π. Γαβριὴλ Διονυσιάτης (1886-1983) – Ὡς Ὁμολογιακή – Ἀσκητικὴ ἔκφραση τοῦ Μοναχισμοῦ.

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Αναμφίβολα ο αρχαίος Ορθόδοξος Μοναχισμός είχε και αντι-αιρετική κατεύθυνση∙ ποτέ το φρόνημά του δεν είχε εξανεμισθεί μέσα σε παθολογίες Γεροντισμού στο όνομα μιας «αγάπης» ή «υπακοής» αρνητικής ως προς το ορθό Δόγμα, όπως συμβαίνει σήμερα σε πολλές περιπτώσεις.

Η σημερινή φροντίδα πολλών Ι. Μονών για καλυτέρευση των βιοτικών όρων της Μοναχικής Πολιτείας, για αυτοσυντήρηση, τις έχει αποσυνδέσει από την ομολογία της Πίστεως έναντι των αιρέσεων και κυρίως του οικουμενισμού.

Την ανωτερότητα του αρχαίου μοναχισμού τη βλέπουμε στους αγώνες του για το αίτημα της ορθής πίστεως και όχι μόνο στην συζευγμένη με την Ομολογία (πρακτική) άσκηση.

Σήμερα (γενικά) δεν βλέπουμε μια απάντηση των Ι. Μονών στην πίεση του οικουμενισμού∙ μια απάντηση που να είναι κυριολεκτικά συνώνυμη της ενεργητικής δράσης των αρχαίων, των παλαιών και σύγχρονων πατέρων.

Ο Ασκητικός και ομολογιακός τρόπος ζωής έχει χαρακτηρίσει στην πορεία του τον π. Γαβριήλ, ως ηρωική αντίληψη του Μοναχισμού. Την δεκαετία του 1960 (και μετά), ο αγώνας των Ελλήνων ορθοδόξων μοναχών έναντι του οικουμενισμού εκφράσθηκε ως επανάληψη μιας λαμπρής εποχής στην Ιστορία της Εκκλησίας. Το κήρυγμα – παράδειγμα των αρχαίων Μοναχών δικαιολογούσε τις πρωτοβουλίες τους, στην πρώτη γραμμή των οποίων ήτο και ο π. Γαβριήλ Διονυσιάτης, ως καθοριστικός παράγων στην καθολική σχεδίαση της αντίδρασης των Ελλήνων Ορθοδόξων μοναχών.

Τό ὁσιακό τέλος τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου τοῦ Ἀθωνίτου

ΤΟ ΟΣΙΑΚΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΘΩΝΙΤΟΥ

[…] Αναγκαίο και ωφέλιμο είναι να ομιλήσουμε περί του μαρτυρικού και οσιακού τέλους του οσίου Αθανασίου, ο οποίος αξιώθηκε να θυσιασθεί «ὑπὲρ τῆς ποίμνης αὐτοῦ». Επειδή, λοιπόν, πολλοί ήσαν εκείνοι που προσέρχονταν σ’ αυτόν «ἐκ παντὸς μέρους τῆς οἰκουμένης» για να χειραγωγηθούν «πρός ἀρετήν» και να τύχουν ψυχικής σωτηρίας, εκείνος, λόγω του πλήθους των μοναχών, αποφάσισε να κτίσει ευρυχωρότερο ναό. Ενώ λοιπόν, η ανοικοδόμηση του ναού βρισκόταν στην τελική της φάση και χρειαζόταν να γίνει η ολοκλήρωση της κατασκευής του ιερού Βήματος, ο ιερός Πατήρ ετοιμαζόταν να αρχίσει το έργο τούτο.

Και πρώτα πρώτα συγκάλεσε την αδελφότητα σε σύναξη στην οποία ανέγνωσε ένα απόσπασμα από τις Κατηχήσεις του οσίου Θεοδώρου του Στουδίτου. Μετά προσέθεσε και τη δική του νουθεσία, λέγων: «Ἀδελφοί μου, καί τέκνα προσέχωμεν ἑαυτοῖς καί τῆς γλώσσης κρατῶμεν· κρεῖσσον γάρ ἀφ’ ὕψους ἤ ἀπό γλώσσης πεσεῖν. Προσδοκῶμεν δέ ἀεί καί πειρασμόν, ὅτι διά πειρασμῶν καί θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Ἐπί δέ τῷ μέλλοντι ἀπευκταίῳ μηδόλως σκανδαλισθήσεσθε, ἀλλὰ καὶ λίαν συμφέρον ὑμῖν τοῦτο νομίσατε· ἄλλως γὰρ τοῖς ἀνθρώποις νοοῦνται τὰ ὁρώμενα καὶ ἄλλως Θεῷ οἰκονομοῦνται». «Αδελφοί μου», είπε ο ιερός Πατήρ, «και τέκνα να προσέχουμε τον εαυτό μας και να συγκρατούμε τη γλώσσα μας. Είναι καλύτερο να πέσει κανείς από μεγάλο ύψος παρά να ξεπέσει με τη γλώσσα του· πάντοτε δε προσδοκούμε ότι θα περιπέσουμε σε πειρασμό, καθότι με πειρασμούς και θλίψεις θα εισέλθουμε στη βασιλεία των ουρανών. Για το αναπόφευκτο δε μελλοντικό γεγονός να μη σκανδαλισθείτε, αλλά να το θεωρήσετε ότι πολύ θα σας ωφελήσει αυτό».

