Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς. Ἱερὸ ἡσυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης.Εμπειρίες κατὰ τὴν πρώιμη μοναχικὴ ζωή.Κυκλοειδής προσευχή, ἔκσταση καὶ θεία θεωρία μετὰ ἀπὸ πολλὴ προσευχὴ ποῦ ἀκολούθησε ἕνα ἐπεισόδιο συκοφαντίας (1955).

Ἐπιστολές καί σημειώσεις πνευματικῶν ἐμπειριῶν

Εμπειρίες κατά την πρώιμη μοναχική ζωή

Κυκλοειδής προσευχή, ἔκσταση καί θεία θεωρία μετά ἀπό πολλή προσευχή πού ἀκολούθησε ἕνα ἐπεισόδιο συκοφαντίας (1955)

Μόνη μου ἔτυχε νά εἶμαι στο μοναστηράκι μας. Ἡ γειτόνισσα μοῦ εἶπε νά τῆς προσέξω τά ζῶα της. Ἐνῶ νύχτωσε τά βάνω στον στάβλο, δένω τό ἕνα ζῶο ἀπό τό πόδι νά μήν κτυπήσουν τα δικά μας ζῶα. Τό πρόβατο αὐτό εἶχε φάει συκόφυλλα καί ὅταν ἦλθε ἡ γειτόνισσα τό βλέπει ὅτι ψοφάει. Μέ φωνάζει ὅτι τῆς τό ἔπνιξα, ὅτι τό εἶχα δεμένο ἀπό τόν λαιμό. Πολλές, εἶπε ἡ καημένη, συκοφαντίες διά τό μοναχισμό, ὅτι ἔτσι κάνουν οἱ καλόγριες κτλ. Η στεναχώρια μου μεγάλη, πού τό πρωί θα φωνάξει στο χωριό αὐτά τά ὁποῖα εἶχα ἀκούσει. Γονατίζω στήν προσευχή καί κλαίω νά μήν ὑβριστεῖ τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ μέσῳ ἡμῶν. Μισή νύχτα γονατιστή νά φωτιστεῖ ἡ κυρία νά μήν πεῖ αὐτά πού ἔλεγε ἐναντίον τοῦ μοναχισμοῦ τοῦ Θεοῦ.

Πῆγα ἔπειτα να ξεκουραστῶ. Στο κρεβάτι ἦταν ἀδύνατο να κοιμηθῶ ἀπό τήν προσευχή. Η προσευχή έγινε ἕνα κυκλοειδές πρᾶγμα στον ἑαυτό μου.!!! Ἔλεγε ὁ νοῦς τήν εὐχή, τήν ἔπαιρνε το στόμα, μετά ή καρδιά ἡ αἴσθησις Θεοῦ μεγάλη.

Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς. Ἱερὸ ἡσυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης.Μοναχική κουρά.

Επιστολές καί σημειώσεις πνευματικῶν ἐμπειριῶν

Μοναχική κουρά

Ἐπίκληση στήν ἁγία Συγκλητική να πάρει τό ὄνομά της

Τόν πρῶτο χρόνο (στό μοναστήρι) διάβαζα μέ μία ἀδελφή τόν Εὐεργετινό. Συνέπεσε ἕνα κομμάτι ἀπό τῆς ἁγίας Συγκλητικής. Τόσον αἰσθάνθηκα τήν ἁγιότητά της, πού τήν ἐπικαλέστηκα να μου δώσει τό ὄνομά της. Ἔμεινε μέσα μου ὁ πόθος τῆς Ἁγίας να γίνει προστάτης μου καί συνώνυμος. Συνέπεσε να γράψω στον Γέροντα ὅτι πῶς θα γίνω μοναχή, πού εἶμαι ὅλο ἄρρωστη, καί δέν ἔχω ἀγῶνα πολύ καί πῶς θά μπορῶ νά κάνω τά μοναχικά μου καθήκοντα, κ.λ.π.

Ὁ Θεὸς χάλασε πολλὰ ζευγάρια παπούτσια γιὰ νὰ μὲ συλλάβει..Δημήτριος Παναγόπουλος

Ὅταν πρωτοεξομολογήθηκα τὸ 1950 στὴν Τήνο, εἶχα γράψει τὶς ἁμαρτίες μου σὲ 6 γεμάτες κόλλες ἀναφορᾶς!

Καὶ εἶχα καὶ ἄλλες ἁμαρτίες, ποὺ τὶς θυμήθηκα μεταγενέστερα. Τόσες πολλὲς ἁμαρτίες εἶχα κάνει!

Δὲν εἶχα ἀφήσει τίποτα ὄρθιο καὶ εἶχα μαζέψει ὅλη τὴν βρωμιὰ καὶ τὴν δυσωδία τοῦ κόσμου στὴν ψυχή μου.

Καὶ ὅμως ὁ Θεὸς περίμενε τὴν μετάνοιά μου, διότι γνώριζε ὅτι θὰ ἐπέστρεφα κάποτε, ὥστε νὰ μὲ χρησιμοποιήσει ἀργότερα, στὴν διακονία Του, βοηθώντας τὸν συνάνθρωπό μου.

Ὁ παπα-Ἐφραίμ ὁ Καραγιάννης καί ὁ δράκος.

Ὁ παπα-Ἐφραίμ ὁ Καραγιάννης και ο δράκος.

