Τά κοιμητήριά μας εἶναι ἕνα κομμάτι τοῦ οὐρανοῦ πάνω στη γῆ.

«Τά τέσσερα τέκνα μου μέ τούς συζύγους τους καί τά δεκαεννιά ἐγγόνια μου, μέ ρωτοῦν:

-Παπποῦ, δέν θά πᾶμε στό κοιμητήριο νά βάλουμε λίγα λουλούδια στή γιαγιά;

Ἡ πρεσβυτέρα μου ἔφυγε ἀπό τροχαῖο ὅταν τά παιδιά ἦταν ἑνός, τριῶν, πέντε καί ἕξι ἐτῶν. Πηγαίναμε σχεδόν καθημερινά στό κοιμητήριο καί τά ὀρφανά μεγάλωσαν, τοῦ Κυρίου συνεργοῦντος ὄχι μέ ψέμματα ἀλλά μέ τή στέρεη προοπτική τῆς αἰώνιας ζωῆς.

Ἀπό τότε μέχρι σήμερα ἔχω τελέσει ὡς ἱερωμένος στό κοιμητήριο τοῦ Ἀμαρουσίου πάνω ἀπό δέκα χιλιάδες κηδεῖες (...). Πάνω σέ κάθε τάφο δεσπόζει τό ἔνδοξο σημεῖο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καί τά ἱερά καντηλάκια (...).

Μᾶς σκάβουν τό λάκκο

Γιατί τέτοιο σφράγισμα οι νεκροί με σακούλες και φόρμες; Γιατί τέτοια εμμονή να απαγορεύονται οι νεκροψίες στους νεκρούς από covid;

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

Μας σκάβουν τον λάκκο κυριολεκτικά και μεταφορικά. Είναι τραγελαφικό και άκρως παρανοϊκό αυτό που διαβάσαμε περί δημιουργίας έξτρα και ειδικού χώρου στα κοιμητήρια Ευόσμου Θεσσαλονίκης, για την ταφή των νεκρών από covid. Ήδη έχει δημιουργηθεί ο ανάλογος χώρος και στα κοιμητήρια της Θέρμης και θα πληροί κι εκεί τα ίδια κριτήρια. Δηλαδή, “… θα είναι απομονωμένος, μακριά από τους λοιπούς τάφους, η ταφή θα έχει διάρκεια δέκα χρόνων, ενώ η μεταφορά των θυμάτων θα γίνεται μέσα σε σφραγισμένα φέρετρο, τα οποία θα είναι τυλιγμένα με διπλό ειδικό νάιλον, ενώ αντίστοιχη ειδική φόρμα θα φορούν και οι νεκροί.”

Ξαφνικά, έχουν βρεθεί χώροι ενταφιασμού των νεκρών που ισχυρίζονται ότι πέθαναν λόγω covid και ενδεχομένως θα βρεθούν κι άλλοι, πολλοί χώροι σε πάρα πολλά σημεία σε όλη την Ελλάδα. Μόλις πρόσφατα διαβάζαμε παντού στο διαδίκτυο, με την Κατάνυξη να έχει αναφερθεί πολλάκις σε αυτό το θέμα (εδώ και εδώ), ότι σε πολλά κοιμητήρια σε όλη την Ελλάδα δεν έχουν χώρο να ενταφιάσουν τους νεκρούς με αποτέλεσμα να πιέζονται οι οικείοι τους να ξεθάβουν τους νεκρούς για να βρεθεί νέος χώρος για τους νέους κεκοιμημένους ή αναγκάζονται πολλοί συμπολίτες μας να καταφύγουν στην δαιμονική ενέργεια της καύσης των νεκρών οικείων τους, για τον ίδιο λόγο.

Πνευματικά μαθήματα! Ἀληθινή ἱστορία! Ἡ γιαγιά ἡ Κωνσταντίνα!!!

Κάθε μέρα από νωρίς το πρωί στα Κοιμητήρια, μια συμπαθέστατη γιαγιά έρχεται στον ναό τον Αγίων Πάντων και αφού περάσει από το εκκλησάκι να ασπαστεί την εικόνα, θα ανάψει τα κεράκια της, θα μου δώσει εμένα καραμελίτσα, θα μου πει "Δόξα τω Θεώ που ξημέρωσε και σήμερα" και θα αρχίσει ένα σκληρό αγώνα προσφοράς έως και το μεσημέρι, να ανάβει τα καντηλάκια των κεκοιμημένων με δικό της λάδι και να προσεύχεται για αυτούς με τον δικό της τρόπο.

