Ἀββᾶς Μωϋσῆς – διδακτικές ἱστορίες

Πηγή:εδώ

Αββάς Μωυσής – διδακτικές ιστορίες

Ένας αδελφός έσφαλε κάποτε στη Σκήτη. Για το θέμα αυτό έγινε συμβούλιο και κάλεσαν και τον αββά Μωυσή, εκείνος όμως δεν ήθελε να πάει. Ο πρεσβύτερος λοιπόν έστειλε να τον φωνάξουν λέγοντας: «Έλα, όλοι εσένα περιμένουν». Σηκώθηκε τότε ο γέροντας, πήρε ένα τρύπιο καλάθι, το γέμισε άμμο, το φορτώθηκε και πήγε. Οι αδελφοί βγήκαν να τον υποδεχτούν και τον ρώτησαν: «Τι είναι αυτό, πάτερ;» Ο γέροντας τους αποκρίθηκε: «Είναι οι αμαρτίες μου που κυλούν και πέφτουν πίσω μου και δεν τις βλέπω, και ήρθα εγώ σήμερα να δικάσω ξένα αμαρτήματα». Όταν τον άκουσαν, δεν είπαν τίποτε στον αδελφό και τον συγχώρησαν.

Άλλοτε έγινε συμβούλιο στη Σκήτη και οι πατέρες, θέλοντας να τον δοκιμάσουν, τον εξευτέλισαν λέγοντας: «Και αυτός ο αράπης γιατί έρχεται ανάμεσά μας;» Εκείνος το άκουσε χωρίς να μιλήσει. Όταν έφυγαν από εκεί, τον ρώτησαν: «Αββά, την ώρα εκείνη δεν ταράχτηκες καθόλου;» «Ταράχτηκα», τους απάντησε, «αλλά δεν μίλησα».

Έλεγαν για τον αββά Μωυσή ότι, όταν χειροτονήθηκε κληρικός και του φόρεσαν τα άμφια, του είπε ο αρχιεπίσκοπος: «Τώρα έγινες ολόλευκος (1), αββά Μωυσή». Ο γέροντας του αποκρίθηκε: «Μήπως από έξω μόνο, άγιε πάπα, ή και από μέσα;»

Ο αρχιεπίσκοπος, θέλοντας να τον δοκιμάσει, είπε στους κληρικούς: «Όταν θα μπει ο αββάς Μωυσής στο άγιο βήμα, να τον διώξετε και να τον ακολουθήσετε, για να ακούσετε τι θα πει». Όταν λοιπόν μπήκε ο γέροντας, τον αποπήραν και τον έδιωξαν λέγοντας: «Πήγαινε έξω, αράπη». Εκείνος βγαίνοντας έλεγε στον εαυτό του: «Καλά σου έκαναν, σταχτόδερμε, μαύρε. Αφού δεν είσαι άνθρωπος, γιατί πηγαίνεις μαζί με τους ανθρώπους;»

Προφητεία περί τῶν μοναχῶν τῆς ἐσχάτης γενεᾶς

ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ ΤΗΣ ΕΣΧΑΤΗΣ ΓΕΝΕΑΣ

Ὁ ἀββὰς Μωϋσῆς ὁ Αἰθίοψ προεφήτευσεν εἰπὼν ὅτι εἰς τὰς ὑστερινὰς ἡμέρας τοῦ ἑβδόμου καὶ ἡμίσεος αἰῶνος, ἡ Μοναδικὴ πολιτεία θέλει ἀμεληθῇ τελείως καὶ μέλλει νὰ καταφρονηθῇ τόσον ἡ ψυχικὴ σωτηρία ἀπὸ τοὺς Μοναχούς, ὥστε οἱ ἀδελφοὶ νὰ περιέρχωνται ἀνάμεσον τῶν θορύβων καὶ ταραχῶν ἐσκοτισμένοι, ἀνωφελεῖς καὶ ῥᾴθυμοι, τὴν δὲ ἀρετὴν παντελῶς μὴ ἐπιμελούμενοι, ἀλλ᾿ ὑποδεδουλωμένοι εἰς τὰ πάθη τῆς ἁμαρτίας.

