Ὁ ἀδελφός τοῦ Ἁγίου Παϊσίου (Ραφαήλ Ἐζνεπίδης) μιλᾶ γιά τά θαύματα τοῦ Ἁγίου Ἀρσενίου στά Φάρασα

(Η ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε στο σπίτι του μακαριστού κ,Ραφαήλ, στην Κόνιτσα, όταν ήταν σε ηλικία 94 χρονών.)

ΜΕΧΡΙ τὰ ἑπτὰ τοῦ χρόνια, ο αδελφός του Αγίου Παϊσίου Ραφαήλ, πρόλαβε καὶ ἔζησε ἀπὸ κοντὰ τὸν Ἅγιο Ἀρσένιο (Χατζεφεντή) παρατηρώντας, μὲ τὴν παιδικὴ ὡς σφουγγάρι ψυχῆ τοῦ ,τὴν ὁσία του ἀγγελικὴ βιοτὴ καθὼς καὶ τὰ θαύματά του στὴν πατρίδα ,στὰ Φάρασα τῆς Καππαδοκίας.

Ήτανε τόσο φιλεύσπλαχνος ὁ Ὅσιος Αρσένιος ἀκόμη καὶ σὲ αὐτὰ τὰ περιφρονημένα ζῶα.

Γιαυτό και ποτέ δὲν καταδέχτηκε στὴν ζωή του νὰ καθήσει πάνω σὲ ζῶο, ἀκόμη καὶ σὲ αὐτὰ τα ταλαίπωρα γαϊδούρια, λέγοντας μὲ συντριβὴ :

«Ἐγὼ τὸ μεγάλο Γαϊδούρι νὰ καθήσω σὲ τοῦτο τὸ γαϊδουράκι;»

Μόνο φεύγοντας για την προσφυγιά,γεροντάκι τότε,τον ανάγκασαν να καθίσει απάνω στο κάρο πηγαίνοντας στην Μερσίνα.

Επίσης μία φορά ἔστειλε τὸν μακαριστό Ραφαὴλ ἡ γιαγιά του ἡ Χατζή-Χριστίνα, ἕξι χρονῶν ἦταν τότε, νὰ πάει στὸν Ἅγιο Ἀρσένιο ἕνα πήλινο δοχεῖο μὲ φέσκο γιαούρτι ποὺ εἶχε φτιάξει.

Τό «συγγνώμη» τοῦ Ἁγίου Παϊσίου . π.Διονύσιος Ταμπάκης

Το «συγνώμη» του Αγίου Παϊσίου

ΑΦΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΨΑΜΕ την ακολουθία του Νυμφίου με πλησίασε ένας καλοντυμένος  δάσκαλος ,γύρω στα  τριάντα όπου με ευγένεια με ρωτά:

-Πάτερ  πως και έχετε το Εικονοστάσι των Αγίων Αρσενίου και  Παϊσίου σε περίοπτη θέση;

-Εε, τους ευλαβούμαστε ιδιαίτερα.Έχουν  άλλωστε θαυματουργήσει πολλές φορές στην Εκκλησία μας.

-Εσύ τώρα για να ρωτάς μάλλον θα τους αγαπάς και εσύ.

-Και βέβαια, ήταν οι προγόνοι μου από τα Φάρασα της Καππαδοκίας ,από το ίδιο χωριό του Αγίου Παϊσίου . Έχουμε χτίσει μάλιστα και ένα Εκκλησάκι του Αγίου Παϊσίου στο χωριό μας στην Δράμα.

_Ωωω και θυμάσαι κάτι να σου έχουνε πεί οι παππούδες σου από τον Άγιο;

-Θα σας απογοητεύσω. Κάτι καλό δεν μπορώ να σας πώ.Ήταν χολιασμένοι και τσακωμένα τα σόγια μας πολλά χρόνια.

-Ε ποιος ξέρει; Ήταν Πρόεδρος του χωριού ο πατέρας του Αγίου Παϊσίου και στην διοίκηση συμβαίνουν οι προστριβές.

-Μα το καταπληκτικό πάτερ μου και ακόμη με συγκινεί , είναι ότι κάποτε ο Όσιος  Παϊσιος έκανε τόσα χιλιόμετρα και ήρθε από το  Άγιον  Όρος στο χωριό μας για να ζητήσει συγνώμη και συγχώρεση για λογαριασμό των προγόνων του.

Ὁ Καποδίστριας μεριμνοῦσε γιά τό ἄν προσεύχονταν οἱ στρατιῶτες

  Του π. Διονυσίου Ταμπάκη – Ναύπλιον

ΔΕΟΣ καταλαμβάνει όποιον διαβάσει μία επιστολή του Νεομάρτυρος της Ρωμηοσύνης Κυβερνήτου Ιωάννου Καποδίστρια, προς τον μόνιμο στρατιωτικό Ιερέα (Αρχιμ. Ιωακείμ Φυνδανάκη).

Αντικρίζεις εκεί έναν ολόκληρο Πρωθυπουργό να γίνεται παράλληλα και Γέρων-Στάρετς, της πίστεώς μας.

Η επιστολή αυτή, μπορεί να ήταν υπηρεσιακή, όμως, αποπνέει την ζέουσα πίστη στην Ορθόδοξο Λατρευτική και Μυστηριακή ζωή του οσίου Κυβερνήτου.