Η ομιλία αυτή ενέβαλε σε απορία τους πατέρες, οι οποίοι διαπορούσαν τι ήθελε να πει με τους λόγους αυτούς ο όσιος. Στη συνέχεια και μετά το τέλος της συνάξεως, αφού εφόρεσε τα μοναχικά του ενδύματα, το σχήμα του μοναχού και το «ἱερώτατον κουκούλιον τοῦ μακαριωτάτου αὐτοῦ πατρός» οσίου Μιχαήλ του Μαλεΐνου, το οποίο συνήθιζε να φορά κατά τις μεγάλες δεσποτικές εορτές, όποτε κοινωνούσε των αγίων του Χριστού μυστηρίων, εφανέρωσε «φαιδρόν και χαίρον το πρόσωπόν του», γεγονός που εξέπληξε όλους για το ασυνήθιστο θέαμα.

Κατόπιν, αφού προσευχήθηκε επί πολύ στο κελί του, πήρε μαζί του έξι αδελφούς και ανεβαίνοντας «τὴν τεκτονικὴν κλίμακα», έφθασε στο ύψος της οικοδομής. Αμέσως κατέρρευσε το τμήμα εκείνο του ναού εντός του ιερού Βήματος και συμπαρέσυρε τόν Όσιο καί τούς έξι αδελφούς. Καί οι μεν πέντε «αὐθωρόν (:αμέσως), τάς ψυχάς τῶν Θεῷ παρέθεντο».

Ο δε ιερός Πατήρ και ο μοναχός Δανιήλ, ο οικοδόμος, επέζησαν εν μέσω των ερειπίων.Επί τρίωρο ακουγόταν η φωνή του Πατρός. · «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, βοήθει μοι, δόξα σοι ὁ Θεός».

ΜΟΝΑΧΗ ΕΛΙΣΑΒΕΤ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΑΙΓΙΝΑ

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/04/blog-post_3354.html

Μοναχὴ Ἱεροθέα Περράκη ἀπὸ τὶς Λεῦκες Πάρου.Ασκήθηκε ἐπὶ πολλὰ χρόνια στὴν Ἱερὰ Μονὴ Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης Θαψανῶν Πάρου

Μοναχή Ιεροθέα Περράκη από τις Λεύκες Πάρου.

Ασκήθηκε επί πολλά χρόνια στην Ιερά Μονή Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης Θαψανών Πάρου.Μια χαριτωμένη ψυχή με πολλά χαρίσματα, ευγένεια και καλοσύνη.Η ζωή της διαρκώς μια προσφορά θυσιαστικής διακονίας προς τις αδελφές της μοναχές και προς όλους τους προσκυνητές της Μονής.

Έζησε στο Μοναστήρι της σε χρόνια πολύ δύσκολα που οι μοναχές στερούνταν ακόμα και τα βασικά αγαθά. Ήταν όμως πολύ ευρηματική και προσπαθούσε να βρει τρόπους προκειμένου να εξασφαλίσει τα αναγκαία.

Ζύμωνε και φούρνιζε κρίθινα ψωμιά, τις λεγόμενες κριθαροκουλούρες και όταν δεν είχε τίποτα να μαγειρέψει να φάνε οι αδελφές, έφτιαχνε ένα είδος σάλτσας και έσπαγε μέσα στην κατσαρόλα τις κρίθινες κουλούρες και έφτιαχνε ένα πολύ νόστιμο φαγητό ( μάλλον την νοστιμιά την δημιουργούσε η πείνα μετά από τις χειρονακτικές εργασίες ).

Δεξιὰ ὁ συμπατριώτης μας μοναχὸς π.Αθανάσιος Κόττης, ἀδελφὸς κατὰ σάρκα τοῦ Ἁγίου Ἰωσὴφ τοῦ Ἡσυχαστοῦ.

Δεξιά ο συμπατριώτης μας μοναχός π.Αθανάσιος Κόττης, αδελφός κατά σάρκα του Αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστού.

Τα πόδια του πρησμένα και γεμάτα από πληγές. Πονούσε και υπέφερε πολύ.Δεν αγανακτούσε όμως ποτέ και υπέμενε με υποδειγματική καρτερία αυτή την μεγάλη δοκιμασία.

