Γεώργιος Ἀποστολάκης: Ξεχάσαμε τὸν Θεό – μας θυμήθηκαν οἱ ἀρρώστιες

Η εικόνα που έρχεται από τη Λέσβο με τον αφθώδη πυρετό δεν είναι απλώς μια ακόμη είδηση αγροτικής κρίσης. Είναι ένα προειδοποιητικό σήμα. Κοπάδια θανατώνονται, παραγωγοί καταστρέφονται, ολόκληρες οικογενειακές δραστηριότητες αφανίζονται μέσα σε λίγες ημέρες. Και το κράτος; Τρέχει πίσω από τα γεγονότα με αποζημιώσεις που δεν καλύπτουν ούτε το παρόν, πόσο μάλλον το μέλλον.

Η ελληνική κτηνοτροφία δέχεται αλλεπάλληλα πλήγματα: ασθένειες, κόστος παραγωγής, εισαγωγές, αδυναμία στήριξης. Το αποτέλεσμα είναι ορατό: εγκατάλειψη της υπαίθρου, ερημοποίηση της παραγωγής, εξάρτηση της χώρας από εισαγόμενα τρόφιμα. Δεν πρόκειται μόνο για οικονομικό ζήτημα. Είναι θέμα εθνικής επιβίωσης.

Μέσα σε αυτή την ασφυκτική κατάσταση, οι κτηνοτρόφοι κάνουν αυτό που είναι φυσικό: αντιδρούν, διαμαρτύρονται, διεκδικούν αποζημιώσεις. Και ορθώς το πράττουν. Όμως εδώ αναδύεται ένα βαθύτερο ερώτημα, που δεν είναι ούτε γραφικό ούτε παρωχημένο: Πού είναι η πίστη;

«Ὁ Κύριος στὸν ὁρίζοντα τῆς Κτίσης – φύσης» (Ἕνα διάγραμμα τῆς πνευματικῆς οἰκολογικῆς ζωῆς Του)

«Ο Κύριος στον ορίζοντα της Κτίσης – φύσης»

(Ένα διάγραμμα της πνευματικής οικολογικής ζωής Του)

Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός

Η διδασκαλία, η δράση του Κυρίου και η σχέση του με την φύση, δημιουργούν εξαιρετική – πνευματική αίσθηση στην ψυχή του πνευματικού ανθρώπου, σε μια προσεκτική μελέτη του Ευαγγελίου.

Η συμπεριφορά του Κυρίου (ως ανθρώπου) απέναντι στη φύση (περιβάλλον) της επίγειας ζωής Του, αποτελεί διαχρονικό εγκόλπιο βιωσίμου αναπτύξεως της ανθρώπινης ύπαρξης.

Επιβάλλεται να σημειώσουμε – υπογραμμίσουμε την δραστηριότητα του Χριστού μέσα στο φυσικό περιβάλλον της εποχής Του, που αποκαλύπτει τη διαρκή μέριμνα του Χριστού (ως δημιουργού) για την Κτίση, για τον άνθρωπο και για όλο τον κόσμο.

Σήμερα, που η ανθρωπότητα βουλιάζει στην βαρβαρότητα της καταστροφής του Περιβάλλοντος, η εμβάθυνση στα οικολογικά μηνύματα του Ευαγγελίου είναι έργο (αν και δύσκολο) αναγκαίο.

Μελετώντας το βιβλίο της Πηνελόπης Δέλτα (η ζωή του Χριστού) αντιλαμβανόμαστε στον λογοτεχνικό λόγο της (και θεολογικό εν πολλοίς) την αποκωδικοποίηση της σχέσεως του Κυρίου με την φύση – κτίση.

Υπέροχο είναι και το πόνημα (1948) του Ανδρ. Ζ. Κεραμιδά, Θεολόγου και καθηγητού (τότε) της Βαρβακείου Προτύπου Σχολής, με τίτλο «Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ Η ΦΥΣΙΣ». Η ζωή του Χριστού καλύπτει πλήρως (και ακόμη περισσότερο) τη σύγχρονη ορολογία – έννοια «προστασία του περιβάλλοντος», ως «μέτρα περιορισμού της μόλυνσης του περιβάλλοντος∙ μέτρα διατήρησης και διαχείρισης των εξαντλήσιμων φυσικών πόρων καθώς και την προστασία της ζωής και της υγείας των ανθρώπων και την προστασία του ζωικού και φυσικού περιβάλλοντος». (βλέπε βιβλίο «Νόμος και Φύση», Εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα).

Ἡ ἱερὰ ἐλευθερία εἶναι δῶρον Θεοῦ

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Ἡ ἱερὰ ἐλευθερία εἶναι δῶρον Θεοῦ

«Οἴδαμεν γὰρ ὅτι ἐὰν ἡ ἐπίγειος ἡμῶν οἰκία τοῦ σκήνους καταλυθῇ, οἰκοδομὴν ἐκ Θεοῦ ἔχομεν, οἰκίαν ἀχειροποίητον αἰώνιον ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (Β΄ Κορ. 5, 1). (:Δι’ αὐτὸ καὶ δὲν ἀποκάμνομεν. Διότι γνωρίζομεν καλά, ὅτι ἐὰν ἡ ἐπίγειος κατοικία τῆς ψυχῆς μας, ποὺ εἶναι κατοικία πρόσκαιρος καὶ διαλύεται εὔκολα σὰν σκηνή, ἤτοι τὸ σῶμα μας, γίνῃ ἐρείπιον ἀπὸ τὰ δεινὰ καὶ διαλυθῇ ἀπὸ τὸν θάνατον, ἔχομεν ὡς ἄλλην οἰκοδομήν, ποὺ μᾶς ἑτοιμά­ζεται ἀπὸ τὸν Θεόν, τὸ νέον ἀθάνατον σῶμα. Αὐτὸ πλέον θὰ εἶναι σπίτι, τὸ ὁποῖον δὲν ἔκτισαν χεῖρες ἀνθρώπινοι, καὶ θὰ εἶναι αἰώνιον εἰς τοὺς οὐρανούς).

Λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ὅτι ἡ πρώτη μας κατοικία εἶναι τὸ σῶμα μας, ὅπου στεγάζεται προσωρινὰ ἡ ψυχή μας. Ὑπάρχει καὶ ἄλλος ἱερὸς χῶρος, ὅπου κατοικοῦμε καὶ σ’ αὐτὸν προσωρινά, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ πατρίδα μας. Ποιὰ θὰ εἶναι ἡ μόνιμη κατοικία μας; “οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν” (Ἑβρ. ιγ΄, 14). Εἶναι ἡ οὐράνια κατοικία.