Ο Ι. Καποδίστριας, αν και κατακλυζόμενος από σωρεία προβλημάτων και δυσχερειών, αφιέρωσε χρόνο και σκέψη για να νουθετήσει, ως άλλος Πνευματικός, τα περί Αγιοπνευματικής ζωής των υποψηφίων αξιωματικών του Στρατού.

«Χρηματισμοί προς τον Ιερέα του τακτικού σώματος

Ναύπλιο, 28 Φεβρουαρίου 1829

Δια του συναπτομένου διατάγματος η κυβέρνησις σας εμπιστεύει την Ιερατείαν του τακτικού σώματος… αξιωματικιοί και υπαξιωματικοί και στρατιώται, οι νυν εν Ναυπλίω εφεδρεύοντες, θέλουσιν εκπληρώσει κατά την ενεστώσαν Τεσσαρακοστήν τα χρέη της ιεράς ημών πίστεως, τα της εξομολογήσεως, λέγω, και μεταλήψεως, εν οις και θέλετε τοις δώσει πάσαν την πνευματικήν υμών βοήθειαν και παράστασιν, συμπαραινούντες ως πατήρ εις την στρατιωτικήν νεολαίαν την προς την Πατρίδα πίστιν και το επιεικές της διαγωγής.

Συλλογικότητες καί κομμοῦνες. π. Διονύσιος Ταμπάκης

ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ  ΚΟΜΜΟΥΝΕΣ

ΕΓΙΝΕ ΤΗΣ ΜΟΔΑΣ πλέον οι εμφάνιση διαφόρων επαναστατικών «συλλογικοτήτων» (βλέπε Ρουβίκωνες, Αναρχική Συλλογικότητα Pueblo …και δεν συμμαζεύεται ) που εσχάτως, αφού ματαιώθηκε η προσπάθεια κάποιων να περιθωριοποιήσουνε  την Εκκλησία με την πρόσφατη και φιλόδοξη συμφωνία Κράτους-Εκκλησίας, δεν τους απομένει πλέον άλλο από το να    επιτίθενται και με φυσικό τρόπο τους  Ιερούς Ναούς.

¨Όσο όμως και αν φαίνεται το γεγονός αυτό ως καινούργιο φρούτο, δεν παύει να αποτελεί ένα ξαναζεσταμένο και μπαγιάτικο φαγητό που ήδη πριν εκατό χρόνια έχει φαγωθεί.

Όλες αυτές οι οπλισμένες ορδές των απλύτων, όλα ετούτα τα κρατοδίαιτα ES-ES που λειτουργούν ως κρατικό παρακράτος (μάλιστα εορτάζουν των Αγίων Ασωμάτων αφού ως «ασώματοι» όντες δεν μπορεί κανείς να τους συλλάβει) επαναλαμβάνουν την γνωστή ιστορία της κομμούνας στην πάλαι ποτέ Σοβιετική ένωση.

Διαβάστε λιγάκι από το βιβλίο «το Οδοιπορικό ραβδί» -εκδ.Ι.Μ.Παρακλήτου- τις φρικτές αναμνήσεις ενός Λευίτη εκείνης της εποχής και βγάλτε τα συμπεράσματά σας.

Χριστούγεννα στά Καρούλια.Π. Διονύσιος Ταμπάκης

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΤΑ ΚΑΡΟΥΛΙΑ

(Το παρόν αφήγημα είναι αληθές ,έτσι όπως ακριβώς  μας το διηγήθη ο μακαριστός Γέροντας Θεόκλητος Διονυσιάτης)

ΓΕΡΟΝΤΑ ,μπορεῖτε νά μᾶς πεῖτε μία ὠφέλιμη ἱστορία ἀπ’ απ’ἐκεῖ, στὰ φρικτὰ Καρούλια ,μὲ τοὺς ξυπόλυτους ἀσκητές;

-Ωωω σε τι χαριτωμένες μνήμες με γυρνάτε πάλι!

Ήμουν νέος Μοναχός τότε, κατὰ τὸ ἔτος 1938 ,όπου μου ἦρθε ὁ καλὸς λογισμὸς νὰ ἐπισκεφθῶ προσκυνητὴς τὰ φρικτὰ Καρούλια, νὰ κάμω καὶ ἐγὼ ἀσκητικὰ Χριστούγεννα μαζὶ μὲ τοὺς ἀετόψυχους Καλόγηρους τούτου τοῦ ἀπαράκλητου τόπου.

Τὴν εὐλογία μου τὴν ἔδωκε ἀμέσως δίχως δισταγμὸ ὁ Γέροντάς μου ,ὁ Ὀσιότατος π.Γαβριήλ, ὁ καὶ Ἡγούμενος χρηματίσας τῆς τοῦ Διονυσίου Μονῆς,με την προϋπόθεση να μαζέψουμε πρώτα τις ελιές και μετά να έχω το ελεύθερο  για τούτο μου τον πόθο. Μοῦ παρέδωσε εἰσέτι καὶ λίγους ὀβολοὺς διὰ τὸ ταξίδιό μου μὲ  τὸ μοτόρι  καὶ λίγες φανέλες γιὰ νὰ ἔχω νὰ ἀλλάξω, μὲ εὐλόγησε καὶ εὐχόμενος μὲ ἔστειλε σὲ τοῦτο τὸ κατανυκτικὸ προσκύνημα.