Διότι ἐκεῖθεν ὅπου ἐκαύθη ὁ Σατανᾶς παρὰ τῶν ἀρχαίων ἀγωνιστῶν, ἐκεῖθεν ἔχει καὶ αὐτὸς νὰ νικήσῃ τοὺς ἀμελεῖς καταφρονητὰς Μοναχούς. Ὅπου δὲ ἐπλεόνασεν ἡ δικαιοσύνη, ἐκεῖ θέλει ὑπερπερισσεύσει ἡ ἁμαρτία καὶ ἀνομία, διότι θέλει ψυχρανθῇ ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν καὶ θέλει συναναστρέφωνται Μοναχοὶ ἀναμέσον τῶν πόλεων χωρὶς φόβον, περιερχόμενοι τὰς κώμας μὲ γαστριμαργίας καὶ οἰνοποσίας, καὶ ἀναμέσον τῆς ματαιότητος του κόσμου, συναναστρεφόμενοι ἐν ἀσελγείαις, καὶ ἐν ἀκαθαρσίαις σαρκὸς συμφυρόμενοι.

Ὅλες οἱ ἀρετές καί τά ἔργα ἔχουν κάποιο σκοπό

«Παιδιά μου, όλες οι αρετές και τα έργα έχουν κάποιο σκοπό, κι εκείνοι που αποβλέπουν σ’ αυτόν τακτοποιούν τον εαυτό τους και φτάνουν στον ποθούμενο στόχο. Όπως ο γεωργός υποφέρει και τη ζέστη και το κρύο, δουλεύοντας με προθυμία τη γη, έχοντας σκοπό να την καθαρίσει από αγκάθια και ξένα χόρτα και στόχο την απόλαυση των καρπών.

Ἐάν δέν συμφωνήσει ἡ πράξη μέ τήν προσευχή, εἶναι χαμένος ὁ κόπος σου

  Είπε ο αββάς Μωυσής:

- "Εάν δεν συμφωνήσει η πράξη με την προσευχή, είναι χαμένος ο κόπος σου".

Και τον ρώτησε άλλος αδελφός:

- "Και τι σημαίνει να συμφωνεί πράξη και προσευχή;"

Ὁ Ἀββᾶς Κασσιανός ταξιδεύει στήν ἔρημο τῆς Αἰγύπτου καί συνομιλεῖ μέ τούς πατέρες τῆς ἐρήμου. Ρωτᾶ τόν Ἀββᾶ Μωυσῆ ποιές εἶναι οἱ τρεῖς αἰτίες τῶν λογισμῶν

Τρεις είναι οι αιτίες των λογισμών.

Πριν απ’ όλα πρέπει να γνωρίζουμε ότι οι λογισμοί προέρχονται από τρεις πηγές. Από τον Θεό, από τον διάβολο καί από τον εαυτό μας. Προέρχονται από τον Θεό, όταν Εκείνος συγκαταβαίνει να μάς επισκεφτεί μέ το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος καί να μας ανεβάσει σε ψηλότερο πνευματικό επίπεδο. Καί παρόλο πού εμείς δεν έχουμε προκόψει όσο πρέπει στην πνευματική ζωή ή είμαστε καταβεβλημένοι από την ακηδία, ο Κύριος έρχεται. Καί άλλοτε μας εξαγνίζει μέ τη σωτήρια συντριβή της καρδιάς. Άλλοτε μας αποκαλύπτει ουράνια μυστήρια ή μετατρέπει τις επιδιώξεις μας καί τη θέλησή μας προς τό αγαθό, όπως έκανε καί στην περίπτωση του βασιλιά Άχαζ. Αυτός, τιμωρημένος από τον Θεό, παρακινήθηκε να ζητήσει τά βιβλία των Χρονικών.

 Από αυτό θυμήθηκε τις υπηρεσίες πού του πρόσφερε ο Μαρδοχαίος καί αμέσως του τις ανταπέδωσε μέ μεγάλες τιμές. Στο τέλος ανακάλεσε, την απάνθρωπη, καταδικαστική απόφαση του για τη σφαγή των Ιουδαίων (Εσθήρ 6, 6 καί έξ.). Άλλη περίπτωση είναι αυτή του προφήτη Δαυίδ πού λέει: «Εγώ θα ακούσω τι θα λαλήσει στ αυτιά της ψυχής μου ο Κύριος καί Θεός μου» (Ψαλμ. 84, 9). Καί αυτό επίσης πού λέει ο προφήτης Ζαχαρίας: «Ο άγγελος πού μιλάει μέσα στην ψυχή μου» (Ζαχ. 1,14).

Ὁ Ἀββᾶς Κασσιανός ταξιδεύει στήν ἔρημο τῆς Αἰγύπτου καί συνομιλεῖ μέ τούς πατέρες τῆς ἐρήμου. Ρωτᾶ τόν Ἀββά Μωυσῆ γιατί ἡ ψυχή μοιάζει μέ τή μυλόπετρα;

 ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΒΒΑ ΜΩΥΣΗ

Η ψυχή μοιάζει μέ τη μυλόπετρα.