Πάντοτε γελαστός και χαρούμενος, τρανταχτή απόδειξη ότι υπήρχε η εσωτερική χαρά και πληρότητα και στεκόταν εκεί.

Ὁ Ἅγιος μοναχὸς Ἰωσὴφ (1928-2004) ἀνακαλύφθηκε μὲ ἄθικτα λείψανα στὸ Ράντενι, στὴν κομητεία Νεάμτ.

Ο σεβάσμιος μοναχός Ιωσήφ (1928-2004) ανακαλύφθηκε με άθικτα λείψανα στο Ράντενι, στην κομητεία Νεάμτ.

Σεβασμιώτατος Σχημα μονάχος Ιωσήφ (1928-2004)

Ερμιτάζ Αγίας Παράσχεβα, Ραντένι, κομητεία Νεάμτ

Ο Ιωσήφ από το Ράντενι, Νεάμτ, ήταν μοναχός μόνο για τρεις εβδομάδες, αφού έζησε μια αμαρτωλή ζωή. Βρέθηκε άφθαρτος 7 χρόνια μετά την ταφή του, στις 7 Νοεμβρίου 2011.

Οι άγιοι θεωρούνταν πάντα από τους απλούς ανθρώπους ως φίλοι του Θεού. Σε ποιον μπορεί κανείς να απευθυνθεί με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη, μέσα σε έναν ορισμένο πόνο, από έναν στενό φίλο του Κυρίου; Η ζωή αυτών των ανθρώπων που έφτασαν στην αγιότητα ήταν τις περισσότερες φορές παρόμοια με αυτή που ζούμε εμείς οι ίδιοι: γεμάτη αμαρτίες, πτώσεις και δάκρυα πόνου. Αλλά αυτό που έκανε τη διαφορά μεταξύ του αμαρτωλού ανθρώπου και του ευσεβούς αγίου ήταν η μετάνοια. Όχι η μετάνοια που είναι μακρόχρονη, αλλά βαθιά στην εμπειρία. Ακόμα και μια στιγμή, ένα ειλικρινές λεπτό μετάνοιας, έχει συχνά κάνει τον αμαρτωλό άνθρωπο να γίνει ένας άγιος που αγαπήθηκε από τον Θεό. Οι ζωές που είναι γεμάτες αμαρτίες και αδυναμίες των αγίων πρέπει να είναι ένα μέσο ενδυνάμωσής μας, και σε καμία περίπτωση ένα μέσο αμφιβολίας. Το γεγονός ότι ένας άγιος πέρασε ό,τι περάσαμε κι εμείς, ή ακόμα πιο συγκεκριμένα: είχε αμαρτίες που έχουμε κι εμείς, μας κάνει πνευματικά πολύ κοντά τους. Κοιτάξτε τις αδυναμίες των αγίων και θαυμάστε πόσο δυνατά ανήλθαν στην αγιότητα! Τι θα μπορούσε να είναι πιο χρήσιμο σε έναν Ορθόδοξο Χριστιανό που αναζητά απτά στοιχεία από έναν άγιο που ανακαλύπτεται στις μέρες μας, άφθαρτο μετά από τόσα χρόνια από την ταφή;

Ο άγιος για τον οποίο μιλάμε είναι κάποιος που είναι ακόμα ζωντανός. Είναι ακόμα ζωντανός, επειδή μας βοηθάει ακόμα. Είναι ακόμα ζωντανός, επειδή προσεύχεται για εμάς. Είναι ακόμα ζωντανός, επειδή ο Θεός έχει κανονίσει ένα θαύμα μαζί του. Ένα θαύμα που μπορούμε να δούμε με γυμνό μάτι... Τώρα είναι ένας αξιόπιστος φίλος στον παράδεισο, και η χαρά των Χριστιανών πρέπει να είναι τεράστια ακριβώς επειδή η εμφάνιση ενός νέου αγίου είναι ένα νέο σκαλοπάτι που μπορούμε να ανέβουμε στο μονοπάτι προς τη σωτηρία, στο μονοπάτι προς τον Θεό.

Οἱ δύο πτέρυγες τοῦ μοναχοῦ εἶναι ...

«Οἱ δύο πτέρυγες τοῦ μοναχοῦ εἶναι ὁ προσωπικός του κανόνας καὶ ἡ ἀκολουθία στὴν Ἐκκλησία. Καὶ οἱ δύο πρέπει νὰ εἶναι χωρὶς ἐλλείψεις». 

Γέρων Διονύσιος τῆς Κολιτσοῦ 

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/05/blog-post_528.html

Το ράσο δεν κάνει τόν παπᾶ.

«Στο Κίεβο ἔγινε τό ἑξῆς γεγονός; Κηδεύθηκαν συγχρόνως ἕνας μεγαλόσχημος κι ἕνας δόκιμος.

Σπάνια φωτογραφία.