Τρία εἶναι τὰ ἰδανικὰ τῶν Ἑλλήνων, Πίστη, Πατρίδα καὶ Οἰκογένεια. Αὐτὰ τὰ τρία ἰδανικὰ ὡς Ἕλληνες πάντα τὰ ὑπερασπιζόμαστε. Αὐτὰ τὰ ἰδανικὰ ἀνέδειξαν ἀνὰ τοὺς αἰῶνες τῆς Ἱστορίας τῆς Πατρίδας μας Μάρτυρες, Νεομάρτυρες καὶ Ἐθνομάρτυρες. Ἥρωες τῆς Πίστεως καὶ τῆς Πατρίδας.

Γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη τὴν ἁγία καὶ γιὰ τῆς Πατρίδας τὴν ἐλευθερία. Πότε ἕνας ἄνθρωπος εἶναι ἐλεύθερος; Πνευματικά, ὅταν ἀπαλλαγῆ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Σωματικά, ὅταν μένη σὲ ἐλεύθερη πατρίδα. Ὅλα αὐτὰ εἶναι δῶρα τοῦ Θεου. Γι’ αὐτὰ ἀγωνίζονται οἱ ἄνθρωποι καὶ ἔχει χυθῆ πολύ αἷμα. Ἡ ἐλευθερία εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ καὶ ὅποιος τὴν στερεῖ, ἐκτελεῖ ἔργο τοῦ διαβόλου.Τί λέγει ὁ ὅρκος τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας; «Ὁρκίζομαι σὲ σένα, ἱερὴ πατρίδα! Ὁρκίζομαι στὰ πολύχρονα βάσανά σου. Ὁρκίζομαι στὰ πικρὰ δάκρυα ποὺ χύνουν αἰῶνες τώρα τὰ παιδιά σου. Ὁρκίζομαι νὰ ἀφιερώσω σ’ ἐσένα τὴ ζωή μου».

Ποιός εἶναι ὁ σημερινός προσανατολισμός τοῦ Γένους;

Ποιός εἶναι ὁ σημερινός προσανατολισμός τοῦ Γένους;

π. Θεόδωρος Ζήσης, ὁμότιμος καθηγητής Πατρολογίας Α.Π.Θ.

... Κοντά στόν ὑγιῆ Χριστιανισμό, πού στηριζόταν στή μαρτυρία καί στήν ἐμπειρία τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Ἁγίων, ἐμφανίστηκε καί ἕνας «οὐμανιστικός» Χριστιανισμός, πού μέ βάση τήν φιλοσοφία τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων σοφῶν, τοῦ Ἀριστοτέλους καί τοῦ Πλάτωνος κυρίως, μέ πολλή δέ ἐμπιστοσύνη στόν ἀνθρώπινο νοῦ, στόν ἀνθρώπινο λόγο, προσπάθησε νά μεταβάλλει τόν Χριστιανισμό ἀπό ζωή καί ἐμπειρία, θέαση καί ὅραση, σέ φιλοσοφικοθεολογικό σύστημα.

Εἶναι ὁ οὐμανισμός τῆς τότε ἐποχῆς, «ὁ ἑλληνίζων Χριστιανισμός», ὅπως τόν χαρακτηρίζουν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἀπό τόν ὁποῖον ἀπέρρευσαν κατά τήν ἐκτἰμησή τους ὅλες οἱ αἱρέσεις.

... Ὑπάρχουν λοιπόν δύο εἴδη Ἑλληνσμοῦ· ὁ αἱρετικός, ὁ κοσμικός Ἑλληνσιμός, πού ἀντί νά μεταπλασθεῖ θέλησε νά μεταπλάσει τόν Χριστιανισμό, καί ὁ ὀρθόδοξος, ὁ ὑγιής Ἑλληνισμός, ὁ ὁποῖος ἀφομοιώθηκε μέσα στήν Ὀρθοδοξία ἁρμονικά καί ἰσορροπημένα. Ἡ διάκριση αὐτή ἔχει μεγάλη σημασία γιά τούς σημερινούς προσανατολισμούς τοῦ Γένους.

Ἡ «Κλίμακα» τῶν ἀρετῶν τοῦ Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Σιναϊτου

Ἡ «Κλίμακα» τῶν ἀρετῶν τοῦ Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Σιναϊτου

Σοφία Μπεκρῆ, φιλόλογος-θεολόγος

Σύντομη εἰσαγωγή

Λίγο μετὰ τὸ μεσοστάδιο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, τὴν τετάρτη Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν, ἡ Ἐκκλησία μας προβάλλει ἕνα μεγάλο πνευματικὸ ἀνάστημα, τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Σιναϊτη, τὸν συγγραφέα τῆς Κλίμακος. Ὁ Ἅγ. Ἰωάννης ἔζησε τὸν 6ο μ.Χ. αἰῶνα, γεννήθηκε στὴν Παλαιστίνη τὸ 528μ.Χ. Σὲ ἡλικία 16 ἐτῶν καὶ ἀφοῦ ἐσπούδασε καλὰ τὴν ἐγκύκλιο σοφία φεύγει γιὰ τὸ ὅρος Σινᾶ, ὅπου ἔζησε μὲ μεγάλη ἄσκηση κοντὰ σὲ ἐμπειρότατο γέροντα. Τρία χρόνια ἀργότερα, σὲ ἡλικία 19 ἐτῶν, φεύγει ἀπὸ τὴν Μονὴ Σινᾶ καὶ πηγαίνει στὴν ἐρημικὴ τοποθεσία «Θωλᾶς», ὅπου ἔζησε 40 χρόνια στὴν σχισμὴ ἑνὸς βράχου. Μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὴν ἄσκηση ἔφτασε σὲ ὑψηλὰ ἐπίπεδα ἁγιότητος, ἀπέκτησε μάλιστα καὶ τὸ χάρισμα τῆς θαυματουργίας. Οἱ μοναχοὶ τῆς ἱερᾶς μονῆς τοῦ Σινᾶ, ἐκτιμῶντας τὴν σοφία καὶ τὴν ἁγιότητά του, τὸν ἐξέλεξαν ἡγούμενο. Ἐπέστρεψε γιὰ λίγο στὸ μοναστήρι, ἀλλὰ ξαναγύρισε, ὕστερα ἀπὸ μικρὴ παραμονή, στὴν προσφιλῆ του ἔρημο, γιὰ νὰ συνεχίσει τὸν πνευματικό του ἀγῶνα. Ἐκοιμήθη στὶς 30 Μαρτίου 603 σὲ ἡλικία 80 ἐτῶν.

Στὴν Κλίμακα, τὸ ἔργο ποὺ συνέγραψε κατ’ ἐπιταγή, ὕστερα ἀπὸ παράκληση τοῦ ἡγουμένου τῆς Μονῆς τοῦ Σινᾶ, εἶναι ἀποθησαυρισμένες ὅλη του ἡ πεῖρα καὶ οἱ ἁγιοπνευματικές του ἐμπειρίες. Τὴν ἰδέα τῆς Κλίμακος τὴν ἐμπνεύστηκε ἀπὸ τὸ ὅραμα τοῦ Ἰακώβ. Κλίμακα εἶναι ἡ σκάλα, ποὺ ὁδηγεῖ ἀπὸ τὰ χαμηλότερα στάδια τῆς πνευματικῆς ζωῆς στὰ ὑψηλότερα καὶ τελειότερα.