Την ρώτησα και εγώ μια ημέρα με απορία.

- Γιαγιά πόσους συγγενείς έχεις εδώ;

Με κοίταξε η γιαγιά με βλέμμα έκπληκτο!

- Γιατί ρωτάς Παππούλη μου; Για τα καντηλάκια που ανάβω;

- Ναι, της απαντώ!

- Όλοι εδώ παιδιά του Θεού είναι Παππούλη μου όπως και εγώ. Συγγενείς μου είναι όλοι!

Εδώ εγώ όπως καταλάβατε ένιωσα πνευματικά πολύ μικρός μπροστά της!!!

Και συνεχίζει η γιαγιά:

Εγώ ανάβω τα καντηλάκια στις ψυχούλες που εδώ και χρόνια δεν έρχεται κανείς και δεν έχουν κανένα πίσω να τους τα ανάψει ή που αδιαφορούν και να τους τα ανάψουν για πολλούς και διάφορους λόγους. Βλέπω χαλασμένους τάφους που ούτε καν τα ονόματα τους δεν ξεχωρίζουν. Δεν δικαιούνται και αυτοί από εμάς ένα κεράκι και μια προσευχούλα καλέ μου παππούλη; Επειδή οι δικοί τους τους ξέχασαν;

Ἐπιστολή στόν Κο Πρωθυπουργό: Εἶναι δυνατόν νά σιγήσουν καί οἱ δεήσεις ὑπέρ τῶν κεκοιμημένων;

Μαρούσι 15-4-2020 

Ἐξοχότατε κ. Πρωθυπουργέ, 

Χαίρετε ἐν Κυρίῳ. 

Εἴμαστε πλέον σίγουροι ὅτι τά μέτρα πού ἐπιβάλλετε γιά τήν πανδημία εἶναι σκληρότερα ἀπό αὐτά πού ἐπιβάλλονται στά ἄλλα εὐρωπαϊκά καί λοιπά κράτη. Τά ἀρχικά μέν τά ὑπακούσαμε ὅλοι μας, γιατί κατανοήσαμε ὅτι ἦσαν τά ἀπαραίτητα τόσο γιά τήν ἀτομική μας ὑγεία, ὅσο καί γιά ὅλους τούς ἀδελφούς συμπολῖτες μας. Τά ἐπιπρόσθετα ὅμως μέτρα, τά ὁποῖα συνεχῶς ἀνακοινώνετε, ταπεινῶς φρονοῦμε ὅτι ἄλλοι Σᾶς πίεσαν νά τά ἐπιβάλετε. 

Εἶναι δυνατόν νά σκεφθήκατε Σεῖς, ὡς ἔμπειρος ἐπιστήμων καί κυβερνήτης νά ἐξευτελίσετε ἐμᾶς, τούς χαροκαμμένους συγγενεῖς τῶν κεκοιμημένων καί γιά πρώτη φορά νά μᾶς ἀπαγορεύσετε νά βάλουμε στούς τάφους τῶν δικῶν μας λίγα λουλουδάκια πού δηλώνουν μέ τήν ὀμορφιά τους καί τή φρεσκάδα τους, τήν πέραν τοῦ τάφου ζωή, στή Βασιλεία τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος; Ἀφοῦ θά μπεῖ λουκέτο στά χριστιανικά νεκροταφεῖα, δέν θά μπορέσουμε φέτος γιά πρώτη φορά στά χρονικά τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους, νά σκύψουμε τή Μεγάλη Παρασκευή πάνω στό μνῆμα τῶν προσφιλῶν μας καί νά στηρίξουμε στό μαρμάρινο Σταυρό τους ἕνα ἀκάνθινο στεφάνι, δηλώνοντας ἔτσι τή βεβαιότητά μας ὅτι τελείωσαν τά δικά τους ἀγκάθια καί τούς παρακαλοῦμε νά ζητοῦν ἀπό τόν Σταυρωθέντα καί Ἀναστάντα Κύριο νά μαλακώνει τό ἀκάνθινο στεφάνι τοῦ πένθους, τῆς χηρείας μας ἤ τῆς ὀρφάνιας μας.