Ο μοναχός Παντελεήμων Περβολαράκης και ο ιερομόναχος Ηλίας Σιδέρης, ηλικιωμένοι πλέον, διακονούν στην τράπεζα της Μονής Λογγοβάρδας. Τους είχα γνωρίσει, τώρα όμως βρίσκονται και οι δύο στον ουρανό.

Τα διακονήματα για τους μοναχούς είναι μια θυσιαστική προσφορά προς τους αδελφούς τους και προς όλους τους συνανθρώπους μας που φιλοξενούνται στα ορθόδοξα Μοναστήρια.

Δεν νοείται μοναχός αργός, χωρίς δηλαδή κάποιο διακόνημα.Η ώρα του διακονήματος είναι ιερή, είναι και ώρα προσευχής ταυτόχρονα.

Ἡ δύναμη τῆς ὑπακοῆς

Σ' αὐτό τό σημεῖο ἡ ἀδελφή Εφραιμία ταίριαζε ἀπόλυτα μέ τόν Γέροντά μου παπα-Χαράλαμπο. Θ' αναφέρω ἀκόμα δύο περιστατικά σχετικά μέ τήν ἀδελφή Εφραιμία καί τόν Γέροντα παπα-Χαράλαμπο.

Ὅταν ἀγοράστηκε τό κτῆμα στην Πορταριά, ἤδη ἄρχισαν οἱ έργασίες γιά τά πρῶτα κτίσματα. Κατά τό 1962, ἡ ἀείμνηστη Γερόντισσα Μακρίνα ζήτησε ἀπό τήν ἀδελφή Εφραιμία, ἡ ὁποία ἦταν ἄρρωστη μέ πυρετό, νά μεταφέρει ἀπό τίς Σταγιάτες στο νέο μοναστήρι τήν θαυματουργή εἰκόνα τῆς Παναγίας μας. Προς στιγμήν ἡ Ἐφραιμία πῆγε να διστάσει γιατί γνώριζε πόσο βαριά ἦταν ἡ εἰκόνα, ἀλλά καί πόσο δύσκολος ὁ δρόμος μέχρι τήν Πορταριά, γιά νά τόν ἀνεβεῖ ἄρρωστη μέ τόσο βάρος. Αμέσως, ὅμως, ξεπερνᾶ τόν δισταγμό. Βάζει μπροστά τήν εὐχή τῆς Γερόντισσας καί τρέχει. Καθώς μέ διαβεβαίωσε ἡ ἴδια, τόση δύναμη ἔλαβε, ὥστε ἡ εἰκόνα τῆς φάνηκε ἐλαφριά σάν φύλλο. Καί ἀπό πίσω αἰσθανόταν σάν κάποιος νά τήν ἔσπρωχνε.

Θυμᾶμαι τὸν γέροντα Αὐξέντιο, ὁ ὁποῖος ἐκοιμήθη σὲ ἡλικία 90 ἐτῶν.

Θυμᾶμαι τὸν γέροντα Αὐξέντιο, ὁ ὁποῖος ἐκοιμήθη σὲ ἡλικία 90 ἐτῶν, πρὸ δεκαετίας περίπου, ὁ ὁποῖος ἦταν ἕνας πάρα πολὺ ἐνάρετος καὶ ἅγιος μοναχός. Κάποτε -ἦταν Κυριακὴ τοῦ Πάσχα- ἐπρόκειτο νὰ προσέλθουν οἱ πατέρες καὶ οἱ λαϊκοὶ Χριστιανοί, ποὺ ἦταν ἀρκετοὶ -ὡς προσκυνηταί- στὸ μοναστήρι, νὰ κοινωνήσουν τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Πρὸ τῆς Θείας Κοινωνίας εἶπα ἀπὸ τὴν Ὡραία Πύλη γιὰ τοὺς λαϊκοὺς ἀδελφούς: «Θὰ παρακαλέσω νὰ προσέλθουν ὅσοι ἔχουν ἐξομολογηθῆ καὶ προετοιμασθῆ. Ὅποιος δὲν ἔχει ἑτοιμασθῆ, νὰ ἐξομολογηθῆ πρῶτα καὶ μετὰ νὰ κοινωνήσῃ».

Ὁ π. Αὐξέντιος ἐνόμιζε ὅτι τὸ ἔλεγα γιὰ τοὺς μοναχούς. Ἦταν τυφλός. Ἦταν ὁ πρῶτος στὴν σειρὰ ἀπὸ τοὺς πατέρες, ὁ ἀρχαιότερος -εἶχε ἔλθει στὸ μοναστήρι τὸ 1917. Περίμενε τὴν σειρά του νὰ κοινωνήση. Νόμισε λοιπὸν ὅτι ζητοῦσα καὶ ἀπὸ τοὺς πατέρες νὰ ἐξομολογηθοῦν. Ἐξομολογεῖται, λοιπόν, δημοσίᾳ.