Τὸ ἔργο διαιρεῖται σὲ τριάντα λόγους. Ἡ διαίρεση ἔχει χριστολογικὴ χροιά, καθότι ὁ Κύριος σὲ ἡλικία τριάντα ἐτῶν «τὸν τριακοστὸν βαθμὸν ἐν τῇ νοερᾷ κλίμακι ἐκληρώσατο» (εἶναι ἡ ἡλικία τῆς ὡριμότητος, κατὰ τὴν ὁποία ὁ Χριστὸς ἄρχισε τὴν δράση του).

Εἶναι ἕνα πραγματικὰ θεόπνευστο καὶ ψυχολογημένο κείμενο. Οἱ σύγχρονοι ψυχολόγοι ἐξαίρουν τὸν Ἅγ. Ἰωάννη γιὰ τὴν βαθύτητα τῶν ψυχολογικῶν του γνώσεων καὶ παρατηρήσεων καὶ σημειώνουν ὅτι τὰ τελευταῖα πορίσματα τῆς Ψυχολογίας τοῦ βάθους ἦταν γνωστὰ στοὺς Πατέρες τῆς ἐρήμου. Ἡ Ἐκκλησία μας, ἀναγνωρίζοντας τὴν ἀξία τοῦ ἔργου, καθιέρωσε νὰ ἀναγιγνώσκεται ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς Τεσσαρακοστῆς σὲ ὅλα τὰ μοναστήρια.

Ἀναφορὰ στὴν Κλίμακα

Οἱ τρεῖς πρῶτοι λόγοι ἀποτελοῦν μιὰ εἰσαγωγή. Ἀκολουθοῦν οἱ τέσσερις βασικὲς ἀρετές. Ἡ ὑπακοὴ εἶναι τὸ α’ σκαλοπάτι, ἡ μετάνοια τὸ β’, ἡ μνήμη θανάτου τὸ τρίτο, τὸ χαροποιὸν πένθος (χαρμολύπη) τὸ δ’. Καὶ ὕστερα, σὲ κάθε σκαλοπάτι, ἀπὸ τὸν 8ο μέχρι τὸν 20ο λόγο, περιγράφονται τὰ πάθη ποὺ πρέπει νὰ πολεμήσει ὁ πνευματικὸς ἀγωνιστὴς (ὀργή, μνησικακία, καταλαλιά, κατάκριση, πολυλογία, ψεῦδος, ἀκηδία, γαστριμαργία, σαρκικότητα, φιλαργυρία, ἀναισθησία, δειλία, κενοδοξία, ὑπερηφανεία, βλασφημία, ἐγωϊσμός, πονηρία) καὶ οἱ ἀντίστοιχες ἀρετές, ποὺ ὀφείλει νὰ κατακτήσει (ἀοργησία, σιωπή, ἐγκράτεια, ἁγνεία, σωφροσύνη, ἀκτημοσύνη, ἀγρυπνία, νηστεία, πραότητα, ἁπλότητα, ταπεινοφροσύνη, διάκριση, προσευχή, ἀπάθεια, καὶ τὴν ἐνάρετη τριάδα τῶν ἀρετῶν, τὴν ἀγάπη, τὴν πίστη καὶ τὴν ἐλπίδα.) Ἄς δοῦμε ἐνδεικτικὰ κάποια ἀπὸ τὰ σκαλοπάτια:

Ταπεινοφροσύνη

Ἡ πνευματική πατρότητα καί ἡ πνευματική ὀρφάνια.

Πορφυρίτης

Τί μεγάλη εὐλογία εἶναι ὁ πνευματικός Πατέρας! Ὁ καλός, ὁ παραδοσιακός, ὁ ἅγιος πνευματικός Πατέρας εἶναι εὐλογία Θεοῦ! Ὁ λόγος του «ὕδωρ ζῶν»[1], «πηγὴ ὕδατος ζωῆς ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον»[2]· πηγαῖος, γάργαρος, καθαρός, ἀληθινός καί ἁγιασμένος, ὅπως εἶναι ὁ διαχρονικός λόγος τοῦ Θεοῦ. Ἀσυμβίβαστος μέ τούς ἐπιβαλλόμενους νεωτερισμούς καί κακοδοξίες, ἀνυποχώρητος στίς ἐκβιαστικές πιέσεις, «κουφός» πρός τίς κοσμικές σειρῆνες. Ἕνας ὀρθόδοξος πνευματικός Πατέρας μπορεῖ νά ἀλλάξει, μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ, ἕνα χωριό, μιά πόλη μία ὁλόκληρη χώρα! Μπορεῖ νά ἀλλάξει ριζικά καί νά ἁγιάσει τίς καρδιές τῶν λογικῶν προβάτων πού τοῦ ἐμπιστεύθηκε ὁ Θεός.

Ὁ πνευματικός πατήρ εἶναι ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ δίπλα στό ποίμνιό του. Τό ποίμνιο, τό πιστό ποίμνιο, δοξάζει τόν Θεό γι’ αὐτήν τήν εὐλογία πού τούς ἔχει στείλει ὁ Ζωοδότης Κύριος. Ἕνας τέτοιος Πατέρας, ἀτρόμητος στίς ὁρατές καί ἀόρατες ἐπιθέσεις τοῦ πονηροῦ καί τῶν ὀργάνων του, παρηγορητικός, ὑποστηρικτικός, ὁμολογητής, διώκτης τῶν αἱρέσεων, ἔχων θυσιαστική ἀγάπη, τήν ἀληθινή ἀγάπη, τήν συνοδευομένη μέ δικαιοσύνη καί ἀλήθεια, καί ὄχι τήν σατανική ψευτοαγάπη τῶν μεταπατερικῶν ἀγαπολόγων, ταπεινός, μή ζητῶν ἀξιώματα, εἶναι πόλος ἕλξης τοῦ θείου Μαγνήτη!

Εὐλογημένοι ὅσοι γνώρισαν καί γνωρίζουν τέτοιους Πνευματικούς. Εὐτυχῶς, ὁ πανάγαθος Θεός δέν μᾶς ἔχει ἀφήσει χωρίς αὐτούς τούς, κυρίως ἀφανεῖς, Πατέρες. Τούς ἁγίους πνευματικούς ὁδηγούς οἱ ὁποῖοι σκοπό ἔχουν νά ὁδηγήσουν τίς ψυχές, πού κρέμονται ἀπό τό πετραχήλι τους, στή σωτηρία καί ὄχι στόν ἑαυτό τους. Ἄλλωστε ἡ ἐπιθυμία τοῦ πνευματικοῦ ἀνθρώπου, σύμφωνα μέ τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο, «εἶναι ἕνα μόνο νά σκοπεύει τή σωτηρία καί ὅ,τι ὁδηγεῖ σ’ αὐτό νά τό θεωρεῖ σημαντικό, ὅ,τι ὅμως ὄχι, νά τό περιφρονεῖ ἀφοῦ δέν ἀξίζει τίποτα…»[3].

