Ὁ Παπουλάκος (Ἕνας Μάρτυρας τῆς Ὀρθοδοξίας, ἕνας προφήτης τοῦ Γένους)

«Ο ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ»

(Ένας Μάρτυρας της Ορθοδοξίας, ένας προφήτης του Γένους)

Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός

Αναμφίβολα, είναι τεράστιο το ιστορικό και πνευματικό στίγμα του Παπουλάκου, διότι ως λειτουργική σύνθεση Πατριωτικού-Εθνικού και Ορθοδόξου φρονήματος, ξεπέρασε την Ιστορική σχετικότητα και αποτελεί φράγμα στη σημερινή «σύγχρονη αναθεώρηση» των Ορθόδοξων αξιών. Ήταν ένας αληθινός και σεμνός μοναχός, που ομιλούσε (πάντα) με πάθος και ιερότητα για την ορθόδοξη πίστη και για την Ελλάδα.

Χρειάζεται, σήμερα, να προσδιορίσουμε όλες τις συνάψεις που επικοινωνούν με τις παραδόσεις της Ορθοδοξίας και του Έθνους, διότι οι σημερινοί πολιτικοί (γενικά) είναι αρνητές των πατροπαράδοτων δομών, προσπαθώντας να περάσουν στους ανθρώπους (ιδίως στους νέους) την αντίληψη ότι Ορθοδοξία και Έθνος είναι συστήματα και διαδικασίες «επιβεβλημένης άγνοιας».

Ανιχνεύοντας το παρελθόν με Ορθόδοξα, Εθνικά, επιστημονικά και παιδαγωγικά κριτήρια, συναντούμε και την αγιασμένη μορφή του «ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΥ» (Χριστόφορος Παναγιωτόπουλος). Η δράση του και η διδασκαλία του αποτελούν τις συντεταγμένες της πνευματικής αγωνίας του (προσδοκιών του) για τους Έλληνες κάθε εποχής, που κινδυνεύουν να γίνουν (σήμερα) «Homo Electronicus».

π. Ἀρσένιος Βλιαγκόφτης: «Θὰ ζητήσει ἡ Σύνοδος συγγνώμην ἀπὸ τὸν Ἅγιο Παπουλάκο;»

  

Ἐκπομπὴ μὲ τὸν ὁσιολογιώτατο Μοναχὸ Ἀρσένιο Βλιαγκόφτη, μὲ θέμα: «Θὰ ζητήσει ἡ Σύνοδος συγγνώμην ἀπὸ τὸν Ἅγιο Παπουλάκο;», Κυριακή 15 Σεπτεμβρίουου 2024.
http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2024/09/blog-post_86.html

Ὁ Παπουλάκος

O ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ

 

(Tο άρθρο είναι του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου.

Εδημοσιεύθη στο περιοδικό Χριστιανική Σπίθα τον Δεκέμβριο του 1952, φυλ. 137).

Ζητήματα Άβωνος

Επίσκοποι, ιερείς, μοναχοί, θεολόγοι, κήρυκες του θείου λόγου, πάντες φρουροί της ιεράς ποίμνης του Ιησού. Ινα τί κοιμάσθε; Λύκοι εις τα πρόβατα. Ποιοι είναι οι λύκοι; Αιρετικοί όλων των χρωμάτων και αποχρώσεων, μπήκαν εις τας Μητροπόλεις, τας ενορίας και τα σχολεία.

Ποιοι είναι οι λύκοι; Άνδρες άρπαγες και πλεονέκται τον Μαμμωνά λατρεύοντες και τον λαό κατά ποικίλους τρόπους ληστεύοντες. Λύκοι κοινωνικοί. Λύκοι εκκλησιαστικοί. Λύκοι αραβικοί. Λύκων επιδρομή. Οι χιλιασταί, π.χ. οι οποίοι το 1922 εμετρώντο στα δάκτυλα της μιάς χειρός, σήμερον έφτασαν στις 12.000 άτομα, είναι διασκορπισμένοι εις όλην την χώραν και αρπάζουν καθημερινώς τα πρόβατα, τας ψυχάς.