Γνωριμία τῆς Γερόντισσας Μακρίνας μέ ἁγίες μορφές τοῦ σύγχρονου μοναχισμοῦ.

Γνωριμία τῆς Γερόντισσας Μακρίνας μέ ἁγίες μορφές τοῦ σύγχρονου μοναχισμοῦ

Ἡ ἀδελφή Εφραιμία φύλαττε μέ εὐλάβεια στην ψυχή της τίς νουθεσίες τῆς Γερόντισσας. Ἡ ὑπακοή της καί ἡ ἀνάπαυση πού πρόσφερε στη Γερόντισσα ἔκαναν ὥστε νά ἐνεργεῖ ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μυστικά ρήματα ζωῆς μέσα στήν ψυχή της. Ταυτόχρονα, μέ περισσή προσοχή συνέλεγε τά λόγια ἁγίων μορφῶν τῆς ἐποχῆς μας γιά τή Γερόντισσα στούς ὁποίους ἀποκαλυπτόταν χάριτι Θεοῦ ἡ ἁγιότητά της.

Από αὐτά εἶχε νά μᾶς διηγηθεῖ ἀρκετά, κάποια ἀπό τά ὁποῖα ἀναφέρουμε παρακάτω.

Η Γερόντισσα μαζί μέ τίς ἀδελφές Εφραιμία και Συγκλητική ἐπισκέφθηκαν τόν ἁγιασμένο Γέροντα τῆς Αἰγίνης, πατέρα Ἱερώνυμο, κατ᾽ ἐντολήν τοῦ Ὁσίου Ἰωσήφ, μέ σκοπό νά ὠφεληθοῦν ἀπό τόν Γέροντα ἀλλά καί ἀπό τήν μοναχή Ευπραξία πού τόν διακονοῦσε, καί ἦταν ἀδελφή τοῦ Γέροντος Ἀρσενίου, συνασκητοῦ τοῦ ὁσίου Ἰωσήφ.

Ἦταν ἀκόμη καί οἱ τρεῖς δόκιμες. Ὁ ὅσιος Γέροντας Ἱερώνυμος, μέ θεία πληροφορία, εἶχε στείλει τη μοναχή Ευπραξία στόν ἅγιο Νεκτάριο για νὰ τίς ὁδηγήσει στο ήσυχαστήριό του.

Ἱστορίες ἀπὸ τὸ Ἅγιο Ὅρος Ἄθως – Ὁ Ἀσκητὴς ποὺ «ἄκουσε» τὸν Θεό

Ιστορίες από το Άγιο Όρος Άθως – Ο Ασκητής που «άκουσε» τον Θεό .

Αυτή η ιστορία αφηγείται έναν από τους πιο κρυμμένους ασκητές του Αγίου Όρους, τον γέροντα Ήρωνα Στέφανο, ο οποίος έζησε για πολλά χρόνια στην Καρούλια, σε μια σπηλιά που κρεμόταν σαν από την άκρη της αβύσσου.

Ο γέροντας δεν είχε κατέβει στον κόσμο – ούτε στα μοναστήρια ούτε στην Καρυές – για περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια. Ζούσε σε μια σπηλιά τόσο στενή που όταν ξάπλωνε, τα πόδια του προεξείχαν, πάνω από το κενό.

Μια μέρα, ένας μοναχός χαμένος στην ομίχλη στα ορεινά μονοπάτια είδε μια ακίνητη φιγούρα στην άκρη ενός γκρεμού. Πλησίασε με φόβο και βρήκε τον γέροντα να κοιτάζει σιωπηλά τη θάλασσα.

— Πάτερ, πώς μπορείς να ζεις εδώ; ρώτησε. Δεν έχεις κανέναν να ανταλλάξεις κουβέντα… ούτε βιβλίο, ούτε καν ραδιόφωνο για να μάθεις τι συμβαίνει στον κόσμο;

Ο γέροντας Στέφανος έστρεψε το βλέμμα του, καθαρό σαν νερό πηγής, και του απάντησε:

Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς. Ἱερὸ ἡσυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης.Μοναχική κουρά.

Επιστολές καί σημειώσεις πνευματικῶν ἐμπειριῶν

Μοναχική κουρά

Ἐπίκληση στήν ἁγία Συγκλητική να πάρει τό ὄνομά της

Τόν πρῶτο χρόνο (στό μοναστήρι) διάβαζα μέ μία ἀδελφή τόν Εὐεργετινό. Συνέπεσε ἕνα κομμάτι ἀπό τῆς ἁγίας Συγκλητικής. Τόσον αἰσθάνθηκα τήν ἁγιότητά της, πού τήν ἐπικαλέστηκα να μου δώσει τό ὄνομά της. Ἔμεινε μέσα μου ὁ πόθος τῆς Ἁγίας να γίνει προστάτης μου καί συνώνυμος. Συνέπεσε να γράψω στον Γέροντα ὅτι πῶς θα γίνω μοναχή, πού εἶμαι ὅλο ἄρρωστη, καί δέν ἔχω ἀγῶνα πολύ καί πῶς θά μπορῶ νά κάνω τά μοναχικά μου καθήκοντα, κ.λ.π.

