.

ΗΜΕΡΑ ΚΘ΄. Περὶ τῆς μετὰ τὴν Ανάστασιν ἀθανασίας τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος.

ΗΜΕΡΑ ΚΘ΄. Περὶ τῆς μετὰ τὴν Ανάστασιν ἀθανασίας τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος.

Α΄. Κάθε ἄνθρωπος ἔχει νὰ ὑπάγῃ εἰς ἕνα τόπον τῆς ἄλλης ζωῆς, μένοντας ἀθάνατος κατά τὴν ψυχὴν καὶ τὸ σῶμα, ἢ εἰς τὸν Παράδεισον ἢ εἰς τὴν κόλασιν· Τοῦτον τὸν τόπον κάθε ἕνας τὸν ἑτοιμάζει ἀπὸ ταύτην τὴν ζωήν, ἢ μὲ τὰ καλὰ ἔργα ἢ μὲ τὰ κακά.

Β΄. Ὁ διάβολος μὲ ὀλίγην ἡδονὴν καὶ ἀπόλαυσιν προσωρινήν, μὲ καλεῖ διὰ νὰ βάλω τὴν ἀθανασίαν μου εἰς τὴν κόλασιν καὶ συντρέχω.

ΗΜΕΡΑ ΚΕ΄. Περὶ τῆς ἀναβολῆς τοῦ καιροῦ.

ΗΜΕΡΑ ΚΕ΄. Περὶ τῆς ἀναβολῆς τοῦ καιροῦ.

Α΄. Ἤμαρτον· λοιπὸν ἢ κόλασις, ἢ μετάνοια· καὶ ἁμαρτάνω ἀκόμη; Καὶ ζῶ εὐχαριστημένος μὲ τὴν ἐλπίδα πὼς ἔχω νὰ μετανοήσω; Ἄχ! Ἀλλὰ ποῖος μὲ βεβαιώνει πῶς ἔχω νὰ τὸ ἐπιτύχω; Ποῖος μὲ βεβαιώνει πὼς θὰ ἔχω καιρὸν νὰ μετανοήσω;

Β΄. Καὶ ἂν λάβω καιρόν, ἄραγε θὰ ἔχω τὸν τρόπον καθὼς πρέπει νὰ μετανοήσω;

ΗΜΕΡΑ ΚΔ΄. Περὶ τῆς αἰωνίου κολάσεως.

ΗΜΕΡΑ ΚΔ΄. Περὶ τῆς αἰωνίου κολάσεως.

Α΄. Ἡ κόλασις εἶναι, τὸ νὰ ὑστερηθῇ τινὰς τὸν Θεὸν διὰ πάντα.

Β΄. Εἶναι τὸ νὰ καίεται τινὰς μέσα εἰς τὸ πῦρ διὰ πάντα.

Γ΄. Εἶναι τὸ νὰ ἀπελπίζεται τινὰς διὰ πάντα χωρὶς θεραπείαν· ὤ τί ἀνυπόφορος εἶναι τοῦτο τὸ πάντοτε! Ὤ τί ἀνυπόφορος εἶναι αὕτη ἡ αἰωνιότης!

ΗΜΕΡΑ ΚΓ΄. Περὶ τῆς ἐξομολογήσεως ἑνὸς κολασμένου.

ΗΜΕΡΑ ΚΓ΄. Περὶ τῆς ἐξομολογήσεως ἑνὸς κολασμένου.

Α΄. Κάθε κολασμένος ἔτσι ἔχῃ νὰ λέγῃ· ὁ Θεὸς ἔκαμνε πολλὰ διὰ νὰ μὲ σώσῃ· πόσας εὐεργεσίας τῆς φύσεως καὶ τῆς χάριτος μου ἔκαμνε διὰ νὰ μὲ ὑποχρεώσῃ νὰ τὸν ἀγαπῶ; Πόσας ἐμπνεύσεις, πόσους φωτισμούς, πόσα μυστήρια μου ἔδωκε διὰ νὰ μὲ μεταφέρῃ εἰς τὴν ὁδὸν τῆς σωτηρίας; Μὲ ἐπαρηγόρησε μὲ τόσας ἐπαγγελίας· μὲ ἐφόβισε μὲ τόσους φοβερισμούς· μὲ ἐκαρτέρησε τόσον καιρὸν εἰς μετάνοιαν, ἀλλὰ ὅλα εἰς μάτην ἔγιναν διὰ τὴν σκληροκαρδίαν μου· λοιπὸν δικαίως κολάζομαι.