Ποιμένες του νέου Ισραήλ. Δεν τρέμετε τας ευθύνας σας; Το ποίμνιόν σας διαλύεται και σεις;… Ακούεται η Σάλπιγξ των εσχάτων ημερών! Ποιμένες! Εκτινάξατε εκ των βλεφάρων σας τον νυσταγμόν, αφήσατε τας φλογέρας, αρπάσατε τας σφενδόνας, καταδιώξατε τους λύκους, σώσατε το ποίμνιο, το υπολειφθέν ελάχιστον ποίμνιον…

Αλλ’ ακούω αντίρρησιν, που προέρχεται από τους λεγομένους «αγραμμάτους».

Πολύ καλά, σου λέγει ο ιερεύς της υπαίθρου, να εξέλθωμε εις πόλεμο κατά της πλάνης και της αμαρτίας. Βλέπω και εγώ το κακό που εξαπλώνεται και έφθασε εως την τελευταία καλύβη. Αλλ’ εγώ δεν είμαι πτυχιούχος ιερατικών και θεολογικών σχολών. Δεν εσπούδασα επιστήμη. Δεν γνωρίζω γράμματα πολλά. Είς αυτόν τον αγώνα υπέρ της Ορθοδοξίας τι μπορώ εγώ να προσφέρω; Τι μπορώ να κάνω;

Αδελφέ! Ερωτάς τι να κάνεις; Φαίνεται ότι δεν διάβασες το Ευαγγέλιο ή, εάν το εδιάβασες, δεν το επίστευσες. Συ ο ένας δύνασαι να σώσεις το χωρίο σου, την επαρχίαν σου, τον νομόν σου, την Ελλάδα όλην. Αρκεί να έχεις πίστι θερμή, ενεργητική, ως κόκκον σινάπεως, και τότε θα είπεις εις το όρος, εις το μεγαλύτερο εμπόδιο που προβάλλει ενώπιόν σου, Όρος, «μετάβηθι εντεύθεν εκεί, και μεταβήσεται, και ουδέν αδυνατήσει υμίν» (Ματθ. 17,20).

Όχι πτυχία και διπλώματα και μετεκπαιδεύσεις και μισθοί και τυχερά και διπλαί και τριπλαί θέσεις, και τίτλοι κενοί περιεχομένου, αιωρούμενοι ως αερόστατα, αλλά πίστις. Πίστις το παν. Πίστις! Μυστικός μοχλός που μετακινεί όρη. Ω πίστις, μεγάλα τα κατορθώματά σου! Και απόδειξις, μία εκ των μυρίων αποδείξεων της θαυματουργούσης πίστεως, είναι ο Παπουλάκος.

Ὁ Παπουλακος. Αὐγουστίνου Καντιώτη

Ο ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΗ.

Ὁ Παπουλάκος

(Μία ἁγία μὰ παραγκωνισμένη ἐκκλησιαστικὴ μορφὴ εἶνε ὁ Παπουλάκος, ἕνας ἁπλὸς ὀλιγογράμματος μοναχός, ποὺ ὅμως «πίστει» (Ἑβρ. 11,3 κ.ἑ.) ἀναδείχθηκε ἕνας νέος ἀπόστολος Χριστοῦ)

Γεννήθηκε, ἀγαπητοί μου, τέλη τοῦ 1700 στὰ Ἄρμπουνα, ἕνα ἄσημο χωριὸ τῶν Καλαβρύτων, ποὺ θά ᾽λεγες «Ἐκ Ναζαρὲτ δύναταί τι ἀγαθὸν εἶναι;» (Ἰω. 1,47)• καὶ ὅμως ἀπὸ ἐκεῖ προ ῆλθε. Τὸ κοσμικό του ὄνομα ἦταν Χρῆστος Παναγιωτόπουλος. Εἶδε τὴν ἐπανάστασι τοῦ ᾽21 καὶ τοὺς μαχητὰς ἐκείνους ποὺ μὲ τὴν πίστι «ἐγενήθησαν ἰσχυροὶ ἐν πολέμῳ, παρεμβο λὰς ἔκλιναν ἀλλοτρίων» (Ἑβρ. 11,34) καὶ μᾶς ἐλευθέρωσαν.