Οἱ σύγχρονοι ἄνθρωποι θερίζουν ὅ,τι ἔσπειραν

Οἱ σύγχρονοι ἄνθρωποι θερίζουν ὅ,τι ἔσπειραν

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Εἶναι μεγάλη ἡ ἀνησυχία τῶν ἀληθινῶν χριστιανῶν ἀπὸ τὰ ὅσα συμβαίνουν στὴ σύγχρονη κοινωνία. Ἔχουν τὴν αἴσθηση ὅτι οἱ περισσότεροι συνάνθρωποί τους εἶναι νεοειδωλολάτρες καὶ στὴ ζωή τους δὲν ἔχουν τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ, κινοῦνται χωρὶς προσανατολισμὸ καὶ οἱ ἐπιλογές τους δὲν ἀκολουθοῦν τὶς ἠθικὲς ἐντολές. Ἱκανοποιοῦν τὰ πάθη τους μὲ κάθε τρόπο. Ἡ ἐπιλογὴ τους αὐτὴ συντελεῖ στὴν ἐξαθλίωση τῆς κοινωνίας, χωρὶς νὰ συναισθάνονται τὸ μεγάλο κακὸ ποὺ δημιουργοῦν καὶ μέσα στὸ ὁποῖο εἶναι ὑποχρεωμένοι καὶ οἱ ἴδιοι νὰ ζήσουν. Ὡστόσο, ὅταν τὸ κακὸ πλήξει τὴν προσωπική τους ζωή, θορυβοῦν κατηγορώντας τοὺς ἄλλους καὶ ἐπιπόλαια ἀθωώνουν τὸν ἑαυτό τους!

Ὁ ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος, ποὺ ἦταν γνώστης τῶν προβλημάτων τῶν σύγχρονων ἀνθρώπων καὶ ἐργαζόταν ἀκούραστα γιὰ τὴν πνευματική τους ἀφύπνιση, τόνιζε ὅτι ἡ κατάσταση εἶναι ἀξιοθρήνητη καὶ ἐλλεινὴ καὶ τὴ δημιούργησαν οἱ ἴδιοι οἱ ἄνθρωποι μὲ τὶς πολλές τους ἁμαρτίες καὶ κακοπραγίες καὶ τώρα «θερίζουν ὅ,τι ἔσπειραν καὶ τρυγοῦν τοὺς καρποὺς τῶν ἀνομιῶν καὶ ἁμαρτιῶν τους. Καὶ δυστυχῶς δὲν μετανοοῦν οὔτε συναισθάνονται νὰ ἀφήσουν καὶ νὰ μισήσουν τὴν ἁμαρτία καὶ νὰ πλησιάσουν τὸ Θεό». Μέσα σ’αὐτὴ τὴν εἰδωλολατρικὴ κοινωνία οἱ λίγοι γρηγοροῦντες χρισταινοί, ἀκολουθώντας τὶς ὑποδείξεις τοῦ ὁσίου Φιλοθέου «μένουν στερροὶ καὶ ἀσάλευτοι στὴν ὀρθόδοξη πίστη, ἑνωμένοι μὲ τὸ Θεὸ διὰ τῆς προσευχῆς, τῶν καλῶν ἔργων καὶ τῆς ἀγάπης», ἐλπίζοντας ὅτι θὰ ἀξιωθοῦν τοῦ μακαρίου τέλους καὶ τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν.

Ὑπάρχουν κρυπτοχριστιανοὶ σήμερα;

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Ὑπάρχουν κρυπτοχριστιανοὶ σήμερα;

«Ἦραν οὖν λίθους ἵνα βάλωσιν ἐπ’ αὐτόν. Ἰησοῦς δὲ ἐκρύβη, καὶ ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ ἱεροῦ διελθὼν διὰ μέσου αὐτῶν, καὶ παρῆγεν οὕτως» (Ἰωάν. η΄, 59). (:Κατόπιν λοιπὸν τῆς διαβεβαιώσεως αὐτῆς, ποὺ ἔκαμε διὰ τὸν ἑαυτόν του ὁ Ἰησοῦς, ἐπῆραν ἀπὸ τὸ ἔδαφος πέτρας διὰ νὰ τὰς ρίψουν κατ’ αὐτοῦ. Ὁ Ἰησοῦς ὅμως διὰ θαυμαστῇς ἐπεμβάσεως τῆς θείας Προνοίας ἐχάθη ἀπὸ τὰ μάτια τους καὶ ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸ ἱερόν, ἀφοῦ ἐπέρασεν ἀπαρατήρητος διὰ μέσου αὐτῶν. Καὶ ἐβάδιζεν ἔτσι, χωρὶς νὰ φαίνεται εἰς αὐτούς).

Ἔτσι ἀκριβῶς δὲν σκεπάζει ἡ Χάρις τοῦ Κυρίου καὶ τοὺς ἀδελφούς μας Κρυπτοχριστιανοὺς ποὺ ζοῦν μέσα στὴ φωλιὰ τοῦ ἐχθροῦ;Πίστη χρειάζεται λέγει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος:

« Ἡ πίστη χρειάζεται τὴ βοήθεια καὶ τὴν παραμονὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, γιὰ νὰ μένη ἀσάλευτη, ἐνῶ ἡ βοήθεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος συνήθως παραμένει μὲ καθαρὸ τρόπο ζωῆς καὶ ἄψογη συμπεριφορά. Ἑπομένως ἄν θέλουμε νὰ ἔχουμε σταθερὴ τὴν πίστη, ἐπιβάλλεται νὰ ἔχουμε ἄψογη συμπεριφορὰ ποὺ πείθει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα νὰ μένη καὶ νὰ συγκρατῆ τὴ δύναμη ἐκείνης. Γιατὶ δὲν εἶναι δυνατό, πραγματικὰ δὲν εἶναι, νὰ μὴ κλονίζεται καὶ στὴν πίστη ἐκεῖνος ποὺ κάνει ἁμαρτωλὴ ζωή».Στὸ περιοδικὸ Χριστιανικὴ Σπίθα (Νοε.- Δεκ. 24) ὁ κ. Χρῆστος Νικολόπουλος, Δρ. Θεολογίας-Βυζαντινολόγος, ἀναφέρει ἕνα περιστατικὸ Ποντίων κρυπτοχριστιανῶν.

