«Νηστεία πρὸ τῆς Θείας Μεταλήψεως; Ναί!» (Μέρος Γ΄)

«Νηστεία προ της Θείας Μεταλήψεως; Ναι!»

(Ξενίας δεσποτικής και αθανάτου τραπέζης, εν υπερώω τόπω ταις υψηλαίς φρεσί, πιστοί, δεύτε απολαύσωμεν – Μ. Τετάρτη Εσπέρας)

ΜΕΡΟΣ Γ΄

Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός

Υπάρχει μια κλιμάκωση της προετοιμασίας προ της Θ. Μεταλήψεως στα όρια του χρόνου μέχρι το «μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε», από τους υπεύθυνους πνευματικούς.

Αν, όμως, κανείς υιοθετήσει τη θεολογική γραμμή (γέφυρα) που ένωσε τους Ισραηλίτες με το όρος Σινά, με το Νόμο του Θεού και με την παρουσία Του, θα κατανοήσει την σκοπιμότητα-αναγκαιότητα της τριήμερης νηστείας προ της Θ. Κοινωνίας.

Στην Π. Διαθήκη (Έξοδος, κεφ. 19, 9-15), διαβάζουμε:

«Είπε δε Κύριος προς Μωϋσήν· ιδού εγώ παραγίνομαι προς σε εν στύλω νεφέλης, ίνα ακούση ο λαός λαλούντος μου προς σε και σοί πιστεύσωσιν εις τον αιώνα. Ανήγγειλε δε Μωϋσής τα ρήματα του λαού προς Κύριον. Είπε δε Κύριος προς Μωϋσήν· καταβάς διαμάρτυραι τω λαώ και άγνισον αυτούς σήμερον και αύριον, και πλυνάτωσαν τα ιμάτια· και έστωσαν έτοιμοι εις την ημέραν την τρίτην· τη γάρ ημέρα τη τρίτη καταβήσεται Κύριος επί το όρος το Σινά εναντίον παντός του λαού. και αφοριείς τον λαόν κύκλω λέγων· προσέχετε εαυτοίς του αναβήναι εις το όρος και θιγείν τι αυτού· πας ο αψάμενος του όρους θανάτω τελευτήσει. Ουχ άψεται αυτού χείρ∙ εν γάρ λίθοις λιθοβοληθήσεται ή βολίδι κατατοξευθήσεται· εάν τε κτήνος εάν τε άνθρωπος, ου ζήσεται. Όταν αι φωναί και αι σάλπιγγες και η νεφέλη απέλθη από του όρους, εκείνοι αναβήσονται επί το όρος. Κατέβη δε Μωϋσής εκ του όρους προς τον λαόν και ηγίασεν αυτούς και έπλυναν τα ιμάτια. Και είπε τω λαώ· γίνεσθε έτοιμοι, τρείς ημέρας μη προσέλθητε γυναικί».

«Νηστεία πρὸ τῆς Θείας Μεταλήψεως; Ναί!» (Μέρος Β΄)

«Νηστεία προ της Θείας Μεταλήψεως; Ναι!»

(Ξενίας δεσποτικής και αθανάτου τραπέζης, εν υπερώω τόπω ταις υψηλαίς φρεσί, πιστοί, δεύτε απολαύσωμεν – Μ. Τετάρτη Εσπέρας)

ΜΕΡΟΣ Β΄

Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός

Κεντρίζει τη σκέψη η Ευαγγελική θεώρηση-διήγηση της παραδόσεως του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας στο Μυστικό Δείπνο από τον Κύριο. Η απλοϊκή σκέψη δημιουργεί μια «αντίφαση», διότι στα δύο πρώτα Ευαγγέλια (Ματθ. και Μάρκου) υπάρχει η ρηματική μετοχή «εσθιόντων αυτών», δηλ. «εσθιόντων αυτών μετέδωσε ο Κύριος στους μαθητές τον Άγιο Άρτο και ακολούθως το Τίμιο Αίμα Του», ενώ στο κατά Λουκά Ευαγγέλιο αναγράφεται ότι «μετά το δειπνήσαι γίνεται η μετάδοση του Τιμίου Αίματος. Υπάρχει δηλ. «μορφή αντίφασης» ανάμεσα στα δύο Ευαγγέλια (Ματθ. και Μάρκου), όπου την μετάληψη του Τιμίου Σώματος διαδέχεται αμέσως η μετάληψη του Τιμίου Αίματος του Χριστού και στο κατά Λουκά, στο οποίο η μετάληψη του Τιμίου Αίματος ακολουθεί (χρονικά) μετά το δειπνήσαι. Αναμφίβολα, το «δειπνήσαι» αναφέρεται στη μετάληψη του Αγίου Άρτου.

1ο Σχόλιο: Μέσα στη «ΜΙΑ» συνείδηση της Κ. Διαθήκης, ενυπάρχει (Θεόθεν) το γεγονός (αίτημα) της αληθούς ενότητας όλων των νοημάτων της, πνευματικών λειτουργιών της, διότι είναι θεόπνευστη. Οι Ευαγγελιστές έχουν αφομοιώσει, ακριβώς την ίδια αλήθεια του Μυστικού Δείπνου· υπάρχει αυτή η ενότητα μεταξύ τους.

«Νηστεία πρὸ τῆς Θείας Μεταλήψεως; Ναί!» (Μέρος Α΄)

«Νηστεία προ της Θείας Μεταλήψεως; Ναι!» 

(Ξενίας δεσποτικής και αθανάτου τραπέζης, εν υπερώω τόπω ταις υψηλαίς φρεσί, πιστοί, δεύτε απολαύσωμεν – Μ. Τετάρτη Εσπέρας)

ΜΕΡΟΣ Α΄

Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός

Αναμφίβολα, η Δυτική (υλιστική) αντίληψη της ζωής και ο οικουμενισμός, ανέμπνοοι, αιρετικοί και κακοί όπως είναι, δημιουργούν ανθρώπους «πεθαμένους» πνευματικά, διότι προσπαθούν να σκεπάσουν τις πηγές ζωής της Ορθόδοξης Εκκλησίας με την επιτύμβια πλάκα της αποστασίας και της τεχνολογίας (όπως την κατευθύνουν!) οδηγώντας, έτσι, τους ανθρώπους σε εγκοσμίωση θανατηφόρα. Ο παλαιός στίχος του Ν. Βρεττάκου «στις ημέρες μας οι άνθρωποι περπατούσαν πεθαμένοι», εκφράζει αλήθεια της Ι. Αποκάλυψης: «οίδα σου τα έργα, ότι όνομα έχεις ότι ζής, και νεκρός εί» (κεφ. 3,1).