Ὁ παπα-Ἐφραίμ ὁ Καραγιάννης, ὁ ψηλός, ὅπως τόν ἔλεγαν στόν κόσμο, ἐπειδή ἦταν ἀρκετά ψηλός, ἤ ὁ παπα-Ἐφραίμ ὁ χοντρός, ὅπως τόν ἔλεγαν στό Ἅγιον Ὄρος, ξεκίνησε ἀπό τόν κόσμο ἀσκητική ζωή.

Ζοῦσε στήν Ἀθήνα καί ἐργαζόταν ὡς ταχυδρόμος. Ἀνέβαινε στά βουνά καί ἀγρυπνοῦσε συχνά πάνω στα δένδρα μέ προσευχή. Ἀπό θεῖο ζῆλο κινούμενος, μετέβη στό Ἅγιον Ὄρος, ἀναζητώντας θεοφόρους καί αὐστηρούς ἀσκητές. Δέν ἄργησε να γνωρίσει τον μεγάλο νηπτικό τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ὅσιο Ἰωσήφ τον Ησυχαστή. Στο πρόσωπο τοῦ μεγάλου αὐτοῦ ἀσκητοῦ βρῆκε αὐτό πού ἔψαχνε, ἐκεῖ πάνω στά ἀπόκρημνα βράχια τῆς Σκήτης τοῦ Ἁγίου Βασιλείου. Κατά τήν ζωντανή μαρτυρία τοῦ συνασκητοῦ τοῦ ὁσίου Ἰωσήφ, Γέροντος Ἀρσενίου, ὁ π.Ἐφραίμ μπῆκε κατ᾽ εὐθείαν στό ἡσυχαστικό πρόγραμμα. Το πρόγραμμα ἦταν τόσο αὐστηρό, ὥστε πολλοί ἐπιχείρησαν να καθήσουν ἐκεῖ, ἀλλά δέν τό ἄντεξαν. Καθημερινά μονοφαγία, χωρίς λάδι, πέντε μέρες ἐκτός Σαββατοκύριακου, ὅπου ἔτρωγαν λαδερό, ἀλλά καί πάλι μονοφαγία. Καί παντοτινή ὁλονύκτια ἀγρυπνία.

Ὁ π. Ἐφραίμ ἦταν καί πολύ ψηλός ἀλλά καί σωματώδης. Κάπου κάπου παραπονιόταν στόν γερο-Αρσένιο ὅτι τό σιτηρέσιο δέν τοῦ ἔφτανε.

Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸ περιστατικό, ἀποφάσισα νὰ μὴν χάνω ποτὲ ξανὰ τὴν κυριακάτικη λειτουργία. Ἱερέας Ἀνατόλιος Πραβντολιοῦμποβ

Το ακόλουθο περιστατικό αποτέλεσε για μένα ένα από τα μαθήματα, τα οποία ο Κύριος σου προσφέρει πλουσιοπάροχα στην παιδική ηλικία. Ήταν πολύ απλό και ξεκάθαρο, έτσι που το συγκράτησα στη μνήμη μου για όλη μου τη ζωή. Τότε ήμουν περίπου δώδεκα ετών. Φοιτούσα ήδη στο γυμνάσιο. Μια Κυριακή απλά δεν θέλησα να πάω στην εκκλησία. Πείσμωσα. Δεν θέλω, τελεία και παύλα, είπα μέσα μου. Στην οικογένειά μας όμως ήταν συνηθισμένο να πηγαίνουμε όλοι μαζί, και μάλιστα με το μετρό, καθώς ο πατέρας μου δεν είχε ακόμα αυτοκίνητο.

Αποφάσισα να κάνω μια πονηριά. Προσποιήθηκα ότι ήμουν άρρωστος. Μέχρι τότε είχα μάθει με δεξιοτεχνία να ζεσταίνω το θερμόμετρο στη λάμπα, η οποία ήταν σχεδόν πάντα αναμμένη, καθώς μου άρεσε πολύ να διαβάζω. Το ζέστανα στους 37,3 βαθμούς. Ήξερα ότι το 37,0 η μαμά δεν θα το θεωρούσε πυρετό. Το 37,3 όμως ήταν ήδη ένα σοβαρό επιχείρημα. Είπα στη μαμά ότι είμαι άρρωστος. Η μαμά, που είναι πολύ της φροντίδας, φυσικά, είπε: «Εντάξει, μείνε σπίτι, να αναρρώσεις».

Και να που έφυγαν, η πόρτα έκλεισε. Έμεινα για ένα μικρό χρονικό διάστημα ακόμα ξαπλωμένος, καθώς περίμενα, μήπως κάποιος γυρίσει για κάτι που ξέχασε. Μετά σηκώθηκα, έτρεξα στην κουζίνα! Έβαλα το νερό να ζεσταθεί, έφτιαξα σάντουιτς, καφέ με γάλα, άνοιξα τηλεόραση... Φαινομενικά, ήταν μια πλήρης «απόδραση». Ούτε τα αδέλφια δίπλα να σε ενοχλούν!..

Ἡ μοναχή Βαρβάρα Ἰλίνιτσα του Diveyevo διηγεῖται:

Ἡ μοναχή Βαρβάρα Ἰλίνιτσα του Diveyevo διηγεῖται: 

Επισκέφθηκα κάποτε τό Γέροντα [ὅσιο Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ] μαζί μέ τήν ἀδελφή Ἀκυλίνα Βασίλιεβνα, πού ἤθελε νά φύγη ἀπ' τό μοναστήρι. Μίλησε μόνοςμαζί της γιά πολλή ὥρα, προσπαθώντας νά τή μεταπείση, ἀλλά μάταια. Τότε βγῆκε ἔξω καί εἶπε:

Θά σᾶς δώσω παξιμάδια ἀπ' τήν κιβωτό μου.