Ἔβαλα μετάνοια στὸν Γέροντά μου λοιπὸν ,φορτώθηκα τὸν ντορβά μου, κι’ἔλαβα  τὸ ραβδὶ μὲ προορισμὸ τὰ κατανυκτικὰ Καρούλια προκειμένου νὰ λάβω μέρος στὴν ἀγρυπνία τῶν Χριστουγέννων.

 Από τὴν παραμονὴ ήδη τὸ πρωΐ ὁ οὐρανὸς ἤτανε μαῦρος σὰν μολύβι, κ᾿ ἔπιασε να ρίχνει νερόχιονο βελονιαστὸ. 

Καταφθάνοντας ἀργὰ τὸ ἀπόγευμα, μὲ μία τερπνὴ ἀναμονή, στὰ βραχώδη Καρούλια, ὁ ἥλιος, ὅσο μποροῦσε νὰ ξελευθερωθεῖ ἀπ’τὰ πηχτὰ σύννεφα , κόντευε νὰ κρυφθεῖ πίσω ἀπὸ τὸν μελανὸ θαλάσσιο ὁρίζοντα . Τότε ἄρχισαν νὰ συναθροίζονται  γοργόφτεροι  οἱ Καρουλιῶτες ἀσκητές, γιὰ νὰ γιορτάσουνε ὅλοι μαζὶ τὰ Χριστούγεννα.Κάποιοι  κατέβαιναν ἀπὸ τὰ βράχια, ἄλλοι ἀπὸ τὶς κρεμαστὲς σκάλες,ἐνῶ κάποιοι  ἀπὸ τὶς ἁλυσίδες…ἦταν ἕνα πρωτόγνωρο καὶ συγκινητικὸ ὅλο  θέαμα!

Τοῦτοι οἱ ἐρημίτες εἴχανε περασμένους στοὺς λιγνούς τους ὤμους  τοὺς τρίχινους , λερωμένους μὰ ἁγιασμένους ντορβάδες, μὲ   ράσα χιλιομπαλωμένα καθὼς χαιρεντιόντουσαν  ἕνας-ἕνας μὲ βαθειὰ ὑπόκλιση κι’ ἔπαιρναν τὴν θέση τοὺς στὸ μικρὸ ἠμιφεγγὴ γλυκύτατο Ἐκκλησάκι τοῦ Κυριακοῦ.

Ἀπό τήν σοφία τοῦ γέροντα Γρηγορίου

  π. Διονύσιος Ταμπάκης

…Η ΩΡΑ ΕΙΧΕ περάσει καὶ ἀνέτειλε μπροστά μας ἡ Ἱερὰ Μονὴ του Δοχειαρίου μὲ τὸν ἐπιβλητικὸ πέτρινο Πυργίσκο της καὶ τὰ πολύχρωμα οἰκοδομήματά της, μοιάζοντας ὡς λειμὼν τοῦ Παραδείσου.

Ἀφοῦ κατέβηκε ἡ σιδερόπορτα τοῦ πλοιαρίου ἀμέσως ἀσυγκράτητοι καὶ κάνοντας τὸν Σταυρό μας πατήσαμε στὰ ἱερὰ χώματα τοῦ Ἁγιωνύμου Ὅρους.

Ἀπέναντί μας ἀκριβῶς καὶ καθισμένος σὲ ἕνα πρόχειρο τσιμεντένιο πεζούλι καθόταν ἀτάραχος καὶ μὲ ζωηρὸ βλέμμα ὁ Ἡγούμενος τῆς Μονῆς, ὁ π. Γρηγόριος, ἀκραιφνὲς δεῖγμα Ὀρθοδόξου ἤθους καὶ βιώματος. Δὲν τὸν ἀναγνωρίσαμε, νομίζοντάς τον ὡς ἕνα ἁπλὸ γερασμένο Μοναχὸ. Δίπλα του εἶχαν πρὸ ὤρας μαζευτεῖ πολλοὶ προσκυνητὲς διαφόρων ἡλικιῶν ἀλλὰ καὶ 6-7 μικρόσωμα σκυλάκια που ὡς δορυφόροι περιφερόντουσαν μὲ ἀγάπη γύρω ἀπὸ τὸν Γέροντα.

 

Τὸν χαιρετίσαμε λέγοντάς του τὸ ἁρμόδιο Εὐλογεῖτε (αὐτὸς εἶναι ὁ καθιερωμένος ἀσπασμὸς στὸ Ὅρος) ἀπαντώντας μας, «ὁ Κύριος».

-Ξέρετε Γέροντα ποῦ εἶναι ὁ Ἡγούμενος;

-Τί νὰ τὸ κάνετε αὐτὸ τὸ στραβόξυλο; Μακριὰ ἀπὸ αὐτόν, ἐννοώντας τὸν ἑαυτό του.