Ἀπὸ τὴν ἐξορία καὶ τὴν συκοφαντία τοῦ Ἁγίου Ὅρους στὴν Ἁγιοκατάταξη. Ὁ Ἅγιος Χατζη-Γεώργης ὁ Ἀθωνίτης.

Από την εξορία και την συκοφαντία του Αγίου Όρους στην Αγιοκατάταξη. Ο Άγιος Χατζη-Γεώργης ο Αθωνίτης.

Το κεφάλαιο της "εξορίας" του Αγίου Χατζη-Γεώργη είναι μια από τις πιο συγκινητικές αλλά και ανθρώπινες ιστορίες του Αγίου Όρους, καθώς δείχνει πώς ο φθόνος μπορεί να χτυπήσει ακόμα και τους πιο ενάρετους.

​Ουσιαστικά, ο Χατζη-Γεώργης έπεσε θύμα συκοφαντιών και διοικητικών διενέξεων, οι οποίες είχαν ως επίκεντρο τη μεγάλη φήμη του και την τεράστια αδελφότητα που είχε συγκεντρώσει γύρω του.

​Τα αίτια της "διώξεως"

​Ο Χατζη-Γεώργης είχε δημιουργήσει στην Κερασιά μια αδελφότητα που αριθμούσε πάνω από 80 μοναχούς. Ήταν η μεγαλύτερη και πιο οργανωμένη στην περιοχή. Αυτή η "ισχύς" και η αγάπη που του είχε ο κόσμος προκάλεσαν τη ζήλια ορισμένων, οι οποίοι φοβήθηκαν ότι η επιρροή του θα ξεπερνούσε εκείνη των κυρίαρχων Μονών. Τον κατηγόρησαν ψευδώς για κακοδιαχείριση και για το ότι η συνοδεία του λειτουργούσε ως "κράτος εν κράτει". Χρησιμοποίησαν τυπικές λεπτομέρειες των μοναστικών κανονισμών για να τον παρουσιάσουν ως απειλή για την τάξη του Αγίου Όρους.

​Το πιο οδυνηρό ήταν οι ηθικές και πνευματικές συκοφαντίες. Άνθρωποι που τον φθονούσαν διέδιδαν ψεύδη για να κλονίσουν την εμπιστοσύνη της Ιεράς Κοινότητας και του Πατριαρχείου προς το πρόσωπό του.

​Η Εκδίωξη και η Ταπείνωση

​Το 1882, η πίεση έγινε αφόρητη. Με απόφαση των αρχών, ο Χατζη-Γεώργης αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Άγιο Όρος, το μέρος που αγάπησε και άσκησε για δεκαετίες.

Ὁ παπα-Ἐφραίμ ὁ Καραγιάννης καί ὁ δράκος.

Ὁ παπα-Ἐφραίμ ὁ Καραγιάννης και ο δράκος.

Ὁ παπα-Ἐφραίμ ὁ Καραγιάννης, ὁ ψηλός, ὅπως τόν ἔλεγαν στόν κόσμο, ἐπειδή ἦταν ἀρκετά ψηλός, ἤ ὁ παπα-Ἐφραίμ ὁ χοντρός, ὅπως τόν ἔλεγαν στό Ἅγιον Ὄρος, ξεκίνησε ἀπό τόν κόσμο ἀσκητική ζωή.

Ζοῦσε στήν Ἀθήνα καί ἐργαζόταν ὡς ταχυδρόμος. Ἀνέβαινε στά βουνά καί ἀγρυπνοῦσε συχνά πάνω στα δένδρα μέ προσευχή. Ἀπό θεῖο ζῆλο κινούμενος, μετέβη στό Ἅγιον Ὄρος, ἀναζητώντας θεοφόρους καί αὐστηρούς ἀσκητές. Δέν ἄργησε να γνωρίσει τον μεγάλο νηπτικό τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ὅσιο Ἰωσήφ τον Ησυχαστή. Στο πρόσωπο τοῦ μεγάλου αὐτοῦ ἀσκητοῦ βρῆκε αὐτό πού ἔψαχνε, ἐκεῖ πάνω στά ἀπόκρημνα βράχια τῆς Σκήτης τοῦ Ἁγίου Βασιλείου. Κατά τήν ζωντανή μαρτυρία τοῦ συνασκητοῦ τοῦ ὁσίου Ἰωσήφ, Γέροντος Ἀρσενίου, ὁ π.Ἐφραίμ μπῆκε κατ᾽ εὐθείαν στό ἡσυχαστικό πρόγραμμα. Το πρόγραμμα ἦταν τόσο αὐστηρό, ὥστε πολλοί ἐπιχείρησαν να καθήσουν ἐκεῖ, ἀλλά δέν τό ἄντεξαν. Καθημερινά μονοφαγία, χωρίς λάδι, πέντε μέρες ἐκτός Σαββατοκύριακου, ὅπου ἔτρωγαν λαδερό, ἀλλά καί πάλι μονοφαγία. Καί παντοτινή ὁλονύκτια ἀγρυπνία.