          Συγκινημένος ἀπὸ τὴν ἐθνικὴ περιπέτεια καὶ πικραμένος ἀπὸ οἰκογενειακὰ ἐπεισόδια, ζήτησε ἀνάπαυσι στὸ μοναχισμὸ καὶ πῆρε τὸ ὄνομα Χριστοφόρος σὲ μιὰ πλαγιὰ τῶν Ἀροανίων. «Τοῖς ἐρημικοῖς ζωὴ μακαρία ἐστὶ θεϊκῷ ἔρωτι πτερουμένοις» (ἀναβ. πλ. α΄)• ἤθελε μοναχικὴζωή. Ἀλλὰ οἱ βουλὲς τοῦ Θεοῦ ἦταν ἄλλες.

Τὸν ἐπισκέφθηκε ἐκεῖ ὁ Κεφαλονίτης Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος, ἱδρυτὴς τῆς Ἀδελφότητος Φιλορθοδόξων καὶ συντάκτης τοῦ φυλλαδίου «Ἡ φωνὴ τῆς Ὀρθοδοξίας». Ἦταν τότε Βαυαροκρατία κ᾽ ἡ Ὀρθοδοξία δεχόταν πλήγματα. Τὸ νεοσύστατο κράτος, ἀντὶ εὐχαριστῶ, ὑποδούλωνε τὴν εὐεργέτιδά του Ἐκκλησία. Σύμβουλοι ἀλλόδοξοι πλαισίωναν τὸν βασιλέα Ὄθωνα καὶ δρώντας παρασκηνιακὰ κυβερνοῦσαν. Οἱ τότε ἑλληνικὲς κυβερνήσεις ἦταν ἀνδρείκελα τῶν Βαυαρῶν. Μὲ διατάγματα καὶ νόμους ζητοῦσαν νὰ ἀλοιλώσουν ἤθη καὶ παραδόσεις τῶν Ἑλλήνων.

          Ἡ Ὀρθόδοξος πίστις μυκτηριζόταν. Τὰ παιδιὰ τοῦ Λουθήρου καὶ τοῦ Καλβίνου εἶχαν βάλει στόχο τὴν Ἐκκλησία μας. Τὰ μοναστήρια διαλύονταν,  οι μοναχοὶ  διώκονταν,  οι μοναχὲς ἀναγκάζονταν νὰ παντρευτοῦν, ἱερὰ σκεύη ἔβγαιναν σὲ δημοπρασία, καντήλια καὶ εἰκόνες ῥίχνον ταν κάτω. Ὅ,τι δὲν τόλμησαν οἱ ὀθωμανοί, τὰ ἔκαναν τώρα ὑ πάλληλοι τοῦ κράτους κατὰ διατα γὴ τῶν ξένων.

Ἔκφρασι τοῦ πόνου γι᾽ αὐτὰ ἦταν τὸ κήρυγμα τοῦ Φλαμιάτου. Βλέποντας ὅτι οἱ ἐπίσκοποι ἐκτὸς ἐλαχίστων εἶχαν τρομοκρατηθῆ κ᾽ ἐκτελοῦ σαν ὅ,τι διέταζαν οἱ μυστικοσύμβουλοι τοῦ Ὄθωνος, στράφηκε στὸ λαὸ καὶ εἶπε• Ἄντρες καὶ γυναῖκες βαπτισμένοι, ἐσεῖς εἶστε οἱ φρουροὶ τῆς μυστικῆς ἀμπέλου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας• ἀναλάβετε τὴν φύλαξί της, ὁ ἀγώνας ἀρχίζει!

Χρειάζονταν ὅμως στελέχη. Καὶ ὁ Φλαμιᾶτος ἔκρινε κατάλληλο τὸν Χριστοφόρο. Ὁ μοναχὸς ἔπρεπε ν᾽ ἀφήσῃ τὸ ἀσκηταριὸ καὶ νὰ βγῇ στὸν ἀγῶνα• γι᾽ αὐτὸ πῆγε καὶ τὸν βρῆκε ὁ Φλαμιᾶτος. Ἡ φωνὴ τοῦ Φλαμιάτου συγ κλόνισε τὸν ἀσκητή. Πειθαρχεῖ καὶ ῥίχνεται στὸν ἀγῶνα.