Κιβωτό ἀποκαλοῦσε τό φέρετρό του, ὅπου εἶχε τα παξιμάδια του.

Πράγματι, ἔδωσε ἕνα δέμα στήν Ἀκυλίνα κι ἄλλο ἕνα σ᾿ ἐμένα. Ἔπειτα γέμισε ἕνα μεγάλο σακκί μέ παξιμάδια καί ἄρχισε νά τό χτυπᾶ δυνατά μ᾿ ἕνα ξύλο.

Πατήρ Γαβριήλ Φραγκούλης.

Θυμᾶται ὁ Κων/νος Κούρκουλας: «Ήταν γνωστή ὄχι ἁπλῶς ἡ ἀφιλοχρηματία, ἀλλά ἡ τέλεια περιφρόνησι τοῦ πατρός Γαβριήλ Φραγκούλη προς κάθετί τό ὑλικό. Παρόλη τή φροντίδα τῶν πνευματικῶν του παιδιῶν

Πολλές φορές σε πλήρη ἔλλειψι καί τῶν στοιχειωδεστέρων πραγμάτων, διότι δεν πρόφταινε νά... μοιράζη.

Θυμᾶμαι, πώς ὅταν ἔπεσε στο κρεβάτι ἄρρωστος, τοῦ θανάτου πιά, τόν ἐπισκέφθηκε ἕνας φτωχόπαπας ἀπό ἕνα χωριό τῆς Ρούμελης. Του μίλησε γιά τή συμφορά του ἀπό τήν καταστροφή του χωριού του ἀπό τόν πόλεμο καί τή φτώχεια του. Ἀλλά ὁ πατήρ Γαβριήλ δέν εἶχε τίποτε, μά τίποτε νά τοῦ δώση.

Νά ἔφευγε πάλι ἔτσι ὁ παπᾶς τοῦ ἐρχόταν ἄσχημα. Ἄνοιξε το μπαοῦλο τό ὁποῖο εἶχε δίπλα στο κρεβάτι του, ἔβγαλε τά ὡραῖα λευκά ἄμφιά του, τά μόνα τά ὁποῖα εἶχε, καί τά ἔδωσε στόν παπᾶ.

—Γέροντα, τί ἔκανες;, ρώτησε ὁ ἡγούμενος, ὁ πατήρ Ἀρτέμιος, σάν τό ἔμαθε. Μέ τί θά λειτουργῆς τώρα;

«Μόνο ἡ μετάνοια τὶς σώζει»

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

«Μόνο ἡ μετάνοια τὶς σώζει»

Στὸ κατὰ Λουκᾶ Εὐαγγέλιο (Λουκ. 18, 15-16) διαβάζουμε: «Προσέφερον δὲ αὐτῷ καὶ τὰ βρέφη ἵνα αὐτῶν ἅπτηται· καὶ ἰδόντες οἱ μαθηταὶ ἐπετίμησαν αὐτοῖς. Ὁ δὲ Ἰησοῦς προσκαλεσάμενος αὐτὰ εἶπεν· ἄφετε τὰ παιδία ἔρχεσθαι πρός με καὶ μὴ κωλύετε αὐτά· τῶν γὰρ τοιούτων ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ».

(: Τοῦ ἔφερναν δὲ ὄχι μόνον τοὺς ἀσθενεῖς, ἀλλὰ καὶ τὰ πολὺ μικρὰ παιδιά, διὰ νὰ ἐγγίζῃ τὸ καθένα μὲ τὰς χεῖρας του πρὸς εὐλογίαν· οἱ μαθηταὶ ὅμως, ὅταν εἶδαν τοὺς γονεῖς νὰ πλησιάζουν, τοὺς ἐπέπληττον, ἐπειδὴ ἐνόμιζαν ὅτι δὲν ἤρμοζεν εἰς τὸν Χριστὸν νὰ τὸν ἀπασχολοῦν διὰ μικρὰ παιδιά. Ἀλλ’ ὁ Ἰησοῦς προσεκάλεσεν αὐτὰ νὰ ἔλθουν πλησίον του καὶ εἶπεν· Ἀφήσατε τὰ παιδιὰ νὰ ἔρχωνται πρὸς ἐμὲ καὶ μὴ τὰ ἐμποδίζετε· διότι δι’ αὐτούς, ποὺ θὰ γίνουν σὰν αὐτά, καὶ θὰ ἀποκτήσουν ταπεινὴν καρδίαν καὶ παιδικὴν διάθεσιν, εἶναι ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ).

Ἔτσι μᾶς δίδαξε ὁ Κύριος ὅτι στὰ παιδιὰ καὶ σὲ αὐτοὺς ποὺ θὰ γίνουν σὰν τὰ παιδιὰ ἀνήκει ὁ Παράδεισος. Δυστυχῶς ὁ ἄνθρωπος καὶ ἰδιαίτερα τὴν σημερινὴ ἐποχὴ ἔχει χάσει κάθε ἀξία καὶ ἰδεῶδες, ποὺ τοῦ χάρισε ὁ Θεὸς καὶ ἔγινε στὴν συμπεριφορά του καὶ στὴ ζωὴ κατώτερος ἀπὸ τὰ ζῶα. Καὶ ὅπως τονίζει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: «Τὰ ζῶα πολλές φορές θυσιάζουν τή ζωή τους καί δέν λογαριάζουν τὴ δική τους σωτηρία, προκειμένου νά ὑπερ­ασπιστοῦν τά μικρά τους. Ἄνθρωποι σφάζουν μέ τά ἴδια τους τὰ χέρια τὰ παιδιά τους» (Χρυσόστομος. Ε.Π.Ε. 34,128).