ΗΜΕΡΑ ΚΒ΄. Περὶ τοῦ ἀριθμοῦ τῶν κολαζομένων.

ΗΜΕΡΑ ΚΒ΄. Περὶ τοῦ ἀριθμοῦ τῶν κολαζομένων.

Α΄. Εἶναι εὔκολον νὰ κολασθῶμεν, ὅτι ἡ στράτα τῆς κολάσεως εἶναι πολὺ πλατεῖα καὶ πολλοὶ ὑπάγουν δι’ ἐκείνης, καθὼς λέγει ὁ Χριστός.

Γ΄. Ἀπ’ ἀρχῆς κόσμου ἕως τώρα οἱ περισσότεροι ἐκολάσθησαν, ὡς λέγουν οἱ Πατέρες· καὶ οἱ περισσότεροι ἀκόμη θέλουν κολασθῆ λοιπὸν ἐγὼ τί στοχάζομαι διὰ λόγου μου;

ΗΜΕΡΑ ΚΑ΄. Περὶ τοῦ ἀβεβαίου τῆς σωτηρίας.

ΗΜΕΡΑ ΚΑ΄. Περὶ τοῦ ἀβεβαίου τῆς σωτηρίας.

Α΄. Ἐγώ εἶμαι ἔνοχος κολάσεως ἐπειδὴ ἥμαρτον καὶ δὲν ἠξεύρω βέβαια ἂν ὁ Θεός μοῦ ἐσυγχώρησε τὰς ἁμαρτίας μου.
Γ΄. Θέλω ὑπάγει εἰς τὴν κόλασιν ἂν δὲν ἀλλάξω ζωὴν καὶ ἂν δὲν κάμνω καρποὺς μετανοίας· καὶ δὲν ἠξεύρω βέβαια ἂν ἀλλάξω ζωὴν πρὶν ἀποθάνω. Ἄχ!

ΗΜΕΡΑ Κ΄. Περὶ τῆς συστάσεως τῶν κολαζομένων.

ΗΜΕΡΑ Κ΄. Περὶ τῆς συστάσεως τῶν κολαζομένων.

Α΄. Τί κάνουν εἰς τὴν κόλασιν οἱ κολασμένοι; Καταλαμβάνουν τὴν ἄπειρον κακίαν τῆς ἁμαρτίας, τὴν ὁποίαν τώρα δὲν ψηφοῦν.

Β΄. Λαμβάνουν τὴν παίδευσιν τῆς ἁμαρτίας, τὴν ὁποίαν τώρα δὲν φροντίζουν.

Γ΄. Καταρῶνται τὴν αἰτίαν τῆς ἁμαρτίας, τὴν ὀποίαν τώρα δὲν φεύγουν· ὦ ἀθλία ζωὴ τῶν κολασμένων! Οἱ ὁποῖοι ἦτο καλλίτερον νὰ ἐπήγαιναν εἰς τὸ μὴ ὄν, παρὰ νὰ εἶναι καὶ νὰ κολάζονται.

ΗΜΕΡΑ ΙΑ΄. Περὶ μετανοίας.

ΗΜΕΡΑ ΙΑ΄. Περὶ μετανοίας.

Α΄. Ἐὰν ἥμαρτον, ἔχω χρέος νὰ μετανοήσω· δὲν εἶναι ἔτσι; Ἀλλὰ πότε ἔχω νὰ μετανοήσω; Ὕστερα ἀπὸ τὸν θάνατον; Εἶναι ἀδύνατον, διότι δὲν ἔχω πλέον καιρὸν.

Γ΄. Ἄλλος καιρὸς δὲν εἶναι εἰς τὴν ἐξουσίαν μου, πάρεξ τὸ παρὸν· λοιπὸν πρέπει νὰ μετανοήσω τώρα εὐθύς, διότι μετὰ ταῦτα ἐνδέχεται νὰ μὴ μετανοήσω.