Τό ἔργο τῶν ἐναρέτων

Τό ἔργο τῶν ἐναρέτων

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Οἱ συνειδητοὶ χριστιανοὶ κάθε φορά ποὺ συν­αντῶνται ἐκφράζουν τὴν ἀνησυχία τους γιὰ τὴν πορεία τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων, ἰδίως μετὰ ἀπὸ ἐμφανίσεις, δηλώσεις καὶ ἀπαράδεκτες συμπεριφορὲς ἀρχιερέων πρωτίστως, ἀλλὰ καὶ κληρικῶν. Διερωτῶνται τί θὰ γίνει τελικά. Ἕως πότε θὰ μᾶς ἀνέχεται ὁ Θεός; Ὅταν δὲ ἡ συζήτηση προχωράει καὶ στὴ ζωὴ τῶν σύγχρονων χριστιανῶν, ἡ πικρία αὐξάνεται καὶ ἡ ἐλπίδα μειώνεται. Εἶναι πολλοὶ ἐκεῖνοι ποὺ ὑποστηρίζουν ὅτι ὁ κατηφορικὸς δρόμος τῆς ἁμαρτίας δὲν ἀνακόπτεται πιά. Εἶναι ὄντως βυθισμένοι στὴν ἁμαρτία οἱ ἄνθρωποι καὶ οἱ ἐλάχιστοι ποὺ κάνουν πνευματικὸ ἀγώνα εἶναι ἀδύνατο νὰ βελτιώσουν τὴν κατάσταση.

Ὡστόσο, μέσα σ’ αὐτὴ τὴν πνευματικὴ ἀνησυχία, πρέπει πάντα νὰ ὑπάρχει στοὺς χριστιανοὺς ἡ βεβαιότητα ὅτι ὁ διάβολος καὶ τὰ ὄργανά του δὲν μποροῦν νὰ πλήξουν τὴν Ἐκκλησία καὶ τοὺς ἀνθρώπους της. Καὶ αὐτὸ γιατί ὁ Θεάνθρωπος Χριστὸς προστατεύει τὴν Ἐκκλησία καὶ πάντα «ἀναδεικνύει ἄνδρες πλήρεις πίστεως, ἀγάπης, ζήλου, ἀνδρείας, σοφίας, χάριτος, συνέσεως καὶ λόγου, οἱ ὁποῖοι καταδιώκουν μακριὰ ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία κάθε ἐχθρὸ καὶ πολέμιο», ὅπως ἔλεγε ὁ ὅσιος Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος.

Ἴσως μερικοὶ νὰ νομίζουν ὅτι αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι θὰ προέρχονται ἀπὸ τὴν κατηγορία τῶν πατριαρχῶν, τῶν ἀρχιεπισκόπων, τῶν ἀρχιερέων καὶ κατ’ ἐπέκταση τῶν κληρικῶν καὶ μοναχῶν. Δυστυχῶς ἡ πραγματικότητα εἶναι διαφορετική, χωρὶς νὰ ἀποκλείονται μερικοὶ ἀπ’ αὐτούς, παρόλο ποὺ οἱ δραστηριότητες τῶν περισσότερων ἀποδεικνύουν ὅτι δὲν ἔχουν τὶς ἀρετές, πού χρειάζονται ὡς προϋποθέσεις ἐπιτυχίας, γιὰ τὸ ἔργο τῆς ὑπεράσπισης τῆς Ἐκκλησίας.

«Τὰ χόρτασα ὅλα, θέλω ν’ ἀλλάξω…»

«Τὰ χόρτασα ὅλα, θέλω ν’ ἀλλάξω…»

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Ἔγραψε, καλοί μου φίλοι, ἕνας 27χρονος φυλακισμένος: «Τὰ χόρτασα ὅλα… Θέλω ὅταν ἀποφυλακιστῶ, νὰ ἀλλάξω. Νὰ ἀλλάξω παρέες, περιοχή, ζωή…»! Εἶναι μία μεγάλη καὶ σπουδαία ὁμολογία αὐτή. Μὲ πολλὰ καὶ μοναδικὰ μηνύματα. Νὰ σὰν αὐτά…

* * *

Πρῶτα – πρῶτα ἔχουμε τὸν κορεσμό. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι τὰ θέλουμε ὅλα. Κι ὅσα νὰ ἔχουμε, ἀκόμη καὶ ὅλα νὰ τὰ ἔχουμε, πάλι δὲν χορταίνουμε! Γιατί; Ἐπειδὴ εἴμαστε πλασμένοι ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ γιὰ τὸν Θεό. Γι’ αὐτὸ καὶ μὲ ὅλα ὅσα κάνουμε καὶ ἐπιδιώκουμε, τί ἐπιθυμοῦμε κατὰ βάθος; Νὰ χωρέσουμε μέσα μας τὸν Ἀχώρητο, δηλαδὴ τὸν Θεό. Εἶναι γιατί θέλουμε νὰ φθάσουμε σ’ Αὐτόν, σ’ αὐτὸ τὸ Ἀπόλυτο, ἂς τὸ ποῦμε ἔτσι.

Γι’ αὐτὸ καὶ τί κάνουμε; Θέλουμε τὴν ἀπόλυτη χαρά, τὴν ἀπόλυτη εὐχαρίστηση, τὴν ἀπόλυτη δόξα, τὴν ἀπόλυτη τιμή, τὴν ἀπόλυτη ἀπόλαυση, τὴν ἀπόλυτη ὡραιότητα. Ὁπότε ὅλα ὅσα κι ἂν ἔχουμε σ’ αὐτὴ τὴ ζωή, ὅσα κι ἂν ἀποκτήσουμε, πάλι δὲν φτάνουν γιὰ νὰ χορτάσουμε! Ἔτσι τὰ πράγματα μᾶς παραπέμπουν πιὰ καὶ στὴν ἄλλη τὴ ζωή…

Τὸ ἀλεξικέραυνον τῆς εὐσεβείας

Τὸ ἀλεξικέραυνον τῆς εὐσεβείας

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Εἶναι κοινὴ διαπίστωση ὅτι πολλοί, κατ’ ὄνομα μόνο χριστιανοί, βρίσκονται μακριὰ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, χωρὶς νὰ ἀναφέρουν τοὺς λόγους καὶ χωρὶς νὰ νοιάζονται. Ἁπλῶς ἀσχολοῦνται μὲ τὶς βιωτικὲς μέριμνες καὶ μόνο μ’ αὐτές. Καθετὶ ποὺ ἔχει σχέση μὲ τὴν πίστη στὸ Θεὸ καὶ τὶς ἐντολές, τὶς ὁποῖες πρέπει νὰ τηροῦν στὴ ζωή τους, τοὺς ἀφήνει ἀδιάφορους. Εἶναι οἱ ἄνθρωποι ποὺ δὲν ἀντιδροῦν στὰ ὅσα διδάσκει ἡ Ἐκκλησία καὶ ἄνετα θὰ ζοῦσαν καὶ σὲ μία χώρα ποὺ δὲν θὰ ὑπῆρχαν ναοί, δὲν θὰ ἀκούγονταν κηρύγματα καὶ δὲν θὰ γινόταν λόγος γιὰ προσευχή, γιὰ μετάνοια καὶ γενικὰ γιὰ ἀρετές.