«Ὥς ἐδῶ ὁ θυμός, Κύριε»

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

«Ὥς ἐδῶ ὁ θυμός, Κύριε»

«Πᾶσα πικρία καὶ θυμὸς καὶ ὀργὴ καὶ κραυγὴ καὶ βλασφημία ἀρθήτω ἀφ’ ὑμῶν σὺν πάσῃ κακίᾳ» (Ἐφεσ. δ, 31). (: Κάθε ἐσωτερικὴ δυσαρέσκεια καὶ θυμὸς καὶ ὀργὴ καὶ παράφορος κραυγὴ καὶ ὕβρις κατὰ τοῦ πλησίον ἂς σηκωθῇ καὶ ἂς ἐξορισθῇ μακρὰν ἀπὸ σᾶς, καθὼς καὶ κάθε κακεντρέχεια).

Μεγάλο κακὸ τὸ πάθος τοῦ θυμοῦ.«”Σέ δύο περιπτώσεις”, λέει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, “ἐπιβάλλεται νά θυμώσης”. Ὄχι ἐπιτρέπεται, ἐπιβάλλεται! “Ὅταν ὑβρίζεται ὁ Χριστός καί ὅταν ἀδικῆται ὁ πλησίον”.

Ὄχι ὅταν ἀδικῆσαι ἐσύ, ἀλλά ὅταν ἀδικῆται ὁ πλησίον σου! Τότε νά θυμώσης».Στὸ Γεροντικὸ διαβάζουμε παραδείγματα πῶς μὲ σκληρὸ ἀγῶνα νίκησαν τὸν θυμό:

«Ἕνας Ἅγιος Ἐρημίτης κάποτε ἔγινε διὰ τῆς βίας Ἐπίσκοπος. Ἀπὸ τὴν μεγάλη του ταπείνωση καὶ πραότητα δὲν ἐπιτιμοῦσε ποτὲ κανένα. Μερικοὶ κληρικοὶ μία φορὰ κατηγόρησαν τὸν Οἰκονόμο πὼς δὲν διαχειριζόταν καλὰ τὰ χρήματα τῆς ἐκκλησίας. Ἀλλὰ ὁ Ἐπίσκοπος ἀνέβαλλε διαρκῶς τὴν ἐπιτίμηση.

Μία μέρα, βλέποντας τοὺς κατηγόρους τοῦ Οἰκονόμου νὰ ἔρχωνται σ’ αὐτὸν γεμᾶτοι θυμὸ καὶ ἀγανάκτηση, πρόλαβε καὶ κρύφτηκε μέσα σ’ ἕνα ντουλάπι. Ἐκεῖνοι ὅμως ἔψαξαν παντοῦ καὶ στὸ τέλος ἀνακάλυψαν τὴν κρυψώνα τοῦ Ἐπισκόπου.

– Γιατί κρύβεσαι ἀπὸ μᾶς, Ἅγιε Δέσποτα; τὸν ρώτησαν.

Ἐκεῖ ποὺ ἐκτελέστηκαν πάνω ἀπὸ 900 κληρικοί.

Ἐκεῖ ποὺ ἐκτελέστηκαν πάνω ἀπὸ 900 κληρικοί.

(Τὸ δάσος του Μπούτοβο)

Ἦταν χειμῶνας τοῦ 1937 μιὰ ὁμάδα ἱερέων, ἀνάμεσά τους καὶ ἕνας γέροντας ἐπίσκοπος, μεταφέρθηκαν μὲ τὸ «μαῦρο κοράκι» (τὰ κλειστὰ φορτηγὰ τῶν Κομμουνιστῶν μυστικὴ ἀστυνομία του Στάλιν) στὸν τόπο τῶν ἐκτελέσεων. Τὸ ἔδαφος ἦταν παγωμένο, σκληρὸ σὰν πέτρα, καὶ οἱ λάκκοι εἶχαν ἀνοιχτεῖ ἀπὸ μέρες μὲ μπουλντόζες.

Οἱ φύλακες, μὲ τὰ πρόσωπα καλυμμένα, τοὺς διέταξαν νὰ βγοῦν ἔξω. Ἡ διαδικασία ἦταν τυπική, ψυχρὴ καὶ γρήγορη. Ὅμως, συνέβη κάτι ποὺ οἱ δήμιοι δὲν περίμεναν.

Καθὼς τοὺς ἔστηναν στὴν ἄκρη τοῦ ὀρύγματος, ὁ ἐπίσκοπος, μὲ τρεμάμενη ἀλλὰ καθαρὴ φωνή, ἄρχισε νὰ ψάλλει τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη».