Στον πυρήνα της ορθόδοξης πνευματικής ζωής υπάρχει και ο πολύτιμος μαργαρίτης της Νηστείας, η οποία στην υψηλή της εκδοχή προέρχεται από τον Παράδεισο, ως πρώτη εντολή του Θεού στον άνθρωπο, παλαιότερη και από τον νόμο του Μωϋσέως.

Μέσα από την υπακοή της Νηστείας - Εγκρατείας στον Παράδεισο εξικνείτο η ροπή της αγιότητος, κίνηση προς την κατεύθυνση της θεώσεως. Την εποχή μας χαρακτηρίζουν - μαστίζουν πολλές αμφισβητήσεις και αγωνίες.

Όσο αποδεσμευόμαστε από τις λειτουργίες της Ορθόδοξης πνευματικότητας, τόσο πυκνότερα αναφύονται και οι αμφισβητήσεις (οι δαιμονικές) γύρω από το ύφος και το ήθος του καθημερινού Ορθόδοξου πνευματικού βίου σε προσωπική και κοινωνική διάσταση.

«Καὶ ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα» (Ἀπ. Παῦλος – Πράξ. 20, 30) ΜΕΡΟΣ B΄

«Και εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα»

(Απ. Παύλος – Πράξ. 20, 30)

ΜΕΡΟΣ B΄

Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός

Αναμφίβολα, κάθε πράγμα ή λόγος μας συνδέει (παραπέμπει) στο νόημά του.

Το πνευματικά νοηματισμένο βάθος της προφητείας του Απ. Παύλου (Πράξ. 20,30) «εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα», μας παραπέμπει στις πτώσεις των αιρέσεων. Ιδιαίτερα απειλητικές οι αιρέσεις (σήμερα) μέσα στη δίνη του οικουμενισμού.

Φοβερή διάσταση της αιρέσεως είναι (όπως είδαμε στο μέρος Α') και ο παπισμός, ο Πάπας.

Η «επηρμένη οφρύς» Λατίνων Παπών, με την προσθήκη (βλασφημία) του «Φιλιόκβε» στο Σύμβολο της Πίστεως, δημιούργησαν και σχίσμα και αίρεση, γι' αυτό και η «παπική εκκλησία» δεν είναι του Χριστού!

Πώς μπορεί να είναι του Χριστού, όταν (εδώ και αιώνες) χρησιμοποιεί και την «Ουνία», έναν δόλιο και ύπουλο τρόπο παραπλανήσεως των πιστών της Ορθοδοξίας;

Οι «σύγχρονοι» Πατριάρχες και επίσκοποι έχουν εκπέσει του αληθινού πνεύματος της Ορθοδοξίας και με τις θέσεις τους - υπογραφές τους (Κρήτη 2016) έχουν συνομολογήσει, συμφωνήσει και συναποδεχθεί, ότι ο παπισμός είναι εκκλησία εξίσου με την Ορθόδοξη Εκκλησία και ότι (αμφοτέρων) τα μυστήρια είναι έγκυρα!

1ο σχόλιο: Η οικουμενιστική βούληση (των πατριαρχών Κων/λεως) έχει πραγματοποιήσει μυστικά την ένωση παπισμού και ορθοδοξίας. Περίτρανη αναγωγή στην «ένωση» είναι η κοινή λειτουργία της Ραβέννης (θέρος 2002), όπου ορθόδοξοι κληρικοί εκοινώνησαν και παπικούς. (Τέλος σχολίου).

«Καὶ ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα» (Ἀπ. Παῦλος – Πράξ. 20, 30) Μέρος Α’

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Αναμφίβολα, στις Προφητείες (Παλαιάς και Καινής Διαθήκης) υπάρχει μια καταγραφή της πραγματικότητας, σε δυναμική αληθείας, ως κοινωνία μίας πληροφορίας που μεταφέρει τον άνθρωπο – κόσμο στη σκηνή του μελλοντικού επιστητού.

Ο ίδιος ο Κύριος χρησιμοποίησε (πολλές φορές) φράσεις προφητών και προφητικών ψαλμών. Παράδειγμα, όταν συνόδευε δύο μαθητές του προς Εμμαούς, τους ήλεγξε «ως ανοήτους και βραδείς τη καρδία του πιστεύειν επί πάσιν οις ελάλησαν οι προφήται» (Λουκ. 24, 25), δηλ. «ω ανόητοι και βραδείς την καρδίαν που δυσκολεύεστε να πιστεύετε εις όλα εκείνα που ελάλησαν οι προφήτες».

Και στη συνέχεια του ιερού κειμένου διαβάζουμε την ιεράρχηση, ταξινόμηση και την πνευματική παροχέτευση του νοήματος των γεγονότων της επί γης πορείας Του: ότι «ταύτα έδει παθείν τον Χριστόν. Και αρξάμενος από Μωυσέως και πάντων των προφητών διηρμήνευεν αυτοίς εν πάσαις ταις γραφαίς τα περί εαυτού» (Λουκ. 24, 27).

Στο εικοστό κεφάλαιο των Πράξεων (20, 30), ο Απ. Παύλος προφητικά προλέγει τη (διαχρονική) συστηματική προσπάθεια των αιρετικών να ποδηγετήσουν – αλλοιώσουν το υγιές φρόνημα του Σώματος της Εκκλησίας. Τα λόγια του Αποστόλου Παύλου προετοίμασαν την Εκκλησία και της έδωσαν δύναμη αντίστασης έναντι των αιρετικών στην πολυκύμαντη πορεία της μέσα στο χρόνο. Η Αποστολική συνείδηση εκφράσθηκε σε απόλυτη προφητική, εκκλησιαστική ποιμαντική, με το χαρακτηρισμό των αιρετικών ως «λύκους βαρείς» και ως «άνδρες λαλούντες διεστραμμένα»: «Εγώ γάρ οίδα τούτο, ότι εισελεύσονται μετά την άφιξίν μου λύκοι βαρείς εις υμάς μή φειδόμενοι του ποιμνίου· και εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα του αποσπάν τους μαθητάς οπίσω αυτών διό γρηγορείτε, μνημονεύοντες ότι τριετίαν νύκτα και ημέραν ουκ επαυσάμην μετά δακρύων νουθετών ένα έκαστον» (Πράξ. 20, 29-31).

«Ἐν μέσῳ σκορπίων σὺ κατοικεῖς...» (Ἰεζεκιήλ – κέφ. 2,6)

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Αναμφίβολα, ο προφήτης Ιεζεκιήλ προβάλλεται από τις σελίδες της Γραφής ως μία από τις μεγαλύτερες προφητικές μορφές της Π. Διαθήκης. Στο κήρυγμα – διδασκαλία του προφήτη Ιερεμία, περί εξατομικεύσεως της θρησκευτικής ζωής, ο Ιεζεκιήλ δίνει πληρέστερη μορφή∙ διατυπώνει πνευματικώτερες θέσεις σχέσεων του αληθινού Θεού με το πρόσωπο–άτομο και τους συνανθρώπους του (= κοινότητα).