 Τό Μεγάλο Σάββατο τό ἀπόγευμα στό Κοιμητήριο τοῦ Ἀμαρουσίου ἀλλά καί σέ ὅλα τά Κοιμητήρια τῆς χώρας μας, ἔξω καί μπροστά ἀπό τόν ἱερό Ναό τελοῦμε τήν Ἀκολουθία τῆς Ἀναστάσεως, ψάλλουμε τό Χριστός Ἀνέστη καί ἐπισκεπτόμαστε ὁ καθένας μας τόν τάφο τοῦ δικοῦ του, ζῶντος εἰς τούς οὐρανούς, νεκροῦ. Ἐπίσης σέ ὅλες τίς ἱερές Μονές τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ὅλη ἡ ἀδελφότητα τῶν μοναχῶν φεύγουν ἀπό τό Καθολικό, ψέλνοντας τό Χριστός Ἀνέστη, εἰσέρχονται στό Κοιμητήριό τους καί ἐν συνεχείᾳ ψέλνοντας πηγαίνουν δίπλα στό ὀστεοφυλάκιο. Ἐκεῖ βρίσκονται οἱ ἅγιες κάρες ὅλων τῶν παλαιοτέρων πατέρων τῆς μονῆς. Ὁ ἡγούμενος πρῶτος καί στή συνέχεια ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι μοναχοί χαιρετοῦν φωνάζοντας τό Χριστός Ἀνέστη. Σέ ἄλλες μονές κινοῦνται οἱ κάρες καταφατικά καί σέ ἄλλες μονές ἀκούστηκαν οἱ φωνές τους νά ἀπαντοῦν Ἀληθῶς Ἀνέστη. 

Ἡ πιό ἀγαπημένη μου βόλτα εἶναι στό κοιμητήριο!

Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου

 

Ο περίπατος στο κοιμητήριο.

Η ζωή μας μοιάζει με πορεία. Τίποτε το μόνιμο δεν έχει. Όλα περνούν, όλα φεύγουν!

Το ίδιο προσπερνούμε και τα δυσάρεστα και τα ευχάριστα. Πουθενά δεν σταματούμε.

Να γιατί μου αρέσει αυτό εδώ το μέρος, το κοιμητήριο!

Από όλα τα μέρη μας αυτό εδώ το αγαπώ πιο πολύ.

Γι’ αυτό και το επισκέπτομαι συχνά. Όχι μόνο σαν έχουμε Θεία Λειτουργία. Όχι! Και άλλες ημέρες, μόνος, συχνάζω εδώ.

Πολλές φορές έρχομαι από την πόλη και σταματώ εδώ στο κοιμητήριο. Χωρίς κανέναν συντροφιά. Μέσα στην ερημιά, καταμεσής στους τάφους!

Κάθομαι μέσα στην ερημιά, έχω μπροστά μου τους τάφους και σκέπτομαι...

Ἕνας μεγάλος ἱεροκήρυκας

Κάποτε ένας παππούλης ανηφόρησε σε ένα απομακρυσμένο χωριό με σκοπό να στηρίξει και να παρηγορήσει τους αποκαμωμένους . Το χωριό σκαρφαλωμένο στα γρεμνά, ζωντανή ζωγραφιά ,είχε ένα εκκλησάκι στη μέση και πλάι σαν μάνα τα παραμυθένια πέτρινα σπίτια.Πίσω από το ιερό της εκκλησιάς στεκόταν το κοιμητήρι του χωριού με τα καντηλάκια πάντα αναμμένα που έδενε το χτές και το σήμερα.Ο παππούλης χτύπησε την καμπάνα και μαζεύτηκαν οι λιγοστοί χωρικοί να ακούσουνε λόγο παρηγορητικό αφού τα μέρη τους ήταν μακρινά και καταδικασμένα στη μοναξιά.Πρίν ξεκινήσει το λόγο ο γέροντας,τα μάτια των χωρικών άστραψαν.