 

Μετὰ κι ἀπὸ ἄλλα ὡραῖα καὶ ἔξυπνα πού μᾶς ἀνέφερε μὲ τὴ γνωστή του νεανικὴ ζωηράδα, ἔστω καὶ ὑπερεβδημοκοντούτης, ἦρθε ἕνα νέο καλογεράκι καὶ πιάνοντάς τον ἀπὸ τὸ χέρι, ἔχοντας τὸ ἄλλο στὴν μαγκούρα, πῆρε ν’ ἀνεβαίνει ἀπὸ τὸ λιθόστρωτο καλντερίμι πρὸς τὴν πύλη τῆς Μονῆς, ἀκολουθούμενος ἀπὸ τὰ ἤρεμα σκυλάκια ποὺ ’μοιάζαν πιότερο μὲ ἀλεποῦδες.

 

-Γέροντα, θὰ μᾶς πεῖτε κάτι πνευματικό; Πῶς θὰ γνωρίσουμε τὸν Θεό;

-Καὶ ἐμένα βρήκατε νὰ ρωτήσετε;

Τὰ πράγματα εἶναι πολὺ ἁπλά, μέσα ἀπὸ τὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ ἔρχεται ἡ Θεογνωσία, δὲν εἶναι προϊὸν γνώσης ἢ μαθητείας σὲ κάποιο Πανεπιστήμιο, ἀλλὰ πνευματικοῦ βιώματος.

-Γιὰ τὴν εὐχὴ τί ἔχετε νὰ μᾶς πεῖτε;

-Πρὶν τὴν εὐχὴ καλὸ θὰ εἶναι, ὅπως λένε καὶ οἱ Πατέρες, νὰ γίνει ἀναπνοή μας τὸ «Ἰησοῦ Χριστέ». Ἔτσι, ζεσταίνεται ἡ καρδιά μας καὶ παίρνει μπροστὰ ἡ εὐχὴ καὶ ὅλη ἡ προσευχή.

 

Αὐτό-κεφαλία καί κακο-κεφαλία . ΠΕΤΟΥΣΑΝ ΤΑ ΑΓΙΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΣΤΑ ΡΕΜΜΑΤΑ. ΠΑΤΗΡ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΤΑΜΠΑΚΗΣ.

Αυτό-κεφαλία και κακο-κεφαλία

ΠΕΤΟΥΣΑΝ ΤΑ ΑΓΙΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΣΤΑ ΡΕΜΜΑΤΑ

ΕΙΜΑΣΤΕ βέβαια όλοι απογοητευμένοι και απελπισμένοι βλέποντας στην εποχή μας να εκποιούνται τα Ιερά και Όσια της πίστεως και της Πατρίδος μας τηρούντων παράλληλα των πνευματικών ηγετών μας ιχθύος σιγήν .

Και όμως, ακόμη χειρότερες και θλιβερές  καταστάσεις μέτρησε στο κορμί του το γένος μας ιδιαίτερα από το 1833 και μετά αφότου επεβλήθη με το έτσι θέλω στην Εκκλησία μας η αποκοπή από την Μητέρα Εκκλησία του Οικουμενικού Πατριαρχείου -βλέπε   αυτοκεφαλία- με αυτουργούς τους Αντιβασιλείς του  Όθωνα ,τῃ ευλογίᾳ και καθοδηγήσῃ του κληρικού Θεόκλητου Φαρμακίδη.

Να λίγα μόνο από τα επιτεύγματα του αυτοκεφάλου που επεβλήθη:

Όπως αναφέρει με το αυθεντικό του ύφος ο Αρχιμ. π.Δοσίθεος Ηγούμενος της Ι.Μ. Παναγίας Τατάρνης στο εξαίρετο βιβλίο του:  « ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΙΩ ΟΛΟ ΤΟΝ ΒΟΣΠΟΡΟ» (σελ.256-257)

…Είμαστε στο 1833.

Το μικρό κράτος ,το μέχρι της Μελούνας, μετρά τα Μοναστήρια του. Βρέθηκαν 593.Πολλά είναι.Δεν χρειάζονται τώρα πια.(λίγο πριν χρειάζονταν όμως)Με διάταγμα λοιπόν της Βαυαρικής Αντιβασιλείας (γράφε Θεόκλητος Φαρμακίδης) καταργούνται τα 412,όλα όσα είχαν κάτω από 6 Μοναχούς.

Με άλλο όμοιο διάταγμα και πάλι διατάσσεται ο περιορισμός των Γυναικείων Μονών εις 3 σε όλη την επικράτεια.

Αν στο καθένα από αυτά υπερέβαιναν  οι Μοναχές τον αριθμό των 40 « θέλουν προσκληθεί παρά του κατά τόπον επισκόπου να παραιτήσωσι την Μοναστική ζωή και να επανέλθουν εις τον κόσμον.Τον Επίσκοπον θέλει επιφορτήσει η Σύνοδος να κοινοποιήσει προς αυτάς εν ονόμα της,ότι δύνανται να πράξωσι τούτο ακατακρίτως.(*δηλαδή να πετάξουνε τα ράσα τους, να ριχτούν στον κόσμο και δεν τρέχει τίποτα)

Μα θα πεί κάποιος: Καλά αυτό είναι διαταγή του Κράτους. Η Σύνοδος τι έκαμε, αντέδρασε;

Ὅσο ἀνεβαίνεις τόσο μονάχος θά γίνεσαι

 ΡΩΤΗΣΕ ἕνας Ἁγιονορείτης Γέροντας κάποιους προσκυνητές: 

-Ἔχετε ἀνέβει ποτέ σᾶς στήν κορυφή τοῦ Ἄθωνα. 