Υπογραμμίζει: «Απορρίψατε αφ’ εαυτών πάσας τας ασεβείας υμών, άς ησεβήσατε εις εμέ, και ποιήσατε εαυτοίς καρδίαν καινήν και πνεύμα καινόν» (κεφ. 18,31).

Ερμηνεία (Π. Τρεμπέλα) «Πετάξατε από επάνω σας όλας τας ασεβείας, με τας οποίας ασεβήσατε προς εμέ και αποκτήσατε μέσα σας νέαν καρδίαν και νέον πνεύμα».

Το αδύναμο (στην αρχή) πνευματικό υπέδαφος του Ιεζεκιήλ, ενισχύθηκε από τον Θεό για ν’ αντιμετωπίση (ο προφήτης) την αντίξοη κατάσταση των καιρών και τη συμπεριφορά (εχθρική) της Ιουδαϊκής–ισραηλινής κοινότητας.

Για την εναρμόνιση της προσωπικής συμπεριφοράς του Ιεζεκιήλ με την συλλογικότητα των Ιουδαίων, ο Θεός τον ενισχύει μέσα από μία γιγαντιαία πνευματική–θεολογική σύνθεση (οντο-θεο-λογική), οδηγιών, έναντι τυχόν εξέγερσης, αρνητικότητας ή αδιαφορίας του πλήθους των Ιουδαίων.

«Ὁ Θεολόγος Λαρίσης – (1918-1996)» (Ἀρχέτυπον ἀρετῆς – Μνήμη πνευματικῆς ἀνατάσεως)

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Κάθε φορά, μέσα στις τρικυμίες της εκκλησιαστικής ζωής της Λάρισας, που προκαλεί ο τωρινός επίσκοπος Ιερώνυμος, πότε με τις παρουσίες του στην Εβραϊκή συναγωγή και παλαιότερα με τα εμβολιαστικά κέντρα στους Ι. Ναούς, η μνήμη μου στρέφεται (από το Βόλο) στο υψηλής πνευματικής ζωής και χάριτος πρόσωπο του μακαριστού Θεολόγου.

Η σφραγίδα του μακαριστού Θεολόγου στο έργο του, θυμίζει επισκόπους από την αρχαία ιστορία της Εκκλησίας, οι οποίοι υπήρξαν «Αρχέτυπα Αρετής».

Τα χαρακτηριστικά τους τα υπογράμμισε ο αυτοκράτορας Ουαλεντινιανός και μας τα παρέδωσε ο ιστορικός Θεοδώρητος:

«Χρή τον επίσκοπον ου λόγω μόνω, αλλά και βίω τους αρχομένους ρυθμίζειν, και πάσης αρετής εαυτόν αρχέτυπον προτιθέναι, και μάρτυρα έχειν της διδασκαλίας την πολιτείαν. Τοιούτον δή ούν και νύν τοις αρχιερατικοίς εγκαθιδρύσατε θώκοις».

Τα λόγια του αυτοκράτορα ειπώθηκαν σε προεκλογική περίοδο αρχιερατικών εκλογών, οι οποίες (τότε) ανέδειξαν τον Αμβρόσιο Μεδιολάνων. Ο ιστορικός Θεοδώρητος σημειώνει στις σελίδες του και μια άλλη επισκοπική προσωπικότητα, τον άγιο Βάρσο, επίσκοπο Εδέσσης (Μεσοποταμίας), ο οποίος κοιμήθηκε εξόριστος, διότι κανένα συμβιβασμό (κοινωνία) δεν είχε με τους αιρετικούς αρειανούς.

«Πορθεῖται σύνολος ἡ τῶν Πατέρων διδασκαλία καὶ τὰ περὶ τὴν πίστιν ναυάγια πυκνά, σιγὰ τῶν εὐσεβούντων τὰ στόματα» (Μ. Βασίλειος – Ἐπ. 92)

«Πορθείται σύνολος η των Πατέρων διδασκαλία και τα περί την πίστιν ναυάγια πυκνά, σιγά των ευσεβούντων τα στόματα» (Μ. Βασίλειος – Επ. 92)

Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός

Αναμφίβολα, η έννοια ομολογία της Ορθοδόξου Πίστεως έχει υποστεί, σήμερα, παρόμοια καθίζηση στο αξιολογικό - εκκλησιολογικό περιεχόμενό της, όπως την εποχή (σε αντιστοιχία) του Μ. Βασιλείου. Μετρημένοι στα δάκτυλα είναι πια οι πιστοί (κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί) που αντιστέκονται στην παγκόσμια τάση αποστασίας, περιφρονώντας τον φόβο, την απώλεια χρημάτων και προνομίων, ευθυγραμμιζόμενοι (μόνο) στην Ορθόδοξη παράδοση - διδασκαλία, στο βηματισμό των Πατέρων. Τώρα, όμως, έχουν το αγωνιστικό πλεονέκτημα έκφρασης μέσω εναλλακτικών μορφών επικοινωνίας, όπως (πχ) είναι τα αντι-οικουμενιστικά Ορθόδοξα Ιστολόγια, ως μορφή συλλογικών ορθοδόξων κινημάτων.

Επίσκοποι σαν τον π. Αυγουστίνο Καντιώτη, τον Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιο ή σαν τους ιερομονάχους π. Φιλόθεο Ζερβάκο και Χαράλαμπο Βασιλόπουλο που ήταν (όλοι αυτοί) η ζωντανή συνείδηση της Ορθοδοξίας και παρενέβαιναν στις μεγάλες κρίσεις, έχουν (δυστυχώς) εκλείψει.

Τα λόγια του Μ. Βασιλείου καλύπτουν όλους τους τομείς του σημερινού (στο χαμηλότερο σημείο του) εκκλησιαστικού σώματος. Διαβάζουμε:

«Πορθείται σύνολος η των Πατέρων διδασκαλία»

Ο πορθητής οικουμενισμός προχωρεί ακόμη και σε περιοχές (Άγιο Όρος, Ι. Μονές, Χριστ. αδελφότητες κλπ) που ως χθες εθεωρούντο πυρήνες αντίστασης.

Ο Μ. Βασίλειος θεωρούσε ότι η των Πατέρων διδασκαλία είναι ένα από τα πλέον αναπαλλοτρίωτα της Εκκλησίας κτήματα. Αυτή τη βαθύτατη πίστη δεν την έχουν σήμερα, συνολικά, οι πιστοί, γι' αυτό και δεν διαμαρτύρονται για τις υποβαθμίσεις της που επιχειρεί η «Μεταπατερική θεολογία».