Οἱ Ὅσιοι Παπουλάκηδες εἶναι ὁ Ὅσιος Χριστόφορος Παπουλάκος καί ὁ Ὅσιος Ἰωακείμ ὁ Παπουλάκης

Χριστόφορος Παπουλάκος (ή Παναγιωτόπουλος)

 

Ο Όσιος Χριστόφορος Παπουλάκος (ή Παναγιωτόπουλος) (1770-1861) ήταν Έλληνας Ορθόδοξος μοναχός και κήρυκας.

Γεννήθηκε στο χωριό Άρμπουνα της επαρχίας Καλαβρύτων και αρχικά υπήρξε κρεοπώλης. Ήταν τελείως αγράμματος, όταν πήρε την απόφαση να ακολουθήσει τον μοναχικό βίο.

Αρχικά μόνασε στην Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου, ενώ αργότερα ασκήτεψε σε καλύβι κοντά στο χωριό του.

Έμεινε στην απομόνωση για περίπου 20 χρόνια κατά τη διάρκεια των οποίων έμαθε γραφή και ανάγνωση.

Σε ηλικία 80 ετών πήρε την απόφαση να κηρύξει.

Η φήμη του διαδόθηκε γρήγορα, αφού είχε τον δικό του τρόπο να συνεπαίρνει το κοινό του.

Κυρίως κήρυττε εναντίον της μοιχείας, της κλοπής και υπέρ της προσευχής.

Αργότερα ο Παπουλάκος ξεκίνησε περιοδεία στην νότια Πελοπόννησο συγκεντρώνοντας χιλιάδες κόσμο στο πέρασμα του.

«Σέ τοῦτο τόν πόλεμο πού κτυπᾶμε τόν σατανά, δέν εἴμαστε μοναχοί μας»

ὁ Ὅσιος Παπουλάκος

Τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1852 στή Μονεμπασιά κιόλας, τήν πρώτη μέρα, ὁ γέροντας εἶπε στό κήρυγά του μπροστά στό δεσπότη Ἀσήνης, στό ἱερατεῖο καί στό λαό.

Μέρες σκοτεινές θά πλακώσουν καί τά ὄργανα τοῦ σατανᾶ θά ξαπολύσουν μεγάλο διωγμό πρός ἀφανισμό μου. Πασχίζουνε νά μέ πιάσουνε, ἀλλά δέν θά τό πετύχουνε, γιατί δέν ἦρθε ἀκόμα ἡ ὥρα μου. Καί ἡ ὥρα μου θάρθει, μονάχα ἅμα τό θελήσει ὁ Κύριος καί Θεός μου. Ἔργο μου εἶναι νά βάλω πυρωμένο σίδερο στό χαλασμένο κρέας τοῦ Ἔθνους, γιά νά μή μολευτοῦμε ὅλοι μας κι ἀφανιστοῦμε ἀπό τό πρόσωπο τῆς γῆς. Καί μάθετε ἀπό μένα πώς σέ τοῦτο τόν πόλεμο πού χτυπᾶμε τό σατανά, δέν εἴμαστε μοναχοί μας.

«Ὁ Θεός δέν ἀφήνει τούς πιστούς του»

ὁ Ὅσιος Παπουλάκος

Μή φοβηθῆτε τό διωγμό καί τόν κατατρεγμό, τά σίδερα καί τό βόλι, ὅταν ὅσα πάθετε εἶναι γι᾿ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καί νάστε σίγουροι πώς ἔτσι μονάχα σώνετε καί τήν ψυχή σας καί τά παιδιά σας καί τά παιδιά τῶν παιδιῶν σας καί τό γένος καί τόν κόσμο.

Ὁ Θεός δέν ἀφήνει τούς πιστούς του, κι ἀπό κεῖ πού δέν προσμένετε καί τήν ὥρα πού δέν καρτερεῖτε, θά σᾶς φανερωθοῦν οἱ Ἄγγελοι τῆς σωτηρίας. Δεῖξτε ὅση παληκαριά δείξανε οἱ πατεράδες μας στόν Τοῦρκο, γιατί οἱ Λουθηροκαλβίνοι κι ἡ κριματισμένη Ἀγγλία καί τά ὄργανα τους, πού κρατοῦν στήν πατρίδα μας τά κλειδιά τῆς ἐξουσίας, εἶναι πιό ἄπιστοι κι ἀπό τόν Ἰμπραῆμι κι ἀπό τόν Ἀλῆ πασᾶ...