π.Διονύσιος Ταμπάκης, Κοιμητήρια ἤ ξυπνητήρια;

ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΑ Ή  ΞΥΠΝΗΤΗΡΙΑ;

 

ΚΟΙΜΗΘΕΝΤΕΣ, ΟΝΟΜΑΖΕΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΑΣ  όσους έχουν φύγει από αυτήν την ζωή, επαναλαμβάνοντας τον χαρακτηρισμό  του Κυρίου για τον πεθαμένο Λάζαρο «Λάζαρος ο φίλος ημών κεκοίμηται· αλλά πορεύομαι ίνα εξυπνίσω αυτόν» (Ιωάν.  ια΄, 11)

Γι' αυτό και τα Νεκροταφεία ορθώς ονομάζονται Κοιμητήρια, αφού οι νεκροί ουσιαστικά βρίσκονται σε μία αναμονή,σαν  σε ύπνο, (με μία  ανθρωποπαθή παρομοίωση), περιμένοντας την ανάσταση των σωμάτων τους κατά την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού μας.

Όμως διαβάζοντας τα χαριτωμένα λόγια του Οσίου Ιωσήφ του  Ησυχαστού, μήπως πρέπει να ονομάζουμε ουσιαστικά τους εαυτούς μας ως κοιμηθέντες και τους νεκρούς εν Χριστώ (Αποκ. 14,13) ως ξυπνηθέντες;

Πόσα χρόνια πρέπει νά περάσουν γιά νά κάνουμε ἐκταφή τοῦ νεκροῦ μας;

Κανονικά, εκταφή του νεκρού ΔΕΝ γίνεται, εκτός αν υπάρχει σοβαρός λόγος…(μεταφορά οστών στην πατρίδα του νεκρού, ταφή μέλους ίδιας οικογένειας στον ίδιο τάφο κλπ). Εκταφή δεν γινότανε ούτε παλιά και αυτό πιστοποιείται από τις αρχαιολογικές ανασκαφές που ακόμα και σήμερα φέρνουν στο φως χριστιανικούς τάφους πολλών αιώνων που ουδέποτε ανοίχτηκαν. Ακόμα από ορισμένους κανόνες που τιμωρούν την τυμβωρυχία (όπως ο ζ’ κανόνας του Γρηγορίου Νύσσης) φαίνεται ότι υπονοούν ότι δεν επέτρεπε η τότε συνήθεια να μετακινούνται από τους τάφους τα οστά.
Δεν θα υπήρχε βέβαια ωραιότερο πράγμα από το να αναπαύεται κανείς «μέχρι της κοινής αναστάσεως» στον τάφο του, προσβλέποντας κατά τον ωραίο συμβολισμό προς την ανατολή και περιμένοντας την έσχατη σάλπιγγα. (Ι.Μ.Φουντούλης)

Τά κοιμητήρια

 

Ένας χώρος ιερός και σεβάσμιος είναι εκείνος του κοιμητηρίου, όπου αναπαύονται τα σώματα των προσφιλών μας προσώπων μέχρι τη μέρα της κοινής αναστάσεως.
Άλλοτε τα κοιμητήρια βρισκόντουσαν στο κέντρο των κοινοτήτων, στον περίβολο των ναών. Έτσι, κατά τις λειτουργικές συνάξεις, θριαμβεύουσα και στρατευόμενη Εκκλησία βρισκόταν στον ίδιο χώρο, δοξολογούσα και προσευχομένη στον Κύριο. Σήμερα τα κοιμητήρια μεταφέρθησαν έξω από τις πόλεις, δεν έχασαν όμως ούτε την Ιερότητα ούτε τη σημασία τους. Και επειδή είναι ένας χώρος που όλοι οι χριστιανοί τον επισκεπτόμαστε, γι’ αυτό και σημειούνται τα πιο κάτω.Πρώτα – πρώτα πρέπει το κοιμητήριο να το αναφέρουμε με το όνομά του: Κοιμητήριο. Ο θάνατος για μας τους χριστιανούς λογίζεται σαν ύπνος, οι νεκροί κοιμούνται. Κοιμητήριο, λοιπόν, όχι νεκροταφείο.

Μητρόπολη Γλυφάδος: "Ὄχι νεκρώσιμη ἀκολουθία σέ ὅσους ἐπιθυμοῦν τήν καύση".