-Ναί ,πέρσι στήν ἑορτή τῆς Θείας Μεταμορφώσεως. 

-Νά, βλέπετε παιδάκια μου τά Θεῖα καί ἱερά γεγονότα συνήθως συμβαίνουν στά ὑψηλά,ὅπως στήν κορυφή τοῦ Σινᾶ πού ἔδωσε τίς ἐντολές Τοῦ ὁ Θεός στόν Μωϋσῆ. 

Ὅμως οἱ κορυφές καί τά ὕψη ἔχουν δύο χαρακτηριστικά; 

1ον Θέλει κόπο πολύ γιά νά ἀνέβεις. 

ΘΕΟ-ΦΟΡΟΙ ἤ ΒΑΘΜΟ-ΦΟΡΟΙ. π.Διονύσιος Ταμπάκης

ΘΕΟ-ΦΟΡΟΙ  ή ΒΑΘΜΟ-ΦΟΡΟΙ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΑΜΕ  πρίν καιρό και ἀπροσδόκητα ἕναν μεσόκοπο Αγιονορείτη Μοναχό νά καθαρίζει τίς καβαλίνες ἀπό τόν σταῦλο ἑνός Κελλιοῦ που’χᾶν γιά νά σταλιάζουν τά μουλάρια.

 Μάθαμε ὅτι ὡς λαϊκός εἶχε ἀξιοζήλευτη θέση στά Πανεπιστήμια ,μέ μεταπτυχιακά καί περγαμηνές, τά ὁποία παράτησε γιά τό οὐράνιο Πανεπιστήμιο τῆς καλογερικῆς καί τῆς ἀφάνειας.

-Γέροντα εὐλογεῖτε.Δῶστε μου τήν εὐχή σας, πάω καί ἐγώ γιά Ἱερομόναχος ἴσως καί γιά Μητροπολίτης ἄν μπορέσω.

-Ἀγαπητό μου παιδί,ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει ἀνάγκη ἀπό Θεοφόρους καί ὄχι ἀπό βαθμοφόρους.

Προσευχή -ἀκολουθία γιά τήν Μακεδονία μας. Π.Διονύσιος Ταμπάκης

Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν.

Δόξα σοι, Χριστὲ ὁ Θεός, ἡ ἐλπὶς ἡμῶν, δόξα σοι.

Βασιλεῦ Οὐράνιε, Παράκλητε, τὸ Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας, ὁ Πανταχοῦ Παρὼν καὶ τὰ Πάντα Πληρῶν, ὁ Θησαυρός τῶν Ἀγαθῶν καὶ Ζωῆς Χορηγός, ἐλθὲ καὶ σκήνωσον ἐν ἡμῖν καὶ καθάρισον ἡμᾶς ἀπὸ πάσης κηλῖδος καὶ σῶσον, Ἀγαθὲ τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς μακαρίζειν σε τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον καὶ μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβεὶμ καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν, τὴν ὄντως Θεοτόκον, σὲ μεγαλύνομεν.

Απολυτίκιον Αγίου  Ῥωμανού(*)  Ἐπισκόπου Μακεδονίας.

Ἦχος δ’

Κανόνα πίστεως καὶ εἰκόνα πραότητος, ἐγκρατείας Διδάσκαλον, ἀνέδειξέ σε τῇ ποίμνῃ σου, ἡ τῶν πραγμάτων ἀλήθεια· διὰ τοῦτο ἐκτήσω τῇ ταπεινώσει τὰ ὑψηλά, τῇ πτωχείᾳ τὰ πλούσια, Πάτερ Ἱεράρχα Ρωμανέ πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ψαλμος 19

ΕΠΑΚΟΥΣΑΙ σου Κύριος ἐν ἡμέρᾳ θλίψεως, ὑπερασπίσαι σου τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ ᾿Ιακώβ.  ἐξαποστείλαι σοι βοήθειαν ἐξ ἁγίου καὶ ἐκ Σιὼν ἀντιλάβοιτό σου.  μνησθείη πάσης θυσίας σου καὶ τὸ ὁλοκαύτωμά σου πιανάτω.  δῴη σοι Κύριος κατὰ τὴν καρδίαν σου καὶ πᾶσαν τὴν βουλήν σου πληρώσαι. 

ΕΝΑΣ Γέροντας εἶδε κάποτε στόν ὕπνο του τόν ἱερομόναχο τῆς ἀδελφότητας, ὁ ὁποῖος εἶχε προσφάτως κοιμηθεῖ, καί τόν ρώτησε:

ΕΝΑΣ Γέροντας είδε κάποτε στον ύπνο του τον ιερομόναχο της αδελφότητας, ό όποιος είχε προσφάτως κοιμηθεί, και τον ρώτησε:

-           Τί κάνεις, παιδί μου, εκεί που βρίσκεσαι; Πώς πέρασες την εξέταση;

-           Ώς προς τα καλογερικά τα πήγα καλά. O Δεσπότης Χριστός ήταν επιεικής μαζί μου.