Οἱ ὑπόλοιποι ἱερεῖς, ἀντὶ νὰ κλάψουν ἢ νὰ ζητήσουν ἔλεος, ἑνώθηκαν μαζί του. Ἡ ψαλμωδία τους ἀντηχοῦσε στὸ δάσος, σπάζοντας τὴν ἀπόλυτη σιωπὴ τοῦ θανάτου

Ἕνας ἀξιωματικὸς οὔρλιαξε νὰ σταματήσουν, σημαδεύοντας τὸν ἐπίσκοπο στὸ πρόσωπο. Ἐκεῖνος τὸν κοίταξε στὰ μάτια μὲ μιὰ γαλήνη ποὺ φαινόταν ἀπόκοσμη. «Σᾶς συγχωροῦμε, τέκνα μου», ψιθύρισε, «γιατί δὲν ξέρετε τί κάνετε».

Ὁ ἱερομόναχος Νικόδημος πνευματικὸς ὁ Κρής.Ο Πνευματικὸς τοῦ Ἁγίου Ὅρους.

Ο πάτερ Νικόδημος στη Μονή της Αγίας Ειρήνης

Ο πάτερ Νικόδημος υπηρέτησε την Ιερά Μονή Αγίας Ειρήνης ως εφημέριος. Ο πνευματικός αγώνας του συνεχίστηκε με ολονύκτιες προσευχές, νηστεία και καθημερινές επισκέψεις στα κοντινά εξωκλήσια που τις περισσότερες φορές αγρυπνούσε σ' αυτά. Σε μια τέτοια του επίσκεψη στο εξωκλήσι του Προφήτη Ζαχαρία, ξεκινώντας από τη Μονή, στα μέσα σχεδόν της διαδρομής απάντησε πάνω σ' ένα βράχο ένα δαιμόνιο και τον περιγελούσε. Ο πάτερ Νικόδημος χωρίς να χάσει την ψυχραιμία του συνέχισε τον δρόμο προσευχόμενος μέχρι που έφτασε στο εξωκλήσι όπου έκανε ολονύχτια προσευχή. Αναχωρώντας την επομένη μέρα για την Ιερά Μονή το δαιμόνιο βρισκόταν πάλι στο ίδιο μέρος βρίζοντας τον πάτερ Νικόδημο, ο οποίος ψέλλιζε την προσευχή του.

Μόλις έφτασε στην Αγία Ειρήνη, έφτιαξε ένα μεγάλο σταυρό, πήρε σκαπανικά εργαλεία και αφού σήκωσε τον σταυρό στην πλάτη του κατευθύνθηκε στο σημείο που είχε συναντήσει το δαιμόνιο. Μόλις έφτασε άρχισε να διαβάζει το Μέγα Ευχολόγιον και αφού έκανε ένα λάκκο με το σφυρί και την αξίνα, τοποθέτησε το σταυρό πάνω στο βράχο. Έκτοτε το δαιμόνιο εξαφανίστηκε και δεν ξαναπαρουσιάστηκε.

Ἄλλη μιὰ ἔγχρωμη φωτογραφία ἀπὸ τὴν εἰς ἐπίσκοπον χειροτονία του π.Αυγουστίνου,25 Ἰουνίου 1967,άγιος Κωνσταντῖνος Ὁμόνοιας.

Άλλη μια έγχρωμη φωτογραφία από την εις επίσκοπον χειροτονία του π.Αυγουστίνου,25 Ιουνίου 1967,άγιος Κωνσταντίνος Ομόνοιας. Απέναντί του έχει τον πολιό συναγωνιστή του π. Χριστοφόρο Καλύβα.Πίσω του διακρίνεται λίγο ο πνευματικός του πατέρας άγιος γέροντας π. Φιλόθεος Ζερβάκος.

Εδώ να σας αναφέρω ένα περιστατικό από την επίσκεψη του π.Αυγουστίνου ως επισκόπου στην Μονή Θαψανών Πάρου.

Μόλις μπήκε με δέος ο π.Αυγουστίνος στο Μοναστήρι, ο Άγιος Γέροντας που τον περίμενε στην είσοδο,τον υποδέχτηκε πολύ εγκάρδια.Με απέραντο σεβασμό και πολλή αγάπη.Τον οδήγησε έπειτα στον Ναό να προσκυνήσει.Ο π.Αυγουστίνος μπροστά στην είσοδο του καθολικού έλεγε στον Άγιο Γέροντα να περάσει εκείνος πρώτος στον Ναό.Ο άγιος Φιλόθεος πάλι του έλεγε: όχι, αδύνατον,εσείς θα περάσετε πρώτος.Εσείς είστε επίσκοπος και φιλοξονούμενος ταυτόχρονα. Ο π.Αυγουστίνος όμως επέμενε και τελικά πέρασε πρώτος ο πνευματικός του πατέρας.

«Τίνος εἶμαι ὅμοιος εἰς τὴν Βασιλείαν Σου;»

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ 

«Τίνος εἶμαι ὅμοιος εἰς τὴν Βασιλείαν Σου;»

«μὴ πεποίθατε ἐπ᾿ ἄρχοντας, ἐπὶ υἱοὺς ἀνθρώπων, οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία» (Ψαλμ. 145, 3). (:Μὴ στηρίζετε τὴν πεποίθησιν καὶ ἐλπίδα σας εἰς κοσμικοὺς ἄρχοντας, εἰς υἱοὺς καὶ ἀπογόνους τῶν ἐφημέρων καὶ ἀδυνάτων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν τὴν δύναμιν νὰ σᾶς σώσουν).