του Αντώνη Τριανταφύλλου Το ζήτημα της τέλεσης της νεκρώσιμης ακολουθίας για όσους επιθυμούν όχι την ταφή αλλά την καύση απασχόλησε τη χθεσινή Ιερατική σύναξη της Μητρόπολης Γλυφάδας, καθώς τοπικοί κληρικοί έχουν διαπιστώσει ότι οι Εργολάβοι Γραφείων Κηδειών ζητούν να τελεσθεί η εξόδιος Ακολουθία στις Ενορίες της Ιεράς Μητροπόλεως και εν συνεχεία δεν ζητούν συνοδεία Κληρικού για την ταφή με την δικαιολογία, ότι θα ενταφιαστεί στην Επαρχία. Ωστόσο, μετά από έρευνα των τοπικών εκκλησιαστικών αρχών, έχει διαπιστωθεί ότι η σορός του Κεκοιμημένου μεταβαίνει στη Βουλγαρία για καύση. Σύμφωνα, λοιπόν, με την απόφαση της Ιερατικής Σύναξης της Μητρόπολης Γλυφάδας και μέχρι να αποφανθεί επισήμως και ειδικώς επί του θέματος η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος , αποφασίστηκε σε τοπικό Εκκλησιαστικό επίπεδο να μην επιτρέπεται η τέλεση της νεκρώσιμης ακολουθίας εφόσον διαπιστωμένα η σορός του κεκοιμημένου δεν προορίζεται για ταφή. Συγκεκριμένα:

Κοιμητήριο-ταφή ἤ καύση;

ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΟ

Ο άνθρωπος, αγαπητοί μου, ο άνθρωπος εδώ στη γη είναι το πιο έξοχο δημιούργημα του Θεού. Αυτοί που λένε πως έτσι παρουσιάστηκε ο άνθρωπος, χωρίς θεϊκή επέμβαση, δεν ξέρουν τι λένε. Είναι σαν να λένε, πως ένα αεροπλάνο που πετάει στον ουρανό έτσι φύτρωσε, χωρίς την εργασία του ανθρώπου.

Το αεροπλάνο, το ρολόι, το αυτοκίνητο, ο πύραυλος γίνονται απ’ τον άνθρωπο. Αλλά τι είναι αυτά μπροστά στον ίδιο τον άνθρωπο, που ως σώμα μεν είναι ένα τέλειο εργοστάσιο εφοδιασμένο με πολύ λεπτά μηχανήματα, ως ψυχή δε είναι κάτι το καταπληκτικό; Ύλη και πνεύμα είναι ο άνθρωπος, κυρίως όμως πνεύμα. Έξοχο δημιούργημα του Θεού.

***

Ο άνθρωπος πλάστηκε απ’ τον Θεό αθάνατος, αλλά με έναν όρο, να ζει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Αλλά δυστυχώς, όπως όλοι γνωρίζουμε, ο πρώτος άνθρωπος δεν τήρησε την πρώτη εντολή που του ’δωσε ο Θεός στον παράδεισο.

π. Εὐέλθων Χαραλάμπους, Τό κοιμητήριο...

Ένας χώρος ιερός και σεβάσμιος είναι εκείνος του κοιμητηρίου, όπου αναπαύονται τα σώματα των προσφιλών μας προσώπων μέχρι τη μέρα της κοινής αναστάσεως.

Άλλοτε τα κοιμητήρια βρισκόντουσαν στο κέντρο των κοινοτήτων, στον περίβολο των ναών. Έτσι, κατά τις λειτουργικές συνάξεις, θριαμβεύουσα και στρατευόμενη Εκκλησία βρισκόταν στον ίδιο χώρο, δοξολογούσα και προσευχομένη στον Κύριο. Σήμερα τα κοιμητήρια μεταφέρθησαν έξω από τις πόλεις, δεν έχασαν όμως ούτε την Ιερότητα ούτε τη σημασία τους. Και επειδή είναι ένας χώρος που όλοι οι χριστιανοί τον επισκεπτόμαστε, γι' αυτό και σημειούνται τα πιο κάτω.

Πρώτα - πρώτα πρέπει το κοιμητήριο να το αναφέρουμε με το όνομά του: Κοιμητήριο. Ο θάνατος για μας τους χριστιανούς λογίζεται σαν ύπνος, οι νεκροί κοιμούνται. Κοιμητήριο, λοιπόν, όχι νεκροταφείο.