Η οικουμενική κίνηση (και η Διαθρησκειακή) πορθούν την των Πατέρων διδασκαλία. Σ' αυτό βοήθησαν και οι λεγόμενες Πανορθόδοξες Διασκέψεις των ετών 1961-1968, οι οποίες προετοίμασαν την ψευδοσύνοδο στη Κρήτη (2016). Το σύνθημα είχαν δώσει οι γνωστές Εγκύκλιοι του 1902, 1904 και 1920 του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κων/πόλεως. Ιδού και οι κυριώτερες εκφράσεις - διαπιστώσεις της Δήλωσης του Τορόντο (Π.Σ.Ε.):

1) Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών δεν οφείλει να βασίζεται σε μια οποιαδήποτε ιδιαίτερη αντίληψη περί εκκλησίας.

2) Η ιδιότητα του μέλους του Π.Σ.Ε. δεν συνεπάγεται σχετικοποίηση των εκκλησιολογικών αντιλήψεων κάθε εκκλησίας μέλους.

Είναι εμφανές, πιστεύω, το κριτήριο του Π.Σ.Ε. Προς κοινοποίηση των πνευματικών ανησυχιών του, δεν στηρίζεται στην πίστη των Πατέρων, γι' αυτό και δεν θεωρεί αιρέσεις τις αιρέσεις!

Προωθούν, δηλ. (το Π.Σ.Ε.) και η ψευδοσύνοδος στην Κρήτη (2016), τη συμπληρωματικότητα των ομολογιών - αιρέσεων σε ολιστικό μοντέλο υπερπαγίωσης των θεωριών τους, ως μία Υπερ-εκκλησία, αν και τον αρνούνται τον όρο Υπερ-εκκλησία. Αυτή ακριβώς η εννόηση (Υπερεκκλησία) προαναγγέλλεται από τις συμπληρωματικές συνδέσεις (των αιρέσεων) που επιχειρούν στις «συνάξεις» του Π.Σ.Ε. Αυτό είναι το έσχατο νόημα των προσπαθειών του Π.Σ.Ε.

Γράφει ο π. Γαβριήλ Διονυσιάτης στο «ΛΑΥΣΑΪΚΟΝ» του Αγίου Όρους: «Προσέτι οι Πατέρες, εξηγούντες την συμβουλήν του Κυρίου, "γίνεσθε φρόνιμοι ως οι όφεις", λέγουν ότι δια ταύτης μας συμβουλεύει να φυλάττωμεν υπέρ πάν άλλο την πίστιν, όπως ο όφις διωκόμενος προσπαθεί να σώση την κεφαλήν του, καθότι και η πίστις κεφάλαιον είναι πασών των αρετών».

Συνεχίζει ο Μ. Βασίλειος με την εξής σημαντική διαπίστωση (σελ. 46): «τα περί την πίστιν ναυάγια πυκνά».

Σήμερα οι Αστοχριστιανοί (κατά Ν. Ψαρουδάκη – εύστοχος χαρακτηρισμός) δεν έχουν κατανοήσει ότι με την αποδοχή του οικουμενισμού από την επίσημο εκκλησία θα γίνουν οι αποστερημένοι εκ της Πατερικής διδασκαλίας κάτοικοι της αιωνιότητας!

Με την εφαρμογή της Πατερικής διδασκαλίας απωθείται ο αιώνιος θάνατος (κόλασις) και εξασφαλίζονται ανοιγμένες οι θύρες του Παραδείσου, γι' αυτό και ο Μ. Βασίλειος τονίζει την επικινδυνότητα, ότι «πορθείται (κυριεύεται) σύνολος η των Πατέρων διδασκαλία». Η γνώση και η άνωθεν σοφία του Μ. Βασιλείου θα τόνιζε σήμερα: «πορθείται συνοδικά σύνολος η των Πατέρων διδασκαλία»! Η οικουμενιστικοφιλοσοφία των σημερινών Ιεραρχών έχει παρασύρει σε «περί την πίστιν ναυάγια» πολλούς εκ των τάξεων του Κλήρου, εκ του Μοναχισμού και εκ των (του πληρώματος) Λαϊκών.

Οικουμενιστής σημαίνει άνθρωπος εγωκεντρικός, χωρίς ουσιαστική κοινωνία με το Θεό της Αλήθειας∙ άνθρωπος αυτόνομος, ξεκομμένος από την Πατερική διδασκαλία την δια των Οικουμενικών Συνόδων διατυπωθείσα. Αιρετικός δηλ!

1ο Σχόλιο: Για θέματα Πίστεως και Ομολογίας, εξετάζουμε ποιαν οδόν υποδεικνύουν οι Ι. Κανόνες, ώστε να κανονίζωμεν εαυτούς προς τα υπ' αυτών εντελλόμενα. Δεν είναι δυνατόν κληρικοί - Γέροντες που αδιαφορούν για τις αιρετικές δοξασίες του οικουμενισμού ν' αποτελούν και κριτήρια Ορθοδοξίας! (τέλος σχολίου)

Επειδή ο οικουμενισμός προβλήθηκε - συνδέθηκε με «Πατριαρχική - επισκοπική παράδοση» από τη μια και τον φόβο «εξέγερσης» από την άλλη, γι' αυτό και ο Μ. Βασίλειος ελέγχει τους σημερινούς πιστούς: «σιγά των ευσεβούντων τα στόματα».

Το πανάρχαιο εκκρεμές από το φόβο στην σιωπή της προδοσίας και αντίστροφα, έχει αντικαταστήσει την Ευαγγελική - Πατερική στάση έναντι των αιρέσεων.

Στην Μητρόπολή μου (Δημητριάδος) πολλές «ημιαγρυπνίες» γίνονται, αλλά αυτοί «οι νυκτερινοί θεοσεβείς μηδέποτε εν φωτί τολμούν παρρησιασθήναι» (Αγ. Θ. Στουδίτης).

2ο σχόλιο: Δυστυχώς, οι πρωταίτιοι της εισαγωγής του οικουμενισμού βρίσκουν στηρίγματα, σε Ι. Μονές και επαινούνται και από το πλήθος της «δοκούσης Ορθοδοξίας».

Διαμαρτύρεται ο Μ. Βασίλειος:

«Ημίν δε προς τω φανερώ πολέμω των αιρετικών έτι και ο παρά των δοκούντων ορθοδοξείν επαναστάς, προς έσχατον ασθενείας τας εκκλησίας κατήγαγεν» (επιστ. 92).

Οι Ι. Μονές (πχ) εκτός κάποιων εξαιρέσεων, έχουν (λόγω σιωπής τους) ξεθωριάσει τις Ιερές Εικόνες των Αγίων εκείνων, που είχαν εσχατολογική στράτευση εναντίον των αιρέσεων. Αναζητούμε το ορθόδοξο στίγμα τους στην Πατρολογία, διότι οι «κεντρικές» εκδηλώσεις πολλών Μονών και Μητροπόλεων τους απωθούν.