Ὁ π. Ἐφραίμ ἦταν καί πολύ ψηλός ἀλλά καί σωματώδης. Κάπου κάπου παραπονιόταν στόν γερο-Αρσένιο ὅτι τό σιτηρέσιο δέν τοῦ ἔφτανε.

Μιὰ ὁμάδα μοναζουσῶν στὸ Στρατόπεδο Συγκεντρώσεως τοῦ Σολοβκὶ

ΙΒΑΝ ΜΙΧΑΗΛΟΒΙΤΣ ΑΝΤΡΕΕΒΣΚΙ

ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΜΟΝΑΖΟΥΣΩΝ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΟΛΟΒΚΙ

(Ἀπὸ τὴν ἱστορία τοῦ θρησκευτικοῦ ἀγῶνα κατὰ τοῦ μπολσεβικισμοῦ)

Τὸ καλοκαίρι τοῦ 1929, στὸ νησὶ Σολοβκί, στὸ Στρατόπεδο Συγκεντρώσεως, ἔφτασε μιὰ ὁμάδα μοναχῶν, περίπου 30 γυναῖκες. Ἀπὸ ὁρισμένα στοιχεῖα μποροῦσε κανεὶς νὰ ὑποθέσει ὅτι οἱ περισσότερες ἦσαν «Μοναχὲς τοῦ Σαμόρντινο», δηλαδὴ μοναχὲς ἀπὸ τὸ γυναικείο μοναστήρι τοῦ Σαμόρντινο, ποὺ βρισκόταν κοντὰ στὴν ὀνομαστὴ Ἔρημο τῆς Ὄπτινα.

Μὲ αὐτὲς τὶς μοναχὲς ἡ διοίκηση τοῦ στρατοπέδου εἶχε μιὰ ὁλόκληρη ἱστορία, ποὺ χαρακτηρίζει ὁρισμένες πλευρὲς τοῦ θρησκευτικοῦ ἀγῶνα κατὰ τοῦ μπολσεβικισμοῦ στὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ ’20. Αὐτὲς οἱ μοναχὲς δὲν τοποθετήθηκαν στὸν κοινὸ γυναικεῖο θάλαμο, ἀλλὰ κρατοῦνταν χωριστά.

Μόλις ἔφτασαν, ξέσπασε ἕνα σοβαρὸ περιστατικό. Ὅταν, ὅπως συνηθιζόταν, ἄρχισαν νὰ τὶς ἐλέγχουν καὶ νὰ τὶς ἀνακρίνουν γὰ τὴν σύνταξη τοῦ δελτίου τους, ἐκεῖνες ἀρνήθηκαν νὰ δώσουν τὰ λεγόμενα «στοιχεῖα ταυτότητας», δηλαδὴ νὰ ἀπαντήσουν σὲ ἐρωτήσεις γιὰ τὸ ἐπώνυμο, τὸ ὄνομα, τὸ πατρώνυμο, τὸ ἔτος καὶ τὸν τόπο γέννησης, τὴ μόρφωση, τὸ ἐπάγγελμα, τὸ ποινικὸ μητρῶο, τὸ ἄρθρο τῆς καταδίκης, τὴ διάρκεια τῆς ποινῆς κ.τ.λ.

Στὶς ἐρωτήσεις γιὰ τὸ ἐπώνυμο ἀπαντοῦσαν μόνο τὰ ὀνόματά τους: «μήτηρ Μαρία, μήτηρ Ἀναστασία, μήτηρ Εὐγενία» καὶ οὕτω καθεξῆς. Στὶς ὑπόλοιπες ἐρωτήσεις δὲν ἀπαντοῦσαν καθόλου. Μετὰ ἀπὸ φωνὲς καὶ ἀπειλές, ἄρχισαν νὰ τὶς χτυποῦν, ἀλλὰ τότε ἐκεῖνες σώπασαν ἐντελῶς καὶ ἔπαψαν ἀκόμη καὶ νὰ λένε τὰ ὀνόματά τους.

Τὶς ἔκλεισαν στὸ πειθαρχεῖο, τὶς βασάνισαν μὲ πείνα καὶ δίψα. Μὲ ἀγρυπνία, ἀκόμη καὶ μὲ ξυλοδαρμοὺς ποὺ προκαλοῦσαν σωματικὲς βλάβες· δηλαδή, ἐφάρμοσαν πάνω τους σχεδὸν ὅλους τοὺς τρόπους «ἐπηρεασμοῦ», ἀλλὰ ἐκεῖνες παρέμεναν ἀλύγιστες στὴν ἐμμονή τους καὶ μάλιστα τόλμησαν νὰ ἀρνηθοῦν κάθε καταναγκαστικὴ ἐργασία (γεγονὸς πολὺ σπάνιο στὰ στρατόπεδα συγκεντρώσεως).