Ἀναστήθηκε πρίν λίγες μέρες παιδί στό Βέλγιο

ΑΝΑΣΤΗΘΗΚΕ ΠΡΙΝ ΛΙΓΕΣ ΗΜΕΡΕΣ ΠΑΙΔΙ  ΣΤΟ ΒΕΛΓΙΟ !

Πρίν λίγα λεπτά μας ανέφεραν η Γερόντισσα Αρσενία Τσαντουλῆ (Ηγουμένη στο Μοναστήρι που ασκήτευσε ο Άγιος Αρσένιος ο εν Πάρω) και οι Μοναχές  τα παρακάτω συγκλονιστικά :

Στο Βέλγιο ζούσε για πολλά χρόνια η αδερφή της Γερόντισσας Αρσενίας όπου είχε  κάμει οικογένεια,  ενώ  η εγγονή  της αξιώθηκε πριν πέντε μήνες  να γίνει Μητέρα.

Το μωρό-κοριτσάκι  βαπτίστηκε φέτος 2018, ανήμερα των Θεοφανείων και έλαβε το όνομα Αρσενία προς τιμή του Οσίου Αρσενίου .

Όμως το μωρό -ασθένησε ξαφνικά και το πήγαν εσπευσμένα με δύσπνοια στο νοσοκομείο.

Μετά από δύο ημέρες,8 Ιανουαρίου 2018 , το μωρό δυστυχώς έφυγε από την ζωή αφήνοντας απαρηγόρητους  τους Γονείς του παιδιού.

Εκείνη ακριβώς την ημέρα ένας  Έλληνας γιατρός, ο οποίος βρίσκονταν στο συγκεκριμένο νοσοκομείο κάνοντας το αγροτικό του, δέχτηκε την επίσκεψη ενός γέροντα με μαγκουρίτσα ο οποίος του μίλησε για το νεκρό βρέφος.

ΕΛΕΓΕ μοναχός: Στόν Παράδεισο δέν πᾶμε μέ γραβάτα. Βλέπετε τούς ἁγίους;

ΕΛΕΓΕ μοναχός:

Στον Παράδεισο δεν πάμε με γραβάτα. Βλέπετε τούς αγίους; Ποιος πήγε με την ανθρώπινη εξυπνάδα του στον Παράδεισο; Άλλος χωρίς κεφάλι , άλλος χωρίς χέρια, άλλος χωρίς πόδια, φτωχοί  συκοφαντημένοι, άρρωστοι... Στενή είναι η στράτα, πού οδηγεί στην ευρυχωρία τού Παραδείσου .όπως το λέει ο προφήτης Δαυίδ: εν θλίψει επλάτυνάς με.

Μέσα από τη στενότητα των θλίψεων θα πλατυνθούμε  και θα ανθίσει η καρδιά μας από αιώνια χαρά.  Μην ζητάμε, λοιπόν, έναν έξυπνο, ατσαλάκωτο πτυχιούχο χριστιανισμό, θεωρώντας όλους εκείνους  τούς απλούς και περιφρονημένους, «τα μωρά κόσμου», ως Βλάχους και χωριάτες, πού δεν μπορούν  να σταθούν δίπλα στη δόξα του Χριστού. Γιατί αυτοί θέ νά δούν πρώτοι το πρόσωπο του Θεού. Όράτε μη καταφρονήσητε ενός των μικρών λέγω γάρ ύμΐν ότι οι άγγελοι αυτών εν  ουρανοίς  διά παντός βλέπουσι το πρόσωπον τού  Πατρός μου του εν ουρανοίς. (Ματθ., ιη',10)

Θυμάμαι στη δεκαετία τού '80 έμενε εδώ, στο Άγιο  Όρος, ένας λαϊκός πολύ ταπεινός και απαρατήρητος.

Μοῦ ἐπιτέθηκε ὁ διάβολος

ΡΩΤΗΣΕ μοναχός:

-        Ορθόδοξος χριστιανός είσαι;

-        Ναι.

-        Σταυρό φοράς;

-        ’Όχι, τον ξέχασα.

-        Έ, τότε τί σόι χριστιανός είσαι; Να φοράτε  πάντα τον τίμιο Σταυρό στον λαιμό σας, είτε  ακριβός και πολύτιμος είναι είτε φτηνός  και  απλός.  Άλλοι θυσίασαν τη ζωή τους και αποκεφαλίστηκαν γιά να μη βγάλουν τον Σταυρό από επάνω τους, όπως ό άγιος νεομάρτυρας Ευγένιος  από τη Ρωσία. Εσείς γιατί δεν τον φοράτε.  Σας  βιάζει ή σάς απειλεί μήπως κανείς;

Πριν λίγο καιρό μάς επισκέφτηκε έδώ. "κελί, ένα νέο παιδί, ό όποιος μάς διηγήθηκε  κάτι  συγκλονιστικό: «Πριν ένα μήνα περίπου πήγαινα με το αυτοκίνητο από τ’ Άνάπλι προς τήν Επίδαυρο.