Η εκκλησιαστική Ιστορία δεν απλουστεύει τους αγώνες των Πατέρων για την ορθή πορεία της Εκκλησίας εν μέσω των αιρέσεων, όπως έγινε δυστυχώς και στο Ημερολόγιο της Ι. Μονής Βατοπαιδίου για τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς, όπου έχει απόλυτα αποδεσμευθεί ο όσιος από την Αγιοπνευματική κριτική του για τον παπισμό και τον οικουμενισμό!

Ο τόνος και η σημασία των αντι-αιρετικών διδασκαλιών του Μ. Βασιλείου, του Ι. Χρυσοστόμου, του Αγίου Μάρκου Ευγενικού, του Οσίου Θεοδώρου του Στουδίτου, του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού ή του νοήματος του ΙΕ' κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, δεν προβάλλονται καθόλου στο λαϊκότερο αισθητήριο του πληρώματος της Εκκλησίας.

Ερώτημα: οι ανωτέρω Πατέρες είναι μικρότερης πνευματικής βαρύτητας από τους σημερινούς σύγχρονους τιμώμενους αγίους, άγιο Πορφύριο, άγιο Παΐσιο, άγιο Ιάκωβο; Άπαγε της βλασφημίας. (Τέλος σχολίου)

Αυτή είναι η ιδιοσυγκρασιακή οπτική των οικουμενιστών-αιρετικών «ποιμένων», να υποκρύπτουν, όπου τους παίρνει, τον αντι-αιρετικό πυρήνα των αγίων καθώς και των σύγχρονων Αγίων που αναφέραμε.

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

https://aktines.blogspot.com/2026/08/92.html#more

«Ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ του Ναζωραίου – (Πράξ. 3,6)». Ἡ Ἰσχὺς τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ.

σ.σ. Απάντηση στους οικουμενιστές που λένε ότι η Θεία Λειτουργία τελείται στο όνομα του επισκόπου!

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Ύψιστη πνευματική σφαίρα είναι η επίκληση του ονόματος του Χριστού· είναι (η επίκληση) περιεκτική και αδιασάλευτη.

Ασύγκριτα υψηλής σημασίας το δώρο του Απ. Πέτρου προς τον χωλό: «αργύριον και χρυσίον ουχ υπάρχει μοι· ό δε έχω τούτο σοι δίδωμι· εν τω ονόματι Ιησού Χριστού του Ναζωραίου έγειρε και περιπάτει» (Πράξ. 3,6).

Στην εξίσωση της πνευματικής ουσίας (θεολογικού νοήματος) με τη γλωσσική εκφορά του ονόματος, φανερώνεται η ισχύς του ονόματος του Χριστού. Βλέπουμε ότι το όνομα Ιησούς Χριστός είναι βαθιά ταυτόσημο με τον δημιουργικό Λόγο και λόγο, ως αποτέλεσμα της ένσαρκης οικονομίας του Χριστού.

Μέγιστη ευεργεσία του Θεού το δώρημα της δημιουργικής Του δύναμης στον άνθρωπο κατά χάρη!

Στο φως της Καινής Διαθήκης η Θεϊκή απειρότητα του Χριστού δηλώνεται ως εξής:

Α) «Το πρυτανεύον εν τη Καινή Διαθήκη όνομα είναι το όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού, όσα εν τη Καινή Διαθήκη λέγονται ή γίνονται υπέρ ή περί ή ένεκεν του ονόματος του Χριστού» (Ν. Ι. Σωτηρόπουλος).

«Τὸ θέμα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι προσωπικόν».

(Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης – 4/10/87)

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Το όνομα του Κυρίου «ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ» συμπυκνώνει πολλές ή μάλλον πολλαπλές στοιβάδες νοήματος πρωταρχικού Θείου Φωτός.

Τα κείμενα της Καινής Διαθήκης και των Ιερών ακολουθιών ξεχειλίζουν από το Θεανθρώπινο περιεχόμενο του ονόματός Του. Όσο μικρό και αν φαίνεται το όνομα, διατηρεί στο ακέραιο τις νοηματικές του Θείες δυνάμεις, που χαρίζουν στον πιστό (όταν το επικαλείται) προνομιακό είδος συνείδησης, ως αποτέλεσμα της ένσαρκης οικονομίας Του.

Ενσωματώνει (το όνομά Του) κατά φυσικό τρόπο και ενθουσιωδώς το Μυστικό όραμα (=πραγματικότητα) της Βασιλείας Του.

Εμφανής η σημασία του Ονόματός Του στη Γραφή, όπως: «ού εισί δύο ή τρείς συνηγμένοι εις το εμόν όνομα, εκεί ειμί εν μέσω αυτών» (Ματθ. ιη΄, 20).

Σε προσωπική συζήτηση η χρήση του σε απλή καθομιλούμενη γλώσσα είναι (ως γνωστό): «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με».

Αυτή η επίκληση, πολύπλοκα υφασμένη με το έργο του, ελκύει τη θεία χάρη και σε αποστασιοποιεί από τους δαίμονες, τους χειρώνακτες αυτούς εργάτες της αμαρτίας. Σ’ όλο το Σύμπαν, σ’ όλους τους κόσμους, δεν υπάρχει κενό ισχύος του Χριστού.

Ὁ Ὅσιος Δανιὴλ Κατουνακιώτης καὶ ἡ «σύνοδος» στὴν Κρήτη. ΜΕΡΟΣ Δ’ (Τελευταῖο)

(Η ζωντανή συνείδηση του Ορθοδόξου λόγου και η διαχρονική Δεσποτεία του αντι-αιρετικού-ομολογιακού λόγου του)

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Στους αναθεωρητικούς μετασχηματισμούς του Οικουμενικού Πατριαρχείου (1920) υπήρχαν και σκέψεις κλιμακωτής αναθεωρήσεως του Μοναχικού Πολιτεύματος. Αυτή τη δυνάμει νεωτερική σχηματοποίηση του Μοναχισμού, ο Όσιος Δανιήλ την αντιλήφθηκε (κατανόησε) ως διψαλέα ανάγκη του οικουμενισμού, ως χαμηλόφωνη στην αρχή εισήγηση του δολομήτου (πανούργου) Σατανά, γι’ αυτό και έγραψε ο Όσιος:

«Και ήδη βλέπομεν να γίνεται λόγος και περί της τούτου αναθεωρήσεως. Το Μοναχικόν όμως πολίτευμα έχει υψίστην αποστολήν και είναι έν εκ των κυρίως συστατικών, το οποίον εστερέωσε την του Χριστού Εκκλησίαν και διεφύλαξε το Χριστεπώνυμον πλήρωμα αλώβητον από πάσης αιρέσεως και ηθικής καταστροφής, και είναι ανεπίδεκτον και της ελαχίστης αναθεωρήσεως» (σελ. 31-32).