Εὐλογημένος εἶναι ὁ λαός, ὅταν ὁ ἄρχοντάς του στηρίζεται στὴν δύναμη τοῦ Θεοῦ. Πολλοὺς τέτοιους ἄρχοντες ἀνέδειξε ἡ ἱστορία, οἱ ὁποῖοι εἶχαν τὴν ἐλπίδα στὸν Θεό.Τί λέγει ὁ ἱερὸς Ἰωάννης:

«Πῶς ὁ Παῦλος λέγει, ὅτι “δέν ὑπάρχει ἄλλη ἐξουσία, παρά μόνο αὐτή πού προέρχεται ἀπό τό Θεό” (Ρωμ. 13, 1.); Γιατί Αὐτός ἔδωσε αὐτήν γιά τό δικό μας καλό. Γιατί εἰσήγαγε μέν αὐτῆς τήν ἀνάγκη ἡ ἁμαρτία, ὁ Θεός ὅμως τή χρησιμοποίησε γιά τό συμφέρον μας.

Ὁ μέν καθορισμός τῶν ἐξουσιῶν ὑπῆρξε τοῦ Θεοῦ ἔργο, τό νά καταλαμβάνουν ὅμως αὐτές κακοί ἄνθρωποι καί νά μή ἀσκοῦν αὐτές ὅπως πρέπει, εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς κακίας τῶν ἀνθρώπων».Ὁ Ὅσιος Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος ἀναφέρει γιὰ τὴν ἀσκητικὴ ζωὴ τοῦ Ἁγ. Θεοδοσίου τοῦ Μεγάλου (7 Ἰανουαρίου):

«Ἀναφέρεται εἰς τὸ Πατερικόν, ὅτι εἰς τὰ ἐνδότερα μέρη τῆς ἐρήμου ἀσκητὴς ἐνάρετος καὶ ἅγιος, ὁ ὁποῖος εἶχον ἔτη τεσσαράκοντα εἰς τήν ἡσυχίαν, ὅπου δέν εἶδεν ἄνθρωπον οὔτε ἐδοκίμασεν ἄλλην τροφήν παρά ὕδωρ καί χόρτα, ἐδέετο τοῦ Θεοῦ νά τοῦ φανερώσῃ τίνος εἶναι ὅμοιος εἰς τήν βασιλείαν του καί ἐλθών ̓́Ἄγγελος Κυρίου εἶπεν αὐτῷ· «ὁμοίαν δόξαν καί ἀπόλαυσιν ἔχεις νά λάβης μέ τόν βασιλέα Θεοδόσιον».

Ὁ ἅγιος Πατὴρ ἡμῶν Ἰωάννης Καλαΐδης - Ἐγὼ ὁ ἄσωτος...

Ο άγιος Πατήρ, με τους υπερφυσικούς πνευματικούς του αγώνες, είχε λάβει από τον Θεό, το μεγάλο και σωτήριο χάρισμα της ταπεινοφροσύνης! Ταπείνωνε τον εαυτό του συνεχώς και έτσι έμενε αλώβητος από τις πονηρές δυνάμεις. Μεγάλη ήταν η λύπη του όταν κάποιοι χριστιανοί από υπερβάλλοντα ζήλο και αδιακρισία τον επαινούσαν κατά πρόσωπο! Είπε μάλιστα κάποτε σε έναν από αυτούς, κλαίγοντας: " Εσύ παιδί μου θα με κολάσεις! "

Σε μία επίσκεψή μου στον Παππούλη, συναντηθήκαμε εκεί με τον μακαριστό ιεροψάλτη Γεώργιο Σιώτο, πολύτιμο φίλο και αγαπημένο πνευματικό τέκνο του αγίου Πατρός. Ο π. Ιωάννης ήταν πολύ χαρούμενος και άρχισε να μας ψάλλει το " Επεσκέψατο ημάς εξ ύψους ο Σωτήρ ημών..." Σε λίγη ώρα χτύπησε η πόρτα και μπήκε μια κυρία με κάποιο φιλικό της πρόσωπο.

Ἕνας ἡλικιωμένος χριστιανός ἦταν ἑτοιμοθάνατος. Ἕνας νεαρός, κι αὐτός χριστιανός, τόν ρώτησε:

«Ἕνας ἡλικιωμένος χριστιανός ἦταν ἑτοιμοθάνατος. Ἕνας νεαρός, κι αὐτός χριστιανός, τόν ρώτησε: “Ἀδελφέ, θέλεις νά σοῦ διαβάσω τό πιό παρήγορο χωρίο ἀπό τό λόγο τοῦ Θεοῦ;”. “Ναί”, ἀπάντησε ἐκεῖνος. Καί ὁ νέος ἄρχισε νά διαβάζη: "Στό σπίτι τοῦ πατέρα μου ὑπάρχουν πολλοί χώροι διαμονῆς.

Διαφορετικά θά σᾶς τό ἔλεγα..."(Ιω 14, 2). "Όχι, ὄχι”, εἶπε ὁ ἑτοιμοθάνατος. “Δέν εἶναι αὐτό τό πιό παρήγορο χωρίο, ἀλλά τό ἑπόμενο".

Εἶναι ἡ πρώτη φορά.....

«Εἶναι ἡ πρώτη φορά κατά τήν ὁποία πέφτω σ᾽ αὐτή τήν ἁμαρτία, εἶπε ἐλαφρύνοντας τή θέσι του, στόν Πνευματικό του.