Στα μισά του δρόμου μου έκανε σημάδι να  σταματήσω ένας γεράκος για να τον πάρω μαζί  μου. Τον λυπήθηκα, σταμάτησα και τον πήρα στο αμάξι.

Γέροντα, ποιά ὥρα τῆς ἡμέρας εἶναι καλύτερα νά προσευχόμαστε

Πολλοί αναρωτιούνται ποια ώρα της ημέρας είναι καλύτερα να προσευχόμαστε και η παρακάτω απάντηση δίνει τη λύση.

Δεν υπάρχουν συγκεκριμένες ώρες για να επικοινωνήσει το παιδί με τη μητέρα του.

Σε κάθε λεπτό της ημέρας μπορεί.

Άλλοι αναπαύονται να προσεύχονται το πρωί, τότε πού υπάρχει ή πρωτόνια, δηλαδή ή πρώτη σκέψη, ή αφρόκρεμα του νου, όπου και το μυαλό είναι φρέσκο, ήσυχο ήρεμο και καθαρό, άλλα και τα όσα αναφέρονται εκείνη την ώρα στην προσευχή εντυπώνονται καλύτερα, σαν σε κερί στη διάνοια και την καρδιά τους.

Άλλοι πάλι αναπαύονται με προσευχή μέσα στην ησυχία της νύκτας και προσεύχονται τα μεσάνυκτα, τότε πού όλοι στο σπίτι κοιμούνται και έτσι δεν ενοχλούνται. Αναλόγως.

ΕΙΠΕΝ ΜΟΝΑΧΟΣ.Ἐπίσης ἀκλυδώνιστη προστασία καί ψυχοσωματική ὑγεία μᾶς δίνει καί ὁ ἁγιασμός.

Επίσης ακλυδώνιστη προστασία και ψυχοσωματική υγεία μάς δίνει και ό αγιασμός. Κάθε πρωί όταν είμαστε έτοιμοι, να πίνουμε από τρεις γουλιές, λέγοντας Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Άγιου Πνεύματος, αμήν.

 Κατόπιν να αλείφουμε με τον αγιασμό σταυροειδώς το πρόσωπό μας λέγοντας το «εις φωτισμόν ψυχής και σώματος».

Τα μάτια μας λέγοντας το «προς σε ήρα του οφθαλμούς μου τον κατοικούντα εν τω ουρανώ».

 Τα αυτιά μας αναφέροντας το «εις ακοήν πίστεως».

Τη μύτη μας λέγοντας το «εις οσμήν ευωδία πνευματικής».

Το στόμα μας λέγοντας το «το στόμα μου λαλήσει σοφίαν και ή μελέτη της καρδίας μου σύνεσιν».

Ρώτησε ἕνας μοναχός κάποιον προσκυνητή: Πόσα κινητά ἔχεις;

Ρώτησε ἕνας μοναχός κάποιον προσκυνητή: Πόσα κινητά ἔχεις;

Τρία.

Και το τέταρτο που είναι; Το ξέχασες στο σπίτι μου; Όμως, ας είναι, μια που μιλάμε για κινητά, να  σε ρωτήσω κάτι ακόμη: Πώς ανοίγει το τηλέφωνό σου;

Με  τον ανάλογο κωδικό, το ΡΙΝ.

- Έτσι και η προσευχή. ’Άν θέλεις να εισακουστεί, τότε χρειάζεται και το ανάλογο κλειδί, ο ανάλογος κωδικός, αλλιώς όλος ο κόπος και ο χρόνος  της προσευχής σου θά πάει χαμένος. Λέγε, λοιπόν, απαραιτήτως πριν από τήν κύρια προσευχή σου στον Κύριό μας: Ο Θεός ιλάσθητί μοι τον αμαρτωλόν και ελέησόν με.

Ο Θεός ιλάσθητί μοι τον χειρότερο αμαρτωλό του κόσμου, τον πιο πονηρό, κακόβουλο, αμετανόητο, προβληματικό, άθλιο, φίλαυτο και κακότροπο άνθρωπο και πλάσμα της Γης, που υπήρξε υπάρχει και θά υπάρξει, και ελέησόν με.

Τά Xριστούγεννα τοῦ ἀσκητή

Μία ΑΝΕΚΔΟΤΗ συγκλονιστική Ἁγιορείτικη Ἱστορία

 

Ἡ παροῦσα διήγηση εἶναι μία συγκλονιστικὴ ἐμπειρία τοῦ μακαριστοῦ π. Θεόκλητου Διονυσιάτη, ὅπως τὴν ἐμπιστεύθηκε πρὶν 38 χρόνια σχεδὸν στὸν Ἁγιορείτη Μοναχὸ π. Κύριλλο Παντοκρατορινό, ὁ ὁποῖος μὲ δέος καὶ νοσταλγία πρὶν λίγες ἡμέρες μᾶς τὴν μετέφερε. Από τὰ Happy Christmas λοιπὸν τῶν «εὐτυχισμένων»  ἀνθρώπων  ἂς ταξιδεύσει φέτος ὁ λογισμός μας στ’ Ἅγιονορος, ἐκεῖ στὰ φρικτὰ Καρούλια, μὲ τοὺς ξυπόλυτους ἀσκητᾶς καὶ σὲ ὅσα μᾶς ἐξομολογιέται μὲ συγκλονισμὸ ὁ ἁγιασμένος καὶ σοφός μας π. Θεόκλητος ὁ Διονυσιάτης.