π. Γαβριὴλ Διονυσιάτης (1886-1983) – Ὡς Ὁμολογιακή – Ἀσκητικὴ ἔκφραση τοῦ Μοναχισμοῦ.

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Αναμφίβολα ο αρχαίος Ορθόδοξος Μοναχισμός είχε και αντι-αιρετική κατεύθυνση∙ ποτέ το φρόνημά του δεν είχε εξανεμισθεί μέσα σε παθολογίες Γεροντισμού στο όνομα μιας «αγάπης» ή «υπακοής» αρνητικής ως προς το ορθό Δόγμα, όπως συμβαίνει σήμερα σε πολλές περιπτώσεις.

Η σημερινή φροντίδα πολλών Ι. Μονών για καλυτέρευση των βιοτικών όρων της Μοναχικής Πολιτείας, για αυτοσυντήρηση, τις έχει αποσυνδέσει από την ομολογία της Πίστεως έναντι των αιρέσεων και κυρίως του οικουμενισμού.

Την ανωτερότητα του αρχαίου μοναχισμού τη βλέπουμε στους αγώνες του για το αίτημα της ορθής πίστεως και όχι μόνο στην συζευγμένη με την Ομολογία (πρακτική) άσκηση.

Σήμερα (γενικά) δεν βλέπουμε μια απάντηση των Ι. Μονών στην πίεση του οικουμενισμού∙ μια απάντηση που να είναι κυριολεκτικά συνώνυμη της ενεργητικής δράσης των αρχαίων, των παλαιών και σύγχρονων πατέρων.

Ο Ασκητικός και ομολογιακός τρόπος ζωής έχει χαρακτηρίσει στην πορεία του τον π. Γαβριήλ, ως ηρωική αντίληψη του Μοναχισμού. Την δεκαετία του 1960 (και μετά), ο αγώνας των Ελλήνων ορθοδόξων μοναχών έναντι του οικουμενισμού εκφράσθηκε ως επανάληψη μιας λαμπρής εποχής στην Ιστορία της Εκκλησίας. Το κήρυγμα – παράδειγμα των αρχαίων Μοναχών δικαιολογούσε τις πρωτοβουλίες τους, στην πρώτη γραμμή των οποίων ήτο και ο π. Γαβριήλ Διονυσιάτης, ως καθοριστικός παράγων στην καθολική σχεδίαση της αντίδρασης των Ελλήνων Ορθοδόξων μοναχών.

Ὁ Ὅσιος Δανιὴλ Κατουνακιώτης καὶ ἡ «σύνοδος» στὴν Κρήτη (ΜΕΡΟΣ Γ' )

«Ο Όσιος Δανιήλ Κατουνακιώτης και η «σύνοδος» στην Κρήτη»

(Η ζωντανή συνείδηση του Ορθοδόξου λόγου και η διαχρονική Δεσποτεία του αντι-αιρετικού-ομολογιακού λόγου του)

ΜΕΡΟΣ Γ' Δείτε και το (ΜΕΡΟΣ Α' ) & (ΜΕΡΟΣ Β' )

Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός

Η ιδιομορφία (αναθεωρητισμός) των οικουμενιστών είχε ζητήσει απ’ αρχής την «αναθεώρηση των περί νηστείας διατάξεων». Στα προφητικά κείμενα του Οσίου Δανιήλ, διαβάζουμε: «Άπαντα τα περί του Χρόνου λατρείας, αργίας Κυριακής και άλλων ημερών, περί νηστείας και διαρκείας αυτής προβαλλόμενα προς αναθεώρησιν και μεταρρύθμισιν, ως τα πράγματα στεντορείως κηρύττουσι, τούτο μεν όπως ακολουθήσωμεν την πλατείαν και αντευαγγελικήν οδόν, παρά την διαγόρευσιν του Ιερού Ευαγγελίου, χάριν των ραθύμων και ψυχικών ανθρώπων, τούτο δε όπως φαιδρύνωμεν τας όψεις και προσδοκίας των αιρετιζόντων, δια να εγκαυχώνται, ότι ημείς πλησιάζομεν προς αυτούς» (Σελ. 23 του βιβλίου «ΦΩΝΗ ΕΞ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ – ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΧΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΝ ΣΥΝΟΔΟΝ»).

Πράγματι στην Α' Διορθόδοξη Προπαρασκευαστική Επιτροπή το 1971 (μετά από 50 χρόνια περίπου), στον κατάλογο των δέκα (10) θεμάτων για την «Αγία και Μεγάλη Σύνοδο», τον οποίο και ενέκρινε η Α' Προσυνοδική Πανορθόδοξη Διάσκεψη το 1976, υπάρχει και το θέμα: «Αναθεώρησις των περί νηστείας διατάξεων».

Ὁ Ὅσιος Δανιὴλ Κατουνακιώτης καὶ ἡ «σύνοδος» στὴν Κρήτη (ΜΕΡΟΣ Β' )

«Ο Όσιος Δανιήλ Κατουνακιώτης και η «σύνοδος» στην Κρήτη»

(Η ζωντανή συνείδηση του Ορθοδόξου λόγου και η διαχρονική Δεσποτεία του αντι-αιρετικού-ομολογιακού λόγου του)

ΜΕΡΟΣ Β' - Δείτε και το (ΜΕΡΟΣ Α' )

Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός

Έχω διαβάσει ότι «ουδείς πλέον αγνώμων του ευεργετηθέντος», ως παλαιό παροιμιακό γνωμικό, συχνά-πάντα επαληθευόμενο. Αυτό ισχύει για τους αιρετικούς οικουμενιστές, που πήραν το τραίνο (εν κινήσει) της ορθοδοξίας και το οδηγούν (προσπαθούν) σε άκρως αντιφατικούς, αντιθετικούς και σχιζοφρενικούς - παραλόγους σταθμούς με οδηγό την «σύνοδο» του 2016. Μας βλέπουν ως σχισματικά «χορταράκια» που πρέπει να «ξεπατωθούν», όπως άκουσα σε κήρυγμα οικουμενιστή επισκόπου, διότι δεν ακολουθούμε τη διαδρομή προς Ρώμη.