Ἀνάμεσα σ’ αὐτὸ τὸ ἀδιάφορο πλῆθος ἐμφανίζονται συχνὰ ἄνθρωποι ὄχι γιὰ νὰ διδάξουν τὴν πίστη, ἀλλὰ γιὰ νὰ τὴν ἀπαξιώσουν πλήρως καὶ νὰ ἐξασφαλίσουν στὸ λαὸ τὴν ἐλευθερία ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσία τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴ δημοκρατία, ὅπως οἱ ἴδιοι ὑποστηρίζουν. Πρόκειται γιὰ τοὺς ἀνθρώπους «ποὺ λένε τὸ φῶς σκοτάδι καὶ τὸ σκοτάδι φῶς, τὴν ἀλήθεια ψέμα καὶ τὸ ψέμα ἀλήθεια, τὸ γλυκὸ πικρό, τὸ καλὸ κακὸ καὶ τὸ κακὸ καλό», ὅπως ἔλεγε ὁ ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος. Αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους τοὺς συναντοῦ­με σὲ ὅλες τὶς τάξεις τῆς κοινωνίας. Καὶ στοὺς μορφωμένους καὶ ἀμόρφωτους, καὶ στοὺς πλούσιους καὶ στοὺς πτωχούς, καὶ στοὺς ἄρχοντες καὶ στοὺς ἀρχόμενους καὶ στοὺς ἄνδρες καὶ τὶς γυναῖ­κες, σὲ μεγάλους καὶ μικρούς.

Γιά τίς προγαμιαῖες σχέσεις ἤ Γιατί σήμερα ἔχουν τόσο πληθυνθεῖ τά διαζύγια;

Γιά τίς προγαμιαῖες σχέσεις

ἤ Γιατί σήμερα ἔχουν τόσο πληθυνθεῖ τά διαζύγια;

Παναγιώτης Ν. Γκουρβέλος, Καθηγητής Θεολόγος

Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2026: μνήμη τῶν ἁγίων ἱερομάρτυρος Βλασίου καί Θεοδώρας τῆς Αὐγούστας, σημειώνει τό Χριστιανικό ἑορτολόγιο καί ἡ χαρά καί εὐφροσύνη μας γίνεται ἀκόμα μεγαλύτερη, διότι τήν ἡμέρα αὐτή ἡ Ἐκκλησία μας ἀνακήρυξε Ἁγίους τούς, ἤδη στήν συνείδηση ὅλων τῶν χριστιανῶν ἀναγνωρισμένους ὡς Ἁγίους, παπά -Τύχωνα τόν Ἁγιορείτη (+1968), τόν πνευματικό τοῦ Ἁγίου Παϊσίου καί μοναχό Γεώργιο τόν Ἁγιορείτη (+1886), τόν ἐπονομαζόμενο Χατζη-Γεώργη. Ἡ κατάταξη αὐτῶν τῶν δύο νέων ἁγίων στό ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας ἦλθε ὡς καρπός τῆς ὁσιακῆς βιοτῆς τους, ἀναφέρεται στήν σχετική ἀνακοίνωση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Καί βέβαια ὁσιακός βίος σημαίνει νηστεία, ἐγκράτεια καί ἀδιάλειπτη προσευχή.

Ὅμως στήν ἐποχή μας πνέει ἄνεμος ἡδονιστικός, δηλαδή ἀντι-ὁσιακός καί ἀντι-ἀσκητικός. Καί ὅσον ἀφορᾶ τήν περί ἔρωτος ἠθική, τό σύγχρονο πνεῦμα ἀντιστρατεύεται λυσσαλέα τήν χριστιανική ἀρετή τῆς ἐγκράτειας, τῆς ἁγνότητας καί παρθενίας, ἀποδέχεται καί εὐλογεῖ τήν πορνεία, δηλαδή τίς προγαμιαῖες σχέσεις καί τήν μοιχεία, δηλαδή τήν καταπάτηση τῆς συζυγικῆς πίστης καί κηρύσσει μεγαλοφώνως καί ἀνερυθριάστως τήν ἀπόλυτη σεξουαλική ἐλευθερία. Ἀλλά γιατί ἡ Ἐκκλησία καταδικάζει τίς προγαμιαῖες σχέσεις, ἀγκαλιάζοντας ὅμως τόν ἁμαρτωλό;

Ἕνα περιστατικό

Ἕνα περιστατικό

Γράφει ὁ Ἁγιοσιωνίτης

Μεταφερόμαστε στὸ μακρινὸ 1995. Ἔτυχα αὐτήκοος μάρτυρας τοῦ περιστατικοῦ ποὺ θὰ ἀφηγηθῶ. Τὸ Γυμνάσιο Λαιμοῦ Πρεσπών πάει σὲ ἐκκλησιασμό στὸν Ἅγιο Γερμανὸ γιὰ τὴν γιορτὴ μᾶλλον τοῦ Ἁγίου Γερμανοῦ. Προεστὼς τῆς ἐκκλησίας ἦταν ὁ Ἀρχιμανδρίτης Ἰουστῖνος Μπαρδάκας, κληρικὸς τότε τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Φλωρίνης.

Ὅταν πῆγαν τὰ παιδιὰ, ὅπως ἦταν μὲ φόρμες καὶ παντελόνια οἱ μαθήτριες, καὶ μπῆκαν στὸν ναὸ, ὁ προεστὼς τῆς ἐκκλησίας ἔψεξε κατευθείαν τὶς μαθήτριες γιὰ τὶς φόρμες καὶ τὰ παντελόνια. Ἴσως δὲν εἶχε ἀπό τὴν προηγούμενη μέρα ἐνημερωθεῖ οἱ μαθήτριες νὰ ἔλθουν μὲ φουστάνια. Καὶ πάλι ὅμως θὰ δημιουργοῦνταν πρόβλημα στὸ μάθημα τῆς γυμναστικῆς. Εἶχε δίκαιο ὁ Ἀρχιμανδρίτης τότε, καὶ πλέον ἐπίσκοπος Νέας Κρήνης καὶ Καλαμαριᾶς. Οἱ γυναῖκες κι ἂν ἀκόμα εἶναι κορίτσια σχολικῆς ἡλικίας πρέπει νὰ φοροῦν φουστάνια.

Ματωμένοι φύλακες τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ματωμένοι φύλακες τῆς Ὀρθοδοξίας.

Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός -4 Φεβρουαρίου 2026

Στίς 4 Φεβρουαρίου τιμᾶται ἡ μνήμη ἑνός ὁμολογητοῦ τῆς Πίστεως, τοῦ ὁσίου Νικολάου τοῦ Στουδίτου.

Εὑρεθείς ὁ ὅσιος στήν Κωνσταντινούπολη ἐκάρη μοναχός στό μοναστήρι τοῦ Στουδίου. Ἐκεῖ μαθήτευσε δίπλα στόν μεγάλο ὁμολογητή τῆς Πίστεως, τόν ὅσιο Θεόδωρο τόν Στουδίτη, ὁ ὁποῖος ἦταν καί ὁ ἡγούμενος τῆς Μονῆς. Ὡς μοναχός διακρίθηκε στήν ἄσκηση τῶν ἀρετῶν, γι’ αὐτό καί χειροτονήθηκε ἱερέας.