*  *  *

«ΝΕΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ τότε, κατὰ τὸ ἔτος 1941, ἐν μέσῳ τῆς κατοχῆς καὶ τοῦ ἐνσκήψαντος δεινοῦ χειμῶνος, μοῦ ἦρθε ὁ καλὸς λογισμὸς νὰ ἐπισκεφθῶ προσκυνητὴς τὰ φρικτὰ Καρούλια, νὰ κάμω καὶ ἐγὼ ἀσκητικὰ Χριστούγεννα μαζὶ μὲ τοὺς ἀετόψυχους Καλόγηρους τούτου τοῦ ἀπαράκλητου τόπου.

Τὴν εὐλογία μοῦ τὴν ἔδωκε ἀμέσως δίχως δισταγμὸ ὁ Γέροντάς μου, ὁ Ὀσιότατος π. Γαβριήλ, ὁ καὶ Ἡγούμενος χρηματίσας τῆς τοῦ Διονυσίου Μονῆς. Μοῦ ἔδωκε εἰσέτι καὶ λίγους ὀβολοὺς διὰ τὸ ταξίδιό μου μὲ  τὸ μοτόρι καὶ λίγες φανέλες γιὰ νὰ ἔχω νὰ ἀλλάξω, μὲ εὐλόγησε καὶ εὐχόμενος μὲ ἔστειλε σὲ τοῦτο τὸ κατανυκτικὸ ταξίδι.

Ἔβαλα μετάνοια στὸν Γέροντά μου λοιπὸν, φορτώθηκα τὸν ντορβά μου, κι’ ἔλαβα τὸ ραβδὶ μὲ προορισμὸ τὰ κατανυκτικὰ Καρούλια προκειμένου νὰ λάβω μέρος στὴν ἀγρυπνία τῶν Χριστουγέννων.

- ΓΕΡΟΝΤΑ, πῶς νά προσευχόμαστε γιά αὐτούς, πού ἔχουν ταξιδέψει γιά τήν ἄλλη ζωή;

 

   -        ΓΕΡΟΝΤΑ, πώς να προσευχόμαστε για αυτούς, που έχουν ταξιδέψει για τήν άλλη ζωή;

  -        "Εμείς, παιδάκι μου, κοιτάμε μονάχα τον εαυτούλη μας. Να περνάμε εμείς ήσυχα και καλά... Και έτσι αποξεχνούμε τον πόνο και τήν αγωνία, πού κατατρέχει τούς αδελφούς μας δίπλα μας, πόσο μάλλον όσους έχουν αποθάνει. Πώς μπορούμε, ωστόσο, να κοιμόμαστε ως αναίσθητοι, όταν υπάρχει τόση οδύνη και θλίψη στους ζωντανούς μα και στους κοιμηθέντες αδελφούς μας; Καθημερινά, λοιπόν, ας προσευχόμαστε με αυτόν τον τρόπο στον Θεό:

 

Μνήσθητι, Κύριε ημών Ιησού Χριστέ, διά πρεσβειών της παναχράντου Σου μητρός, δεσποινής ημών Θεοτόκου και άειπαρθένου Μαρίας, των δούλων σου, πάντων των εν παντί καιρώ και τόπω της δεσποτείας σου κοιμηθέντων τέκνων Σου και συγχώρησον. ανάπαυσον και ανάστησον αυτούς ψυχή και σώματι, εις άνάστασιν ζωής εν τη εσχάτη Σου ήμερα. 

 

Έτι δε μνήσθητι των δούλων Σου πάντων:

ΟΤΑΝ ἔχεις εὐλάβεια καί ἡ καρδιά σου φλέγεται ἀπό τήν ἀγάπη τῶν Ἁγίων...

ΟΤΑΝ έχεις ευλάβεια και η καρδιά σου φλέγεται από την αγάπη των Αγίων ακόμη και τον αέρα που αναπνέουν προσκυνάς και ωφελήσαι.
Αν  όμως είσαι ψυχρός στα πνευματικά τα βλέπεις όλα τότε στραβά κι΄ανάποδα και σκανδαλίζεις μόνο σου τον εαυτό σου.
Στα Φάρασα της Καππαδοκίας μας αναφέρει ο Όσιος Παϊσιος πως ακόμη και τα αποφάγια απ΄το τραπέζι ευλαβούντο, γιαυτό και ο νεροχύτης απέληγε σε έναν απάτητο κήπο για να μην καταπατώνται τα αποτμήτατα του φαγητού που είχε ευλογηθεί.
Βλέπουμε άλλωστε και στο Ευαγγέλιό στο όρος της Μεταμορφώσεως (Ματθ.ιζ΄1’13) το γεγονός ότι μαζί με την ανακαίνιση του ανθρωπίνου σώματος αγιάζεται και ανακαινίζεται η κτίση όλη . Το πρόσωπο Του Χριστού το σωματικό έλαμψε σαν τον ήλιο ,αλλά και τα άψυχα ιμάτιά του έγιναν λευκά σαν το φώς ,σαν το χιόνι΄ Ελαμψε και η έμψυχη και η άψυχη ύλη.