Ένα τέτοιο ομολογιακό-άγιο χορταράκι φύτρωσε εδώ και εκατό (100) χρόνια, με κόπο και ιδρώτα, στους βράχους των Κατουνακίων, που εξετίμησε την αλήθεια της ορθοδοξίας πραγματικά και αποτελεί, σήμερα, συντριπτική απάντηση στους διανοούμενους-παρανοούμενους οικουμενιστές και είναι ο Όσιος Δανιήλ ο Κατουνακιώτης. Εδώ και εκατό (100) χρόνια πριν, έβγαλε το προσωπείο της «προσεχούς οικουμενικής συνόδου» που έγινε στην Κρήτη (Ιούνιος 2016), όπως τονίσαμε και στο Α' Μέρος της μικρής εργασίας μας.

Ὁ Ὅσιος Δανιὴλ Κατουνακιώτης καὶ ἡ «σύνοδος» στὴν Κρήτη (ΜΕΡΟΣ Α' )

«Ο Όσιος Δανιήλ Κατουνακιώτης και η «σύνοδος» στην Κρήτη»

(Η ζωντανή συνείδηση του Ορθοδόξου λόγου και η διαχρονική Δεσποτεία του αντι-αιρετικού-ομολογιακού λόγου του)

ΜΕΡΟΣ Α'

Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός

Όταν ανοίγω να διαβάσω λόγους του Οσίου Δανιήλ («εξ ερήμου διατυπώσεις»), τότε μονομιάς εισέρχομαι στις θερμότερες περιοχές της ορθής πίστεως και ομολογίας. Συμπληρώνονται δέκα (10) ολόκληρα χρόνια από τη σύγκλιση της ψευδοσυνόδου της Κρήτης (2016), τομή της οποίας προξένησε ο Όσιος Δανιήλ, δίχως προηγούμενο στην Ιστορία, προφητικά, πριν ακόμη συγκληθεί, στη μελέτη του «Φωνή εξ Αγίου Όρους διά την προσεχή οικουμενικήν Σύνοδον». Έχει γραφεί ότι: ο Όσιος Γέροντας Δανιήλ όχι απλώς κατείχε, λόγω της καθαρότητας της θεόληπτης καρδιάς του, το "θείον δώρημα της Θεολογίας" (άγιος Διάδοχος), αλλά αγρυπνούσε και διακαώς αγωνιζόταν για την διάσωση της ακραιφνούς ορθόδοξης πίστης».

Πασίδηλη και εντυπωσιακή η συγχρονικότητα της συνειδήσεώς του με αυτήν του Μ. Βασιλείου.

Στο λόγο του «Περί πίστεως» ο Μ. Βασίλειος τονίζει: «Άλλο γάρ είδος λόγου ελεγκτικού και άλλο είδος λόγου παρακλητικού.

«Tὶς εἶδε νεκρὸν φυλαττόμενον; μᾶλλον δὲ τὶς εἶδε νεκρὸν πολεμούμενον;»

(Αμφιλόχιος Ικονίου – Λόγος Ε΄ – Εις την Ημέραν του Αγίου Σαββάτου – Migne 39, 89-95)

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Οι λόγοι του Επισκόπου Αμφιλοχίου (Ικονίου) είναι λόγοι μεγίστης πνευματικής βαρύτητας, τους οποίους η αμείλικτη φθορά του χρόνου δεν μπορεί να τους βυθίση στη λήθη, διότι ευρίσκονται στο βάθρο της ορθής εκκλησιολογίας. Είναι λόγοι σφουγγάρι Αγιοπνευματικής έμπνευσης, που ελέγχουν τη ρηχότητα της αμφισβήτησης στο πρόσωπο του Χριστού και στην Ανάστασή Του. Η διδασκαλία του Αγίου είναι πλημμύρα και χιονοστιβάδα και κατά των αιρέσεων.

Πολλές προσπάθειες της αρνητικής κριτικής εμφανίζονται «ως σύγχρονες απόψεις – αναθεωρήσεως» κατά της Αναστάσεως του Χριστού, σ’ αντίθεση δηλ. με την αληθινή – λυτρωτική καταγραφή της στα Ιερά Ευαγγελικά κείμενα.

Ο λόγος του Αγίου Αμφιλοχίου όχι μόνο αναλύει το γεγονός της Αναστάσεως («Εις την Ημέραν του Αγίου Σαββάτου») αλλά διατέμνει εγκάρσια όλη την ψυχολογία των αρνητών, αφελών αρνητών της Αναστάσεως.

Ο σημερινός κόσμος στο σύνολό του (και στην πατρίδα μας) αποκρούει κάθε είδους ειλικρινή προσφυγή στη Χριστιανική Ορθόδοξη διδασκαλία για διαμόρφωση σωτηρίας οδού, προσωπικής και κοινωνικής. Τον οραματισμό του Κυρίου για ορθή πίστη και ενωμένη (σ’ αυτή) ανθρωπότητα πάσχισαν (εχθρικά) οι ηγεσίες των Εβραίων να τον αμφισβητήσουν, να τον πολεμήσουν, υπακούοντας στο διαμονικό θέλημά τους (φθόνος), χωρίς τη συνοδοιπορία τους με τις προφητείες περί Χριστού.

«Tὶς εἶδε νεκρὸν φυλαττόμενον; μᾶλλον δὲ τὶς εἶδε νεκρὸν πολεμούμενον;

«Tίς είδε νεκρόν φυλαττόμενον; μάλλον δε τίς είδε νεκρόν πολεμούμενον; »

(Αμφιλόχιος Ικονίου – Λόγος Ε΄ - Εις την Ημέραν του Αγίου Σαββάτου – Migne 39, 89-95)

Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός

Οι λόγοι του Επισκόπου Αμφιλοχίου (Ικονίου) είναι λόγοι μεγίστης πνευματικής βαρύτητας, τους οποίους η αμείλικτη φθορά του χρόνου δεν μπορεί να τους βυθίση στη λήθη, διότι ευρίσκονται στο βάθρο της ορθής εκκλησιολογίας. Είναι λόγοι σφουγγάρι Αγιοπνευματικής έμπνευσης, που ελέγχουν τη ρηχότητα της αμφισβήτησης στο πρόσωπο του Χριστού και στην Ανάστασή Του. Η διδασκαλία του Αγίου είναι πλημμύρα και χιονοστιβάδα και κατά των αιρέσεων.

Πολλές προσπάθειες της αρνητικής κριτικής εμφανίζονται «ως σύγχρονες απόψεις – αναθεωρήσεως» κατά της Αναστάσεως του Χριστού, σ’ αντίθεση δηλ. με την αληθινή – λυτρωτική καταγραφή της στα Ιερά Ευαγγελικά κείμενα.

Ο λόγος του Αγίου Αμφιλοχίου όχι μόνο αναλύει το γεγονός της Αναστάσεως («Εις την Ημέραν του Αγίου Σαββάτου») αλλά διατέμνει εγκάρσια όλη την ψυχολογία των αρνητών, αφελών αρνητών της Αναστάσεως.