Αυτή την εσωτερική εργασία την καταλαβαίνουμε καλύτερα αν παρομοιάσουμε την ψυχή μέ μια μυλόπετρα, την οποία γυρίζει τό ρεύμα τού νερού συνεχώς γύρω από τον άξονά της, καί η οποία ποτέ δεν σταματάει να γυρίζει ενόσω τό νερό τρέχει. Αλλά ο μυλωνάς έχει τη δυνατότητα να αποφασίσει αν θα αλέσει σιτάρι, βρώμη ή ζιζάνια. Ο μύλος υποχρεώνεται να αλέσει ότι του ρίχνει ο μυλωνάς.

Το ίδιο συμβαίνει καί στην ψυχή του ανθρώπου. Μέσα στις δοκιμασίες της ζωής μπαίνει η ψυχή σε κίνηση από τούς χειμάρρους των πειρασμών πού την κατακλύζουν καί δεν μπορεί πια να ελευθερωθεί από τό ρεύμα των λογισμών. Η ίδια όμως η ψυχή, μέ τον αγώνα της καί μέ την προσοχή της, φροντίζει για τό είδος των λογισμών πού πρέπει να δέχεται ή να απορρίπτει. 

«Εἶναι πολύ σπουδαία ἡ ἐργασία τοῦ πένθους. Πόσα εἶναι τά εἴδη τοῦ πένθους καί ποιά ἡ διαφορά τῶν δακρύων» μέρος γ΄

ΥΠΟΘΕΣΗ ΛΒ΄ (32)

Ἀπό τό Γεροντικό

Ὁ ἀββάς Λογγίνος εἶπε:

«Ἡ νηστεία ταπεινώνει τό σῶμα· ἡ ἀγρυπνία καθαρίζει τόν νοῦ· ἡ ἡσυχία φέρνει τό πένθος· τό πένθος βαφτίζει τόν ἄνθρωπο καί τόν κάνει ἀναμάρτητο».

Ὁ ἀββάς αὐτός, ὁ Λογγίνος, εἶχε πολλή κατάνυξη στήν προσευχή καί τήν ψαλμωδία του. Τοῦ εἶπε λοιπόν κάποια μέρα ὁ μαθητής του:

• «Ἀββά, αὐτός εἶναι ὁ πνευματικός κανόνας, νά κλαίει δηλαδή πάντοτε ὁ μοναχός στήν προσευχή του;»

• «Ναί, παιδί μου» ἀποκρίθηκε ὁ γέροντας, «αὐτός εἶναι ὁ κανόνας πού θέλει τώρα ὁ Θεός ἀπό ἐμᾶς. Στήν ἀρχή βέβαια ὁ Θεός δέν ἔκανε τόν ἄνθρωπο γιά νά πενθεῖ, ἀλλά γιά νά χαίρεται καί νά εὐφραίνεται, δοξάζοντας τόν Θεό μέ καθαρότητα καί ἀναμαρτησία, ὅπως οἱ ἄγγελοι. Ὅταν ὅμως ὁ ἄνθρωπος ἔπεσε στήν ἁμαρτία, χρειάστηκε τό κλάμα· τό ἴδιο καί ὅλοι ὅσοι ἔπεσαν τό χρειάζονται. Ὅπου δέν ὑπάρχει ἁμαρτία, ἐκεῖ δέν χρειάζεται τό κλάμα».

Πήγαινε, κάθισε στὸ κελί σου...

Πήγαινε, κάθισε στὸ κελί σου, καὶ τὸ κελί σου θὰ σοῦ τὰ διδάξει ὅλα.

Ἀββᾶς Μωϋσῆς

http://agathan.wordpress.com

Μήν ἐχθρεύεσαι κανέναν ἄνθρωπο - Ἀββᾶς Μωυσῆς

Μην εχθρεύεσαι κανέναν άνθρωπο· και να μην κρατήσεις έχθρα μέσα στην καρδιά σου ,αλλά μη μισήσεις και αυτόν που εχθρεύεται τον πλησίον. Αυτή είναι η ειρήνη. Να παρακινείς τον εαυτό σου σ 'αυτά. Ο κόπος είναι προσωρινός, ενώ η ανάπαυση είναι αιώνια με τη χάρη του Θεού Λόγου. 

Αββάς Μωυσής

 

http://anastasiosk.blogspot.com

http://namarizathema.blogspot.gr