Κι ἐκεῖνος ἀπάντησε:

-Ὁ διάβολος παιδί μου, εὐχαριστιέται νά ἀκούη τή φράσι: “γιά πρώτη φορά". Ὁ Θεός, ὅμως, προτιμᾶ νά ἀκούη τό: "γιά τελευταία φορά".

Ὁ πατέρας Σίμων Ἀρβανίτης ἄρχισε νὰ τοῦ πλένει τὸ κεφάλι.

«Ἕνα ἀπόγευμα εἶχε έλθει στο γέροντα

Σίμωνα Αρβανίτη ἕνας ἡλικιωμένος ἄνθρωπος ἀπό τό Ηράκλειο Κρήτης, γιά νά ἐξομολογηθή. Μόλις πήρε τήν εὐχή του, μέ φώναξε ὁ γέροντας νά τοῦ πάω μία λεκάνη, μία κανάτα νερό καί μία πετσέτα. Τα πήγα καί ὁ γέροντας σηκώθηκε ἀπό τό κρεβάτι, στό ὁποῖο ἦταν ξαπλωμένος, καί κάθισε. Πῆρε τή λεκάνη και τήν κανάτα μπροστά του καί εἶπε στόν ἄνθρωπο "Πλησίασε κοντά μου, γονάτισε ἐδῶ δίπλα στή λεκάνη καί σκύψε, γιά νά πλύνω τό κεφάλι σου". Ἀφοῦ πλησίασε, ἄρχισε νά τόν πλένη καί νά τόν τρίβη καλά μέ τά χέρια του. Όταν τελείωσε ὅλο τό νερό τῆς κανάτας, μοῦ εἶπε ὁ γέροντας: "Δῶσε μου τήν πετσέτα νά τόν σκουπίσω".

«Ξαφνικὰ τὸ κελὶ τοῦ γέροντα φωτίστηκε λὲς καὶ ἄναψαν προβολέα» Ὁ Ὅσιος Γαβριὴλ στὶς ἀναμνήσεις τῆς Μαρίνας Κανκάβα Μαρίνα Κανκάβα.

«Ξαφνικά το κελί του γέροντα φωτίστηκε λες και άναψαν προβολέα»

Ο Όσιος Γαβριήλ στις αναμνήσεις της Μαρίνας Κανκάβα

Μαρίνα Κανκάβα

Ο Όσιος Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε) είναι ένας γέροντας με αγαθό χαμόγελο, ένας τολμηρός άγιος, που με την αγάπη του κατέκτησε ολόκληρο τον κόσμο. Όλοι τον γνωρίζουν, τον τιμούν και τον θαυμάζουν: επιστήμονες και απλοί άνθρωποι, κληρικοί και λαϊκοί, θρησκευόμενοι και μη. Έτσι ήταν και σε όλη τη διάρκεια της ζωής του: οι άνθρωποι που τον γνώριζαν προσωπικά τον θεωρούσαν μεγάλο πνευματοφόρο γέροντα, αγαθό και στοργικό ποιμένα, ακούραστο εργάτη του Θεού, που έσωζε τις ψυχές των ανθρώπων. Βέβαια υπήρχαν και εκείνοι που τον αποκαλούσαν τρελό της πόλης, μέθυσο, ψυχικά άρρωστο. Αυτοί οι τελευταίοι μόνο μετά από χρόνια πείστηκαν ότι ήταν αληθινός ασκητής, άγιος γέροντας, δια Χριστόν σαλός, που διέθετε πολλά πνευματικά χαρίσματα.

Παρουσιάζουμε στους αναγνώστες μας τις αναμνήσεις της Μαρίνας Κανκάβα, πνευματικής κόρης του γέροντα, η οποία μας μιλάει για την εμπειρία της προσωπικής επικοινωνίας της με τον άγιο της εποχής μας.

Γνώρισα τον γέροντα Γαβριήλ το 1991. Από την πρώτη μας συνάντηση, μέσα μου συντελέστηκε μια μεταμόρφωση. Ήταν σαν να μπήκε με όλη του την αγάπη στην καρδιά μου και έμεινε εκεί για πάντα. Κάποτε είχε πει: «Ο Κύριος με έστειλε στη Γεωργία για να κηρύξω την αγάπη». Πράγματι, ο γέροντας Γαβριήλ ήταν δάσκαλος της αγάπης, ακτινοβολούσε αγάπη. Μετά τη γνωριμία μου με τον γέροντα Γαβριήλ, τον επισκεπτόμουν σχεδόν κάθε μέρα.

Μια μέρα, η φίλη που μου γνώρισε τον παππούλη δεν μπορούσε να έρθει μαζί μου στο Σαμταβρό, οπότε αποφάσισα να τον επισκεφτώ μόνη μου. Στο δρόμο για το μοναστήρι σκεφτόμουν: «Θα φτάσω στο Σαμταβρό, θα ανέβω τα σκαλοπάτια, εκείνος όμως δεν θα με θυμηθεί. Σίγουρα θα με ρωτήσει: «Ποια είσαι; Τι θέλεις; Γιατί ήρθες;!»