Βρισκόμαστε στά χρόνια τῆς εἰκονομαχίας. Ὁ ὅσιος Νικόλαος μαζί μέ τόν ἡγούμενο τῆς Μονῆς, τόν ὅσιο ὁμολογητή Θεόδωρο Στουδίτη, συλλαμβάνονται μέ διαταγές τῶν εἰκονομάχων αὐτοκρατόρων καί στέλνονται στήν ἐξορία τέσσερις φορές!

«Τίνος εἶμαι ὅμοιος εἰς τὴν Βασιλείαν Σου;»

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ 

«Τίνος εἶμαι ὅμοιος εἰς τὴν Βασιλείαν Σου;»

«μὴ πεποίθατε ἐπ᾿ ἄρχοντας, ἐπὶ υἱοὺς ἀνθρώπων, οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία» (Ψαλμ. 145, 3). (:Μὴ στηρίζετε τὴν πεποίθησιν καὶ ἐλπίδα σας εἰς κοσμικοὺς ἄρχοντας, εἰς υἱοὺς καὶ ἀπογόνους τῶν ἐφημέρων καὶ ἀδυνάτων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν τὴν δύναμιν νὰ σᾶς σώσουν).

Εὐλογημένος εἶναι ὁ λαός, ὅταν ὁ ἄρχοντάς του στηρίζεται στὴν δύναμη τοῦ Θεοῦ. Πολλοὺς τέτοιους ἄρχοντες ἀνέδειξε ἡ ἱστορία, οἱ ὁποῖοι εἶχαν τὴν ἐλπίδα στὸν Θεό.Τί λέγει ὁ ἱερὸς Ἰωάννης:

«Πῶς ὁ Παῦλος λέγει, ὅτι “δέν ὑπάρχει ἄλλη ἐξουσία, παρά μόνο αὐτή πού προέρχεται ἀπό τό Θεό” (Ρωμ. 13, 1.); Γιατί Αὐτός ἔδωσε αὐτήν γιά τό δικό μας καλό. Γιατί εἰσήγαγε μέν αὐτῆς τήν ἀνάγκη ἡ ἁμαρτία, ὁ Θεός ὅμως τή χρησιμοποίησε γιά τό συμφέρον μας.

Ὁ μέν καθορισμός τῶν ἐξουσιῶν ὑπῆρξε τοῦ Θεοῦ ἔργο, τό νά καταλαμβάνουν ὅμως αὐτές κακοί ἄνθρωποι καί νά μή ἀσκοῦν αὐτές ὅπως πρέπει, εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς κακίας τῶν ἀνθρώπων».Ὁ Ὅσιος Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος ἀναφέρει γιὰ τὴν ἀσκητικὴ ζωὴ τοῦ Ἁγ. Θεοδοσίου τοῦ Μεγάλου (7 Ἰανουαρίου):

«Ἀναφέρεται εἰς τὸ Πατερικόν, ὅτι εἰς τὰ ἐνδότερα μέρη τῆς ἐρήμου ἀσκητὴς ἐνάρετος καὶ ἅγιος, ὁ ὁποῖος εἶχον ἔτη τεσσαράκοντα εἰς τήν ἡσυχίαν, ὅπου δέν εἶδεν ἄνθρωπον οὔτε ἐδοκίμασεν ἄλλην τροφήν παρά ὕδωρ καί χόρτα, ἐδέετο τοῦ Θεοῦ νά τοῦ φανερώσῃ τίνος εἶναι ὅμοιος εἰς τήν βασιλείαν του καί ἐλθών ̓́Ἄγγελος Κυρίου εἶπεν αὐτῷ· «ὁμοίαν δόξαν καί ἀπόλαυσιν ἔχεις νά λάβης μέ τόν βασιλέα Θεοδόσιον».

Τὸ δημογραφικὸ γιὰ τὸν Ἕλληνα δὲν εἶναι πρόβλημα μόνο ἀριθμῶν.

Ὁ σημερινός Ἑλληνισμός πρέπει νά ἐπιζήσει καί ἀριθμητικά, ἀλλά καί συνειδησιακά.

Πατήρ Γεώργιος Μεταλληνός

Ἡ ἀλλαγή τῶν συστατικῶν τῆς ταυτότητάς μας, ἡ ἀναιμική ἑλληνικότητα χωρισμένη ἀπό τήν ὀρθόδοξη Πίστη καί Πράξη, παράγει ἕνα Λαό, μέ νοθευμένη ταυτότητα, ἀλλά καί μέ ἀπέχθεια καί ἀπστροφή πρός τήν παράδοσή μας. Φθάσαμε νά ντρεπόμαστε γιά τήν ἴδια τήν οὐσία μας καί νά ζητοῦμε νά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό ὅ,τι μᾶς τήν θυμίζει. Χωρίς Ἑλλάδα ὅμως καί Ὀρθοδοξία αὐθεντικοί Ἕλληνες δέν μποροῦν νά ὑπάρξουν.

Προσοχή εἰς τήν ὑποκρισίαν τῶν ἀσεβῶν

Προσοχή εἰς τήν ὑποκρισίαν τῶν ἀσεβῶν

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Συχνὴ εἶναι ἡ ἀπογοήτευση ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ μέχρι χθὲς τοὺς γνωρίζαμε καὶ εἴχαμε καλὴ γνώμη γι’ αὐτοὺς καὶ τελικὰ ἀποδεικνύεται ὅτι εἴχαμε πέσει ἔξω στὶς ἐκτιμήσεις μας. Δὲν εἴχαμε γνωρίσει τοὺς ἀληθινοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ τοὺς ὑποκριτές. «Πέφτουμε ἀπὸ τὰ σύννεφα», ὅπως λέει ὁ λαός. Κι ἂν εἴχαμε ἐμπιστοσύνη σ’ αὐτοὺς καὶ τηρούσαμε τὶς συμβουλές τους γιὰ τὴ λύση διαφόρων προβλημάτων μας, τότε ἡ πικρία μας εἶναι μεγάλη κι ἔχει τραγικὰ ἀποτελέσματα. Οἱ πληγὲς ποὺ μᾶς γεμίζει ἡ διαπίστωση τῆς θλιβερῆς πραγματικότητας, δύσκολα θεραπεύονται.

Τὸ φαινόμενο αὐτὸ εἶναι σύνηθες στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, γιατί εἶναι προσφιλὴς ἡ τακτικὴ τῶν χριστιανῶν νὰ ἐπαινοῦν πρόσωπα ποὺ δὲν τοὺς εἶναι γνωστά, ἀλλὰ ἁπλῶς εἶχαν ἀκούσει θετικὲς κρίσεις καὶ διηγήσεις ἀπὸ τρίτους ἀνθρώπους, ποὺ εἶχαν ἐντυπωσιαστεῖ ἀπὸ κάποια ἔργα τους, ποὺ εἶχαν κάνει πρὸς τὸ θεαθῆναι. Οἱ πληροφορίες ὅμως αὐτὲς εἶναι ἐπισφαλεῖς καὶ παραπλανητικές. Ἐὰν δὲν ὑπάρχει προσωπικὴ ἐπικοινωνία μὲ κάποιο πρόσωπο καὶ στηριζόμαστε μόνο στὶς κρίσεις ἄλλων, ἡ γνώση μας εἶναι ἐλλιπής.