«Ἀγαπηθῆτε ἀναμεταξύ σας καί τά μάγια θά διασκορπιστοῦν στούς τέσσερις ἀνέμους»

ὁ Ὅσιος Παπουλάκος

Δέν εἶμαι γώ πού μπορῶ νά χαλάσω τό ἔργο τοῦ σατανᾶ, ἀλλά ἡ δική σας πίστη στό Χριστό. Ἄν πορευτεῖτε κατά τό Λόγο του, τότες ἡ κλωστή πού σᾶς δένει θά κοπεῖ. Τότες τό Γιωργίτσι θ᾿ ἀνασάνει λεύτερο. Ἀντίς νά γυρεύετε ν᾿ ἀνάψετε φωτιές νά κάψτε ἀνθρώπους, ἀνάψτε ὅλα τά σβηστά καντήλια στά ξωκκλήσια, πού προσμένουν τό προσάναμα τοῦ χριστιανοῦ, καί στ᾿ ἀφανισμένα μοναστήρια. Δράμετε ὅλη στήν ἐκκλησιά σας καί στά κονίσματα τῶν σπιτιῶν σας, ἀγαπηθῆτε ἀναμεταξύ σας, μονιάστε, κάμετε δικόν σας τόν πόνο τοῦ διπλανοῦ σας, ἀγρυπνῆστε στό προσκέφαλο τῶν ἀρρώστων, ταΐστε τούς πεινασμένους, ποτίστε τούς διψασμένους, ντύστε τούς γυμνούς καί τά μάγια θά σκορπιστοῦνες στούς τέσσερις ἀνέμους. Μάγια θά πεῖ ἡ λειψή σας πίστη, ἡ ξεραμένη ἀγάπη.

«Φοβερό καί φριχτό θάναι τό τέλος τοῦ κόσμου τῆς περηφάνειας»

ὁ Ὅσιος Παπουλάκος

Ἡ φαρμακερή περηφάνεια τ᾿ ἀνθρώπου νά παραστήσει τό Θεό, εἶναι ἡ ρίζα σ᾿ ὅλα τοῦτα τά καμώματα. Ἀντίς ὅμως νά παραστήσει τό μικρό Θεό μέ τήν περηφάνεια του, ὁ ἄνθρωπος παρασταίνει τό μικρό διάβολο, γιατί τά ἔργα τῆς περηφάνειας δέν εἶναι ἔργα τοῦ Θεοῦ, ἀλλα παγίδες τοῦ σατανᾶ. Πασχίζει νά μικρύνει τόν καιρό καί νά κοντύνει τόν τόπο, μόνο γιά ν᾿ ἀποχτήσει περισσότερο πλοῦτος καί βασανίζεται ἀπό τή λαχτάρα τοῦ χρυσαφιοῦ, γιατί θέλει, μέ τή βοήθειά του, νά ζεῖ ἄνομα κι ἀνώφελα. Κοροϊδεύει κάι κοροϊδεύεται πώς τάχα μ᾿ ὅλα τοῦτα θά καλυτερέψει τ᾿ ἀνθρώπινο γένος, ἐνῷ στό βάθος ἔγνοια εἶναι πῶς νά ξεσπάσουν ἀτιμώρητα τά πάθεια. Νά μπορεῖ ἀκίντυνα νά χορταίνει τή λαιμαργία του καί νά μπορεῖ χωρίς φόβο νά ζεῖ μέ κανόνα τήν πορνεία. Ὁ ἄνθρωπος πὄχει γιά κανόνα τό λόγο τοῦ Χριστοῦ, δέν ἔχει χρεία ἀπό τέτοια γιατρικά τοῦ σατανᾶ, γιατί οὔτε λαίμαργος εἶναι , οὔτε πόρνος, οὔτε μοιχός, οὔτε κλέφτης, οὔτε ψεύτης, κοντολογίς δέν εἶναι περήφανος καί γιά τοῦτο δέ νοιάζεται νά μικρύνει τόν καιρό καί νά κοντύνει τόν τόπο.