Ο σημερινός κόσμος στο σύνολό του (και στην πατρίδα μας) αποκρούει κάθε είδους ειλικρινή προσφυγή στη Χριστιανική Ορθόδοξη διδασκαλία για διαμόρφωση σωτηρίας οδού, προσωπικής και κοινωνικής. Τον οραματισμό του Κυρίου για ορθή πίστη και ενωμένη (σ’ αυτή) ανθρωπότητα πάσχισαν (εχθρικά) οι ηγεσίες των Εβραίων να τον αμφισβητήσουν, να τον πολεμήσουν, υπακούοντας στο διαμονικό θέλημά τους (φθόνος), χωρίς τη συνοδοιπορία τους με τις προφητείες περί Χριστού.

«Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς» (Τὸ ὀρθόδοξον οἰκουμενικὸν σήμαντρον)

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Έτσι συνοψίζει, ο μακαριστός Ορθόδοξος επίσκοπος Ύδρας Ιερόθεος, την Πατερική παρουσία του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, ως «ορθόδοξον οικουμενικόν σήμαντρον, ιδιαιτέρως επίκαιρον και εξόχως αναγκαίον εις τας κρισίμους ημέρας τας οποίας διέρχεται ο Ορθόδοξος Ελληνισμός» (Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης Ιερόθεος). Αυτή η πολύ γνήσια (πνευματικά) δήλωση του μακαριστού επισκόπου, αποτελεί (πλέον) μια διαχρονική ατέρμονη προλόγιση της παρουσίας του Αγίου για ολόκληρο τον Ορθόδοξο κόσμο.

Ο Όσιος κοιμήθηκε την ημέρα της εορτής του Ακαθίστου Ύμνου (7 Απριλίου 1979).

Οι άξονες της σπουδής – κατάρτισης του Αγίου Ιουστίνου είναι γνωσιολογικοί, οντολογικοί, φωτισμένοι από το Άγιο Πνεύμα, οργανωμένοι δηλ. σύμφωνα με τις λειτουργίες της Πατερικής – Αγιοπνευματικής όρασης.

Στη μελέτη του: «Το πρόβλημα της σωτηρίας κατά την διδασκαλίαν του Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου», γράφει:

«Ὁ Κύριος στὸν ὁρίζοντα τῆς Κτίσης – φύσης» (Ἕνα διάγραμμα τῆς πνευματικῆς οἰκολογικῆς ζωῆς Του)

«Ο Κύριος στον ορίζοντα της Κτίσης – φύσης»

(Ένα διάγραμμα της πνευματικής οικολογικής ζωής Του)

Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός

Η διδασκαλία, η δράση του Κυρίου και η σχέση του με την φύση, δημιουργούν εξαιρετική – πνευματική αίσθηση στην ψυχή του πνευματικού ανθρώπου, σε μια προσεκτική μελέτη του Ευαγγελίου.

Η συμπεριφορά του Κυρίου (ως ανθρώπου) απέναντι στη φύση (περιβάλλον) της επίγειας ζωής Του, αποτελεί διαχρονικό εγκόλπιο βιωσίμου αναπτύξεως της ανθρώπινης ύπαρξης.

Επιβάλλεται να σημειώσουμε – υπογραμμίσουμε την δραστηριότητα του Χριστού μέσα στο φυσικό περιβάλλον της εποχής Του, που αποκαλύπτει τη διαρκή μέριμνα του Χριστού (ως δημιουργού) για την Κτίση, για τον άνθρωπο και για όλο τον κόσμο.

Σήμερα, που η ανθρωπότητα βουλιάζει στην βαρβαρότητα της καταστροφής του Περιβάλλοντος, η εμβάθυνση στα οικολογικά μηνύματα του Ευαγγελίου είναι έργο (αν και δύσκολο) αναγκαίο.

Μελετώντας το βιβλίο της Πηνελόπης Δέλτα (η ζωή του Χριστού) αντιλαμβανόμαστε στον λογοτεχνικό λόγο της (και θεολογικό εν πολλοίς) την αποκωδικοποίηση της σχέσεως του Κυρίου με την φύση – κτίση.

Υπέροχο είναι και το πόνημα (1948) του Ανδρ. Ζ. Κεραμιδά, Θεολόγου και καθηγητού (τότε) της Βαρβακείου Προτύπου Σχολής, με τίτλο «Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ Η ΦΥΣΙΣ». Η ζωή του Χριστού καλύπτει πλήρως (και ακόμη περισσότερο) τη σύγχρονη ορολογία – έννοια «προστασία του περιβάλλοντος», ως «μέτρα περιορισμού της μόλυνσης του περιβάλλοντος∙ μέτρα διατήρησης και διαχείρισης των εξαντλήσιμων φυσικών πόρων καθώς και την προστασία της ζωής και της υγείας των ανθρώπων και την προστασία του ζωικού και φυσικού περιβάλλοντος». (βλέπε βιβλίο «Νόμος και Φύση», Εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα).

«Ἡ Σύγκρουση Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου (Α΄) καὶ π. Αὐγουστίνου Καντιώτη».

(Σύνοδος της Ιεραρχίας της Ελλάδος 15-30 Νοεμβρίου 1972)

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Η διερεύνηση αυτής της Συνόδου άπτεται και μιας σειράς αναστοχασμών, προκειμένου να κατανοήσουμε τις προσδιοριστικές υφές της σύγκρουσης μεταξύ του τότε (μακαριστού) Αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερωνύμου (Α’) και του (επίσης μακαριστού) επισκόπου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτη στη προσπάθειά τους για οριοθέτηση της εκκλησιολογικής νόησης του Καταστατικού Χάρτη της Eκκλησίας της Eλλάδoς, προκειμένου ο Χάρτης αυτός να έχει για πληρότητα oρθότητας∙ εχρειάζετο δηλ. στην περίπτωση αυτή εκ μέρους των επισκόπων υπευθυνότητα στις επιλογές που υιοθετούσαν, αλλά και στις θέσεις-επιλογές που δεν επιχειρούσαν.

Ήμουν στο πρώτο έτος φοιτητής και είχα διαπιστώσει ότι ο Αρχιεπίσκοπος δεν ήταν (πραγματικά) επιθυμητός στην 21η Απριλίου, μιάς και είχε φανερή εξεγερσιακή λειτουργία έναντι της δικτατορίας (λόγω διαμαρτυριών του) για τις φυλακίσεις και βασανισμούς πολιτικών κρατουμένων.

Αυτή την εξεγερσιακή συνείδηση έναντι του καθεστώτος την είχε (έτι περισσότερο) ο π. Γεώργιος Πυρουνάκης, ως συνειδητοποίηση της αδικίας της επιβολής δικτατορίας στον Ελληνικό λαό.