Μετὰ ἀπὸ λίγο καιρό, ἐμένα, τὸν φυλακισμένο γιατρό, μαζί με τὸν καθηγητὴ δρα Ζιζιλένκο (ποὺ εἶχε ἐξοριστεῖ στὸ Σολοβκὶ ἐπειδή, ἐνῶ ἦταν ἀρχίατρος τῆς φυλακῆς Ταγκάντσοφ στὴ Μόσχα, εἶχε γίνει κρυφὰ μοναχὸς καὶ ἐπίσκοπος), μᾶς κάλεσαν στὸν διευθυντὴ τοῦ ὑγειονομικοῦ τμήματος, ὅπου βρισκόταν καὶ ὁ διοικητὴς ὅλου τοῦ στρατοπέδου. Ἐμπιστευτικὰ μᾶς ζήτησαν νὰ κάνουμε μιὰ ἰατρικὴ ἐξέταση σὲ αὐτὲς τὶς μοναχές, ἀφήνοντας νὰ ἐννοηθεῖ ὅτι, ἂν ἦταν δυνατόν, θὰ ἦταν ἐπιθυμητὸ νὰ τὶς κρίνουμε ἀνίκανες γιὰ ἐργασία, ὥστε νὰ ὑπάρχουν ἐπίσημοι λόγοι νὰ τὶς ἀπαλλάξουν ἀπὸ τὴ βαριὰ σωματικὴ δουλειά, τὴν ὁποία δὲν ἤθελαν νὰ κάνουν.

Πατήρ Πολύκαρπος. Ἅγιον Ὄρος

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/02/blog-post_633.html

«Θὰ πᾶς τον π. Τιμόθεο στοὺς Δανιηλαίους...» ἕνα χλιμίντρισμα καὶ ἡ ἐντολὴ γινόταν πράξη.

σ.σ. Δείτε το ταπεινό γαΐδουράκι του Θεού.

Ο χαριτωμένος ημίονος, ήταν ο προσωπικός μεταφορέας του Οσίου Γερασίμου Μικραγιαννανίτη στις δύσκολες διαδρομές από τη Μικραγιάννα στις Σκήτες και τα Μοναστήρια του Αγίου όρους. Ήθελε όμως απαραίτητα πριν τις μεταφορές και τις άλλες δουλειές που έκανε, και ένα μεγάλο φιλί…

Είχε μιάν οικειότητα με τον Γέροντα που ξάφνιαζε. Χαρακτηριστικό είναι πως πολλές φορές μετέφερε μόνο του επισκέπτες σε διάφορα σημεία της Σκήτης, αφού πρώτα ο Γέροντας του ψιθύριζε στο αυτί τον προορισμό, π.χ. “Θα πας τον π. Τιμόθεο στους Δανιηλαίους και θα περιμένεις να τον γυρίσεις πίσω εδώ”. Ένα χλιμίντρισμα και η εντολή γινόταν αμέσως πράξη.

Ποιά ἦταν ἡ μοναχὴ Εὐπραξία ποὺ ἔζησε γιὰ 53 χρόνια στὸν Ἅγιο Ἐφραὶμ Νέας Μάκρης

Η Ιερά Μητρόπολη Λευκάδος και Ιθάκης μετά θλίψεως αναγγέλλει την εκδημία της Οσιωτάτης Μοναχής της Ιεράς Μονής Αγίου Νικολάου Ιράς Αθανίου Γερόντισσας Ευπραξίας.

Εκοιμήθη το βράδυ της Δευτέρας, 20ής Οκτωβρίου 2025 σε ηλικία 86 ετών η Γερόντισσα Ευπραξία, αδελφή της Ιεράς Μονής Αγίου Νικολάου Ιράς Αθανίου.

Η μακαριστή Γερόντισσα Ευπραξία (κατά κόσμον Αγγελική) Γκίκα, του Χρήστου και της Χρυσούλας, γεννήθηκε την 1η Ιουλίου του έτους 1939.

Προσήλθε ως δόκιμη στην Ιερά Μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και Αγίου Εφραίμ Όρους Αμώμων Αττικής, όπου εκάρη μοναχή την 25η Απριλίου 1961, μεγαλόσχημη δε την 27η Ιουλίου 1968 από τον μακαριστό Μητροπολίτη Αττικής και Μεγαρίδος κυρό Νικόδημο (Γκατζιρούλη), επί Ηγουμενίας της μακαριστής Γερόντισσας Μακαρίας Δεσύπρη.