Ἡ ἀναγκαιότης τῆς κοινωνικότητος

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Στὸ Ψαλτήρι διαβάζουμε ἕνα πολὺ ἐνδιαφέροντα στίχο ποὺ ὅλοι τὸν δέχονται καὶ τὸν ἐπιθυμοῦν στὴν πράξη, ἀλλὰ δύσκολα τὸν βιώνουν: «Τί πιὸ ὡραῖο καὶ τί πιὸ εὐχάριστο ἀπὸ τὸ νὰ κατοικοῦν ἀδελφοὶ μὲ ἀγάπη καὶ ὁμόνοια στὸν ἴδιο τόπο;» (Ψαλ. 132, 1).

Ἡ κοινωνικότητα εἶναι χαρακτηριστικὸ τῶν ἀνθρώπων καὶ μᾶς ξεχωρίζει ἀπὸ τὰ ζῶα. Ἡ ἁρμονικὴ ὅμως συνύπαρξη προϋποθέτει καλοὺς καὶ καλλιεργημένους ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι θὰ μποροῦν νὰ συνεργάζονται μὲ καλὲς προθέσεις, νὰ ἀγαπάει ὁ ἕνας τὸν ἄλλο καὶ εὔκολα θὰ συγχωροῦν καὶ θὰ ἀνέχονται. Καὶ ὅλα αὐτὰ μὲ ὑπομονὴ καὶ ἀλληλοϋποχωρήσεις.

Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος μιλάει γιὰ τὴν ἀναγκαιότητα καὶ χρησιμότητα τῆς κοινωνικότητας, γιατί οἱ ἄνθρωποι ὡς μονάδες εἶναι ἀνεπαρκεῖς: «Γι’ αὐτὸ καὶ κτίσαμε πόλεις καὶ ἀγορὲς καὶ σπίτια, γιὰ νὰ συζοῦμε καὶ νὰ συνδεόμαστε ὄχι μόνο μὲ τὴ συγκατοίκηση, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸν σύνδεσμο τῆς ἀγάπης.

Τὸ ξυπνητήρι τῆς πρωτοχρονιᾶς

Τὸ ξυπνητήρι τῆς πρωτοχρονιᾶς

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Χρόνος, καλοί μου φίλοι, εἶναι πολὺ ἁπλὰ αὐτὸ τὸ τρίπτυχο: Παρελθόν, παρὸν καὶ μέλλον. Καὶ πρωτοχρονιά; Μία νέα ἀρχή, ἕνα καινούργιο ξεκίνημα, μία ἀκόμη ἀνατολὴ στὴ ζωή μας. Γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ σκεφτοῦμε καὶ νὰ ἀξιολογήσουμε καλύτερα αὐτὸ τὸ παρελθόν, τὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον τῆς ζωῆς μας. Γιὰ νὰ ἐπιτύχουμε σ’ αὐτήν. Γιὰ νὰ κατορθώσουμε τὸ ἀνώτερο, τὸ καλύτερο, κι ἐν τέλει τὸν σκοπό της.

Βλέπετε εἶναι πολλοὶ ἐκεῖνοι ποὺ στέκονται στὸ παρελθόν! Ποὺ ζοῦν μὲ τὶς ἀναμνήσεις. Θυμοῦνται κάποιες καλὲς στιγμὲς ἢ κάποια θλιβερὰ γεγονότα. Κλαῖνε καὶ μεμψιμοιροῦν ἢ καὶ πανηγυρίζουν ἀκόμη γιὰ κάποιες παλιὲς ἐπιτυχίες. Δηλαδὴ μὲ ὅ,τι θυμοῦνται, χαίρονται ἢ θλίβονται! Καὶ μένουν ἐκεῖ «κολλημένοι», χάνοντας κυριολεκτικὰ τὸ «τώρα», καὶ ἀδιαφορώντας γιὰ τὸ μέλλον σὰν νὰ μὴ ὑπάρχει γι’ αὐτούς!

Ἔ, λοιπόν, γι’ αὐτοὺς ἔρχεται ἡ πρωτοχρονιά, γιὰ νὰ τοὺς πεῖ πὼς τίποτα δὲν χάθηκε. Νὰ τοὺς δώσει ἐλπίδα. Νὰ τοὺς γεμίσει αἰσιοδοξία, γιὰ νὰ προχωρήσουν καὶ νὰ παλέψουν. Καὶ τότε, σίγουρα, τὸ μέλλον θὰ εἶναι καλύτερο. Ἤ, στὴν περίπτωση ποὺ θέλγονται ἀπὸ τὶς παλιὲς ἐπιτυχίες, ὅτι μποροῦν νὰ ἔλθουν καὶ νέες, ἂν θελήσουν νὰ ἀγωνιστοῦν.

Μπορεῖ ὁ Χριστιανὸς νὰ καταναλώσει κρέας ἐργαστηρίου;

Μπορεί ο Χριστιανός να καταναλώσει κρέας εργαστηρίου;

Γράφει ο Βασίλειος Ξεσφίγγης

Πριν λίγες ημέρες αναδείξαμε το πρόβλημα που προκύπτει με τα άλευρα των έντομων, και το πώς αυτά μπορεί να αλλοιώσουν το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.

Σήμερα θα δούμε την περίπτωση του τυπωμένου κρέατος, δηλαδή του κρέατος που θα παράγεται σε εργαστήρια χωρίς ζώα.

Ας δούμε πρώτα τι λέει η Αγία γραφή για την κατανάλωση κρέατος από τους Χριστιανούς.

Πράξεις 15:20, 29

Ο Θεός αποφάσισε προαιωνίως όλα τα έργα του. Γι’ αυτό εγώ έχω τη γνώμη να μην επιβαρύνουμε τους εθνικούς που επιστρέφουν στο Θεό, αλλά να τους στείλουμε μια επιστολή και να τους καθορίσουμε να φυλάγονται από τους μολυσμούς των ειδωλοθύτων, από την πορνεία, από τη βρώση πνιγμένου ζώου και από τη πόση αίματος ζώου

Όπως βλέπουμε στις πράξεις των Αποστόλων, στην Καινή Διαθήκη οι εθνικοί που θα ασπάζονται τον Χριστιανισμό, δεν θα επιβαρύνονται παρά μόνο από το να προσέχουν και να μην καταναλώνουν κρέας που προέρχεται από πνιγμένο ζώο ή από την πόση του αίματος, σε ότι αφορά την διατροφή τους.