Χωρίς να ξέρω τι να απαντήσω σε μια τέτοια περίπτωση, ανέβηκα στο κελί του, προσευχήθηκα έξω από την πόρτα, αλλά εκείνος δεν απάντησε. Αυτό σήμαινε ότι δεν μου επέτρεπε να μπω. Κοίταξα το ρολόι: ήταν περίπου 11:30. Σκέφτηκα ότι αν ο γέροντας δεν βγει μέχρι τις 12, θα γυρίσω πίσω στην Τιφλίδα. Και τι νομίζετε! Μόλις ετοιμαζόμουν να φύγω, ο γέροντας Γαβριήλ βγήκε από το κελί του. Το ρολόι έδειχνε ακριβώς 12! Με χαρά πλησίασα για να πάρω την ευχή του, αλλά πριν προλάβω να πω κουβέντα, ο γέροντας μου έκανε τις ερωτήσεις που τριγυρνούσαν στο κεφάλι μου στο δρόμο: «Ποια είσαι; Τι θέλεις; Γιατί ήρθες;» Χωρίς να ξέρω τι να απαντήσω, σκέφτηκα να φύγω, αλλά δεν μπορούσα. Λες και κάποια δύναμη να είχε παραλύσει όλο το σώμα μου, έτσι που δεν μπορούσα να κουνηθώ. Ο γέροντας ξαφνικά γύρισε προς το μέρος μου και με εκπληκτική αγάπη στα μάτια, με τη χαρακτηριστική του χειρονομία, με ρώτησε: «Μαρίνα, πώς είσαι;» Χάρηκα και ξαφνιάστηκα ταυτόχρονα. Νόμιζα ότι δεν θα με δεχόταν και δεν θα με θυμόταν, αλλά τελικά αποδείχθηκε ότι θυμόταν ακόμα και το όνομά μου. Στη συνέχεια, ο γέροντας με προσκάλεσε στο κελί του. Τότε έγινα μάρτυρας του πρώτου θαύματος στο κελί του γέροντα. Μου έδωσε το βιβλίο με τους βίους των Αγίων Πατέρων και με πρόσταξε να του το διαβάσω φωναχτά. Άνοιξα το βιβλίο, αλλά δεν μπορούσα να δω το κείμενο, επειδή το κελί ήταν σκοτεινό. Ξαφνικά, το κελί φωτίστηκε λες και κάποιος άναψε προβολέα. Σκέφτηκα ότι άναψαν το φως, σήκωσα το κεφάλι, κοίταξα τη λάμπα, αλλά δεν ήταν αναμμένη. Τότε μόνο είχα εκπλαγεί πολύ και δεν μπόρεσα να αναλύσω τι είχε συμβεί, αλλά τώρα καταλαβαίνω ότι ήταν το Θείο φως. Το φως με το οποίο έλαμπε ο γέροντας Γαβριήλ όσο και όλα γύρω του.

Κάποτε ἔγραψα κάτι σὰν προσευχή, ἕνα εἶδος δοξολογίας στὸν Κύριο.

Κάποτε έγραψα κάτι σαν προσευχή, ένα είδος δοξολογίας στον Κύριο.

Μερικές φορές η μούσα έρχεται σε μένα, και μόνο μία φορά έγραψα κάτι με θρησκευτικό θέμα. Έγραψα αυτό το κομμάτι, το διάβασα και αποφάσισα ότι βγήκε καλό. Μου άρεσε. Τότε σκέφτηκα: για να αποφύγω τυχόν λάθη, τι θα γινόταν αν παραβίαζα κάποιους κανόνες ή έκανα κάποιο δογματικό λάθος, θα πάω στον πατέρα Γαβριήλ, θα του ζητήσω να το διαβάσει και θα μου πει τη γνώμη του. Νόμιζα ότι ήμουν έτοιμος για όλα: θα πει αυτό, θα πει αυτό, θα πει εκείνο, θα κάνει αυτό, ακόμα κι αν με χτυπήσει στο κεφάλι με μια τσαγιέρα - είμαι έτοιμος για όλα.

Ήρθα και είπα: «Έχω γράψει κάτι εδώ, πατέρα Γαβριήλ, σε παρακαλώ διάβασέ το για να μην υπάρχουν λάθη». Είπε:

«Δὲν παρακάλεσα τὸν Θεὸ νὰ μοῦ πάρει τὴν ἀσθένια ἀλλὰ νὰ μοῦ δίνει ὑπομονή».

Ο Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης ήταν αλλεργικό άτομο. Η ασθένειά του εκδηλώθηκε από 14 ετών σαν σβώλοι άμμου στα μάτια. Την απέκρυψε όμως από τους σχολίατρους φοβούμενος.

Τελειώνοντας το Γυμνάσιο, το 1930, και κατατασσόμενος στον στρατό είχε ήδη μία σοβαρή εκζεματώδη κατάσταση στην άρθρωση του αστραγάλου του δεξιού ποδιού. Του έδωσαν δύο χρόνια αναβολή στράτευσης με την διάγνωση: «Άτονον έλκος, ιατόν διά του χρόνου».

Εκμεταλευόμενος την αναβολή ήρθε στο Άγιον Όρος.

Η ασθένεια τον ακολούθησε. Το πόδι είχε διά βίου το πρόβλημα με εξάρσεις, που πολλές φορές επεκτείνονταν και στο υπόλοιπο σώμα. Δοκίμασε πολλά φάρμακα και πολυχρόνιες αυστηρές δίαιτες, αλλά μόνο μια μικρή συντήρηση και ανοχή μπόρεσε να επιτύχει.

Τα τελευταία χρόνια, κατά τα οποία πονούσε από τα έλκη του ποδιού και σχεδόν δεν κοιμόταν, έλεγε μερικές φορές: